Fasolka po bretońsku

Fasolka po bretońsku to typowo polskie danie, a nazwa pochodzi od określenia a la bretonne czyli "po bretońsku'", które w kuchni francuskiej oznacza danie z użyciem fasoli coco de Paimpol, która wyglądem łudząco przypomina naszego polskiego Jasia. Fasolka po bretońsku to połączenie fasoli z mięsem, najczęściej kiełbasą, oraz aromatycznymi przyprawami, które tworzą smaczną, sycącą potrawę. W tradycyjnej wersji do fasolki dodaje się także pomidory, cebulę, czosnek, a także zioła, takie jak majeranek, które nadają jej wyjątkowego charakteru. Potrawa jest zazwyczaj gotowana długo, co sprawia, że składniki się doskonale przegryzają, a smak staje się głęboki i intensywny. Fasolka po bretońsku może być podawana na różne sposoby: z chlebem, ziemniakami lub po prostu jako danie główne, często w towarzystwie kiszonego ogórka lub surówki. Z uwagi na swoją treściwość, jest to danie idealne na zimowe dni. Warto też dodać, że w zależności od regionu, przepis może się nieco różnić, a dodatek wędzonki, np. boczku lub kiełbasy, dodaje charakterystycznego smaku wędzonki. Mimo że fasolka po bretońsku jest potrawą kaloryczną, dostarcza również wielu wartościowych składników odżywczych. Białko z fasoli i mięsa, błonnik, witaminy i minerały z warzyw sprawiają, że może być wartościowym elementem zbilansowanej diety, oczywiście pod warunkiem umiarkowanego spożycia. Ciekawą potrawą, podobną do naszej fasolki po bretońsku jest serwowana w Wielkiej Brytanii i Irlandii potrawa: pieczona fasola w sosie pomidorowym, je się ją na śniadanie, lunch lub kolację. Rocznie w tych krajach na osobę przypada odpowiednio 4,8 kg i 5,6 kg fasoli pieczonej.

Bigos z kiszonej kapusty

Nie bez powodu 20 stycznia obchodzimy święto bigosu. Zimowa pora to idealna pora na takie syte, energetyczne jedzenie. Podanie głosi, że bigos został wymyślony w XV wieku przez gospodynię, która chciała z oszczędności wykorzystać resztki jedzenia, jakie pozostały jej po świętach. Do przygotowywania bigosu używa się poszatkowanej kiszonej kapusty, suszonych borowików i podgrzybków, mięsa wieprzowego lub dziczyzny, kiełbasy, suszonych śliwek oraz mieszanki przypraw takich jak kminek, liść laurowy, ziele angielskie, pieprz. Dodatek czerwonego wina o niskiej zawartości alkoholu dodatkowo podkręca smak potrawy. Bigos, aby był aromatyczny, powinien gotować się na wolnym ogniu przez około 4 godziny. Najczęściej porcja bigosu, którą przygotowujemy jest na tyle duża, że nawet przy dużej imprezie zostaje nam spora część tego przepysznego dania. Najlepiej w tej sytuacji zaraz po zagotowaniu przełożyć bigos do słoików i mocno zakręcić.

Krakowska z piekarnika

Do zrobienia w każdych warunkach domowych, wystarczy tylko piekarnik. To kiełbasa, której się nie parzy, ani nie wędzi. To kiełbasa, którą piecze się w piekarniku. Kiełbasa wędzona w piekarniku to wspaniała propozycja na imprezę oraz święta Bożego Narodzenia. Jak podaje internet „Samo słowo “kiełbasa” wywodzi się od starosłowiańskiego wyrazu “klbasa” odnoszącego się do czegoś kłębiastego, wypukłego. Niektóry użytkowcy wskazują, że może być to tureckie zapożyczenie od słowa “külbastí”, które oznacza pieczeń z rusztu. Słowo to, lub podobne do niego, pojawiają się od ponad pół tysiąca lat w Polsce, Czechach, Rosji, Słowenii, na Słowacji. Te najdawniejsze kiełbasy były podobne do dzisiejszych w kształcie. Przekazy historyczne z XV wieku wymieniają na przykład popularne w rejonie Krakowa małe kiełbaski circinellae. Z tamtych też czasów pochodzi zawód kiełbaśnika – na przenośnych piecykach, opalanych węglem drzewnym, przygotowywali oni kiełbaski na gorąco, sprzedawane wprost na ulicy.” Kultowa już kiełbasa krakowska swoje korzenie ma w XIX-wiecznym Krakowie. Według tradycyjnej receptury zawiera ona około 85 proc. mięsa z szynki wieprzowej, resztę może stanowić np. mięso pochodzące z łopatki. Obecnie wytwarzana jest z mięs chudych wieprzowych – klasy I i II (szynka, łopatka) i mięs kl. III oraz z tłuszczu wieprzowego. Dziś zachęcamy Was do zabawienia się w kiełbaśników i zrobienia kiełbasy z piekarnika.

Kiełbasa dojrzewająca, niewędzona

Kiełbasy według archeologów i historyków powstały najprawdopodobniej w Mezopotamii ponad 5000 lat temu, co najmniej 3100 p.n.e., a najwcześniejsze dowody odkryto w Sumerze. Od tego czasu wynaleziono wiele różnych rodzajów kiełbas jako sposób konserwowania mięsa poprzez mieszanie go z solą i różnymi ziołami i przyprawami. Jak podają źródła internetowe „W latach 1000–700 p.n.e. istnieją dowody na wytwarzanie kiełbas na Bliskim Wschodzie. Dalsze pisemne dowody z tego okresu znaleziono w starożytnym greckim tekście Odyseja Homera, odnoszącym się do kiełbas kozich. W kolejnych stuleciach kiełbasy zaczęły stawać się powszechną praktyką w krajach od Chin już w 580 r. p.n.e. do całego Imperium Rzymskiego do 400 r. n.e. W VII wieku wytwarzanie kiełbas dotarło aż do Brytanii, a Tudorowie, stara brytyjsko-walijska rodzina królewska, opracowali kiełbasę Cumberland.” W wieku XIV i XV kiełbasy znano już w Afryce a w Niemczech stworzono pierwowzór kiełbaski do hot doga czyli frankfurterkę. Po niej w wieku XVI Hiszpanie mieli już swoje chorizo. W XIX wieku w Polsce nastąpił rozkwit produkcji kiełbas, a we Francji początek XX wieku to wprowadzenie do jadłospisu kiełbasy zwanej chipolata. Nasz przepis to pomysł na kiełbasę dojrzewającą, która ma swoją genezę na kresach. Surowcem do jej przygotowania jest głównie łopatka, szynka, boczek oraz podgardle. Dodatkowo dodawane są przyprawy takie jak: pieprz czarny, pieprz zielony w ziarnach, wcześniej namoczony w alkoholu, papryka słodka i ostra, czosnek oraz cukier. Kiełbasa wyrabiana jest ręcznie, a okres jej dojrzewania to około jednego miesiąca. Dawniej kiełbasa kresowa dojrzewająca wyrabiana była tylko na specjalne okazje ze względu na kosztowne surowce i przyprawy. Przypominamy również, że w naszym sklepie internetowym Deptana.pl i w sklepie stacjonarnym, nabędziecie wszystko co jest potrzebne do wyrobu kiełbas: maszynki do mięs z wyposażeniem w różne ostrza i sitka, lejki do nadziewania kiełbas, tasaki, peklosole, przyprawy i mieszanki przypraw do kiełbas, jelita, nadziewarki, wióry do wędzenia, haki wędzarnicze.

Ogórkowa

Kolejna propozycja zupy, pożywnej, smacznej i kwaśnej. Zupa ogórkowa z ziemniakami to danie kuchni polskiej, które jest przygotowywane na bazie ogórków kiszonych, ziemniaków, cebuli, czosnku i przypraw. Ogórek znany jest był już 3000 lat p.n.e. Z Indii uprawa tego gatunku rozprzestrzeniła się do Egiptu, Grecji i Włoch, a później do Chin. Rzymianie natomiast rozpowszechnili uprawę ogórka po całej Europie. Starożytni Grecy wierzyli, że spożywanie tej rośliny poprawia rozum i uspokaja serce, tłumiąc namiętność. Idealnym rozwiązaniem jest dodanie do naszego przepisu na ogórkową, swoich ogórków, które zakisiliśmy w sezonie letnim. Ewentualnie własnego przecieru ogórkowego, tak jak w naszym przypadku. Zupa jest wtedy naprawdę aromatyczna i najczęściej nie tak przesolona jak w przypadku kupnego przecieru. Do zupy można dodać obrane z kości mięso wieprzowe. Dzięki temu zupa jest bardziej pożywna i sycąca. Dobrą praktyką jest dodanie do zupy śmietany, która ją zabieli i złagodzi kwaśny smak. 

Żurek

Według Taste Atlas, będącego przewodnikiem turystycznym online po tradycyjnej żywności, na który nie raz już zaglądaliśmy, żurek został doceniony na świecie – polska zupa zajęła drugie miejsce w plebiscycie. Żur przegrał jedynie z tonkotsu ramen z Japonii. W pierwszej setce rankingu znalazły się również: rosół, zupa borowikowa oraz barszcz czerwony czysty. Jeśli chodzi o ranking polskich zup, żurek jest tam na pierwszym miejscu. Taste Atlas pisze, że "Żurek to tradycyjna polska zupa charakteryzująca się wyrazistym kwaśnym smakiem, który pochodzi z kwaśnego zakwasu, czyli fermentacji chleba i mąki żytniej. Zupa zawiera również mięsa, takie jak kiełbasy, bekon lub szynkę, oraz warzywa, takie jak ziemniaki i grzyby". Żur należy do najstarszych potraw przygotowywanych na Śląsku. Jego nazwa wywodzi się od niemieckiego słowa „sauer” oznaczającego kwaśny, ukiszony, zakwaszony. Słowem żur określano wtedy potrawy z zakwaszonej mąki. Żurek znany jest również w kuchni białoruskiej, czeskiej oraz słowackiej. Aby przygotować żurek, możemy wykorzystać ukisić sami żur, mieszając 100 g mąki żytniej razowej lub owsianej w 500 ml ciepłej wody i odstawiając zaczyn w szklanym słoiku lub glinianym dzbanku w ciepłe miejsce. Cały proces kiszenia trwa ok. 4 do 6 dni. Polecam przygotowanie zakwasu samemu.

Plastry pomidora w marynacie

Ojczyzną pomidora jest Ameryka Południowa. Aztekowie uprawiali je już w V wieku p.n.e.  Do Włoch pomidory zostały sprowadzone prawdopodobnie w XVI w.  Jednak na początku były traktowane wyłącznie jako roślina ozdobna lub zioło. Dopiero z czasem zaczęto odkrywać ich kulinarne zalety. Włosi najpierw przygotowywali z nich sos, z dodatkiem cebuli, czosnku i natki pietruszki oraz soli i pieprzu a dopiero później dołączono do sosu świeżą bazylię. Obecnie kuchnia włoska została zdominowana przez pomidory.  Sprzyja temu oczywiście odpowiedni klimat do ich uprawy. Nasza propozycja to jednak mało włoska sprawa. To raczej środkowo europejskie i wschodnio europejskie klimaty. Pomidory marynowane z plastrami cebuli. Marynowanie polega na konserwacji żywności w nośniku zapobiegającym jej rozkładowi, ale z pominięciem fazy kiszenia. Popularne są zwłaszcza marynaty z octu oraz z oliwy, a także z wina. Znane i wykorzystywane już od starożytności. Zarówno marynować, jak i kisić, można większość warzyw. W Polsce najczęściej przyrządza się w ten sposób ogórki, kapustę, tworzy zestawy sałatkowe. Jednak z otwarciem na świat ten realny i ten wirtualny eksperymentujemy z coraz większą śmiałością. Nasze pomidory z plastrami cebuli sprawdzają się jako dodatek do kanapek, sałatek i dań głównych.

Z grządki do słoika

Ogórki obrodziły obficie. Oto kolejny przepis na wykorzystanie ich w naszych kuchniach oraz zapewnienia sobie zapasów na zimę. Tym razem utrwalane w occie i cukrze. Marynaty to przetwory o charakterystycznym kwaśnym lub kwaśnosłodkim smaku i wyraźnym octowym zapachu. Ogórki użyte do marynowania powinny być dojrzałe, jędrne i twarde, bez plam, uszkodzeń i przebarwień. Najczęściej stosowane dodatki do marynat to: sól kamienna, cukier, liście laurowe, ziele angielskie, pieprz, gorczyca, koper, papryka ostra, czosnek, cebula i chrzan. Przyprawy w połączeniu z zapachem octu nadają marynatą właściwy aromat i smak. Dodatkowo większość przypraw zawiera fitoncydy, które działają utrwalająco. Fitoncydy to związki o właściwościach bakteriobójczych znajdują się w wielu produktach roślinnych. Możemy dodawać różnorodne przyprawy, ale należy pamiętać o umiarze w ich stosowaniu. Przyprawy wzmacniają zapach marynat i mogą dodać im specjalnego smaku, ale nie mogą go zagłuszać. Trzeba pamiętać, że im kwaśniejsza marynata, tym więcej przypraw należy dodać. Natomiast w marynatach nie należy przesadzać z solą. Gotowe marynaty najlepiej smakują po 2-3 tygodniach przechowywania. I ostatnia rada, otwarte słoiki przechowuje się w chłodnym miejscu. Marynaty psują  się po otwarciu i najlepiej przygotowywać je w niedużych słoikach.

Ogórki małosolne inaczej

Ogórki małosolne, taki wiele razy już o nich pisaliśmy, ale ponieważ w naszej kulturze kulinarnej są głęboko zakorzenione, wracamy do nich ponownie. Tym razem na przygotowane „na sucho”, w foliowych woreczkach ze struną. Taki łatwy sposób na zrobienie własnych przetworów w każdym miejscu, w domu czy na wakacjach. Wystarczy, że zaopatrzymy się w ogórki, przyprawy i woreczki strunowe albo zwykłe spożywcze. Nie musimy mieć beczek, słoików ani ciepłej wody, wystarczy sama lodówka. Ogórki małosolne zawierają dużą ilość błonnika pokarmowego, dzięki czemu zjedzenie już niewielkiej ich ilości zapewnia uczucie sytości. Dodatkowo sok z ogórków małosolnych doskonale nawadnia organizm i uzupełnia ważne mikroelementy. Można go wykorzystać w przypadku kaca lub odwodnienia organizmu. Podczas procesu fermentacji ogórków produkują one bakterie kwasu mlekowego, które korzystnie wpływają na odpowiednią florę bakteryjną układu pokarmowego. Spożywanie ogórków małosolnych jest zalecane podczas i po antybiotykoterapii. Bakterie kwasu mlekowego mają również pozytywny wpływ na układ odpornościowy organizmu. Jeszcze mała podpowiedź dla tych, którym ogórki kiszone wychodzą miękkie. Żeby były twarde, spróbujmy dodać do nich liści drzew i krzewów. Liście roślin zawierają w swoim składzie substancje, które odpowiadają za twardość ogórków. Najczęściej do kiszonych ogórków dodajemy liście porzeczki, winogron i malin, a także wiśni czy dębu.

Weekendowe wędzenie

Kiszona rzodkiewka

Rzodkiewki to jedne z nowalijek, kojarzą nam się z początkiem wiosny. Posiadają one liczne właściwości i wartości odżywcze. Te małe, niepozorne warzywa mają mało kalorii, a są skarbnicą witamin i minerałów, m.in. potasu, dlatego powinny włączyć je do diety zwłaszcza nadciśnieniowcy. Poza tym rzodkiewki zawierają sporo związków siarki, dlatego wzmocnią wypadające włosy i łamiące się paznokcie. Współczesna fitoterapia poleca rzodkiewki także na niestrawność i pobudzenie apetytu. Rzodkiewka to warzywo, które nadaje potrawie wyrazistego smaku. Najprostszym przepisem z wykorzystaniem tego warzywa jest twarożek z rzodkiewką. Natomiast liście rzodkiewki można wykorzystać do przygotowania zielonego pesto, które świetnie sprawdzi się jako sos do makaronu lub pasta kanapkowa. Aby wykorzystać w pełni możliwości tego warzywa o dość nietypowej porze dla tego procesu, proponujemy ukiszenie tych nowalijek. Kiszona rzodkiewka będzie wiosenną alternatywą dla jesiennych kiszonych ogórków czy kapusty.

Pieczona golonka peklowana

Golonka to regionalne danie polskie, zaczerpnięte z kuchni niemieckiej. Popularna jest również u naszych południowych sąsiadów w Czechach, gdzie golonkę podaje się z chlebem, chrzanem, musztardą, ogórkiem lub knedlami ziemniaczanym. U nas spotkamy amatorów golonki wieprzowej gotowanej, peklowanej, pieczonej czy grillowanej. Czy jednak golonka jest zdrowa? Dietetycy uważają ją za kontrowersyjny smakołyk, którego nie powinniśmy jeść częściej niż jeden, dwa razy w miesiącu. Jako najlepszy sposób „odchudzenia” produktu, proponują przygotowanie go na grillu elektrycznym, co pozwala na odcieknięcie części tłuszczu. Golonka duszona pod przykryciem wypuści część tłuszczu do sosu i będzie mniej kaloryczna pod warunkiem, że zjemy samo mięso bez sosu. Jednak prawdziwi koneserzy uważają, że najlepiej smakuje pieczona peklowana golonka w towarzystwie schłodzonego piwa. Golonka świetnie komponuje się z kapustą, buraczkami, papryką konserwową, chrzanem, musztardą, ćwikłą. Znaleźliśmy również przepis gdzie zaproponowano jako dodatek nasączone żubrówką owoce dzikiej róży, borówki, suszone śliwki czy kaparami. Do marynaty dobrze jest dodać czosnek granulowany, pieprz czarny, kmin rzymski, ziele angielskie, paprykę słodką wędzoną, paprykę ostrą chili, majeranek. Podczas przygotowania golonek skorzystaliśmy z worków foliowych do pakowania próżniowego, które po zgrzaniu stanowiły idealny pojemnik do marynowania.

Wigilijne pierogi

Najczęściej spotykanym farszem do pierogów wigilijnych są kapusta kiszona z grzybami lub same grzyby, ale spotykamy również pierogi z farszem rybnym, z kaszą i grzybami, z soczewicą, z ziemniakami, białym serem i cebulą, czyli ruskie czy z makiem. Ogólnie rzecz biorąc pierogi na Wigilię powinny być bezmięsne. Ciekawy przepis znaleźliśmy w internecie szukając inspiracji na święta i znaleźliśmy przepis na wigilijne pierogi z suską sechlońską i orzechami. Suska sechlońska okazuje się, że to nic innego jak odmiana handlowa suszonych owoców śliwy domowej, produkowanych metodami tradycyjnymi wyłącznie na terenie gmin: Czchów, Gnojnik, Iwkowa, Łososina Dolna, Gródek nad Dunajcem, Lipnica Murowana i Laskowa. Produkt posiada Chronione Oznaczenie Geograficzne Unii Europejskiej. Zatem dla amatorów pierogów na słodko polecamy farsz śliwkowo-orzechowy doprawiony miodem, cynamonem i goździkami. Dla nas święta to jednak pierogi z kapustą i grzybami zebranymi jesienią w pobliskich lasach. Z technicznego zaplecza podczas gotowania pierogów przyda nam się łyżka cedzkowa, foremki do pierogów i uszek, wykrawaczki, pierożnice. My skorzystaliśmy tym razem z wykrawaczki w kształcie ząbkowanego lejka.

Pierniczki świąteczne

Tradycja, to między innymi przekazywanie z pokolenia na pokolenie norm, obyczajów, przepisów. Pieczenie pierniczków to bez wątpienia w wielu domach przed Bożym Narodzeniem wręcz żelazna tradycja. U niektórych preferowane są miękkie, u innych twarde korzenne ciasteczka, z nadzieniem, polewą czekoladową lub lukrem. Źródła podają, że nazwa „piernik” pochodzi od słowa „pierny”, czyli pieprzny. Tak ludzie określali smaki korzenne, które dla nich były dość ostre, pikantne. Przepisów są tysiące. Niewątpliwie podstawa pierników to miód i mieszanka przyprawy złożona z cynamonu, anyżu, goździków, imbiru, kardamonu, ziela angielskiego, gałki muszkatołowej i kolendry. Dziś najczęściej kupujemy mieszanki przypraw do pierników, ale możemy pokusić się o utarcie powyższych przypraw w moździerzu i  stworzenie własnej mieszanki piernikowej. Dziś pierniki z lukrem.

Schab nadziewany

Klasyczną potrawą ze schabu są oczywiście kotlety schabowe w panierce z bułki tartej. To bezapelacyjny król obiadów. Ponadto kotlety można przygotować na wiele sposobów: saute, z kością lub bez kości, smażony lub pieczony, marynowany lub w sosie. Można jednak nieraz odejść od tradycji zwłaszcza, że przed nami okres świąteczny i zrobić schab z bakaliami. Ponieważ nie mogliśmy się zdecydować czy bardziej smakuje nam schab ze śliwkami czy schab z morelami, zrobiliśmy 2 w jednym. Morele pomogą nam przywrócić równowagę kwasowo-zasadową. Są źródłem energii, wspomagają koncentrację i zapobiegają rozwojowi anemii. Używamy je do owsianek, koktajli mlecznych, surówek, ciasteczek, keksów, batoników. U śliwek suszonych duża zawartość błonnika przeciwdziała gromadzeniu się cholesterolu i tłuszczu w komórkach. Dlatego zaleca się jedzenie kilku, kilkunastu suszonych śliwek dziennie, aby wyeliminować problemy z zaparcia. Śliwka suszona jest składnikiem  świątecznego kompotu czy dietetycznego dania (jogurtu), znajdziemy ją również w sosie do mięs, sałatce lub jako element farszu do pierogów.

Pieprzówka

Zdrowotna nalewka na kłopoty z przewodem pokarmowym. Alkaloid piperyna wzmacnia wydzielanie soków trawiennych, przeciwdziała wzdęciom, niestrawności, leczy biegunkę i zaparcia. Dodatkowo pomaga w walce z przeziębieniem i kaszlem. Pieprz to roślina z południowo-wschodnich Indii. Jest łatwo ukorzeniającym się pnączem dorastającym do 15 m. Uprawia się go dla owoców, zwanych pieprzem przyprawowym. Ta roślina ma na początku zielone owoce a następnie czerwone, które kiedy zaczynają czernieć, ścina się i suszy na słońcu. W kuchni wykorzystuje się również biały pieprz. Aby go uzyskać zbiera się pieprz czerwony w strąkach, układa warstwami i przykrywa kocami. Następnie po przefermentowaniu, zdejmuje się owocnię i pozostaje nam białe „jądro”. W kuchni znajdziemy mieszanki pieprzu: kolorowy, ziołowy, czosnkowy, cytrynowy czy pomarańczowy. Są też przyprawy zwane potocznie pieprzem, ale tak naprawdę nie są spokrewnione z nim spokrewnione np. pieprz cayeen (papryczka chili) czy pieprz syczuański uzyskiwany z suszonych oraz drobno zmielonych łupin owoców żółtokrzewu pieprzowego. Nalewka zrobiona jest z klasycznego czarnego pieprzu. Nasza jest świeżo nastawiona, po tygodniu zyskuje delikatne herbaciane zabarwienie.

Pasztet na imprezę

Pomysł na pasztet narodził się z potrzeby chwili. Na imprezę. Ale tak naprawdę chłodne miesiące to idealny czas na robienie pasztetów. Pasztet to produkt otrzymywany z jednolitej, zmielonej masy mięsnej. Do jego produkcji zazwyczaj wykorzystuje się mięso surowe, gotowane lub pieczone, niejednokrotnie w połączeniu z podrobami. Najpopularniejsze to pasztet z wieprzowiny, kaczki, indyka, kurczaka, królika lub pasztet z dziczyzny. Dla podkręcenia smaku często dodajemy do pasztetów: żurawinę, rodzynki, grzyby, śliwki, czosnek, oliwki. Pasztet doprawia się pieprzem, imbirem, gałką muszkatołową, solą i aromatycznymi alkoholami.

Gulasz wieprzowy z grzybami

Mięso wieprzowe ze względu na duża zawartość tłuszczu posiada w sobie dużą ilość ciepła i dlatego nie należy go przechowywać go zbyt długo. Dlatego też najczęściej przerabiana jest na kiełbasy i wędzona. Z tuszki mięsa możemy pozyskać: schab, boczek, szynkę, karkówkę, żeberka, słoninę, golonkę, polędwiczkę, łopatkę czy mostek. Łopatka czy szynka będą idealne do zrobienia gulaszu. Żeberka i karczek możemy ugrillować lub dodać do bigosu. Natomiast boczek lub słoninę uwędzić i zjadać z chlebem. Co zaś się tyczy przyprawiania wieprzowiny najlepiej sprawdzą się: majeranek, cząber, mielona słodka lub ostra papryka, czosnek, liść laurowy, ziele angielskie, rozmaryn, tymianek i kminek. Do przygotowania gulaszu dobrze jest użyć szybkowaru, który przyśpieszy proces gotowania.

Kanapkowe ogórki

Przepisów na ogórki ciąg dalszy. Ogórki konserwowe są zazwyczaj wykorzystywane w kuchni, jako dodatek do dania głównego lub jako przystawka. Ogórki konserwowe są również popularnym składnikiem różnego rodzaju sałatek warzywnych i surówek. Dziś pomysł na marynowane ogórki w plastrach. Takie ogórki świetnie sprawdza się jako dodatek do hamburgerów, hot-dogów czy kanapek. Ogórki w marynacie mają słodszy i jednocześnie ostrzejszy smak niż ogórki kiszone. Dostarczają sporo wartościowych składników odżywczych, w tym błonnika pokarmowego, witaminy A, C, D, E, grupy B oraz magnezu, miedzi, wapnia, fosforu, żelaza, cynku i fluoru. I chociaż wydaje się to dość kontrowersyjne, wykazują również działanie alkalizujące, dzięki czemu pomagają przywrócić w organizmie równowagę kwasowo-zasadową. Należy jednak pamiętać, że marynata octowa nie należy do produktów lekkostrawnych i może również podrażniać błonę śluzową żołądka, dlatego nie jest polecana osób z wrażliwym układem pokarmowym, z nadkwasotą oraz wrzodami żołądka.  

Ogórki z miodem i musztardą

Chociaż powiedzenie sezon ogórkowy odnosi się do letniego okresu, w którym nic się nie dzieje, u nas jest wzmożony okres przetwórczy. W naszym klimacie ogórki zbieramy od lipca do października. Z reguły są dwa wysypy ogórków, w lipcu i w drugiej połowie września, kiedy masowo je przerabiamy. Te lipcowe i z początku sierpnia najlepiej ukisić lub zamarynować, najlepiej się wtedy przechowują, mają najwięcej smaku i aromatu. Te jesienne bardziej nadają się na pikle, sałatki oraz przecier z dodatkiem koperku do słoików na zimę, który następnie wykorzystamy do ugotowania ogórkowej z ziemniaczkami, ryżem lub jajkiem. Wypróbowaliśmy kilka przepisów na ogórki. Będziemy je publikować w najbliższym czasie, abyście mogli zrobić je w domu do października, kiedy sezon na ogórki ogłosimy a zamknięty.