Knedle ze morelami

Knedle z morelami pochodzą z Austrii, a za ich historyczną ojczyznę uważa się malowniczą dolinę Wachau w Dolnej Austrii. Dolina słynie licznych winnic oraz z uprawy moreli. Popularne są tam dżemy, konfitury, pierogi z morelami i wypieki, a także likier morelowy. Część źródeł kulinarnych wskazuje również na historyczny region Czech, Bohemię jako miejsce, skąd sam pomysł na owocowe knedle przeniknął do tradycji austriackiej. Przysmak ten był niezwykle popularny na dworze habsburskim. W przeciwieństwie do popularnych w Polsce knedli z ciasta ziemniaczanego, klasyczne knedle austriackie najczęściej przygotowuje się na bazie ciasta twarogowego. Knedle z morelami najlepiej smakują z klasyczną zeszkloną bułką tartą na maśle i cukrem, kwaśną śmietaną, cynamonem, a także z nowoczesnymi dodatkami, takimi jak palone masło, sos z białej czekolady czy gałka lodów waniliowych. Jeśli jednak nie jesteście w stanie zjeść na 1 posiedzenie knedli, a wierzcie nam wyjdzie Wam z tej porcji 14 dużych kul, knedle z morelami można mrozić, zarówno w wersji surowej, jak i ugotowanej. Mrożenie surowych knedli daje lepszą strukturę ciasta po ugotowaniu, natomiast mrożenie ugotowanych oszczędza czas. Do mrożenia polecamy użycie woreczków moletowanych, które pozwolą zachować świeżość potraw.

King Petrer, czyli lifting wiśniówki

Wiśniówka na nowo, czyli jak tradycyjna polska nalewka podbija światowe bary. Wiśniówka wraca w wielkim stylu, stając się hitem nowoczesnej miksologii. W Europie Środkowej (w Polsce, na Ukrainie) powstała kultura wyspecjalizowanych lokali udowadniając, że tradycyjny wiśniowy trunek może stać się symbolem nowoczesnego, miejskiego lifestyle'u. Ten głęboki w smaku, rubinowy eliksir z balansującym akcentem słodyczy i kwaśności przestaje być tylko wspomnieniem zimowych wieczorów. Dziś, w rękach kreatywnych barmanów i miłośników domowych eksperymentów, zyskuje drugie życie w orzeźwiających long drinkach z tonikiem, ziołami i cytrusami. Ten staropolski skarb przestał być tradycją, a stał się globalnym trendem. Natomiast zastępowanie tradycyjnych dodatków świeżymi ziołami (rozmaryn, tymianek, szałwia), które nadają trunkom leśny i wyrafinowany charakter. Do wiśniówki z tonikiem idealnie pasują zioła o wyraźnym, nieco leśnym lub cytrusowym aromacie. Świetnie przełamują one słodycz likieru i łączą się z goryczką toniku. Miksowanie wiśniówki z mocno gorzkimi aperitifami i tonikami chininowymi, idealnie balansuje profil słodko-kwaśny owocu. Wariant z miętą to uzyskanie wiśniowej wersji orzeźwiającego mojito. Wiśniówka świetnie smakuje także w połączeniu z colą, tworząc słodki, deserowy mix w stylu wiśniowej coli. My postawiliśmy na wiśniówkę z tonikiem uzyskując wytrawny, orzeźwiający kontrast dzięki goryczce chininy. Na świecie ten drink nazywa się King Peter.

Sezamowa fasolka

Pomysł na idealne danie wakacyjne, fasolkę szparagową. Fasolka szparagowa pochodzi z Ameryki Środkowej i Południowej, gdzie rdzenni mieszkańcy uprawiali ją już ponad 7000 lat temu. Do Europy trafiła w XVI wieku po wyprawach Krzysztofa Kolumba, a jej popularna nazwa wiąże się z Francuzami, którzy w XIX wieku zaczęli jeść młode strąki podobnie do szparagów. Fasola szparagowa to wszechstronne, niskokaloryczne letnie warzywo, idealne do szybkich dań, zup, sałatek, a także jako samodzielna przekąska lub klasyczny dodatek obiadowy z masłem i bułką tartą. Fasola szparagowa najlepiej komponuje się z czosnkiem, koperkiem, masłem i ziołami prowansalskimi. Z wyrazistych przypraw dopełnia smak z chili, pieprzem cayenne, wędzoną papryką, kuminem (kmin rzymski), czy imbirem. W naszej szerokości geograficznej po ugotowaniu podaje się ją bezpośrednio na talerz, albo obsmaża na masełku z bułką tartą. Nasza fasolka ma posmak azjatycki, podkreśliliśmy to dodając do polskiego przepisu odrobinę sezamu, imbiru, czosnku i sosu sojowego. Danie jest chrupiące, lekko słodko pikantne.  

Po prostu, cukinia faszerowana

Faszerowana cukinia pochodzi z kuchni Bliskiego Wschodu (szczególnie z regionu Lewantu, obejmującego dzisiejszy Liban, Syrię, Jordanię i Palestynę), gdzie od wieków jest elementem tradycji faszerowania warzyw. Najwięcej tego konkretnego dania, jak i samej cukinii, spożywa się w krajach Bliskiego Wschodu, Turcji oraz w basenie Morza Śródziemnego w Grecji czy Włoszech. Cukinię najlepiej podawać na ciepło, podsmażoną na oliwie z czosnkiem i ziołami, faszerowaną mięsem lub kaszą, a także w formie chrupiących placuszki. Młode sztuki świetnie smakują również na surowo w cienkich plastrach z fetą i cytryną. Nietypowe i zaskakujące dania z cukinii to między innymi surowy makaron z pesto (pokrojone w cienkie paski warzywo podane na zimno z domowym pesto z natki pietruszki lub bazylii), chrupiące kwiaty nadziewane serem, delikatne kwiaty nadziewane kremowym serem ricotta, obtoczone w cieście naleśnikowym i usmażone na chrupko. Wytrawne gofry, chrupiące ciasto z dodatkiem startej cukinii, mąki, jajek i tartego parmezanu, idealne z jogurtowym sosem oraz carpaccio czyli cieniutkie plasterki surowego warzywa skropione sokiem z cytryny, oliwą z oliwek, posypane prażonymi pestkami i parmezanem. Te oryginalne przepisy pozwalają odkryć warzywo na nowo i odejść od tradycyjnego leczo czy zwykłych placków. Jednak my stawiamy na tradycję, czyli cukinię faszerowaną mięsem mielonym, posypaną startym serem i zapieczoną.

Ogórki z curry

Ogórek pochodzi z północno-zachodnich Indii, wyrósł sobie u podnóża Himalajów. Jako roślina uprawna znany był już 4 tysiące lat temu w Grecji i w Rzymie. Do Polski ogórek dotarł we wczesnym średniowieczu, przez Bizancjum i tereny wschodnie. Dopiero potem z krajów słowiańskich przedostał się do krajów zachodnich. Ogórki przetwarza się na zimę, ponieważ w szczycie sezonu letniego są najbardziej jędrne, mają mniejsze nasiona i odpowiednią strukturę. Pozwalają zagospodarować nadurodzajny plon z ogrodu lub działki w pełni sezonu. Tradycyjne kiszenie lub marynowanie pozwala zachować ich chrupkość, a proces fermentacji wzbogaca je w cenne dla zdrowia probiotyki i witaminy. Wybór marynat do ogórków jest duży. Możemy zrobić tradycyjne ogórki konserwowe, słodko-kwaśne pikle, ostre z chili, aromatyczne z curry, miodowe lub azjatyckie z octem ryżowym i sosem sojowym. Tym razem postawiliśmy na ogórki z curry. Ogórki z curry to popularne przetwory o wyjątkowym, słodko-kwaśnym i lekko pikantnym smaku. Dodatek przyprawy curry nadaje im piękny, żółty kolor, a korzenny aromat doskonale przełamuje klasyczny smak octowej zalewy, stanowiąc idealny i chrupiący dodatek do kanapek, obiadów czy zimowych przekąsek.

Paluchy na styl włoski

Paluchy drożdżowe z oliwkami i suszonymi pomidorami wywodzą się z Włoch. Są wariantem tradycyjnych włoskich paluszków chlebowych znanych jako grissini, które pochodzą z Turynu i są wypiekane od XVII wieku, a dodatki takie jak oliwki i suszone pomidory czerpią z ogólnej tradycji kulinarnej śródziemnomorskiej kuchni włoskiej. Dodatek oliwek i suszonych pomidorów to nowoczesna, śródziemnomorska wariacja nawiązująca do smaków południa Europy. Klasyczne oraz wzbogacane ziołami lub warzywami paluchy podaje się jako przekąskę lub dodatek do dań. Paluchy chlebowe z oliwkami i suszonymi pomidorami znakomicie pasują do wędlin i serów. Można podawać je także z dipami, oliwą, serami lub owinąć szynką parmeńską. Świetnie smakują podane z sosem czosnkowym, z twarożkiem wymieszanym ze szczypiorkiem. Zastępują tradycyjne grzanki i dodają tekstury zupą kremowym: pomidorowej, dyniowej, cukiniowej czy włoskiej minestrone. To również chrupiący dodatek węglowodanowy zamiast bagietki do zielonych sałatek. Uzupełniają też cięższe potrawy z grilla i dania z sosami typu gulasz. Do paluchów drożdżowych z oliwkami i suszonymi pomidorami idealnie pasują alkohole o śródziemnomorskim rodowodzie. Lekkie wytrawne wina białe i różowe, piwa typu pilsner czy witbier oraz drinki Aperol Spritz czy gin  z tonikiem.

Zupa na upały

Korzystając z sezonu wiśniowego, postanowiliśmy wrócić do lat dzieciństwa, kiedy to zupa z wiśni stanowiła podstawę wakacyjnego obiadu. Wakacyjne obiady w czasach PRL opierały się na świeżych, sezonowych i łatwo dostępnych warzywach z targowisk, młodych ziemniakach, botwinie czy fasolce szparagowej. Królowały w nich proste dania bezmięsne, zupy owocowe oraz potrawy mączne. Hity letniego stołu to przede wszystkim: młode ziemniaki z koperkiem i maślanką, często podawane z sadzonym jajkiem. Chłodnik litewski i zupy owocowe: zupa jagodowa, wiśniowa lub truskawkowa z makaronem albo kluskami. Makaron polewany rozgniecionymi truskawkami, jagodami lub poziomkami jako danie główne. Mizeria i fasolka szparagowa: z masłem i bułką tartą jako dodatek lub główne danie. Placki ziemniaczane i leniwe kluski, szybkie i tanie posiłki na bazie mąki, twarogu oraz warzyw. W czasach PRL-u popularne zupy owocowe to przede wszystkim zupa wiśniowa, truskawkowa i jabłkowa. Często serwowano je w stołówkach szkolnych, przedszkolach oraz na obozach letnich jako tanie i łatwe w przygotowaniu dania sezonowe lub bazujące na przetworach. W niektórych regionach zupę jabłkową lub wiśniową serwowano z ugotowanymi ziemniakami. Po takim objedzie dzieciaki bardzo często wypijały jeszcze oranżadę w butelce z korkiem ceramicznym lub bardziej egzotycznie z woreczka ze słomką.

Rwany z ziołami

Chlebek rwany, znany w innych krajach jako pull-apart bread lub monkey bread, wywodzi się z Węgier. Jego korzenie tkwią w tradycyjnym węgierskim cieście drożdżowym o nazwie aranygaluska co oznacza „złote kluski”, które polega na układaniu kawałków ciasta przekładanych masłem lub bakaliami. Węgierscy imigranci przywieźli przepis do Stanów Zjednoczonych pod koniec XIX wieku. W Ameryce słodka wersja z cynamonem i masłem zyskała popularność w połowie XX wieku pod nazwą monkey bread. W Polsce oraz w Europie w ostatnich latach wielką popularnością cieszą się wersje wytrawne: czosnkowe i ziołowe, przygotowywane jako składana harmonijka w formie. Do rwanego chlebka najlepiej pasują świeże lub suszone zioła, takie jak natka pietruszki, bazylia, rozmaryn oraz tymianek, oregano, czosnek niedźwiedzi. Tworzą one idealny duet z masłem i czosnkiem, nadając wypiekowi wspaniały zapach. Najlepsze zioła do chlebka: natka pietruszki, bazylia, rozmaryn, tymianek i oregano, czosnek niedźwiedzi. Rwany chlebek najlepiej serwować do dań z grilla oraz ogniska: kiełbasek, szaszłyków, steków oraz karkówki, świeżych sałatek z winegretem oraz gęstych zup krem pomidorowej lub cebulowej oraz do aromatycznych gulaszy. Świetnie pasuje też jako samodzielna przekąska z dodatkiem zimnych sosów.

Empanadas z kurczakiem

Empanadas to popularne pierożki z nadzieniem, pieczone lub smażone, pochodzące z Hiszpanii i Ameryki Łacińskiej. Słowo empanadas pochodzi od hiszpańskiego słowa oznaczającego zawijanie w chleb. Ciasto jest kruche lub chlebowe, po upieczeniu lub usmażeniu jest bardzo chrupiące. Farsz najczęściej zawiera mielone lub siekane mięso np. wołowinę lub mięso drobiowe, warzywa, cebulę, jajka, oliwki lub ser. Najlepsze są świeżo po upieczeniu lub usmażeniu, gdy są ciepłe i chrupiące, ale smakują dobrze także na zimno. Podajemy je z argentyńskim sosem chimichurri zrobionym ze świeżej natki pietruszki, czosnku oraz oliwy z oliwek, salsą pomidorową, guacamole lub ostrym sosem aji picante, sosem z ostrych papryczek aji/chili, pomidorów, cebuli i kolendry. Empanada z kurczakiem to danie, które może być serwowane na wiele sposobów. Odnosząc się do tradycji kuchni Ameryki Południowej, możemy podawać pierożki z dodatkiem ostrego sosu pomidorowego. Jeśli nie przepadamy z pikantnymi dodatkami, możemy zdecydować się na sos czosnkowy.

Z czerwoną porzeczką

Czerwona porzeczka to niskokaloryczny owoc bogaty w witaminę C, błonnik i pektyny. W kuchni sprawdza się do słodkich wypieków i orzeźwiających kompotów, a także jako wyrazisty dodatek do mięs. Ze względu na naturalną kwasowość i wysokie stężenie pektyn, owoce są doskonałe do robienia dżemów, konfitur oraz naturalnych galaretek. Kwasowość porzeczki wspaniale równoważy słodycz ciast, np. ucieranych, tart czy babeczek. Sprawdza się też jako dodatek do lodów czy musów. Czerwona porzeczka to świetny zamiennik żurawiny, zrobimy z niej wyraziste sosy pasujące do serów pleśniowych, pasztetów, drobiu oraz dziczyzny. Z porzeczek przygotowuje się pyszne orzeźwiające kompoty, soki oraz domowe nalewki i wina. Ponieważ ze względu na pogodę część porzeczek „zagotowała” się na krzakach, w związku z tym starczyło nam jej tylko na ciasto i kompot. Mamy nadzieję, że w przyszłym roku zbiory będą bardziej obfite i wtedy może pokusimy się przygotować czerwone wino porzeczkowe.

Grecka zupa z ciecierzycy, kurczaka i tahini

Kuchnia grecka to kwintesencja smaków śródziemnomorskich, w których dominuje najwyższej jakości oliwa z oliwek, cytryna, czosnek i zioła (oregano, tymianek, mięta). Całość bazuje na świeżych warzywach (pomidory, ogórki), mięsie (jagnięcina, wołowina), owocach morza oraz wyrazistych serach, takich jak feta i halloumi. Najsłynniejsze przysmaki to musaka (zapiekanka z bakłażanem i mięsem), souvlaki (szaszłyki), sałatka grecka (horiatiki) z serem feta, dolmades (gołąbki w liściach winogron) oraz chrupiąca baklava. Grecy uwielbiają zupy, choć ze względu na ciepły klimat częściej goszczą one na stołach jesienią i zimą. Do najpopularniejszych należą: sycąca fasolowa fasolada (uznawana za danie narodowe), gęsta zupa z soczewicy fakes, mięsno-jajeczny avgolemono oraz tradycyjny wywar z podrobów patsas, jadany często po nocnych imprezach. Dziś w ramach wakacji polecamy zupę na chłodniejsze dni, takie jak teraz mamy. Grecka zupa z ciecierzycy, kurczaka i tahini (Revithosoupa) to pożywne, rozgrzewające danie kuchni śródziemnomorskiej. Charakteryzuje się kremowym, sezamowym posmakiem pasty tahini oraz cytrynową nutą.

Dżem agrestowy z pektyną

Sezon na świeży agrest pomału dobiega ku końcowi. Tradycyjnie owoce te zbiera się od czerwca do początku sierpnia. W tym okresie można je bez problemu kupić w lokalnych warzywniakach, na targowiskach oraz w większości supermarketów. Jednak najlepszy jest zawsze ten z przydomowego ogródka. Jednak jak wiecie ten rok nie był zbyt łaskawy dla upraw agrestu. Problemy wynikały głównie z niestabilnej pogody, gwałtownych skoków temperatur i upałów, które sprzyjały rozwojowi chorób grzybowych (np. mączniaka amerykańskiego) oraz spowodowały, że owoce zaczęły fermentować na krzakach. Dodatkowo, ze względu na lata spadku opłacalności, areał upraw w Polsce drastycznie się skurczył, co przełożyło się na wyższe ceny w sklepach. Agrest ma wyrazisty, kwaskowaty smak, który doskonale współgra z wieloma przyprawami. Dodanie ich nada dżemowi wyjątkowy, głęboki aromat. Wanilia, klasyk, który łagodzi kwasowość agrestu. Cynamon nada dżemowi ciepły, lekko korzenny charakter. Kardamon genialnie pasuje do agrestu, nadając mu cytrusowo-korzenny, elegancki posmak. Imbir świeży, starty imbir nada dżemowi pikantną, rozgrzewającą nutę. Skórka z cytryny lub pomarańczy, starta skórka cytrusowa podbija naturalną rześkość agrestu. Przyprawy w całości (laski cynamonu, gwiazdki anyżu, ziarenka kardamonu) wrzucamy do garnka na samym początku gotowania owoców, a przed napełnianiem słoików po prostu je wyjmujemy. Przyprawy mielone i zioła dodajemy pod sam koniec gotowania, razem z cukrem, aby nie straciły swojego aromatu. Dziś proponujemy dżem z pektyną. Użycie czystej pektyny w proszku pozwala skrócić czas gotowania dżemu z agrestu do zaledwie kilku minut. Dzięki temu owoce zachowują piękny, świeży kolor, naturalny aromat oraz więcej witamin.

Ziarenka na słodko

Pomysł na ciastka i batony z ziarenek np. sezamu, słonecznika, pestek dyni, połączonych miodem ma korzenie w starożytnej Grecji. Najstarszy znany przysmak tego typu, powstawał z prażonych nasion sezamu i miodu. Był uważany za "starożytny baton energetyczny" i stanowił źródło siły dla greckich wojowników oraz uczestników igrzysk olimpijskich. W średniowieczu i renesansie włoskie oraz francuskie wariacje na temat bakalii i ziaren zatopionych w miodzie, znane jako Florentynki, to popularne, chrupkie ciasteczka, których receptury przypisuje się cukiernikom z epoki renesansu. W Polsce podobną miodowo-ziarnistą, lub orzechową, masą od wieków przekładano i dekorowano tradycyjne świąteczne ciasta, takie jak słynny staropolski miodownik. Współczesne wersje tego przysmaku, popularne greckie, bliskowschodnie czy polskie desery, często łączą miód nie tylko z sezamem, ale także z orzechami, migdałami, płatkami owsianymi i suszonymi owocami. O tej porze roku miodu nam nie zabraknie do ciasteczek, lipiec i początek sierpnia w Polsce to główne letnie miodobranie. Z uli pozyskuje się teraz przede wszystkim niezwykle popularny i ceniony miód lipowy oraz wielokwiatowy. To także czas zbiorów wyrazistego miodu gryczanego i rzadziej występującego miodu spadziowego z drzew iglastych lub liściastych.

Bez lepienia

Klasyczne pierogi wywodzą się z Chin, skąd w XIII wieku trafiły na ziemie polskie. Natomiast „pierogi bez lepienia” to współczesny, internetowy patent wywodzący się z kuchni azjatyckiej oraz tureckiej. Współczesna, viralowa wersja „pierogów bez lepienia” to szybki sposób na przygotowanie ulubionego dania bez konieczności żmudnego wałkowania i zawijania. W pierogach bez lepienia najlepiej sprawdzają się zwarte, wilgotne farsze. Niestety nie każdy farsz sprawdzi się tu równie dobrze. Musi dać się uformować w kulkę i co najważniejsze, nie rozpaść się w trakcie oblepiania jej mąką. Z tego powodu najlepiej sprawdzą się zwarte farsze, tj. z mięsem, soczewicą czy twarogiem. Nieco ciężej może być z pierogami z owocami albo kapustą i grzybami, ponieważ takie nadzienie jest zwykle luźniejsze i zawiera więcej wilgoci. Do najpopularniejszych i najsmaczniejszych należą farsz a'la ruskie stanowiący połączenie ugotowanych ziemniaków, twarogu, podsmażonej cebuli, soli i pieprzu. Farsz mięsny, mielone mięso wymieszane z czosnkiem i podsmażoną cebulką. Farsz azjatycki, mielone mięso drobiowe lub wieprzowe z posiekaną kapustą pekińską, imbirem, sosem sojowym i szczypiorkiem. Farsz na słodko, biały twaróg wymieszany z żółtkiem, cukrem waniliowym i odrobiną śmietany. Aby przygotować "pierogi bez lepienia", najpopularniejszym trikiem jest uformowanie zwartego farszu mięsnego lub ziemniaczano-serowego, w kulki i kilkukrotne obtoczenie ich naprzemiennie w zimnej wodzie oraz mące. Taki proces tworzy na ich powierzchni cieniutką otoczkę imitującą ciasto. Pierogi bez lepienia najlepiej podawać z klasycznymi okrasami. W zależności od smaku nadzienia świetnie sprawdzi się podsmażona cebulka, skwarki z boczku, gęsta śmietana lub słodkie dodatki.

Agrestooo

Agrest to obecnie owoc niszowy. Mimo że w czasach PRL-u był bardzo popularny w przydomowych ogródkach, dziś w Polsce przegrywa rynkową rywalizację z modniejszymi borówkami. Niemniej jednak, agrest zalicza się do tzw. owoców miękkich i cieszy się trwałym, powolnym wzrostem zainteresowania konsumentów. Agrest doskonale nadaje się na przetwory oraz jako kwaśny dodatek do deserów. Sprawdza się również w kuchni wytrawnej, tworząc świetne słodko-kwaśne sosy do dań z grilla i mięs. Dzięki naturalnej pektynie agrest idealnie nadaje się na domowe przetwory. Możemy przygotować z niego: dżemy i konfitury, które też świetnie smakują samodzielnie lub w połączeniu z innymi owocami, np. truskawkami, nalewki aromatyczny trunek, który zyskuje na smaku po kilku miesiącach leżakowania, albo zamknąć pasteryzowane owoce w lekkim syropie cukrowym w słoiki, które zimą można wykorzystać do ciast lub jako deser. Słodko-kwaśny smak agrestu przełamuje słodycz ciast i nadaje im pożądaną wilgotność. Warto z niego upiec ciasta kruche i ucierane, agrest sprawdzi się jako dodatek do klasycznego ciasta jogurtowego czy maślanego. Zaskakującym, ale bardzo smacznym zastosowaniem agrestu są potrawy słone jak chutney podsmażony sos rodem z Indii z cebulą, octem i przyprawami (np. chili, cynamon, goździki, kardamon i wanilia, imbir). To idealny dodatek do pieczonych mięs czy serów. Taki właśnie przepis proponujemy Wam dziś.

Karczek, klasyka z grilla

Karkówka, lub inaczej karczek, to mięso pochodzące z odcinka szyjnego zwierząt rzeźnych. W zależności od regionu i gatunku może to być wieprzowina, wołowina, cielęcina czy baranina. W kuchni polskiej i środkowoeuropejskiej najpopularniejsza jest karkówka wieprzowa, pozyskiwana z przedniej części tuszy. Cechuje ją naturalne poprzerastanie tkanką tłuszczową, co sprawia, że po obróbce termicznej, pieczeniu, grillowaniu czy duszeniu, jest niezwykle krucha i soczysta. Marynowanie karkówki pozwala rozluźnić strukturę mięsa wieprzowego i podkreślić smaki, warto wybierać takie dodatki, które pasują do naszych indywidualnych gustów. Mięso warto zamarynować samemu, aby mieć pewność, że pochodzi ze sprawdzonego źródła, jest świeże. Karkówkę na grilla najlepiej doprawić mieszanką bazującą na oleju roślinnym, czosnku, musztardzie i papryce (słodkiej, ostrej i wędzonej). Aby mięso skruszało, warto dodać składnik kwasowy, np. sok z cytryny, ocet jabłkowy lub piwo, a całość zbalansować odrobiną miodu, który zapewni apetyczną karmelizację. Podstawowe przyprawy to sól, pieprz czarny, papryka słodka i ostra, czosnek oraz zioła takie jak majeranek, tymianek czy rozmaryn. Ale jak już wspominaliśmy wszystko zależy od naszych upodobań smakowych. Jeśli chodzi o ilość karkówki na osobę, trzeba liczyć 150 g do 200 g, jeśli grill jest urozmaicony i planujemy inne specjały: kiełbaski, sałatki, pieczywo, to powinno wystarczyć. Jeśli karkówka ma być głównym daniem liczymy 250–300 g na osobę.

Twarogowe truskawkowe

Truskawki są niezwykle uniwersalne do użycia od słodkich deserów i śniadań, po orzeźwiające napoje i dania wytrawne. Dodaje się je do owsianki, miesza z twarogiem i miodem lub kładzie ciepłą chałkę z masłem. Klasyką są oczywiście knedle lub makaron z sosem truskawkowym i jogurtem. Ciekawym pomysłem są również wytrawne połączenia jak owoce truskawki dodane do sałatki z serem kozim i sosem balsamicznym. Orzeźwiająco na nas zadziała koktajl z mlekiem czy domowa lemoniada z miętą. Niczego sobie są też sorbety, robione na bazie zmrożonych truskawek. Z nadmiaru owoców można przygotować klasyczny dżem, konfiturę lub syrop do zimowej herbaty. Truskawki świetnie nadają się do zamrożenia,  najlepiej układać je najpierw pojedynczo na tacach, a dopiero po zamrożeniu przesypać do woreczków, by się nie sklejały. A jeśli w tym sezonie macie dużo własnych truskawek to zachęcamy do nastawienia destylatu z truskawek zwanego truskawkowicą lub okowitą lub domowego wina truskawkowego albo nalewki truskawkowej.

Na jagody już czas 

W lasach pojawiły się już jagody. Jagody najlepiej przeznaczyć na mrożenie, całe owoce lub w formie musu, albo zamknąć w słoikach jako dżemy i konfitury. Błyskawicznym i pysznym rozwiązaniem na świeżo zebrane owoce będą szybkie ciasta ucierane (często z kruszonką), kruche placki puszyste biszkopt, serniki (tradycyjny lub na zimno) oraz tarty. Jagody świetnie sprawdzają się też jako dodatek do muffinek czy drożdżówek, do pierogów, naleśników czy orzeźwiających koktajli, na bazie jogurtów naturalnych, kefirów, bananów. Fajnym pomysłem są jagody pasteryzowane.  Jagody myjemy, wsypujemy do słoików, lekko zasypujemy cukrem (np. łyżka na słoik) i pasteryzujemy przez około 15 minut. I już są gotowe. Idealne do zimowych naleśników czy deserów. Możemy zamrażać jagody w całości, wtedy rozsypujemy owoce cienką warstwą na tacce lub desce do krojenia i wstaw do zamrażalnika, gdy stwardnieją, przesypujemy do woreczków, dzięki temu nie skleją się w jedną bryłę lub w formie musu. Blendujemy jagody z odrobiną cukru i zamrozimy w małych pojemnikach lub woreczkach do lodu, będą świetne do owsianek i smoothie.

Ogórki w marynacie na szybko

Wchodzimy w sezon ogórkowy. Dosłownie, jeśli mamy na myśli warzywa z grządki i ten, który mówi nam o wakacjach i czasie na złapanie oddechu. Ogórki to niezwykle uniwersalne warzywo, które można przyrządzać na wiele sposobów: od orzeźwiających dań na surowo, przez tradycyjne kiszonki i pikle, aż po gotowane zupy. Na surowo i jako przekąski polecana jest mizeria: klasyczna polska sałatka ze startych lub pokrojonych ogórków, najczęściej wymieszana ze śmietaną, jogurtem, koperkiem i odrobiną octu lub cytryny. Z innych sałatek polecane są te z dodatkiem szczypiorku lub rzodkiewki, a także orzeźwiające chłodniki ogórkowe. Wśród słoikowych przetworów z ogórków znajdziemy, takich również na zimę: ogórki kiszone i małosolne, układane w słoikach z dodatkiem kopru, czosnku, chrzanu i zalane solanką. Ogórki konserwowe (pikle) w słodko-kwaśnej zalewie octowej. Ogórki w zalewie musztardowej, słodko-kwaśne ogórki o charakterystycznym, wyrazistym smaku. Sałatka szwedzka czyli ogórki krojone w cienkie plasterki, pasteryzowane z marchewką i cebulą w zalewie octowej lub ogórki z chili i miodem lub curry. Łatwość wchodzenia w różne konfiguracje przyprawowe sprawia, że ogórki są jednymi z ulubionych warzyw w kuchni. Nasza propozycja to ekspresowe ogórki z koperkiem i musztardą francuską to chrupiąca i aromatyczna sałatka, idealna do dań z grilla lub obiadu. Ogórki wystarczy pokroić, zalać sosem z musztardy, miodu, octu i olej roślinny, a następnie schłodzić w lodówce przez około 1-2 godziny.

Carpaccio z buraka

Carpaccio to klasyczna włoska przystawka podawana na zimno, składająca się z surowego mięsa lub ryby, krojonego w ekstremalnie cienkie plastry. Danie powstało w 1950 roku w legendarnym lokalu Harry's Bar w Wenecji. Wymyślił je właściciel, Giuseppe Cipriani, z myślą o weneckiej hrabinie Amalie Nani Mocenigo. Kobieta cierpiała na anemię, a lekarz zalecił jej spożywanie surowego mięsa. Nazwa przystawki nawiązuje do renesansowego malarza Vittore Carpaccio, którego obrazy słynęły z charakterystycznych, intensywnych odcieni czerwieni i bieli, przypominających Ciprianiemu wygląd serwowanego dania. Współcześnie carpaccio przygotowuje się z wielu składników (np. tuńczyka, łososia, buraków), jednak tradycyjnym i najbardziej cenionym wariantem jest to z polędwicy wołowej. Carpaccio z buraka to wariacja na temat klasycznej włoskiej przystawki. Współczesna, wegetariańska wersja z pieczonych lub gotowanych buraków, sera feta i rukoli to nowoczesna adaptacja tego pomysłu, która spopularyzowała się na całym świecie, w tym w polskiej kuchni, jako zdrowa i lekka przekąska. Carpaccio z buraka z dodatkiem fety i rukoli oraz orzechów najlepiej komponuje się z wyrazistym, słodko-kwaśnym dressingiem na bazie oliwy z oliwek, octu balsamicznego i miodu. Taki sos doskonale przełamuje ziemisty smak buraków i słoność sera.