Rogale świętomarcińskie
Rogale świętomarcińskie
Tradycja wypiekania rogali świętomarcińskich jest ściśle związana z Poznaniem i sięga listopada 1891 roku. W przeddzień 11 listopada proboszcz parafii św. Marcina w Poznaniu, ks. Jan Lewicki, wezwał wiernych, aby wzorem św. Marcina zrobili coś dobrego dla ubogich i potrzebujących. Na apel odpowiedział poznański cukiernik Józef Melzer, który namówił swojego szefa i upiekł całą blachę rogali, rozdając je biednym. Według ludowej legendy kształt rogala, przypominający półksiężyc lub podkowę, nawiązuje do złotej podkowy, którą zgubił wierzchowiec św. Marcina. Cukiernik, który ją znalazł, miał zainspirować się jej kształtem przy wypieku. Dziś zwyczaj pieczenia rogali na 11 listopada ogarnął zasięgiem całą Polskę. Do rogali marcińskich używa się tradycyjnie ciasta półfrancuskiego drożdżowego. Bazą jest klasyczne ciasto drożdżowe, które przekłada się masłem i wielokrotnie wałkuje oraz składa, tworząc charakterystyczne warstwy, oryginalnie około 81 warstw. Nadzienie do rogali świętomarcińskich robione jest przede wszystkim ze zmielonego białego maku. Dodatkowo w składzie znajdziemy: cukier lub miód, orzechy włoskie i migdały, rodzynki, skórkę pomarańczową, okruchy biszkoptowe, śmietanę. Są pracochłonne ale naprawdę warto je zrobić.
