Pstrąg wędzony na ciepło

Pstrąg wędzony z wędzarni (u nas Borniak) to klasyk, który zachwyca soczystym mięsem i aromatyczną, złotą skórką. Kluczem do sukcesu jest odpowiednie solenie, dokładne osuszenie ryby przed wędzeniem oraz właściwa temperatura, najlepiej wędzić w temperaturze 50-60°C na zrębkach. Do wędzenia pstrąga najlepiej sprawdzają się zrębki olchowe, bukowe oraz z drzew owocowych np. jabłoni, czereśni czy śliwy. Olcha nadaje rybie piękny, ciemnożółty lub cytrynowy kolor. Buk barwi skórkę na jasny, głęboki złocisty kolor, jest nieco bardziej intensywny niż olcha, ale wciąż łagodny. Dodatek zrębków owocowych nadaje skórce delikatny połysk i jasnobrązowy odcień oraz owocowy, lekko słodkawy, z nutą wanilii. Wędzenie pstrąga to proces, który wymaga precyzji na każdym kroku. Kluczowe etapy to: przygotowanie, patroszenie i dokładne mycie, peklowanie, moczenie w solance 8-12h, suszenie do uzyskania pergaminowej skóry, wędzenie właściwe dymem o temp. 50-60°C oraz podpiekanie dla uzyskania soczystego mięsa. Wędzenie ryb wymaga odpowiedniego przygotowania i narzędzi, które ułatwią proces obróbki dymem oraz zapewnią rybom właściwy kształt i stabilność. Akcesoria do wędzenia ryb to: haki wędzarnicze, ruszty i kosze, zrębki wędzarnicze, termometr wędzarniczy, pojemniki spożywcze do solanek.

Wiosenna marynata

Wiosenne warzywne marynaty to świetny sposób na wykorzystanie nowalijek, takich jak rzodkiewki, szparagi czy młoda marchewka. Bazują one na lżejszych zalewach z dodatkiem ziół (np. koperku, mięty), octu jabłkowego lub ryżowego i soków cytrusowych. Wiosenne marynaty to świetny sposób na nadanie potrawom lekkości. Idealnie komponują się z drobiem, rybami i młodymi warzywami. Do marynowania nadaje się większość warzyw. Najlepsze efekty uzyskamy, wybierając warzywa jędrne, świeże i wolne od uszkodzeń. Klasyczna, octowa zalewa (woda, ocet, cukier i przyprawy) świetnie wydobywa smak i pozwala cieszyć się nimi nie tylko po kilku godzinach czy dniach ale również przez cały rok. Najpopularniejsze warzywa do marynowania to oczywiście ogórki, papryka: słodka, ostra, chili lub pepperoni, małe cebulki perełkowe czy szalotki, marchew, seler, czosnek, fasolka szparagowa. Papryka świetnie smakuje w słodko-kwaśnej zalewie. Cukinia i patisony, to warzywa o łagodnym smaku, które doskonale chłoną aromat przypraw. Buraki natomiast najczęściej marynowane w całości, w plastrach lub w postaci startej. Kalafior najczęściej dzielimy na  drobne różyczki. Warto wiedzieć, że większość warzyw (np. kalafior, marchew, fasolkę) przed włożeniem do słoików warto krótko zblanszować (obgotować we wrzątku), aby zachowały odpowiednią strukturę i piękny kolor. Z przypraw polecamy: liść laurowy, ziele angielskie, gorczyca, pieprz ziarnisty, koper, czosnku.

Krupnik gryczany

Krupnik jest jedną z najstarszych polskich zup, a jej nazwa wywodzi się od dawnego określenia kaszy – „krupy”. Krupnik to tradycyjna, gęsta i pożywna polska zupa na bazie wywaru mięsnego, najczęściej wieprzowego, drobiowego lub warzywnego, której głównym składnikiem jest kasza jęczmienna. Zawiera również ziemniaki, włoszczyznę (marchew, seler, por) oraz suszone grzyby. Jest znana jako lekkostrawne, zdrowe danie rozgrzewające, popularne szczególnie jesienią i zimą. Najczęściej na gorąco, często z dodatkiem natki pietruszki. Obecnie serwowany jako klasyczny, na wędzonce, np. boczku, na żeberkach, a także wersji wegetariańskiej. Krupnik gryczany to jedna z odmian tradycyjnego krupniku. Również przygotowywany na bazie wywaru warzywnego lub mięsnego (często na kościach) z dodatkiem kaszy gryczanej, zazwyczaj niepalonej, oraz warzyw korzeniowych. Charakteryzuje się gęstą konsystencją, wyrazistym, ziemistym aromatem gryki i jest bardzo zdrowa, działając kojąco na układ trawienny. Tak, krupnik z kaszy gryczanej to doskonała, wyrazista alternatywa dla tradycyjnego krupniku jęczmiennego. Kasza gryczana nadaje zupie głęboki aromat i ciemniejszy kolor, a sam krupnik jest sycący, bezglutenowy i świetnie komponuje się z warzywami korzeniowymi oraz grzybami. 

Wołowina dojrzewająca

Wędlina dojrzewająca na sucho to jedna z najstarszych metod konserwacji mięsa. Można ją zrobić nawet w lodówce. I my spróbowaliśmy przygotować taką wędlinę z myślą o zbliżających się świętach Wielkanocnych. Najlepiej sprawdzają się duże, zwarte mięśnie z umiarkowaną ilością tłuszczu jak ligawa, rostbef, zrazowa dolna, polędwica czy udziec wołowy. Wołowina jest bardziej wymagająca od wieprzowiny, ale też dobrze reaguje na peklowanie, sól poprawia jej smak, kolor i aromat. Proces dojrzewania na sucho składa się z kilku etapów: solenia, suszenia i dojrzewania. Podczas dojrzewania mięso traci zwykle 20–35% masy, co koncentruje smak. Jeśli chodzi o akcesoria, na pewno przydadzą się nam: waga kuchenna, miarki, pojemnik lub worek strunowy, gaza lub siatka wędliniarska i oczywiście lodówka. Jeśli chodzi o dobór przypraw to niewątpliwie najlepiej komponują się z wędlinami przygotowywanymi na sucho: sól niejodowana, cukier, który łagodzi smak, pieprz, czosnek granulowany, majeranek, papryka słodka lub wędzona, jałowiec, kolendra, oregano, liść laurowy. Przypominamy! Z doświadczeń domowych wędliniarzy wynika, że zbyt krótki czas peklowania to częsty błąd, grube kawałki potrzebują nawet miesiąca aby dojrzały w lodówce. Jeśli zaś czujemy gnijący zapach, pamiętajmy, wyrzucamy całość od razu, bez odkrajania i „odświeżania”.

Golonka pieczona w piwie z warzywami

Fenomen golonki opiera się na kontraście między chrupiącą skórką a niezwykle soczystym, miękkim mięsem, co czyni ją ikoną polskiej kuchni. Często pieczona w piwie lub duszona z ziołami, idealna na zimowe dni. Do idealnej golonki wieprzowej niezbędne są przyprawy podkreślające jej intensywny smak i ułatwiające trawienie. Podstawą jest czosnek (w dużej ilości), liście laurowe, ziele angielskie, pieprz w ziarnach oraz majeranek. Warto dodać jałowiec, kminek, suszone warzywa (marchew, cebula, seler) oraz sól peklową. I tak ze względu na rodzaj obróbki mamy m.in. peklowanie (na mokro, na sucho) i wtedy użyjemy sól peklową (lub mieszanka soli z saletrą), liści laurowych, ziela angielskiego, pieprzu w ziarnach, jałowca oraz czosnku. Golonka lubi być gotowana natomiast w cebuli, czosnku, liściach laurowych, ziele angielskie, pieprzu w ziarnach, kminku, majeranku, marchwi, oraz korzeniem pietruszki. Do pieczenia najlepszy jest czosnek, majeranek, kminek, słodka lub wędzona papryka i tymianek. Natomiast do glazurowania golonki idealna będzie musztarda, miód, piwo (ciemne lub jasne). Nie należy zapominać, że oprócz niezaprzeczalnych walorów smakowych golonka jest też cennym źródłem kolagenu i elastyny - składników, które pozytywnie oddziałują na kondycję skóry, włosów i paznokci. Dostarcza także żelaza, zmniejszając ryzyko niedokrwistości, oraz witamin z grupy B, odpowiadających za prawidłowy metabolizm. Najlepiej podawać ze świeżym pieczywem, kapustą kiszoną, chrzanem, musztardą i oczywiście piwem.

Zupa z letnich przetworów

Dziś sięgamy do naszej spiżarni po przecier ogórkowy, robiony latem z ogórków z przydomowego ogródka. Na przecier „szły” ogórki nienormatywne rozmiarowo, trochę za duże do słoików, trochę za krzywe, trochę za mocno wyrośnięte. W przypadku robienia przecierów nie musimy przerabiać od razu dużej ilości ogórków, wystarczy 1-2 kg co kilka dni w sezonie, trochę soli, pieprzu i koperku żeby zapełnić słoiki na zimę i w tym okresie nie brakowało smaku do zupy. Do zupy ogórkowej najczęściej dodaje się ziemniaki, marchew, pietruszkę i seler, które równoważą kwaśny smak ogórka. Z przypraw polecane są: tymianek, koperek oraz cząber, a także lubczyk i liście pietruszki. Jednak z tymi należy uważać jeśli mamy aromatyczny bulion. Naszą zupę ogórkową robimy z kostki rosołowej, którą sami robimy jesienią i pasteryzujemy na zimę w słoiczkach. Nie brakuje w niej: warzyw oraz liścia laurowego, ziela angielskiego, kurkumy, czosnku granulowanego, czy tymianku i lubczyku.  

Ryba z warzywami czyli ryba po grecku

Wiele popularnych w Polsce potraw ma nazwy sugerujące egzotyczne pochodzenie, podczas gdy w rzeczywistości są to dania rodzime lub wywodzące się z innych kultur niż sugeruje nazwa. Najpopularniejsze przykłady to fasolka po bretońsku, która pojawiła się wraz z ekspansją puszek fasolki w Wielkiej Brytanii. Sałatka szwedzka, klasyczny dodatek do obiadu, którego nie znają w Szwecji. A właściwie nie tyle nie znają, co jest tam importowana z Polski. Sernik wiedeński, którego korzenie sięgają aż starożytności. Pomysł Greków podpatrzyli Rzymianie i rozsiali po całej Europie. Innym przykładem jest placek po węgiersku. Ziemniaczany placek z gulaszem to nasza polska wariacja na temat ich kuchni. W zamian tego znajdziemy tam langosza, który z naszymi plackami ma wspólny jedynie kształt. Następnie pieczeń rzymska: mięso mielone zapiekane w całości, które nie pochodzi z Rzymu, a nazwa ma jedynie sugerować szlachetność potrawy. I proponowana przez nas dziś ryba po grecku, to absolutna klasyka polskiej kuchni, zwłaszcza świątecznej, z Grecją ma niewiele wspólnego. To danie z smażonej ryby (najczęściej filetów) podanej z warzywnym sosem na bazie marchwi, pietruszki, selera i cebuli w pomidorach. Najlepsza jest na zimno, po kilku godzinach „przegryzienia się” smaków. Smakuje lepiej następnego dnia, to jedno z tych dań, które czas tylko poprawia. Możemy ją serwować z pieczywem, solo jako przystawkę oraz  coraz częściej jako danie obiadowe z ziemniakami albo kaszą.

Barszcz czerwony na żurku

Tradycyjne potrawy polskie to przede wszystkim pierogi, bigos, żurek, barszcz czerwony i schabowy, często podawane z dodatkiem ziemniaków, kaszy lub kiszonych warzyw, które podkreślają bogactwo smaków i regionalność kuchni. Inne popularne dania to gołąbki, placki ziemniaczane, śledzie w różnych postaciach, zupy np. pomidorowa, ogórkowa, krupnik oraz ciasta: sernik, makowiec, piernik, pączki. Kuchnia polska charakteryzuje się obfitością potraw mięsnych i mącznych, a także wykorzystaniem sezonowych produktów, jak grzyby leśne, kapusta i buraki. Dodatkowo każdy region ma swoje mniej lub bardziej znane potrawy. Jednym z takich dań jest barszcz czerwony na żurku. Barszcz czerwony zabielany żurkiem to wariacja na temat tradycyjnego barszczu, który zamienia się w kremową zupę o głębszym, lekko kwaśnym smaku. Podawany z ziemniakami, z dodatkiem koperku lub majeranku, dla zagęszczenia używa się śmietany. Na tę treściwą zupę traficie między innymi w powiecie piotrkowskim i w województwie świętokrzyskim, chociaż obecnie jest najczęściej wspomnieniem dzieciństwa.

Śledź w oleju lnianym

Tradycje związane ze śledziem w święta, zwłaszcza Boże Narodzenie i Nowy Rok, są silne w Polsce. Symbolizują one dobrobyt, obfitość i przynoszą szczęście w nowym roku. Śledzie są często podawane w oliwie z cebulą lub w majonezowych sosach. Klasyczne przygotowywanie śledzi obejmuje śledzia w oleju, occie i w śmietanie. Ponoć są śmiałkowie w Skandynawii, którzy łączą słonego śledzia z bananem i majonezem. Szwedzi też znani są z innego śledzia: fermentowanego (surströmming), które uchodzi za jedno z najbardziej ekstremalnych dań na świecie ze względu na zapach. Na naszym blogu niejednokrotnie w okolicach świąt bożonarodzeniowych zachęcaliśmy Was do zrobienia śledzi. Proponowaliśmy już śledzie z grzybami i orzechami, śledzia z żurawiną, śledzia z daktylami czy śledzie z curry. Serdecznie zapraszamy do zapoznania się również z tymi na naszym blogu https://www.deptana.pl/pl/n/list. Dziś propozycja na śledzia tradycyjnego w oleju lnianym z liściem laurowym, goździkami, zielem angielskim i czarną gorczycą.

Grzybowa

W zależności od regionu i tradycji rodzinnych zestaw wigilijnych potraw jest różny, ale zwyczajowo na wigilijnym stole powinny znaleźć się wszystkie płody ziemi, a potraw powinno być dwanaście. Wśród potraw zawsze jest zupa, ale nie jedyna. Wśród klasyków, czyli barszczu czerwonego czy zupy grzybowej, każdy region ma swoją zupę: Śląsk siemieniotkę czyli zupę lnianą, Kresy zupę migdałową z rodzynkami, Podhale kwaśnicę  z kapusty i grzybów a Pomorze i Kaszuby zupę z brządu, czyli z suszonych owoców oraz zupę rybną. W dawnych czasach zupy wigilijne miały zapewnić jedzącym zdrowie i dostatek na nadchodzący rok. Każdy składnik symbolizował co innego: kapusta dostatek, grzyby zdrowie, ryby obfitość, mak i groch nadzieję na odrodzenie, chleb i kluski sytość, orzechy i bakalie urodzaj i miłość. Staropolskim zwyczajem należało w daniach wigilijnych umieścić jak najwięcej przynoszących szczęście składników. U nas musi być zupa grzybowa, natomiast dzieci zawsze wolały kompot z suszu z kluskami ;)

Gulasz z dziczyzny

Gulasz jako potrawa wywodzi się z Węgier, gdzie był tradycyjnym daniem pasterzy (gulyás). W swojej klasycznej formie jest bardziej gęstą zupą niż sosem, co zbliża ją do tego, co dziś nazywamy zupą gulaszową. Wersja z dziczyzny rozwinęła się w regionach, gdzie polowania były częścią lokalnej kultury, zwłaszcza na Węgrzech (szczególnie w regionie Győr i Baranya), Austrii, Słowacji oraz Czechach, Polsce, gdzie dziczyznę podaje się często w kuchni myśliwskiej. Kluczowe są przyprawy korzenne i zioła, które dobrze komponują się z intensywnym smakiem dziczyzny to: papryka słodka i ostra – wpływy węgierskie, jałowiec, klasyczna przyprawa do dziczyzny. Ponadto, liść laurowy i ziele angielskie, czosnek i cebula, kminek (szczególnie w wersjach czeskich i słowackich, pieprz czarny i papryczka chili oraz majeranek najczęściej dodawany w Polsce. Dodatkowe składniki podbijające smak zupy gulaszowej to: czerwone wino lub piwo (zwłaszcza czeskie), wędzona papryka, dodaje lekko dymnego aromatu i rzadkie, ale stosowane w kuchni myśliwskiej, owoce dzikiej róży. Jeśli nie macie lub nie lubicie dziczyzny, możecie zrobić zupę gulaszową z wołowiną.

Składniki:

Staropolski

Jak śpiewa Mariah Carey „It’s time!”. Tak, tak, święta coraz bliżej i ostatni moment na przygotowanie staropolskiego piernika. Piernik staropolski to nie tylko ciasto – to prawdziwy symbol świątecznej tradycji, pełen aromatycznych przypraw, bogatej historii i magii, która unosi się w powietrzu podczas jego pieczenia. Jego wyjątkowość polega na procesie dojrzewania i uwalnianiu pomału wszystkich smaków. Pierniki, zwłaszcza te dojrzewające, były wypiekiem luksusowym, przeznaczonym na specjalne okazje. W dawnych czasach przygotowanie ciasta było sztuką – mistrzowie piernikarscy strzegli swoich receptur, a samo ciasto często dojrzewało miesiącami w piwnicach, aby nabrać odpowiedniej głębi smaku. Piernik zawdzięcza swój wyjątkowy smak mieszance przypraw korzennych, takich jak cynamon, imbir, goździki, gałka muszkatołowa, kardamon czy anyż. Piernik po upieczeniu należy przełożyć jakąś masą samą lub z dodatkiem rumu lub likieru wiśniowego: powidłami śliwkowymi, dżemem porzeczkowym albo morelowy, masą czekoladową lub orzechową, polać czekoladą lub lukrem i posypać skórką kandyzowaną, siekanymi migdałami, orzechami włoskimi lub laskowymi.

Zimne nóżki z szybkowaru

Zimne nóżki to nazwa potrawy, czyli do wieprzowych raciczek, nóg i golonki. Zimne nóżki to danie o długiej tradycji kulinarnej w Polsce. Pierwsze informacje o podawaniu galaret mięsnych pochodzą z przełomu XV - XVI wieku, a konkretnie na ucztę weselną Zygmunta I Starego i Bony Sforzy w 1518 roku. Potrawa ma korzenie w kuchni europejskiej i bliskowschodniej. Galarety mięsne istniały w kuchniach arabskich, a w średniowieczu kucharze odkryli sposoby na zagęszczanie bulionu. Wersje zimnych nóżek są popularne w wielu kuchniach słowiańskich i europejskich, a w Polsce przyjęły się pod różnymi nazwami regionalnymi. Na galaretkę z nóżek wieprzowych najczęściej mówiło się zimne nóżki, W różnych regionach Polski potrawa na lokalne nazwy: galart, studzienina czy zylc. Dzięki wynalezieniu i upowszechnieniu żelatyny spożywczej, galarety – przynajmniej teoretycznie - stały się łatwiejsze w przygotowaniu. Zimne nóżki podaje się schłodzone, pokrojone z dodatkami, skropione octem lub sokiem z cytryny, a także podane z pieczywem, chrzanem, kiszonymi ogórkami oraz świeżymi ziołami, takimi jak natka pietruszki czy kolendra. Są podawane jako zakąska do wódki.

Domowy gin botaniczny 

Proces produkcji ginu, zaczyna się on od jagód jałowca i wody, które są fermentowane, a następnie destylowane. Jednak każdy producent ginu używa różnorodnych składników do nasycania alkoholu i tworzenia unikalnych i złożonych profili smakowych. Łącznie składniki te określa się mianem składników botanicznych. Gin bez jagód jałowca to nie gin. Nie ma jednak żadnych ograniczeń co do tego, jak mocny musi być ich smak. Oznacza to, że w niektórych ginach nuty jałowca są mocne i wyraziste, podczas gdy w innych jałowiec po prostu pozostaje w tle, pozwalając innym roślinom wybić się na pierwszy plan. Jagody jałowca pochodzą z krzewu jałowca, rośliny iglastej występującej naturalnie w Europie, Azji i Ameryce Północnej. Nadają ginowi charakterystyczny, rześki i orzeźwiający smak. W odróżnieniu od tradycyjnych ginów, gin botaniczny ma złożoną kompozycję tych naturalnych dodatków, które często są destylowane indywidualnie, a następnie łączone w celu stworzenia unikalnego profilu smakowego. Gin botaniczny powstaje poprzez ponowną destylację neutralnego spirytusu zbożowego z dodatkiem owoców jałowca i innych roślinnych składników, takich jak zioła, przyprawy, nasiona i skórki cytrusów. Składniki botaniczne mogą być bardzo zróżnicowane. Najczęściej spotykane to przyprawy (kolendra, kardamon, anyż, pieprz kubebowy, cynamon), kwiaty (róża, lawenda) oraz skórka cytrusowa (cytryna, grejpfrut). To one nadają „botanikom” nadają ginowi jego charakter. Polecamy nasz pomysł na „gin botaniczny” domowej produkcji.

Udka pieczone w słoiku

Lato choć nas w tym roku nie rozpieszcza, nadal trwa. Nadal mamy wakacje i statystycznie najwięcej wyjazdów wypoczynkowych w całym roku. Dużo z nas wybiera relaks na działkach, pod namiotami, w kamperach czy na prywatnych kwaterach, chcąc wypocząć we własnym rytmie. Wtedy też nie chcemy tracić czasu na szykowanie posiłków, a najbliższe restauracje mogą się „przejeść”. Dobrym sposobem na posiłki w plener jest wekowanie. Chociaż z wekowaniem kojarzą się nam głównie przetwory z warzyw i owoców, to w słoiku zamknąć możemy z powodzeniem wykwintny obiad. Wystarczy poświęcić raz trochę czasu w kuchni, żeby móc cieszyć się błyskawicznym, domowym obiadem w każdej sytuacji. Takie mięso z kurczaka w słoiku świetnie sprawdzi się w trasie, bo dzięki odpowiedniej pasteryzacji nie musi być przechowywane w lodówce. Pasteryzacji można poddać w zasadzie każdy typ mięsa, np. wołowinę, wieprzowinę. Popularne jest też wekowanie mięsa drobiowego czy też wekowanie mięsa mielonego w słoikach. Nasza propozycja to udka z przyprawą złoty kurczak i ostrą papryką. Zestaw przypraw zależy jednak od waszych preferencji i jest nieograniczony. Obok soli i pieprzu najpopularniejszymi przyprawami i ziołami do kurczaka są: papryka ostra, słodka, wędzona, czosnek suszony lub granulowany, rozmaryn, kmin rzymski, tymianek. Dobrze również sprawdzi się: bazylia, oregano, kolendra, cebula. Jednak jak pisaliśmy, przygotujcie weki z ulubionymi przyprawami. Do udek proponujemy wam wybrać nie za duże słoiki, takie do zjedzenia na raz 330-500 ml. Pamiętajcie też o nowych zakrętkach, to one zagwarantują, że przetwory nam się nie popsują.

Indyk peklowany

Jak zwykle zachęcamy Was do przygotowywania wędlin w domowych  warunkach. Wędliny, które robimy w takich warunkach gwarantują nam wysoką jakość i pełne zadowolenie rodziny, zwłaszcza młodszych członków oraz osobach na dietach. W tej obróbce przygotujemy mięsa w całymkawałku oraz mielone: szynki i pasztety, mielonki, golonki oraz kiełbasy. Oprócz szynkowarów o rożnych pojemnościach, obecnie zrobionych ze stali oraz szkła przydadzą się również: wysoki garnek (do dostania u nas w zestawach), termometr, foliowe woreczki, sole peklowe bez dodatków i z ziołami, przyprawy dedykowane wyrobom z szynkowaru a nawet woreczki do zgrzewarek, w których możemy marynować szynki w solance. Szczególnie polecamy woreczki do szynkowarów, które ułatwiają przygotowanie pasztetów, galaret, lub wegetariańskich wsadów oraz wyjęcie zawartości po przyrządzeniu z szynkowaru a wnętrze pozostanie w czystości. Dla osób zaczynających przygodę z szynkowarem lub już zaawansowanych polecamy książkę SZYNKOWAR - mistrz kulinarnych możliwości.

Flaczki

Można je kochać lub nienawidzić, tak w skrócie można podsumować to danie. Flaczki to tradycyjne polskie danie, w Polsce są niemal potrawą narodową, wywodzą się z Wielkopolski. W naszym kraju ta potrawa znana była już w XIV wieku, kiedy to raczył się nią sam król Władysław Jagiełło. Przywędrowały do nas z Węgier. Polsce nie ma jednej, ogólnie przyjętej receptury na wytwarzanie flaków wołowych lub wieprzowych. Flaki wołowe, są przygotowywane z oczyszczonych i pokrojonych w paski lub w harmonijkowe zawijasy fragmentów żołądka wołowego. Tradycyjnie przygotowuje się z nich flaczki po polsku, gęstą, esencjonalną zupę z dodatkiem wołowiny, warzyw, majeranku, ostrej papryki i gałki muszkatołowej. Aby nadać nowoczesnego smaku flaczkom, możemy gotować je w wersji z pomidorami, białym winem lub w stylu francuskim z dużą ilością czosnku i tymianku. Flaki zazwyczaj serwuje się gorące, z pieczywem. Można je również podawać z posiekaną natką pietruszki. Niektórzy lubią dodatkowo doprawić je majerankiem i papryką. 

Na uroczysty i codzienny obiad

Rosół nadaje się na wystawniejsze i te zwyczajne obiady. Jest bezwzględnym punktem menu wesel, komunii, chrzcin, czy restauracyjnych imprez. W Polsce na 100%, rodzinny niedzielny obiad będzie zawsze z rosołem. Rosół znany jest na całym świecie pod różnymi nazwami i w różnych wersjach. W Chinach to bulionu z kurczaka z dodatkiem imbiru, w Japonii to rybny dashi, we Francji bouillon, najbliższy naszemu rosołowi, chociaż dużo bardziej tłusty. Rosół to wywar mięsno warzywny. Do rosołu nadają się udka, korpus, szyja i skrzydełka z kurczaka, a także wołowina. Można również użyć indyka, kaczki, gęsi lub perliczki. Najpyszniejszy jest jednak z mięs mieszanych. Niedzielny rosół jest idealną bazą dla zup na cały tydzień: pomidorowej, ogórkowej, krupniku czy pieczarkową. Oprócz tradycyjnych przypraw: lubczyku, pieprzu ziarnistego, ziela angielskiego czy liści laurowych, możemy dodać np. kardamon, który wzbogaci aromat tradycyjnego rosołu. Sos sojowy wydobędzie głębszy smak rosołu. Cytryna lub limonka dodawana do zupy jako kontrast dla tłustego bulionu. Natomiast dodanie imbiru do rosołu może wzbogacić jego smak i dodać mu rozgrzewającego efektu, a także wspierać odporność.

Zakwas na świąteczną zupę

Żurek wielkanocny czy barszcz biały, to specjalność naszej polskiej kuchni znana od pokoleń. Ich charakterystyczny smak i aromat wiąże się przede wszystkim z Wielkanocą. Ale nie od zawsze były one świątecznym specjałem. Zakwaszana zupa mączna to specjalność regionalnej kuchni polskiej, ale i białoruskiej, czeskiej czy słowackiej. Nazwa jej pochodzi od niemieckiego słowa sauer, czyli kwaśny, zakwaszany, ukiszony. Na wielkanocnym stole żur symbolizował zakończenie okresu postu. Na początku popularny była na Śląsku. Często więc znaleźć możemy informacje, że żur jest śląski. Natomiast tradycyjny, wielkanocny biały barszcz jest potrawą staropolską. Pierwszy znany przepis wskazuje, że przyrządzało się go z gotowanych roślin: barszczu zwyczajnego, lebiody i komosy. Z czasem zaczęto go przygotowywać na esencjonalnym wywarze mięsnym, czyli tym w czym gotowała się świąteczna szynka, z dodatkiem suszonych grzybów i kiełbasy białej, zakwaszaną (np. kwasem ogórkowym lub kapuścianym). Zupa zabielana bywa śmietaną. Niezbędne przyprawy to sól, pieprz, ziele angielskie, majeranek i liść laurowy. Co gości na naszych wielkanocnych stołach? Zazwyczaj żurek, a nie barszcz biały. Barszcz biały czy żur często wzbogacane są dodatkami takimi jak biała kiełbasa, jajko, ziemniaki czy majeranek, co sprawia, że są pożywnymi i sycącymi posiłkami. Zatem czas na zakwas. Obecnie barszcz biały robi się z zakwasu na mące pszennej a żur z zakwasu na mące żytniej. Mamy dla Was uniwersalna propozycję przygotowania takiego zakwasu, a który bardziej lubicie, ten zrobicie. Zakwas należy nastawić najpóźniej na 5 dni przed świętami. Można go zrobić również wcześniej i przechować do ok. dwóch tygodni w lodówce.

Zrębki do wędzenia 

Wiosna, zwłaszcza okres przedświąteczny to z reguły wzmożony czas wytwarzania domowych mięsnych wędlin oraz używania wędzarni. Po zimie zaczynamy sprzątanie ogródków, odkrywanie grilli oraz przydomowych wędzarni. Szykujemy się na sezon. Dziś chcemy Wam przedstawić zalety stosowania zrębków wędzarniczych. Zrębki to specjalnie rozdrobnione drewno, które idealnie sprawdzi się w wędzarni zarówno drewnianej, ogrodowej jak i murowanej. Zrębki wędzarnicze wytwarza się ze starannie do tego celu wyselekcjonowanego drewna, a to oczywiście wpływa na jakość, aromat, zapach oraz przede wszystkim smak przygotowanych przez nas wędzonek. Dodatkowo pozwalają na dłuższe przechowywanie wyrobów, umożliwiają wędzenie bez użycia tłuszczu, utrzymują stałą temperaturę podczas spalania oraz łatwo utrzymują odpowiednią suchość. Wielkość zrębków wędzarniczych może być różna, przeważnie waha się ona w przedziale od 2 do 13 mm. Do ich głównych zalet należy to, że to właśnie dzięki nim będziemy w stanie utrzymać stałe i właściwe parametry w naszej wędzarni ogrodowej. Wśród naszej oferty znajdziecie m. in. zrębki dębowe dające umiarkowany dymny smak, wszechstronne drewno, pasuje do dań z wołowiny, wieprzowiny, drobiu i ryb. Zrębki klonowe o subtelnym słodkim, dymnym smaku, są idealne do drobiu, szynki i warzyw. Zrębki śliwowe mają delikatnie słodki i owocowy smak oraz aromat, są pośrednie pomiędzy lekkimi drewnami owocowymi (np. jabłoń) a bardziej intensywnymi, jak buk czy dąb. Odpowiednie do dań z drobiu, łososia, warzyw, serów. Zrębki jabłoni mają bardzo delikatny, lekko słodki i owocowy smak. Doskonale sprawdza się w wędzeniu drobiu, wieprzowiny i delikatnych ryb, takich jak łosoś. Zrębki bukowe charakteryzują się delikatnym, łagodnym smakiem dymu z subtelnymi nutami orzechowymi. Mają wszechstronne zastosowanie i sprawdzają się do wędzenia różnych rodzajów mięsa oraz serów o średniej intensywności smaku, takich jak cheddar czy gouda. My zastosowaliśmy do wędzenia piersi z kurczaka zrębki olchowe, są delikatniejsze od innych rodzajów drewna, nadają subtelny, lekko słodki smak z nutami dymu. Doskonałe do delikatnych składników, takich jak ryby, drób, jaja, i warzywa - nie przytłacza ich naturalnego smaku.