Dyniowa kremowa

Zupa dyniowa powstaje z ugotowanego i zblendowanego miąższu dyni, najczęściej z dodatkiem podsmażonej cebuli, czosnku oraz bulionu. Klasyczna wersja przygotowywana jest na wytrawnie, ponieważ naturalna słodycz dyni doskonale kontrastuje z ostrymi i korzennymi przyprawami. Wersja na słodko, popularna w PRL np. na mleku z zacierkami, to tradycyjna zupa z dzieciństwa. Dynię gotuje się w niewielkiej ilości wody, blenduje, a następnie łączy z mlekiem i cukrem lub miodem oraz cynamonem. Podaje się ją najczęściej z domowymi zacierkami, makaronem lub ryżem. Jednak to wariant wytrawny lub słodko-pikantny cieszy się największą popularnością. Dynię należy obrać (odmiany Hokkaido nie trzeba obierać), usunąć gniazda nasienne i pokroić w kostkę. Aby zupa miała głębszy smak, pokrojoną dynię można najpierw upiec w piekarniku ok. 20-30 minut w 200°C. W garnku, na maśle lub oliwie, szkli się posiekaną cebulę oraz czosnek, często dodaje się też starty świeży imbir. Do warzyw dorzuca się dynię, całość zalewa gorącym bulionem warzywnym lub drobiowym i gotuje do miękkości ok. 15-20 minut. Zupę miksuje się na gładki krem. Na koniec warto dodać odrobinę śmietanki, mleczka kokosowego lub masła, aby nadać jej aksamitną konsystencję. Dynia z natury jest mdła i słodkawa, dlatego kluczem do sukcesu są wyraziste przyprawy. Imbir nadaje cytrynową świeżość i ostrość. Gałka muszkatołowa, absolutny klasyk do dyni, nadaje jej głęboki, lekko ziemisty smak. Kurkuma podkręca piękny, pomarańczowy kolor. Aby wyostrzyć smaki możemy dodać chili lub pieprz cayenne, który przełamie słodycz dyni. Natomiast curry świetnie pasuje, jeśli robimy zupę w stylu orientalnym. Jak zawsze niezastąpiony będzie czosnek granulowany a dodany na koniec gotowania sok z limony albo cytryny idealnie zbalansuje smak.

Stek

Stek T-bone oraz Tomahawk to dwa z najbardziej efektownych i cenionych rodzajów steków wołowych, które różnią się pochodzeniem mięsa, budową oraz smakiem. Stek T-bone wykrawany z tylnego grzbietu wołowego z połączenia rostbefu i polędwicy. Ma kość w kształcie litery „T”, która rozdziela dwa różne rodzaje mięsa: po jednej stronie znajduje się rostbef, bardziej wyrazisty w smaku, a po drugiej polędwica, wyjątkowo krucha i delikatna. Zazwyczaj jest gruby na 2–4 cm, często waży od ok. 0,5 kg do nawet 1 kg. Stek Tomahawk to nic innego jak antrykot z długa kością żebrową. Charakterystyczna jest wystającą kość, często powyżej 12 cm, która wyglądem przypomina indiański toporek - tomahawk. Jeśli chodzi o strukturę, to jest bardzo mocno marmurkowaty, bogaty w przerosty tłuszczu, dzięki czemu jest niezwykle soczysty, aromatyczny i miękki. Kość podczas obróbki cieplnej działa jak izolator termiczny i wzmacnia smak. Tomahawki są to zazwyczaj ogromne, imponujące steki o wadze często przekraczającej 1 kg. Najlepsze steki są sezonowane, a proces ten jest kluczowy dla uzyskania wyjątkowej kruchości oraz głębokiego smaku mięsa. Świeża wołowina prosto z uboju jest twarda i gumowata, dopiero sezonowanie, czyli kontrolowany proces dojrzewania, zmienia jej strukturę. Sezonowanie polega na przechowywaniu elementów wołowiny w ściśle określonych warunkach temperatury (ok. 1–3°C) oraz wilgotności. W tym czasie naturalne enzymy zawarte w mięsie rozbijają twarde włókna białkowe, dzięki czemu stek staje się miękki i kruchy. Jeśli chodzi o zastosowanie przypraw, to steki nie potrzebują ich wiele. Zestaw przypraw to: sól gruboziarnista, pieprz świeżo mielony, czosnek, rozmaryn, tymianek i masło. Stek wołowy najlepiej podawać z klasycznymi dodatkami np. ziemniaki, frytki, świeżymi lub grillowanymi warzywami (szparagi, cukinia, sałatka z rukoli) oraz wyrazistym masłem ziołowym lub sosem pieprzowym.

Prażone do słoików

Moussaka

Klasyczna moussaka to tradycyjna grecka zapiekanka składająca się z warstw podsmażonego lub upieczonego bakłażana, ziemniaków, gęstego sosu z mielonego mięsa, sosu beszamel oraz żółtego tartego sera. Główny skład to warzywa: plastry bakłażana (oberżyny) oraz często warstwa ugotowanych lub podpieczonych ziemniaków na spodzie. Czasami dodaje się też cukinię. Kolejny składnik to mielone mięso, najczęściej jagnięcina, wołowina lub ich mieszanka, duszone z cebulą, czosnkiem, pomidorami oraz winem. Jeśli chodzi o przyprawy to nie używamy ich za wiele, charakterystyczny aromat nadaje mięsu dodatek cynamon, a także oregano, liść laurowy, sól, pieprz i gałka muszkatołowa. Zwieńczeniem dania jest sos beszamelowy, gruby, kremowy sos z masła, mąki i mleka, doprawiony gałką muszkatołową, którym oblewa się zapiekankę od góry. Nie należy zapominać o startym żółtym serze np. parmezan, mozzarella lub ser kefalotyri, którym posypujemy moussakę na wierzchu przed pieczeniem. Moussakę najlepiej podawać ze świeżą sałatką grecką, chrupiącym pieczywem lub sosem tzatziki. Moussaka to bardzo sycąca zapiekanka, dlatego pasują do niej lekkie i świeże dodatki, które równoważą smak sosu beszamelowego i mięsa.

Czekoladowe z malinami

Ciasto czekoladowe z malinami nie ma jednego konkretnego autora ani ojczyzny, ponieważ stanowi nowoczesne połączenie klasycznego ciasta czekoladowego oraz tradycji cukierniczych Europy i Ameryki Północnej. Czekolada wywodzi się z Ameryki Środkowej i Południowej, gdzie starożytne cywilizacje Majów i Azteków uprawiały kakaowiec. Do Europy trafiła w XVI wieku za sprawą konkwistadorów. Maliny pochodzą z Azji i Europy, a w stanie dzikim rosły na obszarach umiarkowanych. Starożytni Rzymianinie i Grecy jako pierwsi opisywali ich uprawę. Współczesna forma ciasta wypiekanego z mąki, cukru i kakao lub czekolady spopularyzowała się w XIX i XX wieku w Stanach Zjednoczonych i Europie Zachodniej. Samo zestawienie głębokiego, słodkiego smaku czekolady z kwaskowatymi malinami to klasyczny duet francuskiej i międzynarodowej patiserii. Słowo patisserie, z francuskiego pâtisserie, oznacza cukiernię, ciastkarnię lub sztukę cukierniczą. Tradycyjna francuska sztuka wypieku słodyczy, wymagająca dużej precyzji i kunsztu. Owoce leśne lub ogrodowe dodawano do ciężkich ciast czekoladowych, takich jak brownie czy torty, w celach przełamania słodyczy. W Polsce połączenie to stało się niezwykle popularne w domowych wypiekach oraz nowoczesnych cukierniach.

Korniszony podobnie jak ogórki konserwowe to pasteryzowane warzywa w zalewie octowo-cukrowej z dodatkiem przypraw, które różnią się od kiszonych brakiem procesu fermentacji mlekowej. Główna różnica między korniszonami a ogórkami konserwowymi dotyczy rozmiaru użytych warzyw oraz proporcji w zalewie.

Leniwe to tradycyjne danie kuchni polskiej i słowiańskiej. Ogromną popularność zyskały w czasach PRL-u jako szybki i tania posiłek serwowany m.in. w barach mlecznych. Nazwa pochodzi stąd, że robi się je z tych samych składników co tradycyjne pierogi z serem, ale bez wałkowania ciasta i lepienia każdego pieroga z osobna.

Pomysł na kiszenie grzybów pochodzi z tradycyjnej, dawnej kultury wiejskiej Europy Środkowo-Wschodniej, ze szczególnym uwzględnieniem Kresów Wschodnich, Polski, Ukrainy oraz Rosji. Kiszone grzyby stanowiły sycący, wyrazisty i dozwolony zamiennik mięsa w zimowe miesiące.

Jabłka to nie tylko cydr – od wieków wykorzystujemy je także do przygotowania win, nalewek, likierów i szlachetnych destylatów.

BBQ

Sos barbecue i tradycyjne barbecue (BBQ) łączy przede wszystkim przeznaczenie kulinarne oraz charakterystyczny profil smakowy, sos został stworzony jako idealny dodatek, marynata lub glazura do mięs przygotowywanych metodą powolnego pieczenia i wędzenia na wolnym powietrzu. Historia grillowania jest integralną częścią historii Afroamerykanów. Jej korzenie sięgają jednak rdzennych mieszkańców Karaibów. Amerykańskie barbecue było dziełem czarnoskórych niewolników z południa USA. Do czasów wojny secesyjnej mieszkańcy Południa przyrządzali barbecue już od ponad dwóch stuleci, a wielu z tych kucharzy było afroamerykańskimi niewolnikami, którzy doglądali grilli na grillach organizowanych dla białej społeczności, a także na imprezach dla swoich rodzin i przyjaciół. Prawdziwy sos BBQ opiera się na połączeniu bazy pomidorowej, wyrazistej kwasowości, głębokiej słodyczy oraz charakterystycznego dymnego aromatu. Główne składniki sosu BBQ to przecier pomidorowy, świeże pomidory lub dobrej jakości ketchup, brązowy cukier, melasa lub miód, które karmelizują się podczas pieczenia. Sos musi mieć kwasowość, którą uzyskamy dodając ocet jabłkowy lub winny, który przełamuje słodycz. Dla podkręcenia smaku niezawodna jest musztarda Dijon oraz sos Worcestershire. A całość smaku i dymny aromat zapewnią przyprawy: wędzona papryka, czosnek, cebula, sól, pieprz oraz ostra papryka chili. W domowych lub profesjonalnych warunkach dymny posmak pochodzi też często ze specjalnego dymu wędzarniczego.

Po prostu przecier

Pomidorowy. Oczywiście, że pomidorowy! Domowy przecier pomidorowy ze świeżych pomidorów można zrobić na kilka sprawdzonych sposobów, z których najpopularniejsze to tradycyjna metoda z przecieraniem przez sitko, ekspresowa wersja z blendowaniem ze skórką oraz pieczenie w piekarniku. Przecier pomidorowy najlepiej smakuje bez pestek i skórek, ponieważ dzięki temu ma gładką konsystencję i nie ma gorzkiego posmaku. Pestki i galaretka wokół nich mogą czasem nadać sosowi lekko kwaśny lub gorzkawy smak, szczególnie gdy są długo gotowane lub mocno rozgniecione. Domowy przecier pomidorowy to wszechstronna baza, którą możesz wykorzystać do przygotowania zup, sosów i dań jednogarnkowych. Z zup oczywiście jest najlepsza z niedzielnego rosołu z makaronem lub ryżem. Możemy przygotować również zupę pomidorową krem z mleczkiem kokosowym. Przecier jest świetną bazą do sosów do spaghetti i makaronów, do gołąbków, pulpetów i klopsików czy do mięsa do lazanii. Idealnie współgra również z węgierskimi potrawami: leczem i gulaszem, z fasolką po bretońsku czy jako sos do domowej pizzy.

Dla sportowców i nie tylko

W tym roku dynie obrodziły obficie, warto to wykorzystać. Startujemy zatem z przepisami na dynie. Nasza pierwsza propozycja to dyniowy pudding chia, idealny przepis na powakacyjne śniadania lub przekąskę! Ma wyższą zawartość białka dzięki jogurtowi naturalnemu i odżywce białkowej, a do tego jest pełen smaku dyni. Przygotowanie zajmuje tylko około 10 minut. Nasiona chia (szałwię hiszpańską) najlepiej łączyć z płynami (mlekiem, napojami roślinnymi, jogurtem, wodą) oraz owocami, a podawać po namoczeniu lub w formie suchej jako posypkę. Pomysł na pudding z chia i dynią wynika z połączenia kulinarnych trendów na zdrowe śniadania oraz sezonowości zbiorów dyni. Do puddingu chia z dynią najlepiej pasują korzenne, rozgrzewające przyprawy, które idealnie komponują się z naturalną słodyczą puree z dyni. Połączenie to potocznie nazywa się mieszanką pumpkin spice. Natomiast bardziej znaną nazwą mieszanki korzennej jest mieszanka piernikowa, oczywiście najlepiej ta domowa, w skład której wchodzą: mielony cynamon, imbir, goździki, gałka muszkatołowa, kardamon, ziele angielskie, czarny pieprz, anyż, kolendra. Serdecznie Was zapraszamy do jej zrobienia w domu.

Pierogi z mięsem

Pierogi z mięsem to kultowe danie, które kryje w sobie zaskakującą historię i wiele kulinarnych ciekawostek. Choć są symbolem polskiej kuchni, ich pierwowzory powstały w Chinach ponad 1700 lat temu. Do Polski pierogi miał sprowadzić w XIII wieku święty Jacek Odrowąż. Według legendy częstował nimi ubogich podczas głodu w Krakowie. W średniowieczu pierogi nie były codziennym posiłkiem. Podawano je przede wszystkim na weselach, podczas ważnych świąt kościelnych oraz w trakcie żniw. Ponoć najpopularniejsze w Polsce pierogi, to pierogi ruskie: z nadzieniem z gotowanych ziemniaków, białego sera i smażonej cebuli. Kolejne w kolejce, to pierogi  mięsem, do których przepis podajemy poniżej, wypełnione mielonym mięsem wieprzowym, wołowym lub drobiem. Tradycyjne z kapustą i grzybami, tradycyjna potrawa wigilijna z kiszonej lub białej kapusty i leśnych grzybów. Na słodko: nadziewane świeżymi owocami (truskawkami, jagodami, wiśniami) lub twarogiem. I oczywiście uszka, małe pierożki o pierścieniowatym kształcie, podawane najczęściej z czystym barszczem czerwonym. Istnieje Międzynarodowy Dzień Pieroga, który przypada na 8 października. To dzień, w którym pierogowi smakosze z całego świata świętują, próbując nowych smaków i wariacji. Tradycyjnie najlepsze nadzienie robi się z ugotowanego mięsa z rosołu. Współcześni szefowie kuchni polecają też eksperymenty z długo duszonym mięsem, np. ogonami wołowymi, dzięki czemu farsz jest niezwykle soczysty. Ponoć w Garwolinie powstał największy pieróg w Polsce, który miał mięsne nadzienie i ważył 115,46 kg.

Ravani, greckie ciasto z kaszy manny

Najpopularniejsze greckie wypieki to słodkie ciasta i ciasteczka na bazie chrupiącego ciasta filo oraz miodu, wśród których królują baklawa i portokalopita. Typowe greckie słodycze i desery opierają się na naturalnych składnikach, takich jak miód, orzechy, sezam, migdały, pistacje, cienkie ciasto filo, kasza manna (semolina, zarówno drobna, jak i gruba, jest podstawą kremów oraz ciast nasączanych syropem). Natomiast skórka i sok z pomarańczy oraz cytryn to podstawowy element aromatyzujący większość greckich słodkości. Jakich przypraw najczęściej używają Grecy do swoich wypieków? Nikogo nie zaskoczy cynamon, goździki czy gałka, natomiast pewnym zaskoczeniem może być użycie ziela angielskiego. Choć w Polsce kojarzy się głównie z wytrawnymi zupami, w Grecji bywa dodawane do korzennych syropów oraz ciast z orzechami i bakaliami. Greckie słodycze najlepiej podawać z mocną kawą po grecku lub gęstym jogurtem greckim, które równoważą ich intensywną słodycz lub po prostu zimną wodą. Słodycze w Grecji spożywa się po obiedzie lub kolacji. W tradycyjnych greckich tawernach po zakończeniu posiłku często dostaje się słodki poczęstunek od gospodarzy, np. owoce , ciasto lub syropowy deser. Grecy uwielbiają spotykać się w cukierniach w godzinach popołudniowych, by zamawiać ciastka i desery w towarzystwie mocnej kawy. My wybraliśmy ciasto jogurtowe z migdałami w syropie cytrynowym.

Różowe

Czas na przetwory z winogrona, a najlepszym przetworem jakim znamy jest wino. Dla początkujących istotne będzie zapoznanie się z zasadami wytwarzania wina w warunkach domowych. Polecamy książki „Domowy wyrób win i miodów pitnych” oraz „Moje hobby: wyrób domowego wina”. Jak już laicy zapoznają się z lekturą obowiązkową, będą potrzebować oni jak i doświadczeni domowi winiarze odpowiednich akcesoriów. Oprócz winogron z przydomowej winorośli niezbędne będą również: pektoenzym, balon do wina, pojemnik fermentacyjny, prasa, korek do balonu, rurka fermentacyjna, lejki, zestaw do obciągu wina, sitko lub worek do filtracji i oczywiście zestaw drożdży. Wino białe i czerwone różnią się nie tylko kolorem, ale także procesem produkcji. Białe wino zazwyczaj powstaje z winogron o jasnej skórce, podczas gdy czerwone wino wymaga użycia ciemnych winogron, które nadają mu głęboki kolor i bogaty smak. Wybór odpowiedniego przepisu jest kluczowy dla uzyskania pożądanego efektu, a różnorodność dostępnych metod pozwala na dostosowanie procesu do indywidualnych preferencji. Domowe wino różowe robi się podobnie jak wino białe lub czerwone, ale owoce maceruje się ze skórkami znacznie krócej, zazwyczaj od kilku do kilkunastu godzin, aby uzyskać ładny, jasny kolor. Pierwszym krokiem jest wybór odpowiednich winogron. Najlepsze są owoce dojrzałe, zdrowe i wolne od pleśni. Winogrona należy dokładnie umyć i usunąć szypułki. Następnie należy je zgnieść, aby uwolnić sok, najlepiej dodając pektoenzym. Można to zrobić ręcznie lub za pomocą prasy do owoców. Po uzyskaniu moszczu dodajemy drożdże winiarskie, które są odpowiedzialne za proces fermentacji. Całość przelewamy do pojemnika spożywczego, w którym będzie zachodzić proces fermentacji i szczelnie zamykamy. Fermentacja trwa zwykle od kilku tygodni do kilku miesięcy. Najpierw zachodzi burzliwa fermentacja, trwająca zazwyczaj kilkanaście dni, a następnie cicha fermentacja, wino powoli się klaruje a trunek dojrzewa. Po zakończeniu fermentacji, wino butelkujemy i leżakujemy. Gdy wino jest klarowne, można je przelać do czystych i zdezynfekowanych butelek. Wino powinno dojrzewać co najmniej kilka miesięcy, najlepiej lat, aby uzyskać pełnię smaku.

Frytki z cukinii

Cukinia to uniwersalne warzywo, z którego szybko przygotujemy zarówno szybki obiad, jak i przekąskę. Z cukinii możemy przygotować tu nie tylko zupy, zapiekanki, szaszłyki, placki i leczo, ale i makarony, sałatki, ciasta oraz pyszne i popularne przetwory. Pomysł na frytki z cukinii, włoskie zucchine fritte lub angielskie zucchini fries, to kulinarna fuzja, która ma dwa główne źródła: tradycyjną kuchnię włoskich imigrantów w USA oraz współczesny trend na zdrowe zamienniki fast foodów. Choć sama cukinia w obecnym kształcie została wyhodowana w północnych Włoszech pod koniec XIX wieku, to pomysł na krojenie jej w podłużne paski i smażenie narodził się w Stanach Zjednoczonych. Pittsburgh w Pensylwanii. W 1950 roku włoscy imigranci otworzyli tam włoską restaurację. To właśnie rodzina Tambellini jako pierwsza zaczęła podawać głęboko smażone, panierowane słupki z cukinii z sosem marinara (włoski sos pomidorowy z dojrzałych pomidorów, cebuli i ziół, sos może być samodzielnym dodatkiem do potraw, jak również może stanowić bazę do przygotowywania innych sosów, np. z użyciem kaparów, oliwek, anchois, czy czerwonego wina). Danie błyskawicznie stało się hitem lokalnych restauracji, a z czasem trafiło do amerykańskich sieciówek. Tradycyjne zucchine fritte były smażone na głębokim tłuszczu. Prawdziwy przełom i narodziny frytek z cukinii w wersji pieczonej przyniósł początek XXI wieku wraz z modą na diety low-carb (niskowęglowodanowe) oraz keto. Aby zrobić chrupiące frytki z cukinii, należy obtoczyć pokrojoną cukinię w mące, roztrzepanym jajku oraz panierce z tartej bułki lub panko wymieszanej z parmezanem, a następnie upiecz w piekarniku nagrzanym do 200–220°C przez około 15–20 minut.

Placuszki z jabłkami i cynamonem

Placuszki z jabłkami wywodzą się z tradycji racuchów, tradycyjnych, smażonych placków na bazie mąki, mleka lub kefiru i jajek. Racuchy od pokoleń gościły na polskich stołach, szczególnie w gospodarstwach wiejskich, jako prosty i pożywny posiłek z łatwo dostępnych składników. W Polsce dodawano do nich najczęściej jabłka pokrojone w kostkę lub starte, a także cynamon. Na Podlasiu do dzisiaj tradycyjnie przygotowuje się je na Wigilię. Smażone placki z ciasta z dodatkiem owoców, w tym jabłek, są popularne w wielu kuchniach Europy Środkowo-Wschodniej, jednak w Polsce mocno zakorzeniły się pod nazwą racuchów lub placków z jabłkami. Placuszki z jabłkami i cynamonem najlepiej smakują podane z cukrem pudrem, świeżą śmietaną lub musem jabłkowym. Idealnie komponują się z miodem, syropem klonowym, z agawy, daktylowym lub sosem karmelowy. Fajnie smakują z jogurtem greckim, serkiem wiejskim, skyrem lub twarogiem. Aby dodać im lekkości lub chrupkości świetnie sprawdzą się świeże owoce sezonowe, prażone jabłka albo płatki migdałowe i posiekane orzechy.

Ciekawostka

Od paru lat pojawiły się na rynku polskim nasiona oraz sadzonki „ogórka meksykańskiego”. Melothria scabra, powszechnie znana jako cucamelon, meksykański miniaturowy arbuz, meksykański kwaśny ogórek, mysi melon lub pepquino, jest gatunkiem rośliny kwitnącej z rodziny dyniowatych uprawianej ze względu na jadalne owoce. Jej rodzimy zasięg rozciąga się od Meksyku do Wenezueli. Owoce mają wielkość winogron i smakują jak ogórki z nutą kwaskowatości. Najprawdopodobniej mógł być spożywany przez ludność tubylczą przed rozpoczęciem europejskiej kolonizacji Ameryki. Konserwowanie ogórków to proces, w którym świeże ogórki przygotowuje się i zamyka w słoikach w słodko-kwaśnej zalewie z octu, a następnie pasteryzuje, aby zachowały świeżość i chrupkość na zimę. Ogórki zalewa się gorącym roztworem wody, octu (zazwyczaj 10%), soli i cukru. Ocet działa jako naturalny konserwant, który hamuje rozwój bakterii. Do słoików dodaje się koper, czosnek, gorczycę, liście laurowe i ziele angielskie, które nadają warzywom charakterystyczny smak. Słoiki poddaje się obróbce termicznej, gotowaniu w garnku lub grzaniu w piekarniku, przez kilka lub kilkanaście minut, co pozwala zniszczyć drobnoustroje i zamknąć przetwory na wiele miesięcy. Ogórki konserwowe są stosunkowo zdrowym, niskokalorycznym dodatkiem do posiłków, ale ustępują właściwościom prozdrowotnym ogórków kiszonych, jednak warto zasilić zimowe zapasy również w przetwory konserwowe. Nasz pomysł to właśnie ogórek meksykański, który bardzo malowniczo i obficie zaowocował obok rodzimego śremskiego, ale plon był bardzo minimalny i wystarczył nam tylko na 2 nieduże słoiczki. Ale jak zawsze powtarzamy: nie bójmy się próbować nowych rzeczy.

Knedle ze morelami

Knedle z morelami pochodzą z Austrii, a za ich historyczną ojczyznę uważa się malowniczą dolinę Wachau w Dolnej Austrii. Dolina słynie licznych winnic oraz z uprawy moreli. Popularne są tam dżemy, konfitury, pierogi z morelami i wypieki, a także likier morelowy. Część źródeł kulinarnych wskazuje również na historyczny region Czech, Bohemię jako miejsce, skąd sam pomysł na owocowe knedle przeniknął do tradycji austriackiej. Przysmak ten był niezwykle popularny na dworze habsburskim. W przeciwieństwie do popularnych w Polsce knedli z ciasta ziemniaczanego, klasyczne knedle austriackie najczęściej przygotowuje się na bazie ciasta twarogowego. Knedle z morelami najlepiej smakują z klasyczną zeszkloną bułką tartą na maśle i cukrem, kwaśną śmietaną, cynamonem, a także z nowoczesnymi dodatkami, takimi jak palone masło, sos z białej czekolady czy gałka lodów waniliowych. Jeśli jednak nie jesteście w stanie zjeść na 1 posiedzenie knedli, a wierzcie nam wyjdzie Wam z tej porcji 14 dużych kul, knedle z morelami można mrozić, zarówno w wersji surowej, jak i ugotowanej. Mrożenie surowych knedli daje lepszą strukturę ciasta po ugotowaniu, natomiast mrożenie ugotowanych oszczędza czas. Do mrożenia polecamy użycie woreczków moletowanych, które pozwolą zachować świeżość potraw.

King Petrer, czyli lifting wiśniówki

Wiśniówka na nowo, czyli jak tradycyjna polska nalewka podbija światowe bary. Wiśniówka wraca w wielkim stylu, stając się hitem nowoczesnej miksologii. W Europie Środkowej (w Polsce, na Ukrainie) powstała kultura wyspecjalizowanych lokali udowadniając, że tradycyjny wiśniowy trunek może stać się symbolem nowoczesnego, miejskiego lifestyle'u. Ten głęboki w smaku, rubinowy eliksir z balansującym akcentem słodyczy i kwaśności przestaje być tylko wspomnieniem zimowych wieczorów. Dziś, w rękach kreatywnych barmanów i miłośników domowych eksperymentów, zyskuje drugie życie w orzeźwiających long drinkach z tonikiem, ziołami i cytrusami. Ten staropolski skarb przestał być tradycją, a stał się globalnym trendem. Natomiast zastępowanie tradycyjnych dodatków świeżymi ziołami (rozmaryn, tymianek, szałwia), które nadają trunkom leśny i wyrafinowany charakter. Do wiśniówki z tonikiem idealnie pasują zioła o wyraźnym, nieco leśnym lub cytrusowym aromacie. Świetnie przełamują one słodycz likieru i łączą się z goryczką toniku. Miksowanie wiśniówki z mocno gorzkimi aperitifami i tonikami chininowymi, idealnie balansuje profil słodko-kwaśny owocu. Wariant z miętą to uzyskanie wiśniowej wersji orzeźwiającego mojito. Wiśniówka świetnie smakuje także w połączeniu z colą, tworząc słodki, deserowy mix w stylu wiśniowej coli. My postawiliśmy na wiśniówkę z tonikiem uzyskując wytrawny, orzeźwiający kontrast dzięki goryczce chininy. Na świecie ten drink nazywa się King Peter.