Ciekawostka

Od paru lat pojawiły się na rynku polskim nasiona oraz sadzonki „ogórka meksykańskiego”. Melothria scabra, powszechnie znana jako cucamelon, meksykański miniaturowy arbuz, meksykański kwaśny ogórek, mysi melon lub pepquino, jest gatunkiem rośliny kwitnącej z rodziny dyniowatych uprawianej ze względu na jadalne owoce. Jej rodzimy zasięg rozciąga się od Meksyku do Wenezueli. Owoce mają wielkość winogron i smakują jak ogórki z nutą kwaskowatości. Najprawdopodobniej mógł być spożywany przez ludność tubylczą przed rozpoczęciem europejskiej kolonizacji Ameryki. Konserwowanie ogórków to proces, w którym świeże ogórki przygotowuje się i zamyka w słoikach w słodko-kwaśnej zalewie z octu, a następnie pasteryzuje, aby zachowały świeżość i chrupkość na zimę. Ogórki zalewa się gorącym roztworem wody, octu (zazwyczaj 10%), soli i cukru. Ocet działa jako naturalny konserwant, który hamuje rozwój bakterii. Do słoików dodaje się koper, czosnek, gorczycę, liście laurowe i ziele angielskie, które nadają warzywom charakterystyczny smak. Słoiki poddaje się obróbce termicznej, gotowaniu w garnku lub grzaniu w piekarniku, przez kilka lub kilkanaście minut, co pozwala zniszczyć drobnoustroje i zamknąć przetwory na wiele miesięcy. Ogórki konserwowe są stosunkowo zdrowym, niskokalorycznym dodatkiem do posiłków, ale ustępują właściwościom prozdrowotnym ogórków kiszonych, jednak warto zasilić zimowe zapasy również w przetwory konserwowe. Nasz pomysł to właśnie ogórek meksykański, który bardzo malowniczo i obficie zaowocował obok rodzimego śremskiego, ale plon był bardzo minimalny i wystarczył nam tylko na 2 nieduże słoiczki. Ale jak zawsze powtarzamy: nie bójmy się próbować nowych rzeczy.

Ogórki z curry

Ogórek pochodzi z północno-zachodnich Indii, wyrósł sobie u podnóża Himalajów. Jako roślina uprawna znany był już 4 tysiące lat temu w Grecji i w Rzymie. Do Polski ogórek dotarł we wczesnym średniowieczu, przez Bizancjum i tereny wschodnie. Dopiero potem z krajów słowiańskich przedostał się do krajów zachodnich. Ogórki przetwarza się na zimę, ponieważ w szczycie sezonu letniego są najbardziej jędrne, mają mniejsze nasiona i odpowiednią strukturę. Pozwalają zagospodarować nadurodzajny plon z ogrodu lub działki w pełni sezonu. Tradycyjne kiszenie lub marynowanie pozwala zachować ich chrupkość, a proces fermentacji wzbogaca je w cenne dla zdrowia probiotyki i witaminy. Wybór marynat do ogórków jest duży. Możemy zrobić tradycyjne ogórki konserwowe, słodko-kwaśne pikle, ostre z chili, aromatyczne z curry, miodowe lub azjatyckie z octem ryżowym i sosem sojowym. Tym razem postawiliśmy na ogórki z curry. Ogórki z curry to popularne przetwory o wyjątkowym, słodko-kwaśnym i lekko pikantnym smaku. Dodatek przyprawy curry nadaje im piękny, żółty kolor, a korzenny aromat doskonale przełamuje klasyczny smak octowej zalewy, stanowiąc idealny i chrupiący dodatek do kanapek, obiadów czy zimowych przekąsek.

Sałatka ogórkowa z papryką

Przetwory z ogórków, przede wszystkim ogórki kiszone, robi się w około 65% wszystkich gospodarstw domowych w Polsce, co w przeliczeniu daje około 10 milionów domów. Około 80,5% Polaków deklaruje, że w ich domach regularnie przygotowuje się zimowe zapasy w słoikach. Wśród osób robiących weki, aż 82,5% stawia na ogórki kiszone. To absolutny numer jeden w polskich spiżarniach. Jednak ogórki kiszone to nie wszystko na co stać Polaków, jeśli chodzi o przetwory z ogórków. Najpopularniejsze opcje to ogórki konserwowe i pikle, chrupiąca sałatka szwedzka, ogórki po meksykańsku z chili, w curry lub musztardzie i miodzie czy klasyczna mizeria pasteryzowana w słoikach. Duże okazy świetnie sprawdzą się starte do słoików jako baza pod zupę ogórkową. Najlepszy czas na kiszenie i marynowanie ogórków to koniec lipca i sierpień. Wtedy ogórki gruntowe są najbardziej chrupiące, soczyste i pełne smaku. To właśnie w tym okresie przypada ich szczyt sezonu ogórki są świeże, łatwo dostępne i idealnie nadają się zarówno do kiszenia, jak i do marynowania w occie. Jeśli decydujemy się na robienie przetworów z ogórków w naszych domach nie może nam zabraknąć: słoików typu twist-off, nowych nakrętek, lejków do słoików czy naklejek na słoiki. Jeśli chodzi o przyprawy to na pewno przyda się koper, czosnek, sól kamienna, pieprz, liście laurowe, gorczyca, ziele angielskie, chili, curry czy papryka słodka.

Dżem agrestowy z pektyną

Sezon na świeży agrest pomału dobiega ku końcowi. Tradycyjnie owoce te zbiera się od czerwca do początku sierpnia. W tym okresie można je bez problemu kupić w lokalnych warzywniakach, na targowiskach oraz w większości supermarketów. Jednak najlepszy jest zawsze ten z przydomowego ogródka. Jednak jak wiecie ten rok nie był zbyt łaskawy dla upraw agrestu. Problemy wynikały głównie z niestabilnej pogody, gwałtownych skoków temperatur i upałów, które sprzyjały rozwojowi chorób grzybowych (np. mączniaka amerykańskiego) oraz spowodowały, że owoce zaczęły fermentować na krzakach. Dodatkowo, ze względu na lata spadku opłacalności, areał upraw w Polsce drastycznie się skurczył, co przełożyło się na wyższe ceny w sklepach. Agrest ma wyrazisty, kwaskowaty smak, który doskonale współgra z wieloma przyprawami. Dodanie ich nada dżemowi wyjątkowy, głęboki aromat. Wanilia, klasyk, który łagodzi kwasowość agrestu. Cynamon nada dżemowi ciepły, lekko korzenny charakter. Kardamon genialnie pasuje do agrestu, nadając mu cytrusowo-korzenny, elegancki posmak. Imbir świeży, starty imbir nada dżemowi pikantną, rozgrzewającą nutę. Skórka z cytryny lub pomarańczy, starta skórka cytrusowa podbija naturalną rześkość agrestu. Przyprawy w całości (laski cynamonu, gwiazdki anyżu, ziarenka kardamonu) wrzucamy do garnka na samym początku gotowania owoców, a przed napełnianiem słoików po prostu je wyjmujemy. Przyprawy mielone i zioła dodajemy pod sam koniec gotowania, razem z cukrem, aby nie straciły swojego aromatu. Dziś proponujemy dżem z pektyną. Użycie czystej pektyny w proszku pozwala skrócić czas gotowania dżemu z agrestu do zaledwie kilku minut. Dzięki temu owoce zachowują piękny, świeży kolor, naturalny aromat oraz więcej witamin.

Nalewka z białej porzeczki

Biała porzeczka jest łagodniejsza i słodsza od czerwonej czy czarnej. Doskonale nadaje się na orzeźwiające lemoniady, dżemy z nutą miodową i domowe nalewki. Sprawdza się również jako dodatek do ciast, a jej sok jest naturalnym środkiem zagęszczającym dzięki wysokiej zawartości pektyn. Domowe nalewki owocowe najprościej przygotowywane są najczęściej metodą łączoną. Owoce zasypujemy cukrem, by puściły syrop, a następnie zalewamy alkoholem na kilka tygodni, a następnie odcedzamy. Przestrzeganie tej kolejności zapewnia idealny smak i klarowność trunku. Niezbędne składniki i sprzęt to oczywiście owoce: np. maliny, wiśnie, truskawki czy porzeczki, alkohol spirytus (95%) oraz przegotowana woda do rozcieńczenia, lub gotowa wódka (40%). Stosunek objętościowy alkoholu do owoców powinien wynosić ok. 1:1. Kolejny konieczny składnik nalewek to cukier 200 g, 500 g na 1 kg owoców, w zależności od preferowanej słodkości i naturalnego cukru w owocach. I oczywiście sprzęt: duży szklany słój 3-5 l, gęste sitko, lejek, butelki, zakrętki i etykiety. Nasz wybór padł na białe porzeczki, które w tym roku całkiem dobrze obrodziły. Biała porzeczka to w rzeczywistości albinotyczna odmiana porzeczki czerwonej. Choć jest mniej popularna, wyróżnia się łagodniejszym, słodszym smakiem oraz wyjątkowymi właściwościami prozdrowotnymi. Biała porzeczka jest doskonała na wzmocnienie odporności, poprawę trawienia oraz ochronę serca. Ze względu na brak czerwonych barwników jest łagodniejsza dla żołądka niż inne odmiany i bezpieczna dla alergików. Polecamy.

Agrestooo

Agrest to obecnie owoc niszowy. Mimo że w czasach PRL-u był bardzo popularny w przydomowych ogródkach, dziś w Polsce przegrywa rynkową rywalizację z modniejszymi borówkami. Niemniej jednak, agrest zalicza się do tzw. owoców miękkich i cieszy się trwałym, powolnym wzrostem zainteresowania konsumentów. Agrest doskonale nadaje się na przetwory oraz jako kwaśny dodatek do deserów. Sprawdza się również w kuchni wytrawnej, tworząc świetne słodko-kwaśne sosy do dań z grilla i mięs. Dzięki naturalnej pektynie agrest idealnie nadaje się na domowe przetwory. Możemy przygotować z niego: dżemy i konfitury, które też świetnie smakują samodzielnie lub w połączeniu z innymi owocami, np. truskawkami, nalewki aromatyczny trunek, który zyskuje na smaku po kilku miesiącach leżakowania, albo zamknąć pasteryzowane owoce w lekkim syropie cukrowym w słoiki, które zimą można wykorzystać do ciast lub jako deser. Słodko-kwaśny smak agrestu przełamuje słodycz ciast i nadaje im pożądaną wilgotność. Warto z niego upiec ciasta kruche i ucierane, agrest sprawdzi się jako dodatek do klasycznego ciasta jogurtowego czy maślanego. Zaskakującym, ale bardzo smacznym zastosowaniem agrestu są potrawy słone jak chutney podsmażony sos rodem z Indii z cebulą, octem i przyprawami (np. chili, cynamon, goździki, kardamon i wanilia, imbir). To idealny dodatek do pieczonych mięs czy serów. Taki właśnie przepis proponujemy Wam dziś.

Pstrąg wędzony na ciepło

Pstrąg wędzony z wędzarni (u nas Borniak) to klasyk, który zachwyca soczystym mięsem i aromatyczną, złotą skórką. Kluczem do sukcesu jest odpowiednie solenie, dokładne osuszenie ryby przed wędzeniem oraz właściwa temperatura, najlepiej wędzić w temperaturze 50-60°C na zrębkach. Do wędzenia pstrąga najlepiej sprawdzają się zrębki olchowe, bukowe oraz z drzew owocowych np. jabłoni, czereśni czy śliwy. Olcha nadaje rybie piękny, ciemnożółty lub cytrynowy kolor. Buk barwi skórkę na jasny, głęboki złocisty kolor, jest nieco bardziej intensywny niż olcha, ale wciąż łagodny. Dodatek zrębków owocowych nadaje skórce delikatny połysk i jasnobrązowy odcień oraz owocowy, lekko słodkawy, z nutą wanilii. Wędzenie pstrąga to proces, który wymaga precyzji na każdym kroku. Kluczowe etapy to: przygotowanie, patroszenie i dokładne mycie, peklowanie, moczenie w solance 8-12h, suszenie do uzyskania pergaminowej skóry, wędzenie właściwe dymem o temp. 50-60°C oraz podpiekanie dla uzyskania soczystego mięsa. Wędzenie ryb wymaga odpowiedniego przygotowania i narzędzi, które ułatwią proces obróbki dymem oraz zapewnią rybom właściwy kształt i stabilność. Akcesoria do wędzenia ryb to: haki wędzarnicze, ruszty i kosze, zrębki wędzarnicze, termometr wędzarniczy, pojemniki spożywcze do solanek.

Surica

Surica, nazywana też surją, syrycą lub surycą to orzeźwiający, tradycyjny napój słowiański tworzony z wody, ziół, kwiatów i owoców, które poddawane są naturalnej fermentacji. To bogata w witaminy i probiotyki bomba witaminowa, która gasi pragnienie i wspiera odporność. Składnikami są dziko rosnące rośliny np. mięta, pokrzywa, melisa, rumianek, kwiaty czarny bez, dzika róża, chabry oraz leśne i polne owoce. Rośliny umieszcza się w słoju, zalewa wodą z dodatkiem miodu i wystawia na działanie promieni słonecznych na 2-3 dni. Pod wpływem słońca i ciepła zachodzi fermentacja, w wyniku której napój staje się lekko musujący, zyskuje słodko-kwasowy smak i delikatny charakter. Surica to naturalny probiotyk, który świetnie wpływa na florę jelitową. Działa orzeźwiająco w upalne dni. Stanowi naturalną alternatywę dla sklepowych napojów i lemoniad.

Wiosenna marynata

Wiosenne warzywne marynaty to świetny sposób na wykorzystanie nowalijek, takich jak rzodkiewki, szparagi czy młoda marchewka. Bazują one na lżejszych zalewach z dodatkiem ziół (np. koperku, mięty), octu jabłkowego lub ryżowego i soków cytrusowych. Wiosenne marynaty to świetny sposób na nadanie potrawom lekkości. Idealnie komponują się z drobiem, rybami i młodymi warzywami. Do marynowania nadaje się większość warzyw. Najlepsze efekty uzyskamy, wybierając warzywa jędrne, świeże i wolne od uszkodzeń. Klasyczna, octowa zalewa (woda, ocet, cukier i przyprawy) świetnie wydobywa smak i pozwala cieszyć się nimi nie tylko po kilku godzinach czy dniach ale również przez cały rok. Najpopularniejsze warzywa do marynowania to oczywiście ogórki, papryka: słodka, ostra, chili lub pepperoni, małe cebulki perełkowe czy szalotki, marchew, seler, czosnek, fasolka szparagowa. Papryka świetnie smakuje w słodko-kwaśnej zalewie. Cukinia i patisony, to warzywa o łagodnym smaku, które doskonale chłoną aromat przypraw. Buraki natomiast najczęściej marynowane w całości, w plastrach lub w postaci startej. Kalafior najczęściej dzielimy na  drobne różyczki. Warto wiedzieć, że większość warzyw (np. kalafior, marchew, fasolkę) przed włożeniem do słoików warto krótko zblanszować (obgotować we wrzątku), aby zachowały odpowiednią strukturę i piękny kolor. Z przypraw polecamy: liść laurowy, ziele angielskie, gorczyca, pieprz ziarnisty, koper, czosnku.

Na majówkę i nie tylko

Brewikt to nic innego jak nachmielony ekstrakt słodowy, półprodukt służący do szybkiego uwarzenia piwa w warunkach domowych. Jak podaje Wikipedia: „Brew-kit to zagęszczona do ok. 80% brzeczka piwna w postaci gęstego syropu z dodatkiem chmielu. Ekstrakt ten znajduje się w puszce, do której dołączona jest saszetka z drożdżami oraz instrukcja warzenia. Nachmielone ekstrakty słodowe przygotowane są z odpowiedniej kompozycji słodów pozwalających na uwarzenie piwa w konkretnym gatunku. Dostępne są dwa rodzaje brew-kitów: z zawartością cukru pozwalającego na fermentację alkoholową lub bez niego”. Ten zestaw to najszybszy sposób na piwo domowe. Dzięki naszej ofercie zastawów piwnych możecie sami przygotować: Pilsy, Lagery, Portery, IPY, ALE czy STOUTY oraz wiele innych domowych piw. Zestaw zawiera zazwyczaj 1,7 kg gęstego syropu oraz drożdże piwowarskie. Ponadto, do produkcji powinniście zapatrzeć się w pojemnik fermentacyjny, glukozę lub suchy ekstrakt słodowy, cukier do refermentacji, miarkę do cukru, rurkę fermentacyjną, kranik z reduktorem osadu, mieszadło piwowarskie, termometr ciekłokrystaliczny, który nalepimy na zbiornik, cukromierz do mierzenia gęstości brzeczki aby stwierdzić czy fermentacja się skończyła, butelki, kapslownice, kapsle i wężyk do zlewania piwa. Jeśli to zbyt obszerny asortyment, na początek możecie zakupić cały zestaw do produkcji piwa domowego. Tak zaopatrzeni możecie zacząć przygodę z piwowarstwem.

Żywiecka z piekarnika

Kiełbasa żywiecka pochodzi z Beskidu Żywieckiego w południowej Polsce. Nazwa nie jest przypadkowa, w polskiej tradycji wiele kiełbas nazywano od miejscowości lub regionów, gdzie powstawały lokalne receptury. Powstała jako trwała wędlina górska, dobrze znosiła transport, długo zachowywała świeżość oraz była sycąca dla pasterzy i robotników. Charakterystyczne dla tej kiełbasy są grubo rozdrobnione kawałki mięsa widoczne na przekroju, lekko podsuszona struktura i intensywny aromat. Podstawą do produkcji kiełbasy żywieckiej jest oczywiście wieprzowina. Wśród podstawowych przypraw nie może zabraknąć soli, pieprzu, czosnku, gałki muszkatołowej, kminku, kolendry i ewentualnie papryki. Proces produkcji żywieckiej składa się z kilku etapów: wyrób farszu, nadziewanie osłonek naturalnych lub kolagenowych, peklowanie, wieloetapowe wędzenie przy stosunkowo niskiej temperaturze, a następnie suszenie w odpowiednich warunkach wilgotności i temperatury. To właśnie długość i intensywność suszenia różni kiełbasę żywiecką od innych typów kiełbas. W praktyce oznacza to, że kiełbasa żywiecka w porównaniu do wędlin o wyższej zawartości wody cechuje się intensywniejszym smakiem, zwartą konsystencją oraz ograniczoną podatnością na rozwój drobnoustrojów.

Warzywa kiszone

Kiszenie (fermentacja mlekowa) to jedna z najstarszych metod konserwowania żywności. Dzięki działaniu bakterii kwasu mlekowego warzywa nie tylko dłużej się przechowują, ale też zyskują charakterystyczny smak i wiele właściwości zdrowotnych. Kiszenie najbardziej popularne jest w Europie Środkowej i Wschodniej, w Niemczech, Ukrainie, Korei, Indiach czy Chinach i Japonii. A jakie warzywa najchętniej kisimy? Najpopularniejszym kiszonym warzywem na świecie jest kapusta, następnie ogórki, buraki, rzodkiew, marchew, czosnek czy pomidory. Jeśli chodzi o przyprawy to wśród najpopularniejszych znajdują się: koper (łodygi i baldachimy), czosnek, liść laurowy, ziele angielskie, gorczyca, pieprz czarny, chili, imbir, kminek, kolendra oraz chrzan. Kiszonki są dodatkiem do wielu potraw do mięs i kiełbas, kanapek, sałatek, zup (np. kapuśniak, ogórkowa) czy przekąsek lub przystawek.

Kiełbasa wiejska

Kiełbasa wiejska wywodzi się z polskiej kuchni ludowej. Robiono ją głównie na wsi, zwłaszcza przy okazji świniobicia, żeby zakonserwować mięso na dłużej. Receptury różniły się w zależności od regionu i domu, ale zasada była prosta, porządne mięso, sól, czosnek i dym z wędzarni. Najczęściej podstawą kiełbasy wiejskiej jest wieprzowina, czasem z niewielkim dodatkiem wołowiny. Typowy skład kiełbasy to szynka lub łopatka – chude mięso, karkówka, która dodaje soczystości dla soczystości oraz boczek lub podgardle, tłuszcz  niezwykle ważny dla smaku i struktury. Klasyczna proporcja to ok. 70–80% mięsa chudego i 20–30% tłuszczu. Tradycyjna kiełbasa wiejska ma prosty, wyrazisty smak, co zapewniają podstawowe przyprawy, sól, sól peklująca, czosnek, pieprz czarny oraz spotykane ale w mniejszych ilościach: majeranek, ziele angielskie, liść laurowy a czasem kminek i cukier. Jeśli chcemy zrobić ją w domu, a oczywiście chcemy, przydadzą się z pewnością niezbędne akcesoria: maszynka do mielenia mięsa z sitkami o różnych wielkościach oczek, nadziewarka do kiełbas lub nakładka do maszynki do mięsa, lejek do nadziewania, jelita wieprzowe o średnicy 28–32 mm, duża miska do wyrabiania farszu, waga kuchenna. Niezbędna do obróbki cieplnej będzie również wędzarnia, termometr, haki i kij do zawieszenia kiełbasy. Na dokładkę zaopatrzmy się w moździerz, rękawiczki jednorazowe i sznurek wędliniarski. Tak zaopatrzeni możemy zacząć produkcję kiełbasy wiejskiej.

Żubrówka z cydrem, jabłkiem i cynamonem

Żubrówka to wódka aromatyzowana trawą żubrową (turówką wonną). Ma charakterystyczny lekko ziołowo-waniliowy zapach, słomkowy kolor oraz delikatnie słodkawy, trawiasty smak. Klasyczna wersja ma 40% alkoholu i często w butelce jest pojedyncze źdźbło trawy. Domowa wersja żubrówki to po prostu nalewka na trawie żubrowej w skład której wchodzi 0,5 l dobrej wódki (najlepiej czystej, neutralnej) oraz 1–2 źdźbła suszonej trawy żubrowej. Jeśli użyjemy zbyt dużo trawy, nalewka uzyska gorzki smak. Opcjonalnie do nalewki możemy dodać ½ łyżeczki cukru lub miodu, kawałek skórki z cytryny lub pomarańczy oraz odrobinę wanilii. Razem z trawą nalewka powinna stać od 3 do 7 dni, a po przefiltrowaniu należy dać jej jakieś 2 tygodnie na „dojrzenie”. Żubrówka świetnie łączy się z sokami i napojami owocowymi, jabłkowym, gruszkowym, żurawinowym, pomarańczowym lub ananasowym. Jeśli lubimy wytrawniejszy smak drinków proponujemy Wam dodać tonic, wodę gazowaną lub lemoniadę. Jeśli zaś chodzi o dodatki to świetnie do żubrówki pasują jabłka suszone lub świeże, gruszka, cynamon, wanilia, cytrusy, miód. My proponujemy napój alkoholowy z żubrówką i cydrem, podkręcony sokiem jabłkowym i cynamonem. Najlepiej jeśli żubrówkę, cydr oraz sok jabłkowy będziecie mieli własnego wyrobu.

Kurczak z żurawiną z szynkowaru

Długie wieczory i okres karnawału sprzyja przygotowywaniu pysznych, sycących i aromatycznych potraw. Do takich potraw należy między innymi kurczak z szynkowaru. Szynkowar to proste, ale niezwykle funkcjonalne urządzenie kuchenne, które pozwala przygotować domowe wędliny, pasztety oraz inne mięsne (i nie tylko) przetwory. Dzięki niemu mamy pełną kontrolę nad składem, smakiem i jakością produktów, które trafiają na nasz stół. To doskonałe rozwiązanie dla osób ceniących zdrową kuchnię, domowe wyroby oraz ograniczenie konserwantów i sztucznych dodatków. Szynkowary występują w różnych pojemnościach od około 0,8 kg do nawet 3 kg wsadu, dzięki czemu łatwo dopasować je do potrzeb domowych. Można w nim przygotować m.in.: szynki wieprzowe, drobiowe i wołowe, balerony, karkówki, schaby, mielonki i konserwy mięsne, pasztety, roladki mięsne, wędliny drobiowe (np. z indyka lub kurczaka), a nawet pasztety warzywne lub rybne. Choć sam szynkowar wystarczy do podstawowej pracy, kilka akcesoriów znacząco ułatwia i poprawia efekty. Termometr jest niezbędny do kontroli temperatury wody i mięsa. Worki lub rękawy do szynkowaru ułatwiają czyszczenie i wyjmowanie wyrobu. Sól peklująca zapewnia odpowiedni smak i kolor wędlin. Przyprawy do wędlin gotowe mieszanki lub klasyczne przyprawy: czosnek, pieprz, majeranek, papryka. Duży garnek do precyzyjnego parzenia. Waga kuchenna pomocna przy odmierzaniu soli i przypraw. Rękawice kuchenne do bezpiecznego wyjmowania gorącego szynkowaru.

Kiełbasa żywiecka

Kiełbasa żywiecka to klasyczna polska wędlina, wykonana z najwyższej jakości mięsa wieprzowego, głównie z szynki, peklowana z naturalnymi przyprawami, a następnie wędzona dymem dębowo-olchowym i pieczona w piecu opalanym drewnem. Dzięki temu uzyskuje intensywny smak, zwartą konsystencję i charakterystyczny aromat. Kiełbasa żywiecka swoją nazwę zawdzięcza regionowi Żywiecczyzny, gdzie od pokoleń wyrabiano wędliny o głębokim, tradycyjnym smaku. Niektórzy mylą kiełbasę żywiecką z krakowską. Kiełbasa krakowska różni się od żywieckiej przede wszystkim smakiem i składem, a także metodą produkcji. Krakowska ma zazwyczaj intensywniejszy, korzenny smak i jest wytwarzana z wieprzowiny (klasy I i II), przypraw (pieprz, kminek, gałka muszkatołowa, czosnek) oraz soli, podczas gdy żywiecka ma zazwyczaj delikatniejszy, bardziej stonowany smak, a jej skład może być uboższy w mięso, choć są też odmiany żywieckiej produkowane tradycyjnie z wysokiej jakości mięsa i przypraw. U nas w Deptanej dostaniecie, wszystko do wyrobu kiełbas i wędlin: maszynki do mięs, przyprawy: sól peklującą, czosnek granulowany, pieprz czarny mielony, gorczycę, jałowiec, kolendrę, gałkę muszkatołową, cukier oraz mieszanki przypraw dedykowane odpowiednim wędliną. Przyda nam się również następujący sprzęt: waga do precyzyjnego odmierzenia składników, termometr do kontroli temperatur podczas obróbki, nadziewarka, wędzarnia, osłonki białkowe, haki wędzarnicze oraz przędza wędliniarska. Dziś w naszej ofercie kiełbasa żywiecka z mieszanką specjalnie do niej stworzoną, która w swoim składzie zawiera jałowiec, liść laurowy mielony, czosnek, kolendra, pieprz, ziele angielskie, cukier oraz sól.

Święto buraka ćwikłowego

Dziś obchodzimy dzień buraka, tak 24 listopada do święto niepozornego, ale jakże zdrowego buraka ćwikłowego. Burak to warzywo o niezwykle szerokim zastosowaniu, można z niego przygotować tradycyjne potrawy, takie jak barszcz czerwony czy zupa buraczkowa zabielana, ćwikłę, botwinę czy zasmażane tarte buraczki. Buraczki doskonale sprawdzają się także jako nowoczesne dania, m.in. carpaccio, burgery, desery czy wytrawne przekąski. Do buraków pasuje wiele przypraw, jednak ich smak najlepiej będzie się komponował z czosnkiem, tymiankiem, pieprzem czarnym, pieprzem cytrynowym czy majerankiem. Do nieocenionego zakwasu buraczanego dodamy oprócz oczywiście czosnku,  liść laurowy i ziele angielskie, a także ziarna gorczycy. Już niedługo buraczki w zakwasie „wjadą” na nasze stoły w postaci barszczyku czerwonego z uszkami z grzybami lub pasztecikami albo krokietów z kapustą i grzybami. Obok niego zagości zapewne ćwikła. Domowa ćwikła z chrzanem, polski przysmak, którego nie może zabraknąć na świątecznym stole, to zalewie kilka wymieszanych ze sobą składników. Buraczki z chrzanem, odrobina octu i cukier dla podbicia smaku wystarczą, aby przygotować tradycyjną ćwikłę. Do domowej ćwikły warto dodać jabłko. Ćwikła to doskonały dodatek do mięsa, szynki i kiełbasy. I to nasza propozycja: domowa ćwikła.

Romesco

Romesco, czyli romescu, to słynny hiszpański, kataloński sos. Termin romesco pochodzi od mozarabskiego słowa remescolar co oznacza „mieszać”. Sos ten został po raz pierwszy przygotowany przez rybaków w XV wieku z prostych składników, takich jak czosnek, suszona papryka, oliwa z oliwek, suchy chleb i wino. Wprowadzenie pomidorów z Meksyku w XVI wieku udoskonaliło recepturę do postaci, którą znamy dzisiaj. Obecnie wytwarzany z pomidorów, suszonych czerwonych papryczek, cebuli, czosnku, oliwy z oliwek, octu sherry (lub czerwonego wina) oraz mieszanki migdałów, orzechów laskowych, a czasem i orzechów włoskich. Zagęszcza się go chlebem tostowym lub mąką, co nadaje mu charakterystyczną konsystencję. Każda rodzina w Katalonii szczyci się własną wersją, wzbogacając bogate kulinarne bogactwo tego sosu. Jest uniwersalnym dodatkiem do grillowanych warzyw, ryb i owoców morza, a także do kanapek, mięs i jako dip. Charakteryzuje się gęstą, kremową konsystencją i wyrazistym, lekko dymnym smakiem. Jest niezwykle łatwa w przygotowaniu, zajmuje tylko kilka minut i idealnie nadaje się dla osób poszukujących zdrowej, aromatycznej przekąski. 

 Grzybki w occie

 To już chyba ostatnie grzybki w tym roku… Cóż, nie możemy narzekać, zapasów na zimę zrobiliśmy co niemiara. Mamy oczywiście grzyby suszone, które ususzyliśmy w suszarce do warzyw oraz mrożone. Jedne i drugie włożyliśmy do woreczków moletowanych i odessaliśmy próżniowo. Część grzybów suszonych zamknęliśmy w plastikowym słoiku dedykowanym do przechowywania grzybów. Będą w sam raz na wigilię do zupy grzybowej, pierogów, uszek, kapusty z grzybami, bigosów i kulebiaków drożdżowych. W szczycie sezonu z grzybów robiliśmy zapiekanki, risotto, pizze z grzybami. I oczywiście marynaty. Marynowanie żywności w occie jest starożytną metodą konserwowania, stosowaną już w Babilonii. W Polsce tradycja ta pojawia się w XVII wieku, najpierw jako dodatek do pieczeni. Marynowane grzyby pochodzą z Europy, a tradycja ich konserwowania jest długa i obecna w wielu kuchniach świata. Polskie wzmianki o marynowaniu grzybów pojawiają się już w XVII wieku, a popularność metody mogła przywędrować z Francji, gdzie już wcześniej marynowano pieczarki. Obecnie są one stałym elementem polskiej, ale także kuchni azjatyckiej, włoskiej, francuskiej i innych. 

Tyrolska do kanapek

Wędlina tyrolska łączy w sobie wspomnienie wakacji, biwaków, wycieczek. Nazwa "mielonka tyrolska" pochodzi od regionu Tyrolu w Alpach, skąd wywodzi się receptura, a popularność zyskała dzięki turystyce. Turyści, zachwyceni smakami tego regionu, rozpowszechnili go po całym świecie. Skład przyprawy do mielonki tyrolskiej zazwyczaj obejmuje: kminek, kolendrę, czosnek, gałkę muszkatołową, majeranek, sól, pieprz, a także inne dodatki jak papryka, ziele angielskie. W domowych warunkach można ją przygotować w szynkowarze, słoiku czy jako baton w osłonce. My tym razem postawiliśmy na osłonki poliamidowe. Osłonki poliamidowe są używane jako opakowania do wędlin parzonych i gotowanych. Doskonale zastępują naturalne osłonki jelita kiełbas. Zaletą osłonek poliamidowych jest niska przepuszczalność pary wodnej oraz dobra wytrzymałość mechaniczna i odporność cieplna. Osłonki nie przepuszczają promieni UV. Cechy te pozwalają zachować smak i aromat żywności przechowywanej w tego typu osłonkach. Używane jako opakowania do wędlin parzonych i gotowanych. Z powodzeniem znajdują zastosowanie przy produkcji szynek, salcesonów, pasztetów lub kaszanek.