Czas na kimchi

Kimchi to tradycyjna koreańska potrawa, która zdobyła popularność na całym świecie, a jej charakterystyczny smak i wartości zdrowotne przyciągają coraz więcej osób do eksperymentowania w kuchni. Ma ponad 2 tysiące lat i wyewoluowało z prostych przepisów na fermentowane warzywa do bardziej złożonych wersji, które znamy dzisiaj. W Korei istnieje ponad 200 rodzajów kimchi .To potrawa na bazie fermentowanych warzyw, zwykle kapusty pekińskiej lub rzepy, z dodatkiem przypraw takich jak czosnek, imbir, chili, rybne sosy i pasta z ryżu. Kimchi ma głębokie korzenie w kuchni koreańskiej i stanowi ważny element tamtejszej kultury. Przygotowywanie kimchi to nie tylko proces kulinarny, ale także społeczny, w którym rodziny tradycyjnie spotykają się, by przygotować zapasy na całą zimę. W Korei jest nawet specjalny dzień zwany "Kimjang", który odbywa się w listopadzie i polega na wspólnym robieniu kimchi w większych ilościach. To czas, w którym rodziny, sąsiedzi i przyjaciele wspólnie przygotowują ten przysmak, aby podzielić się nim i mieć zapas na długie miesiące. Podobnie jak to bywało kiedyś w Polsce przy kiszeniu kapusty. Choć sam proces przygotowania kimchi może zająć tylko kilka godzin (w zależności od doświadczenia), to najważniejszy etap – fermentacja – wymaga czasu. W tradycyjnej metodzie fermentacja trwa od 2 do 7 dni w temperaturze pokojowej, w zależności od tego, jak intensywny smak chcemy uzyskać. Po tym czasie kimchi można przechowywać w lodówce, gdzie proces fermentacji zwalnia, ale nadal będzie zmieniać swój smak przez kilka miesięcy i to jest bardzo ciekawe doświadczenie smakowe. Nasze kimchi „pracowało” do ostatniego kęsa. Kimchi jest niskokaloryczne, więc świetnie nadaje się dla osób na diecie. Tradycyjnie jada się je jako dodatek do posiłków, np. do ryżu, makaronów, jajek lub mięsa. Zwykle podawane obok głównego dania, dodaje intensywnego smaku i pikantności.

Święto pizzy

Dziś obchodzimy światowy dzień pizzy. Drugi po tym najważniejszym czyli dniu pizzy w jej ojczyźnie Włoszech, tam święto obchodzone jest 17 stycznia. Pozostała Europa i Stany Zjednoczone obchodzą je 9 lutego. Ostatnim terminem jest 31 sierpnia, wtedy to święto obchodzą Brazylijczycy i pozostali mieszkańcy Ameryki Południowej. Pizza, którą znamy dzisiaj, ma swoje korzenie w starożytności, choć jej współczesna forma powstała w Neapolu, w XVIII wieku. Dziś najpopularniejsza to margherita –pizza z sosem pomidorowym, mozzarellą, bazylią i oliwą z oliwek. Jeśli chodzi o klasyczne dodatki pizzy to: oliwki – czarne lub zielone, czosnek, chili – w postaci świeżych papryczek lub suszonych płatków, dla miłośników ostrego smaku, rukola – popularny dodatek na wierzch pizzy, szczególnie do pizzy z prosciutto, parmezan – świeżo starty, dodawany po upieczeniu dla dodatkowego smaku, szynka parmeńska, salami, mozzarella. Pizza jest jednym z najczęściej zamawianych dań na świecie, w Stanach Zjednoczonych pizza stanowi aż 10% całkowitego spożycia żywności na wynos. W Neapolu pizza jest traktowana jak sztuka, a jej przyrządzanie zostało uznane za niematerialne dziedzictwo kultury UNESCO w 2017 roku. W 2007 roku powstała największa pizza na świecie, znana jako „Ottavia”, o powierzchni 1261,65 m². Nasza propozycja to pizza łącząca 2 święta: pizzy i zakochanych, które obchodzimy 14 lutego.  Pizza chyba najbardziej przypomina pepperoni, taką o cienkim cieście. Dodatkowo oprócz składników spożywczych przyda się nam trochę akcesoriów do profesjonalnego przygotowania naszej pizzy: łopatka do pizzy, kamień do pieczenia, praska do czosnku.

Chałka śródziemnomorska

Chałka z suszonymi pomidorami i świeżą bazylią to smakowite połączenie tradycyjnej żydowskiej chałki z włoskimi akcentami. Choć sama chałka pochodzi z żydowskiej tradycji, szczególnie popularna jest w Polsce i krajach, gdzie Żydzi mają długą historię, jak w Izraelu, USA czy w Europie Środkowo-Wschodniej. Chałka to zwykle słodkie, puszyste pieczywo, a w tym wariancie dodatek suszonych pomidorów i świeżej bazylii nadaje jej wytrawny, intensywny smak. Pomidory suszone na słońcu są pełne smaku i idealnie komponują się z aromatyczną bazylią, tworząc ciekawe połączenie z miękką, delikatną chałką. Jeśli chodzi o podawanie, chałkę z suszonymi pomidorami i bazylią możesz jeść na wiele sposobów. Z oliwą z oliwek, jako przystawkę lub dodatek do wina, np. do włoskiej chianti. Z serem, np. z mozzarellą lub parmezanem – połączenie tego pieczywa z serem jest naprawdę pyszne. Z ulubionymi wędlinami, zwłaszcza z szynką prosciutto czy salami. Albo z kremowym hummusem lub pastą z oliwek jako lekki posiłek lub przekąska. Włochy mogą być inspiracją dla takiej chałki, szczególnie z uwagi na popularność suszonych pomidorów i bazylii, ale samo połączenie tych składników z tradycyjnym pieczywem chałkowym daje ciekawy efekt łączący różne kulinarne tradycje.

Bułki poznańskie

Bułki z definicji są odmianą pieczywa, najczęściej pszennego, żytniego lub kukurydzianego. Niekiedy bułki posypuje się mąką, makiem, sezamem, dynią lub innymi ziarnami. Są również bułki słodkie „ubrane” w kruszonkę, zawierają czasami również słodkie nadzienie. Bohaterem dzisiejszego bloga jest pszenna bułka poznańska z charakterystycznym głębokim przedziałkiem. Niektórzy mówią również o nich bułka z dupką. Duża, miękka i puszysta bułka z chrupiącą skórką. Bułka poznańska to klasyk pieczywa śniadaniowego. Jej delikatny i neutralny smak doskonale współgra zarówno z dodatkami słodkimi, jak i wytrawnymi. Doskonale smakuje z masłem, nabiałem, serem, miodem, dżemem czy wędlinami. Często jest również podawana w barach do flaków, bigosu czy gulaszy. Pszenna bułka poznańska wypiekana jest w oparciu o tradycyjną, klasyczną recepturę. Do wypieku bułek używamy uniwersalnej mąki pszennej typ 500 lub 550. Mąki o tym numerze to mąki uniwersalne. Sprawdzają się w naleśnikach, ciastach czy spodach do pizzy. Bułka poznańska ma konkurencję w postaci bułki wrocławskiej. Wrocławska w smaku zbliżona jest do francuskiej bagietki, ale jest bardziej mięsista. Poniżej przepis na tradycyjne bułki poznańskie.

Metrowiec

Dziś w czasie między świątecznym chcemy przypomnieć Wam ciasto latach 70 i 80 tych. W PRL-u znała je każda gospodyni, przygotowując je przy okazji ważniejszych wydarzeń – rodzinnych spotkań czy prywatek. Zwykle pojawiało się na stołach również podczas świąt. Jedno z najbardziej lubianych ciast klasycznych, chociaż obecnie nieco zapomniane. Tymczasem to jedna z lepszych alternatyw dla sernika i makowca. Składa się z 2 ciast ucieranych - jasnego oraz ciemnego, które są przełożone masą budyniową. Dodatkowo całość udekorowana jest polewą czekoladową. A dlaczego metrowiec? Bo ciasto wychodzi bardzo długie. Może nie metrowe, ale jeśli chcecie zmierzcie je miarką po przygotowaniu. My przygotowaliśmy je z okazji świąt Trzech Króli. Zachęcamy Was do powrotu do tradycyjnych przepisów z kuchni Waszych mam czy babci. Takie „odgrzewane” przepisy nie raz zaskoczą swoim smakiem i finezją. Od razu też podpowiadamy, że z podanej porcji wyjdą Wam 2 całkiem spore ciasta.

Choinka czekoladowa z kremem pistacjowym

Dziś wisienka na torcie. Cudowne czekoladowa beza z zielonym pistacjowym kremem. Idealne wykończenie bożonarodzeniowego stołu. Ciasto które wzbudzi zachwyt nie tylko wyglądem ale i smakiem. Od pewnego czasu dotarła do nas prosto z Italii moda na potrawy z pistacjami. Mają one praktycznie nieograniczone zastosowanie w naszej kuchni. Pasują jako farsz do pieczonego kurczaka, Równie dobrze pistacje smakują w połączeniu z rybą czy makaronem. Do wyrobów cukierniczych, zawijańców drożdżowych, tureckiej baklawy, rurek z serem ricotta lub mascarpone, owsianek, jako dodatek do dżemów morelowych. Pastę z pistacji natomiast użyjemy do ciast, ciasteczek, lodów, kremów, smoothie oraz jako nadzienie do czekoladek oraz kawy z mlekiem. Przed Wami super przepis na spektakularny słodki deser. Wesołych Świąt i do dzieła!

Sernik piernikowy

Świąteczna propozycja łącząca dwa popularne wypieki świąteczne. Piernik, nieodzownie kojarzący się z Bożym Narodzeniem oraz okresem karnawału oraz sernik, ciasto świąteczne występujące w wielu odmianach oraz zdobywca drugiego miejsca w rankingu popularnego serwisu Taste Atlas. Pierwsze udokumentowane dowody na deser przypominający sernik pochodzą ze starożytnej Grecji, gdzie przygotowywano go na patelni z prostych składników, sera, pszenicy i miodu. W późnośredniowiecznej Europie sernik przybrał formę tarty z ciastem na spodzie. Niektóre serniki są jędrne i gęste, jak klasyczny nowojorski sernik. Inne są bogate, bujne i kremowe, niemal jak gęsty budyń. Jeszcze inne są lekkie i przewiewne jak beza. Nasz jest pachnący świętami, cynamonem i goździkami. Koniecznie go wypróbujcie i przekażcie tą recepturę innym.  

Mandarynkówka

Likier mandarynkowy, idealny aromatyczny likier na święta. W dwóch odsłonach: rozcieńczony wodą lub mlekiem. Do picia oddzielnie lub jako dodatek do drinków. Główny czas zbiorów przypada na miesiące zimowe od listopada do marca. W zimowych miesiącach mandarynki będą najbardziej soczyste. Spowodowane jest tym, że owoce w tym okresie mniej czasu spędzają w transporcie. W okresie wiosenno-letnim te owoce sprowadza się z RPA albo Argentyny, a ponieważ czeka je długi transport, są zrywane jeszcze częściowo zielone, a to nie wpływa korzystnie na ich smak. Choć to owoce są najsłodsze, to akurat dziś będziemy wykorzystywać ich skórkę. Dodatkowo skórkę z mandarynek można jeść i przetwarzać ją na wiele sposobów: do aromatyzowania grzanego wina, kompotów, marynaty do mięs, sosów, ciast i deserów w postaci kandyzowanej. W naszym przepisie wykorzystujemy skórkę z mandarynek, co zrobiliśmy z miąższu przedstawimy Wam za kilka tygodni w innym przepisie

Piernik

Ciasto na staropolskie piernik możemy zrobić dużo wcześniej. Idealnie jest zacząć przygotowywać ciasto na piernik staropolski około 4-6 tygodni przed świętami Bożego Narodzenia. Minimalny okres dojrzewania to zazwyczaj około 2 tygodni. Po leżakowaniu takie ciasto pieczemy 2-3 dni przed świętami. Natomiast nasze ciasto możemy upiec w Wigilię. Będzie wilgotne i mięciutkie. Możemy śmiało nazwać go „Last Minute”.  Najważniejszym dodatkiem do ciasta, żeby nadać mu charakter piernika są oczywiście przyprawy korzenne. Do kupienia w formie gotowej mieszanki. Możemy również przygotować sami taką mieszankę łącząc ze sobą cynamon, goździki, imbir, gałkę muszkatołową, kardamon, pieprz oraz anyż. Do masy można dodać bakalie, orzechy, kandyzowaną skórkę cytrusów, inne ulubione dodatki wedle uznania. My postawiliśmy na wykończenie z polewy czekoladowej i płatków migdałowych.

Cynamonki

Przepis zapożyczony z kuchni amerykańskiej. Możemy mieć zastrzeżenia co do gotowej żywności amerykańskiej, ale trzeba przyznać, że znają się na pieczeniu ciastek: orzechowych, owsianych, czekoladowych i wielu innych. Wprowadzając się pomału w nastrój bożonarodzeniowy, gdzie potrawy pachną goździkami, anyżem, cynamonem, kardamonem, gałką muszkatołową i wanilią, na rozbieg proponujemy ciasteczka w posypce cukrowo cynamonowej zwane snickerdoodles. Dla wszystkich nielubiących cynamonu, mamy dobrą wiadomość, te ciastka smakują równie wyśmienicie w samym cukrze. Nasze ciasteczka są chrupiące z zewnątrz i miękkie w środku. Ten prosty i szybki wypiek, z niewielu składników znajdzie amatorów wśród dzieci i dorosłych. Cynamonowe ciasteczka snickerdoodles świetnie smakują z czarną kawą lub szklanką mleka.

Sos warzywny z cukinii

Trudno dokładnie określić, kiedy ketchup pojawił się w Polsce, ale prawdopodobnie stało się to po II wojnie światowej, kiedy produkty zachodnie stały się bardziej dostępne. Dziś propozycja sosu warzywnego zwanego również keczupem z cukinii. Chcąc wykorzystać jeszcze plony z ogródka, postanowiliśmy przygotować sos z cukinii, wzbogacony jabłkami i przecierem pomidorowym. Jest to sos do stosowania na zimno, do pieczonych mięs, deski serów, do  chipsów albo frytek. Cukinia jest warzywem niskokalorycznym, bogatym w błonnik i witaminy A, C i K oraz w minerały takie jak potas i magnez. Dzięki temu, ketchup z cukinii jest lekkostrawny i może być spożywany nawet przez osoby na diecie niskokalorycznej. Ma też mniej cukru i soli niż sklepowe ketchupy. Zachęcamy do wykorzystania tego co przechowujemy w piwnicach i spiżarkach aby w pełni wykorzystać dary natury.

Kiełbasa dojrzewająca, niewędzona

Kiełbasy według archeologów i historyków powstały najprawdopodobniej w Mezopotamii ponad 5000 lat temu, co najmniej 3100 p.n.e., a najwcześniejsze dowody odkryto w Sumerze. Od tego czasu wynaleziono wiele różnych rodzajów kiełbas jako sposób konserwowania mięsa poprzez mieszanie go z solą i różnymi ziołami i przyprawami. Jak podają źródła internetowe „W latach 1000–700 p.n.e. istnieją dowody na wytwarzanie kiełbas na Bliskim Wschodzie. Dalsze pisemne dowody z tego okresu znaleziono w starożytnym greckim tekście Odyseja Homera, odnoszącym się do kiełbas kozich. W kolejnych stuleciach kiełbasy zaczęły stawać się powszechną praktyką w krajach od Chin już w 580 r. p.n.e. do całego Imperium Rzymskiego do 400 r. n.e. W VII wieku wytwarzanie kiełbas dotarło aż do Brytanii, a Tudorowie, stara brytyjsko-walijska rodzina królewska, opracowali kiełbasę Cumberland.” W wieku XIV i XV kiełbasy znano już w Afryce a w Niemczech stworzono pierwowzór kiełbaski do hot doga czyli frankfurterkę. Po niej w wieku XVI Hiszpanie mieli już swoje chorizo. W XIX wieku w Polsce nastąpił rozkwit produkcji kiełbas, a we Francji początek XX wieku to wprowadzenie do jadłospisu kiełbasy zwanej chipolata. Nasz przepis to pomysł na kiełbasę dojrzewającą, która ma swoją genezę na kresach. Surowcem do jej przygotowania jest głównie łopatka, szynka, boczek oraz podgardle. Dodatkowo dodawane są przyprawy takie jak: pieprz czarny, pieprz zielony w ziarnach, wcześniej namoczony w alkoholu, papryka słodka i ostra, czosnek oraz cukier. Kiełbasa wyrabiana jest ręcznie, a okres jej dojrzewania to około jednego miesiąca. Dawniej kiełbasa kresowa dojrzewająca wyrabiana była tylko na specjalne okazje ze względu na kosztowne surowce i przyprawy. Przypominamy również, że w naszym sklepie internetowym Deptana.pl i w sklepie stacjonarnym, nabędziecie wszystko co jest potrzebne do wyrobu kiełbas: maszynki do mięs z wyposażeniem w różne ostrza i sitka, lejki do nadziewania kiełbas, tasaki, peklosole, przyprawy i mieszanki przypraw do kiełbas, jelita, nadziewarki, wióry do wędzenia, haki wędzarnicze.

Rogaliki

Trochę słodyczy na chłody. W ofercie mamy dla Was przepis na rogaliki z marmoladą, u nas wykorzystaliśmy czekośliwkę, której przepis już kiedyś gościł na naszej stronie. Słodkie rogaliki to zasługa niejakiego austriackiego biznesmena, pana Augusta Zanga. Pierwszy raz, rogaliki, pojawiły się w Paryżu w 1839 r. przy rue de Richelieu, gdzie pan August otworzył Boulangerie Viennoise czyli w dosłownym tłumaczeniu wiedeńską piekarnię. Nie tak dawno obchodziliśmy wielkopolskie święto w imieniny Marcina, gdzie przysmakiem są Rogale Marcińskie w kształcie końskiej podkowy. W internecie szukając informacji, na temat tego wypieku, okazało się, że „cech cukierniczy zdecydował, że oryginalne są tylko rogale robione na margarynie, zawierające sztuczne aromaty i masę jajową. Jeśli więc ktoś używa masła, naturalnych zapachów czy świeżych jajek, nie otrzyma certyfikatu. A jego wypieki nie będą się nawet oficjalnie nazywać świętomarcińskimi”. Dość zaskakujące to obostrzenie. U nas przepis nie na rogale, ale na rogaliki z najlepszych składników. Polecamy!! 

Tarta jabłkowo-migdałowa

Jak wiele klasycznych wyrobów cukierniczych, tarta pochodzi z Francji. Najprawdopodobniej pierwsza tarta owocowa, która zyskała rozgłos jako deser o indywidualnej nazwie, została stworzona przez siostry Tatin dla restauracji znajdującej się w ich hotelu we wsi Lamotte-Beuvron we Francji pod koniec XIX wieku. Obecnie wyróżniamy cztery główne rodzaje tart: tarty owocowe, tarty kremowe, tarty czekoladowe i tarty wytrawne. Do tart wytrawnych zalicza się quiche. Quiche to placek z kruchego ciasta wypełniony nadzieniem warzywnym lub grzybowym w sosie przygotowanym na bazie jajek i śmietany. W zależności od gustu do nadzienia możemy dodawać mięso, ryby oraz sery. Najbardziej znany jest quiche lorraine - tradycyjne danie Lotaryngii. W ofercie mamy jednak słodką tartę owocową z rodzimych owoców sezonowych czyli jabłek. Dla nadania aksamitnego smaku proponujemy zrobić do niej polewę z migdałów, miodu i śmietany.

Ajvar, bałkański przysmak

Ajvar to tradycyjna przyprawa, która powstaje głównie z pieczonej czerwonej papryki, bakłażanów, czosnku i różnych przypraw. Ma gładką lub lekko grudkowatą konsystencję i jest często używana jako pasta lub dip. Początków ajvaru można doszukiwać się w regionie byłej Jugosławii, gdzie tradycyjnie przygotowywano go podczas zbiorów papryki jesienią. Często kojarzy się z posiłkami wiejskimi i domowymi, a jego przygotowanie może się różnić w zależności od rodziny i regionu, a niektóre przepisy zawierają dodatkowe składniki, takie jak pomidory lub ocet. Jego korzenie sięgają czasów Imperium Osmańskiego, gdzie nazywano go hajwarem, a słowo to nieprzypadkowo może kojarzyć się z podobnie brzmiącym jedzeniem, kawiorem. Jego nazwa pochodzi od tureckiego słowa Havyar, co oznacza kawior. Robienie ajvaru stało się tradycją w wielu rodzinach. Pewnego jesiennego dnia, głównie w weekendy, członkowie rodziny spotykają się i zaczynają przygotowywać swój ulubiony przysmak. Każdy ma swoją rolę: najbardziej doświadczeni członkowie rodziny kroją i pieczą, a najmłodsi pomagają w mieszaniu. Choć wiele krajów wciąż prześciga się w tym, który ajvar jest najlepszy, za twórcę tego przysmaku uważa się Serbię. Ajvar jest zazwyczaj spożywany z chlebem, grillowanym mięsem lub jako część talerza meze, czyli zimne przekąski serwowane najczęściej do alkoholu.

Drożdżówki z serem

Drożdżówka to słodki wyrób piekarniczy z nadzieniem, często pokrytego lukrem, polewą lub kruszonką. W drożdżówkach nadzieniem może być: mak, biały ser, budyń, bakalie, jagody lub inne owoce sezonowe. Bułki z ciasta drożdżowego są charakterystycznym wypiekiem na terenie wschodniego Mazowsza. Tradycji tego wypieku można się doszukiwać w zwyczajach ludowych w połowie XX wieku, wtedy gościły często na odpustowych kramach. W Wielkopolsce drożdżówka nazywana jest „szneką”, na Podlasiu  używa się nazwy „bułka słodka”, a na Śląsku drożdżówki nazywane są "kołoczyki". W okresie PRL-u były częstym śniadaniem dla uczniów oraz pracowników biur i fabryk. Obecnie tradycja domowego wypieku bułek drożdżowych powoli zanika, już tylko nieliczne gospodynie potrafią je przygotować. Nadmienić jeszcze wypada, że ciasta drożdżowe, chociaż oczywiście zawierają cukier, są dość zdrowe. Wszystko dzięki drożdżom, które stanowią źródło witamin z grupy B, ale także cynku, żelaza, potasu i fosforu. Co istotne, ciasto z drożdży jest uważane również za najmniej tuczące ze wszystkich ciast.

Sok z winogron

Choć winogrona kojarzą się jednoznacznie z winem, wykorzystanie winogron jest szerokie. Możemy z nich robić dżemy, marmolady, pikantne chutneye, domowe galaretki, kompoty, kisiel oraz marynaty. Dodatkowo fajną opcją jest przerobienie winogron w sokowniku na sok. Zasada działania sokownika parowego opiera się na wykorzystaniu pary wodnej do stopniowego podgrzewania warzyw i owoców. Głównym elementem urządzenia jest pojemnik na wodę, który po umieszczeniu na kuchence zaczyna wytwarzać parę. Para podgrzewa umieszczony nad nią sito, w którym znajdują się owoce lub warzywa. Zastosowanie sokownika są jak widać dość szerokie. Domowy sok z winogron można połączyć z innymi owocami. Szczególnie pasują do nich jabłka, aronia, czarne porzeczki i jeżyny. Aby sok z winogron był jeszcze smaczniejszy, można ugotować go z korą cynamonu lub kawałkami korzenia imbiru, nadając mu zimowy charakter. Dla amatorów drinków sok z białych winogron możemy wykorzystać w konfiguracji z: sokiem ananasowym i rumem lub z cytryną, wódką i świeżymi liśćmi mięty. Koncentrat soku z czerwonych winogron natomiast z sokiem z cytryny, ginem i białkiem jaja.

Galaretka cytrynowa z cukinii

Galaretka cytrynowa z cukinii jest ciekawą alternatywą dla dżemów owocowych. Dżem z cukinii z galaretką jest rewelacyjnym dodatkiem do grzanek, tostów, placków i naleśników na słodko. Jego zaletą jest również to, że można go przygotowywać o każdej porze roku. Cukinia, która jest warzywem dyniowatym odkwasza organizm, poprawia pracę przewodu pokarmowego, wzmacnia odporność, wpływa na poprawę wzroku. Dodatek cytryny sprawi, że galaretka nabierze wakacyjnego, śródziemnomorskiego charakteru. Ze względu na neutralny smak cukinii, cytryna nadaje wiodący, cytrusowy charakter dżemowi. Cytryna to owoc, który z uwagi na kwaśny smak nie jest spożywana jak pomarańcze czy mandarynki. Wykorzystuje się ją jako dodatek do zimnych napojów w okresie letnim (wody, lemoniady) oraz podczas chłodniejszych pór roku do przygotowania rozgrzewających napojów. W okresie zwiększonej zachorowalności na choroby wirusowe często wykorzystuje się ją jako dodatek do herbaty z imbirem i miodem. Cytryna to również składnik marynat mięsnych, zapewniając im kruchość. Owoc cytryny sprawia, że smak potraw słodkich i wytrawnych jest bardziej zaznaczony. Często wykorzystuje się ją także do skropienia ryb.

Plastry pomidora w marynacie

Ojczyzną pomidora jest Ameryka Południowa. Aztekowie uprawiali je już w V wieku p.n.e.  Do Włoch pomidory zostały sprowadzone prawdopodobnie w XVI w.  Jednak na początku były traktowane wyłącznie jako roślina ozdobna lub zioło. Dopiero z czasem zaczęto odkrywać ich kulinarne zalety. Włosi najpierw przygotowywali z nich sos, z dodatkiem cebuli, czosnku i natki pietruszki oraz soli i pieprzu a dopiero później dołączono do sosu świeżą bazylię. Obecnie kuchnia włoska została zdominowana przez pomidory.  Sprzyja temu oczywiście odpowiedni klimat do ich uprawy. Nasza propozycja to jednak mało włoska sprawa. To raczej środkowo europejskie i wschodnio europejskie klimaty. Pomidory marynowane z plastrami cebuli. Marynowanie polega na konserwacji żywności w nośniku zapobiegającym jej rozkładowi, ale z pominięciem fazy kiszenia. Popularne są zwłaszcza marynaty z octu oraz z oliwy, a także z wina. Znane i wykorzystywane już od starożytności. Zarówno marynować, jak i kisić, można większość warzyw. W Polsce najczęściej przyrządza się w ten sposób ogórki, kapustę, tworzy zestawy sałatkowe. Jednak z otwarciem na świat ten realny i ten wirtualny eksperymentujemy z coraz większą śmiałością. Nasze pomidory z plastrami cebuli sprawdzają się jako dodatek do kanapek, sałatek i dań głównych.

Sałatka szwedzka

Ta sałatka obiadowa jest od lat popularna w naszym kraju. Szwedzi ponoć kompletnie jej nie znają. Pewne jest jednak, że Szwedzi lubią  słodkie dania np. śledzie, niektóre potrawy mięsne, dodatek borówek do obiadu. To tak jak z rybą po grecku, z fasolką po bretońsku czy z pieczenią rzymską. Zawarta w nazwie nazwa geograficzna niekoniecznie sugeruje kraju pochodzenia potrawy. Sałatka szwedzka to ogórki gruntowe, konserwowe, pokrojone w plasterki, z marchewką i cebulą. Doprawione olejem, solą i cukrem. Popularna w polskiej kuchni przez cały rok dzięki swoim walorom smakowym i łatwości podania. Świetnie komponuje się z klasycznymi daniami obiadowymi i potrawami z grilla, idealna do kotletów schabowych czy karkówki oraz żeberek słodko pikantnych. Pasuje również jako dodatek do kanapek, hot-dogów i hamburgerów. Może być również samodzielną przekąską, jako przystawka na imprezach.