Bez liścia laurowego ani rusz

Liść laurowy inaczej nazywany jest wawrzynem szlachetnym lub liściem bobkowym. W starożytności przyozdabiał nie tylko głowy poetów i władców, ale także służył w lecznictwie i był powszechnie podawany na przeziębienia i reumatyzm. W Polsce roślina ta nie występuje w formie dzikiej, ale nadaje się do uprawy jako roślina doniczkowa. Naturalnie liść laurowy rośnie w krajach takich jak: Indie, Pakistan i inne kraje południowej Azji, okolice wybrzeża morza Śródziemnomorskiego, Meksyk, Wyspy Kanaryjskie. Liść laurowy ma smak od ostrego do gorzkiego, suszony wydziela ciepłą, ziołową, korzenną woń. Stosowane w kuchni liście laurowe wzmacniają smak wytrawnych potraw i nadają im bogaty, charakterystyczny aromat. Liście laurowe wykorzystuje się w mięsnych potrawach, zupach, daniach jednogarnkowych, pieczeniach, rybach, kiełbasach. Przyprawy oraz olejki eteryczne na bazie liścia laurowego ze względu na swoje właściwości przeciwbakteryjne i antyoksydacyjne mogą przedłużyć trwałość produktów.  Bez liścia laurowego nie wyobrażamy sobie bulionów, bigosów czy marynat. Zwłaszcza marynat. Papryki, ogórki, dynie, cukinie, grzybki w occie tylko w towarzystwie liścia laurowego. Propozycja dla Was sałatka zimowa z ogórków. Róbcie zapasy na zimę, bo sezon wegetacyjny przeszedł do drugiej połowy.

Gruszkowe

Wino jest to napój otrzymywany przez fermentację alkoholową winogron, moszczu gronowego. To podejście światowe. Wszelkie napoje otrzymane z innych owoców niż winogrona nie mogą nazywać się winem, lecz powinny być określane w inny sposób (np. wino jabłkowe jest nazywane cydrem). W Polsce, natomiast wino produkuje się nie tylko z winogron ale również z innych owoców: porzeczek, malin, wiśni, czereśni czy gruszek. I przepis na wino gruszkowe właśnie Wam polecamy. Oprócz, dojrzałych gruszek przydadzą się Wam również niezbędne akcesoria. Zanim zaczniemy produkcję wina, musimy przygotować niezbędny do tego sprzęt: balon szklany lub plastikowy pojemnik fermentacyjny, korek do balonu lub pokrywka do pojemnika fermentacyjnego, rurka fermentacyjna lub cichy dzwon, drożdże winiarskie, pożywka dla drożdży, pektoenzym, butelki na wino, wężyk do ściągania wina. Wino z gruszek ma jasnożółtą, nieraz lekko zielonkawą barwę. To wina lekkie orzeźwiające, o zróżnicowanej słodyczy. Najlepiej smakują jako aperitif, do deserów, z serami i do dań lekkich: sałatek i kuchni śródziemnomorskiej.

Jogurtowe z wiśniami i kruszonką

Jednymi z popularniejszych ciast w okresie lata, oprócz tart owocowych i serników na zimno są ciasta jogurtowe. Te proste do wykonania słodycze mają puchatą, wilgotną konsystencję i doskonale komponują się z wieloma sezonowymi owocami: brzoskwiniami, morelami, borówkami, truskawkami czy jak w naszym przypadku z wiśniami. To już ostatni dzwonek aby zrobić coś z wiśni np. wino, nalewkę czy dżem. My dżemy już mamy, a nalewki też już dojrzewają. Zatem czas na ciasto. Ciasto jogurtowe wywodzi się z Francji. Jest tak proste, że często jest to pierwsza rzecz, której uczą się francuskie dzieci, a tradycyjnie składniki odmierzano w małych, indywidualnych kubeczkach do jogurtu. Kwaskowatość jogurtu wzmacnia smak, dodając subtelności a naturalna kwasowość pomaga zmiękczyć gluten zawarty w mące, co przekłada się na bardziej miękką konsystencję. To jogurt pomaga aktywować sodę oczyszczoną, dzięki czemu wypieki rosną lepiej – zapewniając lekką i puszystą konsystencję. Dodatkowo, wysoka zawartość tłuszczu w jogurcie pomaga zachować wilgotność ciasta na dłużej.

Ogórki na pikantnie

Dla miłośników ostrych przystawek, polecamy marynowane ogórki gruntowe z dużą ilością chili i czosnku. Marynowanie, to obok kiszenia jedna z najpopularniejszych metod konserwowania ogórków w słoikach na zimę. Marynowanie, czyli konserwowanie octem z dodatkiem cukru, soli to jeden z najstarszych sposobów przechowywania żywności w słoikach. Polega na utrwalaniu warzyw i owoców za pomocą temperatury i specjalnej zalewy. Utrudnia ona rozwój drobnoustrojów powodujących psucie się żywności. Należy pamiętać, że marynaty nabierają właściwego smaku dopiero po 2-3 tygodniach od przygotowania. Wśród najbardziej popularnych przypraw używanych do konserwowania ogórków należą: gorczyca, koper, czosnek, imbir, kolendra, marchew, estragon, liść laurowy, papryka słodka, ziele angielskie, goździki, gałka muszkatołowa oraz chili. Zapraszamy po przyprawy i słoiki do naszego sklepu internetowego i stacjonarnego.

Wiśnie - pełnia sezonu

Do najbardziej popularnych przetworów na zimę z wiśni należą: dżemy, konfitury, nalewki, wiśnie w syropie cukrowym oraz soki z sokownika. Ten owoc możemy również zamrozić. W okresie zimowym tak przetworzone owoce możemy wykorzystać do pieczenia kruchych ciast, jako żelkę do tortów, wsad do jogurtu naturalnego, jako „kostki” zamrożonych owoców do drinków czy koktajli mlecznych. Jednak my stawiamy na dżem. W naszej ofercie znajdziecie frukta żel, produkt bez dodatku sztucznych konserwantów i ulepszaczy, którego skład został oparty na naturalnej pektynie owocowej oraz pektynę do dżemów. Pektyna ta jest związkiem pochodzenia naturalnego, który pozyskuje się z cytrusów: pomarańczy, cytryn czy limonek. W przemyśle spożywczym pektyny dodaje się ją do przygotowania dżemów, galaretek, konfitur, nadzienia cukierniczego i innych domowych przetworów, ponieważ posiada właściwości żelujące i zagęszczające w środowisku kwaśnym, przez co wymaga mniejszej zawartości cukru. Oprócz pektyny dostaniecie u nas różnej pojemności słoiczki, zakrętki, drylownicę, zamienne gumki do drylownicy, sokowniki, otwieracze do zakrętek czy trzymaki do słoików.

Lawenda nie tylko na mole

Lawenda kojarzy się głównie z woreczkami zapachowymi do szafy, wodą kolońską lawendową oraz zawieszkami na mole. Często dodawana jest do perfum, mydeł czy balsamów. Lawenda jednak ma szersze zastosowanie, chociażby kulinarne, jej smak i aromat może wzbogacić wiele dań. W Polsce kwitnie od końca czerwca do sierpnia. Lawenda potrawą nadaje lekko kwiatowo-cytrusową nutę. Suszone kwiaty lawendy mogą być używane jako przyprawa do ciast, muffinów, lodów, a nawet mięsa, szczególnie jagnięciny. W połączeniu z oliwą z oliwek idealnie pasuje do kurczaka, ziemniaków czy ryb oraz jako dodatek do sosów i sałatek. Okazuje się, że lawenda wchodzi w skład mieszanki ziół prowansalskich. Dlatego można ją używać jako zamiennik lub w towarzystwie ziół: rozmarynu, tymianku, cząbru, oregano, majeranku czy estragonu. Świetny duet tworzy również z miętą. Z suszonych kwiatów możemy przygotować niezwykle aromatyczny cukier, który możemy wykorzystać do pieczenia ciast, czy słodzenia herbaty. Syrop z lawendy, podobnie jak herbata, ma właściwości uspokajające i może być stosowany jako naturalny środek na bezsenność. Wykazuje również działanie przeciwkaszlowe. Działa kojąco na gardło, dzięki czemu znajduje zastosowanie w domowych sposobach na ból gardła. Syrop z lawendy może być również stosowany jako dodatek do potraw i napojów, wzbogacając ich smak i działając korzystnie na zdrowie. Nasza propozycja to lawendowa lemoniada, doskonałe połączenie soku z cytryny i kwiatowej elegancji. Aromatyczna, uspokajająca, orzeźwiająca.

Czarny, większy brat zielonego

Czarny kardamon, naukowo znany jako Amomum subulatum lub Amomum costatum, jest przyprawą pochodzącą z Himalajów Wschodnich i części Azji Południowo-Wschodniej. Należy do rodziny imbirowatych i jest blisko spokrewniony z zielonym kardamonem. Czarny kardamon ma wędzony, ziemisty smak, większe strąki i jest często używany w daniach wytrawnych. Czarny kardamon jest czasami nazywany „dużym kardamonem” ze względu na stosunkowo większe strąki w porównaniu do zielonego kardamonu. Zielony kardamon ma bardziej kwiatowy i cytrusowy smak, mniejsze strąki i jest używany zarówno w daniach słodkich, jak i wytrawnych. Oprócz podstawowej odmiany Amomum subulatum, znajdziemy spokrewnione z nim odmiany: kardamon górski, kardamon nepalski, kardamon bengalski, kardamon sikkim czy kardamon bhutański. Chociaż dla nas największą egzotyką będzie po prostu kardamon czarny. Czarny kardamon ma wędzony, ziemisty smak z nutą żywicy i świeżością przypominającą mentol. Kardamon czarny i zielony kardamon to dwie różne odmiany kardamonu. Jest powszechnie stosowany w pikantnych potrawach, szczególnie w kuchni indyjskiej, chińskiej i południowo-wschodniej Azji. Czarny kardamon dodaje wyrazistego i wędzonego smaku curry, gulaszom i daniom z ryżem. Często jest niezbędnym składnikiem mieszanek przypraw, takich jak garam masala. Czarny kardamon jest często łączony z innymi przyprawami, takimi jak cynamon, goździki i zielony kardamon w różnych mieszankach przypraw. Uzupełnia bogate i treściwe dania, dodając głębi i złożoności do profilu smakowego.

Zapiekanka rodem z PRL

Zapiekanka, kultowy przysmak z PRL-u powraca. Przepis na pyszny domowy fast food z dawnych lat, to sentymentalna podróż dla wielu z nas. Kto pamięta czasy PRL-u, ten na pewno kojarzy budki z zapiekankami, nie da się ich zapomnieć. Pyszne i chrupiące zapiekanki z pieczarkami i serem znane są w Polsce od lat 70. XX wieku. To właśnie wtedy powstało najwięcej gastronomicznych budek i przyczep kempingowych. Królowały w nich  chrupiące bułki z pieczarkami i serem lub wydłużone bułki pszenne nadziewany gęstym sosem pieczarkowym. Te ostatnie znajdziecie jeszcze np. na targowisku w Brzezinach. Ten pieczarkowy boom dyktował rynek, na którym żywność była reglamentowana na kartki, a zakup mięsa w sklepie państwowym graniczył niemal z cudem. Budek rodem z PRL-u już nie ma na polskich ulicach, ale zapiekanki dalej są najpopularniejszym fast foodem w naszym kraju, obecnie świętują wielki powrót. Dość ważną dla nas kwestią jest również możliwość wykorzystania do doprawienia zapiekanek naszych rodzimych przypraw: majeranku i soli. Tak dla przypomnienia wśród innych typowo polskich przypraw znajdziecie: gorczycę, lubczyk, jałowiec, koper, pietruszkę, kminek czy cząber ogrodowy. Pyszne domowe zapiekanki można też podać na kolację i jako przekąskę na imprezie. Aby przyrządzić pyszne chrupiące zapiekanki, wystarczy wypróbować poniższy przepis. Oczywiście jeśli nie mamy czasu albo nie za mocno czujemy się w roli piekarza, proponujemy zakupić gotowe bagietki. Zapiekanka będzie równie smaczna

Z myślą o zbliżającym się sezonie przetwórczym…

Na rynku pojawiły się pierwsze truskawki, to sygnał, że za chwilę rozpocznie się  sezon przetwórczy. To najwyższy czas aby przejrzeć spiżarnie, piwnice i szafki, i zrobić przegląd w naszych przetworach z ubiegłego roku. Wyciągnijmy pozostałości w postaci kiszonek z ogórków, kapusty, grzybów, różnego rodzaju dżemów: truskawkowych, malinowych, porzeczkowych czy morelowych. Dodatkowo znajdziemy z pewnością niejeden słoik marynowanych grzybków czy korniszonów. To dobry moment na wykorzystanie tych dobrodziejstw na przyjęcia i grille w ogrodzie. Oczywiście domowe nalewki i wino możemy otwierać z umiarem i przez najbliższych kilka lat w zależności od ilości zapasów

Wschodnia alternatywa dla pizzy

Chaczaputi to nasza propozycja dodatku do potraw z grilla. To tradycyjna gruzińska potrawa, która w swojej podstawowej formie jest rodzajem chleba lub placka z serem. To jedno z najsłynniejszych dań kuchni gruzińskiej, porównywane czasem do pizzy, ale z unikalnym lokalnym charakterem. Podstawą jest ciasto drożdżowe i ser. W Gruzji istnieje dużo odmian chaczapuri, ich różnorodność między innymi od dodatków jakie są używane: adżaruli z serem i jajkiem, chaczapuri imeretyńskie w formie okrągłego placka z zapieczonym w cieście nadzieniem serowym, lobiani z fasolą, kubdari z mięsem, czy megrelskie z dodatkowym serem na wierzchu. Chaczapuri jest znakomity do mięs oraz kiełbasek z grilla, do lekkich warzywnych zup, do zjedzenia z kefirem lub jogurtem, z zieloną sałatą. Mamy oczywiście dla was przepis na to danie, a jeśli chcecie użyć do chaczapuri serów własnej roboty, to po wszystkie akcesoria oraz kultury bakterii zapraszamy do naszego sklepu.

Majówka

Majówka to ulubiony w Polsce długi weekend majowy, który sprzyja odpoczynkowi, spotkaniom z bliskimi i wyjazdom za miasto. Ten wolny czas wynika z układu świąt państwowych: 1 maja Święta Pracy, 2 maja – Dnia Flagi Rzeczypospolitej Polskiej oraz 3 maja Święta Konstytucji 3 Maja. Ten wolny czas spędzany najczęściej na wyjazdach za miasto, zwiedzaniu, aktywności fizycznej na świeżym powietrzu, piknikowaniu i grillowaniu. Biesiadowanie to oczywiście najmilsza rzecz po aktywności fizycznej. Które z nas nie lubi upieczonej na grillu kiełbaski, karkówki czy szaszłyków? Grillowane sery czy warzywa z grilla w sosie tzatzyki czy bbq to klasyka grillowania. Wszystko to w obecności dobrego domowego alkoholu: wina, piwa czy mocniejszych alkoholi (whisky, tequili, albo ginu), oczywiście tylko dla dorosłych. Dla wszystkich małych i dużych polecamy do picia lemoniadę, wodę z miętą i cytryną a do tego pyszne ciasteczka. Miłośnikom ciasta marchewkowego oraz korzennych wypieków dedykujemy nasze ciasteczka. Są pełne marchewki oraz przypraw, orzechów i są o wiele szybsze i łatwiejsze do zrobienia niż całe ciasto. Przygotowaliśmy je dla Was na ten weekend oraz na wszystkie inne dni w roku

Polędwiczka wieprzowa dojrzewająca

Jeśli szukacie inspiracji na wędliny robione domowym sposobem, mam dla Was propozycję na polędwiczkę wieprzową w przyprawach. Polędwiczka wieprzowa suszona, to rewelacyjny pomysł na dojrzewająca wędlinę, którą bez problemu zrobisz samodzielnie w domu. Do jej przygotowania potrzebna będzie tylko dobrej jakości wieprzowa polędwiczka i przyprawy. I czas, na te święta już niestety nie zdążycie, aby ją spożywać potrzeba 10 dni od pierwszej czynności. Już starożytni Rzymianie i Grecy stosowali techniki dojrzewania mięsa, aby przedłużyć jego trwałość i poprawić smak. Wędliny dojrzewające mają swoje korzenie w tradycji europejskiej, zwłaszcza we Włoszech, Hiszpanii i Francji, gdzie produkuje się wiele znanych i cenionych wędlin dojrzewających. Dojrzewanie wędlin to proces długotrwały, który zwykle trwa od kilku tygodni do nawet kilku miesięcy. Podstawowym krokiem w produkcji wędlin dojrzewających jest peklowanie, czyli natarcie mięsa solą oraz przyprawami będącymi naturalnymi konserwantami. W wyniku peklowania mięso traci część wody, co sprzyja wydobywaniu smaku. Następnie mięso poddawane jest powolnemu suszeniu, które odbywa się w warunkach kontrolowanej wilgotności i temperatury. Proces ten pozwala na dalsze odparowanie wody oraz rozwój pożądanych bakterii, które przyczyniają się do fermentacji. To właśnie ten etap dojrzewania decyduje o charakterystycznym smaku i aromacie wędlin dojrzewających. W Polsce także istnieje długa tradycja wytwarzania wędlin dojrzewających. Kiełbasa lisiecka, szynka dojrzewająca z Podlasia czy kiełbasa tzw. „palcówka” to przykłady rodzimych produktów. Wyróżniają się one wyrazistym smakiem, poprzez zastosowanie popularnych przypraw: pieprzu, majeranku i czosnku granulowanego, papryki i czasu dojrzewania.

Płatki nie tylko do ciasteczek

Płatki migdałowe powstają z migdałów, które są obrane, blanszowane, a następnie pokrojone na cienkie plasterki. Chociaż my pokusiliśmy się wykorzystać płatki w najbardziej typowy sposób, czyli dodając je do posypania kruchych ciasteczek, istnieje wiele innych sposobów ich użycia. Płatki migdałowe to bardzo wszechstronny składnik w kuchni, nie tylko pięknie wyglądają, ale i dodają delikatnego smaku oraz chrupkości. W cukiernictwie płatki dodają elegancji i delikatnego orzechowego akcentu. Wykorzystamy je do dekoracji wypieków, tortów, ciast, muffinek, serników czy mazurków. Można je wmieszać do masy w keksach, ciastach ucieranych czy francuskich wypiekach. Idealne do ryżu z jabłkami i cynamonem, zapiekanych gruszek czy jabłek. W wytrwanej kuchni sprawdzą się jako  panierka do mięsa lub ryb. Do sałatek, lekko podprażone płatki świetnie pasują do sałatek z rukolą, kozim serem, burakami, pomarańczą. Płatki polecane są również do dań orientalnych w curry, ryżach, daniach z jagnięciną, gdzie często używa się ich jako dodatku lub posypki. Dodają smaku potrawą z fasolki szparagowej, brokułów, szpinaku czy makaronów z pesto. My podrzucamy przepis na typowe wypieki z okolic świąt wielkanocnych.

Z rodzynkami czy bez?

Z myślą o zbilżających się świętach mamy dla Was przepis na sernik na biszkoptach. To tradycyjny, pyszny deser, który w Polsce cieszy się dużą popularnością, szczególnie w okresie świąt Wielkanocnych. Dlaczego do sernika dodajemy rodzynki? Rodzynki w serniku dodają słodyczy oraz przyjemnej tekstury, która kontrastuje z gładką, kremową masą serową. Zmiękczają ciasto i nadają mu dodatkowego smaku, sprawiając, że każdy kęs staje się bardziej interesujący. Rodzynki, podobnie jak inne suszone owoce, były w przeszłości symbolami dostatku, ponieważ były drogie i dostępne głównie w okresie zimowym. Ich obecność w serniku mogła mieć symboliczne znaczenie – kojarzyły się z obfitością i radością, a także miały podkreślać wyjątkowy charakter wielkanocnej uczty. Suszone owoce, jak rodzynki, są bardziej trwałe i łatwiej je przechować, co miało znaczenie w przeszłości, gdy niektóre składniki były trudniej dostępne. Chociaż rodzynki są najczęściej spotykanym dodatkiem do sernika, można je zastąpić innymi składnikami, w zależności od preferencji smakowych. Oprócz rodzynek, do sernika możemy dodać wiele innych składników, które wzbogacą jego smak i wygląd, np. świeże owoce: truskawki, maliny, jagody, borówki czy owoce cytrusowe. Świeże owoce dodają sernikowi lekkości i orzeźwiającego smaku. Suszone owoce: oprócz rodzynek można dodać suszone morele, figi, żurawinę, śliwki, daktyle. Konfitury i dżemy: dżem truskawkowy, malinowy, porzeczkowy czy wiśniowy to świetne urozmaicenie wierzchu sernika lub składnik masy serowej. Orzechy włoskie, laskowe, migdały – te dodatki mogą być posiekane i wmieszane w masę serową lub posypać nimi wierzch ciasta. Czekolada gorzka, mleczna, biała – może być dodana w kawałkach do masy serowej lub jako polewa na wierzchu sernika. Można też dodać kakao, by uzyskać sernik w wersji czekoladowej. Karmelizowane jabłka, gruszki czy brzoskwinie to doskonały sposób na urozmaicenie smaku sernika i nadanie mu nieco bardziej wyrafinowanego charakteru. Miód, cynamon, wanilia, skórka cytrynowa – te składniki dodają aromatu i przyjemnego smaku. Cynamon, wanilia i skórka cytrynowa szczególnie dobrze komponują się w sernikach na Wielkanoc. Rum, likier, wódka – odrobina alkoholu, szczególnie rumu, może nadać sernikowi głębszy, bardziej wyrazisty smak.

Pączki tradycyjne – miękkie i puszyste

Tłusty Czwartek to jedno z najstarszych i najbardziej uwielbianych świąt w polskim kalendarzu. Pączki, choć dziś dostępne przez cały rok, kojarzą się przede wszystkim z Tłustym Czwartkiem. W Polsce najczęściej mają one formę okrągłych, smażonych bułek wypełnionych słodkim nadzieniem – najczęściej konfiturą różaną lub marmoladą owocową. W tradycyjnych przepisach używa się również nadzienia z czekolady, budyniu, twarogu czy owoców lub likieru. Dziś równie popularne są te z nadzieniem pistacjowym. Pączki są obficie polane lukrem i przybrane skórką pomarańczową lub posypane cukrem pudrem. Warto jednak zauważyć, że to, co sprawia, że pączki są tak wyjątkowe, to ich delikatna, puszysta konsystencja i bogaty, pełny smak. W wielu polskich domach Tłusty Czwartek to moment, w którym nie tylko piecze się pączki, ale również dzieli się nimi z rodziną, przyjaciółmi, a nawet sąsiadami. Tradycja podawania pączków zyskała nowy wymiar w XXI wieku, kiedy to lokale gastronomiczne i cukiernie zaczęły oferować różnorodne wariacje tego przysmaku – od wegańskich po pączki bezglutenowe, z nowoczesnymi nadzieniami (limona-kokos, czekolada z chili, karmel solony z masłem orzechowym) i wykończeniami, np. płatkami róży, siekanymi orzechami pistacjowymi, liofilizowanymi malinami czy płatkami złota.

Czas na kimchi

Kimchi to tradycyjna koreańska potrawa, która zdobyła popularność na całym świecie, a jej charakterystyczny smak i wartości zdrowotne przyciągają coraz więcej osób do eksperymentowania w kuchni. Ma ponad 2 tysiące lat i wyewoluowało z prostych przepisów na fermentowane warzywa do bardziej złożonych wersji, które znamy dzisiaj. W Korei istnieje ponad 200 rodzajów kimchi .To potrawa na bazie fermentowanych warzyw, zwykle kapusty pekińskiej lub rzepy, z dodatkiem przypraw takich jak czosnek, imbir, chili, rybne sosy i pasta z ryżu. Kimchi ma głębokie korzenie w kuchni koreańskiej i stanowi ważny element tamtejszej kultury. Przygotowywanie kimchi to nie tylko proces kulinarny, ale także społeczny, w którym rodziny tradycyjnie spotykają się, by przygotować zapasy na całą zimę. W Korei jest nawet specjalny dzień zwany "Kimjang", który odbywa się w listopadzie i polega na wspólnym robieniu kimchi w większych ilościach. To czas, w którym rodziny, sąsiedzi i przyjaciele wspólnie przygotowują ten przysmak, aby podzielić się nim i mieć zapas na długie miesiące. Podobnie jak to bywało kiedyś w Polsce przy kiszeniu kapusty. Choć sam proces przygotowania kimchi może zająć tylko kilka godzin (w zależności od doświadczenia), to najważniejszy etap – fermentacja – wymaga czasu. W tradycyjnej metodzie fermentacja trwa od 2 do 7 dni w temperaturze pokojowej, w zależności od tego, jak intensywny smak chcemy uzyskać. Po tym czasie kimchi można przechowywać w lodówce, gdzie proces fermentacji zwalnia, ale nadal będzie zmieniać swój smak przez kilka miesięcy i to jest bardzo ciekawe doświadczenie smakowe. Nasze kimchi „pracowało” do ostatniego kęsa. Kimchi jest niskokaloryczne, więc świetnie nadaje się dla osób na diecie. Tradycyjnie jada się je jako dodatek do posiłków, np. do ryżu, makaronów, jajek lub mięsa. Zwykle podawane obok głównego dania, dodaje intensywnego smaku i pikantności.

Święto pizzy

Dziś obchodzimy światowy dzień pizzy. Drugi po tym najważniejszym czyli dniu pizzy w jej ojczyźnie Włoszech, tam święto obchodzone jest 17 stycznia. Pozostała Europa i Stany Zjednoczone obchodzą je 9 lutego. Ostatnim terminem jest 31 sierpnia, wtedy to święto obchodzą Brazylijczycy i pozostali mieszkańcy Ameryki Południowej. Pizza, którą znamy dzisiaj, ma swoje korzenie w starożytności, choć jej współczesna forma powstała w Neapolu, w XVIII wieku. Dziś najpopularniejsza to margherita –pizza z sosem pomidorowym, mozzarellą, bazylią i oliwą z oliwek. Jeśli chodzi o klasyczne dodatki pizzy to: oliwki – czarne lub zielone, czosnek, chili – w postaci świeżych papryczek lub suszonych płatków, dla miłośników ostrego smaku, rukola – popularny dodatek na wierzch pizzy, szczególnie do pizzy z prosciutto, parmezan – świeżo starty, dodawany po upieczeniu dla dodatkowego smaku, szynka parmeńska, salami, mozzarella. Pizza jest jednym z najczęściej zamawianych dań na świecie, w Stanach Zjednoczonych pizza stanowi aż 10% całkowitego spożycia żywności na wynos. W Neapolu pizza jest traktowana jak sztuka, a jej przyrządzanie zostało uznane za niematerialne dziedzictwo kultury UNESCO w 2017 roku. W 2007 roku powstała największa pizza na świecie, znana jako „Ottavia”, o powierzchni 1261,65 m². Nasza propozycja to pizza łącząca 2 święta: pizzy i zakochanych, które obchodzimy 14 lutego.  Pizza chyba najbardziej przypomina pepperoni, taką o cienkim cieście. Dodatkowo oprócz składników spożywczych przyda się nam trochę akcesoriów do profesjonalnego przygotowania naszej pizzy: łopatka do pizzy, kamień do pieczenia, praska do czosnku.

Chałka śródziemnomorska

Chałka z suszonymi pomidorami i świeżą bazylią to smakowite połączenie tradycyjnej żydowskiej chałki z włoskimi akcentami. Choć sama chałka pochodzi z żydowskiej tradycji, szczególnie popularna jest w Polsce i krajach, gdzie Żydzi mają długą historię, jak w Izraelu, USA czy w Europie Środkowo-Wschodniej. Chałka to zwykle słodkie, puszyste pieczywo, a w tym wariancie dodatek suszonych pomidorów i świeżej bazylii nadaje jej wytrawny, intensywny smak. Pomidory suszone na słońcu są pełne smaku i idealnie komponują się z aromatyczną bazylią, tworząc ciekawe połączenie z miękką, delikatną chałką. Jeśli chodzi o podawanie, chałkę z suszonymi pomidorami i bazylią możesz jeść na wiele sposobów. Z oliwą z oliwek, jako przystawkę lub dodatek do wina, np. do włoskiej chianti. Z serem, np. z mozzarellą lub parmezanem – połączenie tego pieczywa z serem jest naprawdę pyszne. Z ulubionymi wędlinami, zwłaszcza z szynką prosciutto czy salami. Albo z kremowym hummusem lub pastą z oliwek jako lekki posiłek lub przekąska. Włochy mogą być inspiracją dla takiej chałki, szczególnie z uwagi na popularność suszonych pomidorów i bazylii, ale samo połączenie tych składników z tradycyjnym pieczywem chałkowym daje ciekawy efekt łączący różne kulinarne tradycje.

Bułki poznańskie

Bułki z definicji są odmianą pieczywa, najczęściej pszennego, żytniego lub kukurydzianego. Niekiedy bułki posypuje się mąką, makiem, sezamem, dynią lub innymi ziarnami. Są również bułki słodkie „ubrane” w kruszonkę, zawierają czasami również słodkie nadzienie. Bohaterem dzisiejszego bloga jest pszenna bułka poznańska z charakterystycznym głębokim przedziałkiem. Niektórzy mówią również o nich bułka z dupką. Duża, miękka i puszysta bułka z chrupiącą skórką. Bułka poznańska to klasyk pieczywa śniadaniowego. Jej delikatny i neutralny smak doskonale współgra zarówno z dodatkami słodkimi, jak i wytrawnymi. Doskonale smakuje z masłem, nabiałem, serem, miodem, dżemem czy wędlinami. Często jest również podawana w barach do flaków, bigosu czy gulaszy. Pszenna bułka poznańska wypiekana jest w oparciu o tradycyjną, klasyczną recepturę. Do wypieku bułek używamy uniwersalnej mąki pszennej typ 500 lub 550. Mąki o tym numerze to mąki uniwersalne. Sprawdzają się w naleśnikach, ciastach czy spodach do pizzy. Bułka poznańska ma konkurencję w postaci bułki wrocławskiej. Wrocławska w smaku zbliżona jest do francuskiej bagietki, ale jest bardziej mięsista. Poniżej przepis na tradycyjne bułki poznańskie.

Metrowiec

Dziś w czasie między świątecznym chcemy przypomnieć Wam ciasto latach 70 i 80 tych. W PRL-u znała je każda gospodyni, przygotowując je przy okazji ważniejszych wydarzeń – rodzinnych spotkań czy prywatek. Zwykle pojawiało się na stołach również podczas świąt. Jedno z najbardziej lubianych ciast klasycznych, chociaż obecnie nieco zapomniane. Tymczasem to jedna z lepszych alternatyw dla sernika i makowca. Składa się z 2 ciast ucieranych - jasnego oraz ciemnego, które są przełożone masą budyniową. Dodatkowo całość udekorowana jest polewą czekoladową. A dlaczego metrowiec? Bo ciasto wychodzi bardzo długie. Może nie metrowe, ale jeśli chcecie zmierzcie je miarką po przygotowaniu. My przygotowaliśmy je z okazji świąt Trzech Króli. Zachęcamy Was do powrotu do tradycyjnych przepisów z kuchni Waszych mam czy babci. Takie „odgrzewane” przepisy nie raz zaskoczą swoim smakiem i finezją. Od razu też podpowiadamy, że z podanej porcji wyjdą Wam 2 całkiem spore ciasta.