Dżem agrestowy z pektyną

Sezon na świeży agrest pomału dobiega ku końcowi. Tradycyjnie owoce te zbiera się od czerwca do początku sierpnia. W tym okresie można je bez problemu kupić w lokalnych warzywniakach, na targowiskach oraz w większości supermarketów. Jednak najlepszy jest zawsze ten z przydomowego ogródka. Jednak jak wiecie ten rok nie był zbyt łaskawy dla upraw agrestu. Problemy wynikały głównie z niestabilnej pogody, gwałtownych skoków temperatur i upałów, które sprzyjały rozwojowi chorób grzybowych (np. mączniaka amerykańskiego) oraz spowodowały, że owoce zaczęły fermentować na krzakach. Dodatkowo, ze względu na lata spadku opłacalności, areał upraw w Polsce drastycznie się skurczył, co przełożyło się na wyższe ceny w sklepach. Agrest ma wyrazisty, kwaskowaty smak, który doskonale współgra z wieloma przyprawami. Dodanie ich nada dżemowi wyjątkowy, głęboki aromat. Wanilia, klasyk, który łagodzi kwasowość agrestu. Cynamon nada dżemowi ciepły, lekko korzenny charakter. Kardamon genialnie pasuje do agrestu, nadając mu cytrusowo-korzenny, elegancki posmak. Imbir świeży, starty imbir nada dżemowi pikantną, rozgrzewającą nutę. Skórka z cytryny lub pomarańczy, starta skórka cytrusowa podbija naturalną rześkość agrestu. Przyprawy w całości (laski cynamonu, gwiazdki anyżu, ziarenka kardamonu) wrzucamy do garnka na samym początku gotowania owoców, a przed napełnianiem słoików po prostu je wyjmujemy. Przyprawy mielone i zioła dodajemy pod sam koniec gotowania, razem z cukrem, aby nie straciły swojego aromatu. Dziś proponujemy dżem z pektyną. Użycie czystej pektyny w proszku pozwala skrócić czas gotowania dżemu z agrestu do zaledwie kilku minut. Dzięki temu owoce zachowują piękny, świeży kolor, naturalny aromat oraz więcej witamin.

Nalewka z białej porzeczki

Biała porzeczka jest łagodniejsza i słodsza od czerwonej czy czarnej. Doskonale nadaje się na orzeźwiające lemoniady, dżemy z nutą miodową i domowe nalewki. Sprawdza się również jako dodatek do ciast, a jej sok jest naturalnym środkiem zagęszczającym dzięki wysokiej zawartości pektyn. Domowe nalewki owocowe najprościej przygotowywane są najczęściej metodą łączoną. Owoce zasypujemy cukrem, by puściły syrop, a następnie zalewamy alkoholem na kilka tygodni, a następnie odcedzamy. Przestrzeganie tej kolejności zapewnia idealny smak i klarowność trunku. Niezbędne składniki i sprzęt to oczywiście owoce: np. maliny, wiśnie, truskawki czy porzeczki, alkohol spirytus (95%) oraz przegotowana woda do rozcieńczenia, lub gotowa wódka (40%). Stosunek objętościowy alkoholu do owoców powinien wynosić ok. 1:1. Kolejny konieczny składnik nalewek to cukier 200 g, 500 g na 1 kg owoców, w zależności od preferowanej słodkości i naturalnego cukru w owocach. I oczywiście sprzęt: duży szklany słój 3-5 l, gęste sitko, lejek, butelki, zakrętki i etykiety. Nasz wybór padł na białe porzeczki, które w tym roku całkiem dobrze obrodziły. Biała porzeczka to w rzeczywistości albinotyczna odmiana porzeczki czerwonej. Choć jest mniej popularna, wyróżnia się łagodniejszym, słodszym smakiem oraz wyjątkowymi właściwościami prozdrowotnymi. Biała porzeczka jest doskonała na wzmocnienie odporności, poprawę trawienia oraz ochronę serca. Ze względu na brak czerwonych barwników jest łagodniejsza dla żołądka niż inne odmiany i bezpieczna dla alergików. Polecamy.

Agrestooo

Agrest to obecnie owoc niszowy. Mimo że w czasach PRL-u był bardzo popularny w przydomowych ogródkach, dziś w Polsce przegrywa rynkową rywalizację z modniejszymi borówkami. Niemniej jednak, agrest zalicza się do tzw. owoców miękkich i cieszy się trwałym, powolnym wzrostem zainteresowania konsumentów. Agrest doskonale nadaje się na przetwory oraz jako kwaśny dodatek do deserów. Sprawdza się również w kuchni wytrawnej, tworząc świetne słodko-kwaśne sosy do dań z grilla i mięs. Dzięki naturalnej pektynie agrest idealnie nadaje się na domowe przetwory. Możemy przygotować z niego: dżemy i konfitury, które też świetnie smakują samodzielnie lub w połączeniu z innymi owocami, np. truskawkami, nalewki aromatyczny trunek, który zyskuje na smaku po kilku miesiącach leżakowania, albo zamknąć pasteryzowane owoce w lekkim syropie cukrowym w słoiki, które zimą można wykorzystać do ciast lub jako deser. Słodko-kwaśny smak agrestu przełamuje słodycz ciast i nadaje im pożądaną wilgotność. Warto z niego upiec ciasta kruche i ucierane, agrest sprawdzi się jako dodatek do klasycznego ciasta jogurtowego czy maślanego. Zaskakującym, ale bardzo smacznym zastosowaniem agrestu są potrawy słone jak chutney podsmażony sos rodem z Indii z cebulą, octem i przyprawami (np. chili, cynamon, goździki, kardamon i wanilia, imbir). To idealny dodatek do pieczonych mięs czy serów. Taki właśnie przepis proponujemy Wam dziś.

Pstrąg wędzony na ciepło

Pstrąg wędzony z wędzarni (u nas Borniak) to klasyk, który zachwyca soczystym mięsem i aromatyczną, złotą skórką. Kluczem do sukcesu jest odpowiednie solenie, dokładne osuszenie ryby przed wędzeniem oraz właściwa temperatura, najlepiej wędzić w temperaturze 50-60°C na zrębkach. Do wędzenia pstrąga najlepiej sprawdzają się zrębki olchowe, bukowe oraz z drzew owocowych np. jabłoni, czereśni czy śliwy. Olcha nadaje rybie piękny, ciemnożółty lub cytrynowy kolor. Buk barwi skórkę na jasny, głęboki złocisty kolor, jest nieco bardziej intensywny niż olcha, ale wciąż łagodny. Dodatek zrębków owocowych nadaje skórce delikatny połysk i jasnobrązowy odcień oraz owocowy, lekko słodkawy, z nutą wanilii. Wędzenie pstrąga to proces, który wymaga precyzji na każdym kroku. Kluczowe etapy to: przygotowanie, patroszenie i dokładne mycie, peklowanie, moczenie w solance 8-12h, suszenie do uzyskania pergaminowej skóry, wędzenie właściwe dymem o temp. 50-60°C oraz podpiekanie dla uzyskania soczystego mięsa. Wędzenie ryb wymaga odpowiedniego przygotowania i narzędzi, które ułatwią proces obróbki dymem oraz zapewnią rybom właściwy kształt i stabilność. Akcesoria do wędzenia ryb to: haki wędzarnicze, ruszty i kosze, zrębki wędzarnicze, termometr wędzarniczy, pojemniki spożywcze do solanek.

Truskawkowe muffinki

Babeczki z truskawkami, często występujące jako amerykańskie cupcakes lub puszyste muffinki, wywodzą się z kultur anglosaskich. Same tradycyjne muffinki wywodzą się z wiktoriańskiej Anglii, natomiast słodkie babeczki z kremem zostały spopularyzowane w Stanach Zjednoczonych. Do przygotowania tego deseru używa się zazwyczaj dwóch zestawów produktów: na ciasto oraz na owocowe dodatki. Suche składniki stanowiące bazę babeczek to oczywiście mąka pszenna, często też orkiszowa, cukier, proszek do pieczenia (czasami z odrobiną sody), sól, masło (roztopione) lub olej roślinny, jajka, mleko lub jogurt naturalny lub śmietana, wanilia lub ekstrakt waniliowy. Dodatki owocowe i dekoracje natomiast to oczywiście świeże truskawki, często dodawane bezpośrednio do surowego ciasta lub jako zredukowany mus. Do udekorowania babeczek stosuje się kremy, polewy, maślany krem z dodatkiem truskawek lub puree truskawkowego, kremowe serki oraz lukier.

Wiosenna marynata

Wiosenne warzywne marynaty to świetny sposób na wykorzystanie nowalijek, takich jak rzodkiewki, szparagi czy młoda marchewka. Bazują one na lżejszych zalewach z dodatkiem ziół (np. koperku, mięty), octu jabłkowego lub ryżowego i soków cytrusowych. Wiosenne marynaty to świetny sposób na nadanie potrawom lekkości. Idealnie komponują się z drobiem, rybami i młodymi warzywami. Do marynowania nadaje się większość warzyw. Najlepsze efekty uzyskamy, wybierając warzywa jędrne, świeże i wolne od uszkodzeń. Klasyczna, octowa zalewa (woda, ocet, cukier i przyprawy) świetnie wydobywa smak i pozwala cieszyć się nimi nie tylko po kilku godzinach czy dniach ale również przez cały rok. Najpopularniejsze warzywa do marynowania to oczywiście ogórki, papryka: słodka, ostra, chili lub pepperoni, małe cebulki perełkowe czy szalotki, marchew, seler, czosnek, fasolka szparagowa. Papryka świetnie smakuje w słodko-kwaśnej zalewie. Cukinia i patisony, to warzywa o łagodnym smaku, które doskonale chłoną aromat przypraw. Buraki natomiast najczęściej marynowane w całości, w plastrach lub w postaci startej. Kalafior najczęściej dzielimy na  drobne różyczki. Warto wiedzieć, że większość warzyw (np. kalafior, marchew, fasolkę) przed włożeniem do słoików warto krótko zblanszować (obgotować we wrzątku), aby zachowały odpowiednią strukturę i piękny kolor. Z przypraw polecamy: liść laurowy, ziele angielskie, gorczyca, pieprz ziarnisty, koper, czosnku.

Sezonowe drożdżóweczki

Drożdżówki wywodzą się ze starożytnego Egiptu i Bliskiego Wschodu, gdzie po raz pierwszy zaczęto używać drożdży. Jedne legendy głoszą, że pierwsze drożdże, a dokładnie rozczyn postał na skutek wylania Nilu, który zalał sporą część mąki przechowywanej w magazynach. W Polsce wypiekane z ciasta drożdżowego z dodatkiem kruszonki, maku, sera lub owoców, w zależności od regionu przybierały odmienne nazwy i formy, stając się nieodłącznym elementem lokalnych piekarni. Wypieki drożdżowe stały się popularne dzięki rzemieślniczym piekarniom na przełomie XIX i XX wieku. W Łodzi i okolicach wyroby te były chętnie serwowane przy lokalnych odpustach i świętach, stając się podstawą szybkiego, słodkiego śniadania lub deseru. Rabarbar to idealny składnik wypieków, którego orzeźwiający, kwaskowaty smak doskonale przełamuje słodycz ciast. Świetnie sprawdza się w klasycznych drożdżówkach, tartach z budyniem, kruchych spodniach z bezą czy w popularnym cieście pod kruszonką. Młode łodygi (cienkie i czerwone) są najdelikatniejsze. Wystarczy je umyć, osuszyć i odciąć końce, skórki nie trzeba obierać. Grubsze łodygi warto obrać z ciągnących się włókien, aby nie były wyczuwalne podczas jedzenia. Truskawki to doskonały dodatek do wypieków, ale ze względu na dużą zawartość wody wymagają odpowiedniego traktowania, aby nie rozmiękczyły ciasta. Duet truskawek i rabarbaru to klasyk cukiernictwa. Słodkie truskawki idealnie przełamują cierpki, wyrazisty smak rabarbaru. Owoce najlepiej sprawdzają się kruchych tartach oraz drożdżówkach z kruszonką. U nas propozycja takiego mixu, smak naprawdę godny polecenia.

Z suszonymi pomidorami i nerkowcami

Włoskie pieczywo cechuje się chrupiącą skórką, puszystym wnętrzem i często wykorzystuje oliwę z oliwek oraz zioła. Najpopularniejsze rodzaje włoskiego pieczywa to: focaccia, płaski, drożdżowy chleb z Ligurii, często z oliwą, solą, rozmarynem, pomidorami lub oliwkami. Ciabatta z kolei to biały, podłużny chleb o bardzo porowatym wnętrzu, idealny do kanapek. Grissini natomiast to cienkie, chrupiące paluszki chlebowe, popularne jako przystawka. Do kupienia w naszych sklepach jest pinsa, pieczywo o owalnym kształcie, oparte na mieszance mąk pszennej, ryżowej oraz sojowej, lekkostrawne i chrupiące. To oczywiście tylko niektóre rodzaje pieczywa popularne we Włoszech. Włoskie pieczywo najlepiej smakuje z oliwą z oliwek, czosnkiem, świeżymi pomidorami, bazylią i solą. Popularne dodatki to również tapenada z oliwek, szynka parmeńska, sery pleśniowe, ricotta, pesto, bakłażan oraz pieczone warzywa. Nasza propozycja nawiązuje do włoskich klimatów, chociaż to nie tradycyjny przepis warto go wypróbować.

Drożdżowa na oleju

Na wielkanocnym stole królują tradycyjne wypieki: mazurki (kajmakowy, czekoladowy), puszyste babki (cytrynowa, piaskowa) oraz serniki (tradycyjny, wiedeński, z brzoskwiniami). Popularne są również makowce, pascha z bakaliami oraz szybkie ciasta bez pieczenia. Warto postawić na aromatyczne wypieki z bakaliami, kokosem lub lukrem cytrynowym. Na Wielkanoc najczęściej pieczemy babki, które są wilgotne, aromatyczne i efektowne, takie jak klasyczna babka piaskowa, cytrynowa, pomarańczowa, z ajerkoniakiem, marmurkowa lub intensywnie kokosowa. Popularnością cieszą się również babki drożdżowe, majonezowe (zapewniające wilgoć) oraz nowoczesne wersje pistacjowe czy z dodatkiem bakalii. Nasza propozycja to babka drożdżowa z olejem. Babki drożdżowe na oleju to klasyczne ciasto domowe, bardzo puszyste, długo świeże i prostsze niż wersja na maśle. Olej roślinny zapewnia wyjątkową wilgotność ciasta, które pozostaje miękkie i puszyste nawet kilka dni po upieczeniu. W przeciwieństwie do masła, które szybko twardnieje i powoduje, że babka traci świeżość, olej utrzymuje aromat i soczystość na dłużej. Z najchętniej wykorzystywanych do babek dodatków polecamy: rodzynki, skórkę pomarańczową lub cytrynową, kandyzowane owoce oraz orzechy włoskie.

Ostatkowe pączki na smalcu

Przypominamy o ostatkach i możliwości zrobienia swoich, własnoręcznych, domowych. My przeszliśmy solidne przeszkolenie w Tłusty Czwartek i na jutro jesteśmy gotowi na domową produkcję

Barszcz czerwony na żurku

Tradycyjne potrawy polskie to przede wszystkim pierogi, bigos, żurek, barszcz czerwony i schabowy, często podawane z dodatkiem ziemniaków, kaszy lub kiszonych warzyw, które podkreślają bogactwo smaków i regionalność kuchni. Inne popularne dania to gołąbki, placki ziemniaczane, śledzie w różnych postaciach, zupy np. pomidorowa, ogórkowa, krupnik oraz ciasta: sernik, makowiec, piernik, pączki. Kuchnia polska charakteryzuje się obfitością potraw mięsnych i mącznych, a także wykorzystaniem sezonowych produktów, jak grzyby leśne, kapusta i buraki. Dodatkowo każdy region ma swoje mniej lub bardziej znane potrawy. Jednym z takich dań jest barszcz czerwony na żurku. Barszcz czerwony zabielany żurkiem to wariacja na temat tradycyjnego barszczu, który zamienia się w kremową zupę o głębszym, lekko kwaśnym smaku. Podawany z ziemniakami, z dodatkiem koperku lub majeranku, dla zagęszczenia używa się śmietany. Na tę treściwą zupę traficie między innymi w powiecie piotrkowskim i w województwie świętokrzyskim, chociaż obecnie jest najczęściej wspomnieniem dzieciństwa.

Strucla bożonarodzeniowa

W średniowieczu struclę uważano za produkt niemal apteczny, migdały i cukier miały wzmacniać organizm. Na święta pozwalali sobie na niego tylko nieliczni. Strucla bożonarodzeniowa, to tradycja sięgająca XIV wieku, wywodzi się z Niemiec. Wypiekali oni bochenki strucli w Boże Narodzenie, aby uhonorować książąt i dostojników kościelnych, a także sprzedawać je na jarmarkach i festynach z okazji świąt. W swojej pierwotnej formie stollen był zwykłym chlebem wypiekanym bez mleka, masła i owoców, ponieważ Kościół katolicki zabraniał ich spożywania w okresie Adwentu. Początkowo strucla była raczej mdłym chlebem, przygotowywanym z mąki, drożdży, oleju i wody. Dopiero w połowie XVII wieku papież Innocenty VIII zezwolił na dodawanie do chleba mleka, masła i owoców. Jednak ci, którzy chcieli używać tych składników, musieli płacić coroczną daninę w złocie, aby wesprzeć budowę katedry. Wracając do współczesnej strucli, jest to ciasto o konsystencji pośredniej między ciastem a chlebem. Wynika to z dodatku drożdży, wody, cukru, masła, mleka, suszonych owoców, orzechów, rodzynek i różnych przypraw. Niektóre przepisy zawierają również rum dla wzmocnienia smaku, a niektóre zawierają marcepan (z mielonych migdałów o słodkim smaku) w środku. Jedna z legend głosi, że garb na strucli symbolizuje garby wielbłądów, które niosły dary Dzieciątku Jezus w pierwsze Boże Narodzenie. Natomiast kandyzowane owoce i rodzynki symbolizują drogocenne klejnoty i dary w jukach wielbłąda. Strucla z marcepanem od lat gości na stołach Europy Środkowej: w Austrii, Niemczech, Czechach, ale i u nas coraz częściej wraca do łask. Dziś zachęcamy Was do jej upieczenia, będzie ozdobą na naszych świątecznych stołach.

Bezglutenowe gwiazdki

Wśród słodkich tradycyjnych wypieków świątecznych jak: piernik staropolski, keks, makowiec, sernik, czy miodownik, nie może zabraknąć również ciasteczek: pierniczków, kruchych z marmoladą, maślanych ciasteczek z lukrem, orzechowych czy czekoladowych z dodatkiem orzechów lub kandyzowanych  skórek. Niestety nie wszyscy tolerują wypieki, dlatego w tym roku pokusiliśmy się o przygotowanie ciastek bez mąki. Zimtsterne to popularne, tradycyjne, świąteczne ciasteczka w kształcie gwiazdeczek. Cynamonowe gwiazdki, bo takie jest dosłowne tłumaczenie należą do najbardziej kultowych niemieckich ciasteczek bożonarodzeniowych. Całkowicie bezglutenowe, nie zawierają ani grama mąki, mocno migdałowe (lub opcjonalnie orzechowe), z dużą zawartością aromatycznego cynamonu i skórki z cytryny. Lekko wilgotne i ciągnące w środku, z chrupką bezą na wierzchu. Kształt gwiazdy symbolizował Gwiazdę Betlejemską, a śnieżnobiała polewa bezowa przywoływała na myśl zimowy krajobraz tradycyjnej sceny bożonarodzeniowej. Do przygotowania ciasteczek będziemy potrzebować wagi kuchennej, średniej wielkości miski, miksera stojącego z końcówką do ubijania, trzepaczki, szpatułki, papieru pergaminowego lub mat silikonowych, wałka do ciasta, blach do pieczenia, foremki do ciastek w kształcie gwiazdy lub innej w ulubionym świątecznym kształcie.

Ciasteczka z żurawiną i orzechami

Przed nami najprzyjemniejszy czas, Adwent. Czas obfitujący intensywnymi przygotowaniami do świąt, zwłaszcza w kuchni. Tradycyjne polskie potrawy adwentowe i wigilijne są postne, bezmięsne. Te wigilijne dzielą się na dania z kapusty, grzybów i ryb, takie jak barszcz z uszkami, pierogi z kapustą i grzybami, karp oraz kapusta z grzybami. Na stole wigilijnym nie może zabraknąć kompotu z suszu, a po wieczerzy podaje się słodkie wypieki, np. makowiec, piernik czy sernik. Wigilia i święta to również czas obdarowywania się. Oprócz „wypasionych” prezentów ze sklepu dużym powodzeniem i zainteresowaniem cieszą się te robione własnoręcznie, zwłaszcza kulinarne. Bardzo często są to prażone orzechy lub migdały z cynamonem lub w miodzie oraz przeróżne ciasteczka. Najchętniej przygotowywane z dużą ilości bakalii (orzechów, migdałów, rodzynków, żurawiny, moreli czy sezamu). Takie prezenty znajdą uznanie wśród dużych i małych. Delikatnie wchodzimy w tematy potraw bożonarodzeniowych. Postaramy się dać Wam kilka propozycji z kuchni świata, a może skusicie się na któryś z przepisów. Nasza propozycja, to ciasteczka mające swoje korzenie w kuchni amerykańskiej. Ciasteczka lekko chrupiące na zewnątrz, miękkie i ciągnące w środku. Są grube, słodkie z nutą chrupkości dzięki orzechom włoskim.

Święto buraka ćwikłowego

Dziś obchodzimy dzień buraka, tak 24 listopada do święto niepozornego, ale jakże zdrowego buraka ćwikłowego. Burak to warzywo o niezwykle szerokim zastosowaniu, można z niego przygotować tradycyjne potrawy, takie jak barszcz czerwony czy zupa buraczkowa zabielana, ćwikłę, botwinę czy zasmażane tarte buraczki. Buraczki doskonale sprawdzają się także jako nowoczesne dania, m.in. carpaccio, burgery, desery czy wytrawne przekąski. Do buraków pasuje wiele przypraw, jednak ich smak najlepiej będzie się komponował z czosnkiem, tymiankiem, pieprzem czarnym, pieprzem cytrynowym czy majerankiem. Do nieocenionego zakwasu buraczanego dodamy oprócz oczywiście czosnku,  liść laurowy i ziele angielskie, a także ziarna gorczycy. Już niedługo buraczki w zakwasie „wjadą” na nasze stoły w postaci barszczyku czerwonego z uszkami z grzybami lub pasztecikami albo krokietów z kapustą i grzybami. Obok niego zagości zapewne ćwikła. Domowa ćwikła z chrzanem, polski przysmak, którego nie może zabraknąć na świątecznym stole, to zalewie kilka wymieszanych ze sobą składników. Buraczki z chrzanem, odrobina octu i cukier dla podbicia smaku wystarczą, aby przygotować tradycyjną ćwikłę. Do domowej ćwikły warto dodać jabłko. Ćwikła to doskonały dodatek do mięsa, szynki i kiełbasy. I to nasza propozycja: domowa ćwikła.

Staropolski

Jak śpiewa Mariah Carey „It’s time!”. Tak, tak, święta coraz bliżej i ostatni moment na przygotowanie staropolskiego piernika. Piernik staropolski to nie tylko ciasto – to prawdziwy symbol świątecznej tradycji, pełen aromatycznych przypraw, bogatej historii i magii, która unosi się w powietrzu podczas jego pieczenia. Jego wyjątkowość polega na procesie dojrzewania i uwalnianiu pomału wszystkich smaków. Pierniki, zwłaszcza te dojrzewające, były wypiekiem luksusowym, przeznaczonym na specjalne okazje. W dawnych czasach przygotowanie ciasta było sztuką – mistrzowie piernikarscy strzegli swoich receptur, a samo ciasto często dojrzewało miesiącami w piwnicach, aby nabrać odpowiedniej głębi smaku. Piernik zawdzięcza swój wyjątkowy smak mieszance przypraw korzennych, takich jak cynamon, imbir, goździki, gałka muszkatołowa, kardamon czy anyż. Piernik po upieczeniu należy przełożyć jakąś masą samą lub z dodatkiem rumu lub likieru wiśniowego: powidłami śliwkowymi, dżemem porzeczkowym albo morelowy, masą czekoladową lub orzechową, polać czekoladą lub lukrem i posypać skórką kandyzowaną, siekanymi migdałami, orzechami włoskimi lub laskowymi.

Krakersy ziołowe, nie tylko na Halloween

Krakersy to popularna słona, chrupiąca przekąska. Mają długą historię, sięgającą starożytności. Oryginalne krakersy były pożywieniem na przetrwanie. Ich początki można odnaleźć w starożytnym Egipcie, gdzie były one popularnym pożywieniem dla podróżujących i żeglarzy. Krakersy były również popularne w starożytnym Rzymie, gdzie były spożywane przez żołnierzy i podróżników. Współczesne krakersy, zostały wynalezione w XIX wieku przez amerykańskiego piekarza o nazwisku Sylvester Graham. Graham był zwolennikiem zdrowego stylu życia i wierzył, że dieta powinna być wolna od mięsa, alkoholu i przypraw. Jego krakersy były wypiekane z pełnoziarnistej mąki i miały prosty skład, bez dodatku cukru czy tłuszczu. Były one popularne wśród zwolenników ruchu reformy żywieniowej i szybko zdobyły popularność w Stanach Zjednoczonych. Dziś w sklepach spotkamy krakersy o smaku od klasycznych, słonych i delikatnych, po pikantne, a także z dodatkami, takimi jak ser, cebula, zioła, sezam czy suszone pomidory. Można je jeść same lub dodatkami: serami, wędlinami lub jako składnik innych potraw, zup kremów lub dipów. Nasza propozycja: ziołowe krakersy na Halloween lub każdy inny dzień tygodnia.

Konferencja w słoiku

Gruszki można konserwować zalewając je lekkim syropem, który pomaga zachować ich konsystencję i smak. Konserwowanie gruszek to idealny sposób na ich zachowanie w najlepszym wydaniu i delektowanie się nimi przez cały rok. Zwłaszcza kiedy jest ich pod dostatkiem. Zalety gruszek w syropie to przede wszystkim długotrwała dostępność smacznego, aromatycznego owocu przez cały rok, co jest szczególnie cenne zimą. Są one dobrym źródłem błonnika, który reguluje pracę jelit i zapobiega zaparciom. Przetwory te zachowują także cenne minerały, takie jak potas, magnez, żelazo i miedź, oraz witaminy, choć zawartość niektórych witamin może być obniżona w porównaniu do świeżych owoców. Dodatkowo, gruszki w syropie to uniwersalny dodatek do deserów, takich jak ciasta, lody czy naleśniki. Pierwszą rzeczą, o której należy pamiętać podczas konserwowania gruszek, jest użycie twardych gruszek, a nie miękkich lub przejrzałych. Do przygotowania gruszek w syropie potrzebujemy trochę sprzętu: garnek do przygotowania syropu i pasteryzacji, chwytak do słoików, słoiki i pokrywki do przetworów, lejek do słoików, czysta ściereczka do wycierania brzegów słoików. Pamiętajmy używajmy zawsze odpowiednich słoików i pokrywek. Nigdy nie używajcie ponownie pokrywek, skazuje to nasze przetwory na popsucie w trakcie przechowywania.

Piernikowe powidła

Kolejne przetwory ze śliwek przed nami. Późne lato i wczesna jesień to totalne szaleństwo w kuchni w kategorii przetwory domowe. Jeśli chodzi o śliwki, to możemy poszaleć. Możemy je włożyć w słoiki w postaci dżemów, konfitur, powideł, śliwek w occie, chutneyów czy kompotów. Znamy zwolenników soku śliwkowego z sokownika. Ten sok jest naprawdę przepyszny. Dla amatorów mocniejszych wrażeń polecamy nalewki ze śliwek lub nastawy, które po fermentacji poddamy procesowi destylacji i otrzymamy przepyszną śliwowicę. W przypadku dużej ilości śliwek możemy przyrządzić pyszne wino śliwkowe. Jeszcze inny sposób to ususzenie śliwek w piekarniku, suszarce do grzybów lub w wędzarni przy użyciu drewna liściastego. My dodatkowo jeszcze mrozimy wydrylowane śliwki. W naszej spiżarni w tym roku na półkach zagościły piernikowe powidła. To pomysł podkręcony korzennymi przyprawami, bożonarodzeniowy przysmak idealny do przełożenia ciasta piernikowego albo naleśników. Do powideł śliwkowych pasują cynamon, goździki, kardamon, wanilia a także alkohol, rum, amaretto, czekolada, kakao, miód lub masło, które nadaje powidłom delikatności. Natomiast dodatek octu sprawi, że owoce się nie przypalą i zachowają kolor. W zależności od regionu, dodaje się też orzechy, migdały, rodzynki czy skórkę cytrynową. Zachęcamy Was zatem do wypróbowania w tym sezonie czegoś nowego ze śliwek.

Ogórki, ostatnie z ogródka w tym sezonie…

Warzywa konserwowe to produkty, które przeszły proces konserwacji, aby przedłużyć ich przydatność do spożycia. Konserwować można na wiele sposobów: pasteryzując, kisić, marynować w occie czy zamrażać. Dlatego też papryka czy ogórki konserwowe mogą być dostępne przez cały rok. Dziś zajmiemy się marynowaniem. Marynowanie, czyli konserwowanie octem, to jeden z najstarszych sposobów przechowywania żywności. Polega na utrwalaniu warzyw i owoców za pomocą temperatury i specjalnej zalewy. Utrudnia ona rozwój drobnoustrojów powodujących psucie się żywności. Warzywa w zalewie octowej, takie jak ogórki zachowują większość witamin i składników mineralnych, a kwas octowy, będący naturalnym konserwantem, może przynieść dodatkowe korzyści zdrowotne, takie jak obniżenie poziomu cukru we krwi. W Polsce tradycja marynowania warzyw sięga ponoć XVII wieku, kiedy podawano przed obiadem różne marynaty, m.in. marynowanego kalafiora czy cebulę. Zalewy zazwyczaj składają się z wody zakwaszonej octem, cukru, soli, przypraw i ziół: czosnku, ziela angielskiego, gorczycy, liści laurowych i kopru. Marynaty na bazie octu sporządza się przede wszystkim z twardych warzyw: ogórków, papryki, brokułów, kalafiora, patisony czy buraki. Do marynowania nadają się także owoce, zwłaszcza wiśnie, śliwki czy gruszki. Przed marynowaniem warto je zblanszować, a potem zalać syropem zrobionym z cukru, odrobiny octu i wody.