Naggetsy z ciecierzycy

Nuggetsy z ciecierzycy cieszą się największą popularnością w regionach o silnym wpływie kuchni roślinnej, śródziemnomorskiej i bliskowschodniej, szczególnie w Stanach Zjednoczonych, Europie i Indiach. Jako wegetariańska, bogata w białko alternatywa dla kurczaka, szybko zyskuje na popularności jako zdrowa przekąska, produkty do lunchboxów i szybkie, wegańskie dania typu fast food. Są popularne w regionie Morza Śródziemnego i na Bliskim Wschodzie, gdzie często kojarzone są z smakami przypominającymi falafel, wykorzystując takie podstawowe składniki jak ciecierzyca, zioła i przyprawy. Są często podawane w wegańskich i wegetariańskich domach w krajach zachodnich (USA, Wielka Brytania, Europa) jako pożywne i przyjazne dzieciom posiłki. Spożywane jako zdrowe przekąski, dodawane do sałatek lub podawane z dipami, takimi jak hummus czy tahini. Największym konsumentem ciecierzycy na świecie są Indie, co czyni je głównym ośrodkiem kreatywnych dań na bazie roślin strączkowych, a następnie dużym, rosnącym popytem w Stanach Zjednoczonych i Europie.

Golonka pieczona w piwie z warzywami

Fenomen golonki opiera się na kontraście między chrupiącą skórką a niezwykle soczystym, miękkim mięsem, co czyni ją ikoną polskiej kuchni. Często pieczona w piwie lub duszona z ziołami, idealna na zimowe dni. Do idealnej golonki wieprzowej niezbędne są przyprawy podkreślające jej intensywny smak i ułatwiające trawienie. Podstawą jest czosnek (w dużej ilości), liście laurowe, ziele angielskie, pieprz w ziarnach oraz majeranek. Warto dodać jałowiec, kminek, suszone warzywa (marchew, cebula, seler) oraz sól peklową. I tak ze względu na rodzaj obróbki mamy m.in. peklowanie (na mokro, na sucho) i wtedy użyjemy sól peklową (lub mieszanka soli z saletrą), liści laurowych, ziela angielskiego, pieprzu w ziarnach, jałowca oraz czosnku. Golonka lubi być gotowana natomiast w cebuli, czosnku, liściach laurowych, ziele angielskie, pieprzu w ziarnach, kminku, majeranku, marchwi, oraz korzeniem pietruszki. Do pieczenia najlepszy jest czosnek, majeranek, kminek, słodka lub wędzona papryka i tymianek. Natomiast do glazurowania golonki idealna będzie musztarda, miód, piwo (ciemne lub jasne). Nie należy zapominać, że oprócz niezaprzeczalnych walorów smakowych golonka jest też cennym źródłem kolagenu i elastyny - składników, które pozytywnie oddziałują na kondycję skóry, włosów i paznokci. Dostarcza także żelaza, zmniejszając ryzyko niedokrwistości, oraz witamin z grupy B, odpowiadających za prawidłowy metabolizm. Najlepiej podawać ze świeżym pieczywem, kapustą kiszoną, chrzanem, musztardą i oczywiście piwem.

Korzenne kakao

Takie korzenne kakao jest w sam raz na tę porę roku. Wabi aromatem i smakiem oraz przyjemnie rozgrzewa. Dodaje nam porannego zastrzyku oraz odpręża po ciężkim dniu. Ten rozgrzewający napój łączy w sobie bogate kakao z leczniczymi przyprawami, takimi jak kurkuma, imbir, cynamon i czarny pieprz, tworząc głęboko kojący napój, który wspiera organizm, jednocześnie zaspokajając ochotę na czekoladę. Dodatek czarnego pieprzu aktywuje właściwości lecznicze kurkumy. Tahini natomiast, wnosi do jadłospisu mnóstwo dobroczynnych składników, w tym zdrowe tłuszcze i witaminy, które wspierają ogólne samopoczucie. W połączeniu z gorzkim kakao, zyskujemy pyszny sposób na delektowanie się antyoksydantami, które mogą korzystnie wpływać na zdrowie serca. To mądry wybór dla osób dbających o dietę, szukających przekąski, która nie niesie ze sobą kompromisów w kwestii wartości odżywczych. Syrop klonowy, to naturalny słodzik, który równoważy goryczkę i dodaje głębi naszemu napojowi. 

Zakwas na świąteczną zupę

Żurek wielkanocny czy barszcz biały, to specjalność naszej polskiej kuchni znana od pokoleń. Ich charakterystyczny smak i aromat wiąże się przede wszystkim z Wielkanocą. Ale nie od zawsze były one świątecznym specjałem. Zakwaszana zupa mączna to specjalność regionalnej kuchni polskiej, ale i białoruskiej, czeskiej czy słowackiej. Nazwa jej pochodzi od niemieckiego słowa sauer, czyli kwaśny, zakwaszany, ukiszony. Na wielkanocnym stole żur symbolizował zakończenie okresu postu. Na początku popularny była na Śląsku. Często więc znaleźć możemy informacje, że żur jest śląski. Natomiast tradycyjny, wielkanocny biały barszcz jest potrawą staropolską. Pierwszy znany przepis wskazuje, że przyrządzało się go z gotowanych roślin: barszczu zwyczajnego, lebiody i komosy. Z czasem zaczęto go przygotowywać na esencjonalnym wywarze mięsnym, czyli tym w czym gotowała się świąteczna szynka, z dodatkiem suszonych grzybów i kiełbasy białej, zakwaszaną (np. kwasem ogórkowym lub kapuścianym). Zupa zabielana bywa śmietaną. Niezbędne przyprawy to sól, pieprz, ziele angielskie, majeranek i liść laurowy. Co gości na naszych wielkanocnych stołach? Zazwyczaj żurek, a nie barszcz biały. Barszcz biały czy żur często wzbogacane są dodatkami takimi jak biała kiełbasa, jajko, ziemniaki czy majeranek, co sprawia, że są pożywnymi i sycącymi posiłkami. Zatem czas na zakwas. Obecnie barszcz biały robi się z zakwasu na mące pszennej a żur z zakwasu na mące żytniej. Mamy dla Was uniwersalna propozycję przygotowania takiego zakwasu, a który bardziej lubicie, ten zrobicie. Zakwas należy nastawić najpóźniej na 5 dni przed świętami. Można go zrobić również wcześniej i przechować do ok. dwóch tygodni w lodówce.

Pieprzowa pieczeń

Pieprz to jedno z najstarszych i najczęściej używanych przypraw na świecie, które nie tylko wzbogaca smak potraw, ale ma również szerokie zastosowanie w medycynie, kosmetyce, a nawet w tradycyjnych praktykach ludowych. Historia pieprzu sięga ponad 4000 lat. Był znany już w starożytnych cywilizacjach Indii, Egiptu oraz Grecji, gdzie używano go zarówno w celach kulinarnych, jak i leczniczych. Swoje właściwości zawdzięcza piperynie. Piperyna, to alkaloid zawarty w pieprzu, odpowiedzialny za ostry smak i wiele zdrowotnych właściwości. Najbardziej popularny i powszechnie stosowany, to pieprz czarny. Powstaje z niedojrzałych, zielonych jagód pieprzu, które są suszone na słońcu, aż stają się czarne i pomarszczone. Ma ostry, charakterystyczny smak, który pasuje do niemal każdej potrawy – od mięs po sałatki. Pieprz biały pochodzi z tych samych jagód co pieprz czarny, jednak powstaje po usunięciu zewnętrznej skórki. Jest łagodniejszy w smaku, a jego użycie jest często zalecane w potrawach, w których nie chcemy, aby widoczna była czarna tekstura pieprzu, jak w białych sosach czy kremowych zupach. Pieprz zielony natomiast, to niedojrzałe jagody pieprzu, które są suszone lub marynowane w solance, zachowując swoją zieloną barwę. Ma łagodniejszy, świeży smak i jest często wykorzystywany w kuchni francuskiej i azjatyckiej. Często spotykany w sosach lub jako dodatek do mięsa i ryb. Pieprz czerwony, choć jest mniej powszechny, to wciąż popularny w niektórych częściach świata. Powstaje z dojrzałych owoców pieprzu i ma słodszy, bardziej owocowy smak. Często jest wykorzystywany w mieszankach przyprawowych. Pieprz to przyprawa, która pasuje dosłownie do wszystkiego, jego wszechstronność sprawia, że jest niezastąpiony w kuchni na całym świecie. Stosuje się go nie tylko do przyprawiania dań głównych (mięs, warzyw, makaronów), ale także w sosach, marynatach, sałatkach, a nawet deserach. Warto pamiętać, że świeżo zmielony pieprz ma znacznie intensywniejszy smak niż gotowy mielony. W naszej ofercie znajdziecie aż kilkanaście pieprzowych produktów, a poniżej przepis na wołową pieczeń pieprzową.

Słonecznikowo-paprykowa pasta

Jeśli szukacie zdrowego, pysznego i prostego przepisu na pastę, polecamy pastę z ziaren słonecznika i czerwonej papryki. Jej delikatna, kremowa konsystencja, połączona z głębokim smakiem papryki i aromatem oliwy, sprawia, że jest to doskonały wybór zarówno na kanapki, jak i na przekąski w formie dipu. Pasta z ziaren słonecznika i czerwonej papryki to prawdziwy hit w kuchni o każdej porze roku, która jest nie tylko smaczna, ale także pełna wartościowych składników odżywczych. W prosty sposób zamienia zwykłe składniki w coś wyjątkowego, a dzięki różnym propozycjom dodatków możemy za każdym razem przygotować trochę inaczej. Zioła takie jak bazylia, oregano czy tymianek świetnie komponują się z tą pastą, dodając jej indywidualnego zapachu. Czosnek suszony doda jej aromatu i głębi. Natomiast dla dodatkowej chrupkości możecie dodać prażone orzechy włoskie lub migdały, które świetnie pasują do ziaren słonecznika. Taka pasta idealnie sprawdzi się jako smarowidło do kanapek, dip do warzyw, takich jak marchewki, ogórki czy seler naciowy, do makaronu zamiast pesto lub z grillowanymi warzywami. Po przyprawy zapraszamy do naszego sklepu internetowego lub stacjonarnego znajdującego się w Łodzi przy ul. Ozorkowskiej 12. 

Krakowska z piekarnika

Do zrobienia w każdych warunkach domowych, wystarczy tylko piekarnik. To kiełbasa, której się nie parzy, ani nie wędzi. To kiełbasa, którą piecze się w piekarniku. Kiełbasa wędzona w piekarniku to wspaniała propozycja na imprezę oraz święta Bożego Narodzenia. Jak podaje internet „Samo słowo “kiełbasa” wywodzi się od starosłowiańskiego wyrazu “klbasa” odnoszącego się do czegoś kłębiastego, wypukłego. Niektóry użytkowcy wskazują, że może być to tureckie zapożyczenie od słowa “külbastí”, które oznacza pieczeń z rusztu. Słowo to, lub podobne do niego, pojawiają się od ponad pół tysiąca lat w Polsce, Czechach, Rosji, Słowenii, na Słowacji. Te najdawniejsze kiełbasy były podobne do dzisiejszych w kształcie. Przekazy historyczne z XV wieku wymieniają na przykład popularne w rejonie Krakowa małe kiełbaski circinellae. Z tamtych też czasów pochodzi zawód kiełbaśnika – na przenośnych piecykach, opalanych węglem drzewnym, przygotowywali oni kiełbaski na gorąco, sprzedawane wprost na ulicy.” Kultowa już kiełbasa krakowska swoje korzenie ma w XIX-wiecznym Krakowie. Według tradycyjnej receptury zawiera ona około 85 proc. mięsa z szynki wieprzowej, resztę może stanowić np. mięso pochodzące z łopatki. Obecnie wytwarzana jest z mięs chudych wieprzowych – klasy I i II (szynka, łopatka) i mięs kl. III oraz z tłuszczu wieprzowego. Dziś zachęcamy Was do zabawienia się w kiełbaśników i zrobienia kiełbasy z piekarnika.

Kiełbasa dojrzewająca, niewędzona

Kiełbasy według archeologów i historyków powstały najprawdopodobniej w Mezopotamii ponad 5000 lat temu, co najmniej 3100 p.n.e., a najwcześniejsze dowody odkryto w Sumerze. Od tego czasu wynaleziono wiele różnych rodzajów kiełbas jako sposób konserwowania mięsa poprzez mieszanie go z solą i różnymi ziołami i przyprawami. Jak podają źródła internetowe „W latach 1000–700 p.n.e. istnieją dowody na wytwarzanie kiełbas na Bliskim Wschodzie. Dalsze pisemne dowody z tego okresu znaleziono w starożytnym greckim tekście Odyseja Homera, odnoszącym się do kiełbas kozich. W kolejnych stuleciach kiełbasy zaczęły stawać się powszechną praktyką w krajach od Chin już w 580 r. p.n.e. do całego Imperium Rzymskiego do 400 r. n.e. W VII wieku wytwarzanie kiełbas dotarło aż do Brytanii, a Tudorowie, stara brytyjsko-walijska rodzina królewska, opracowali kiełbasę Cumberland.” W wieku XIV i XV kiełbasy znano już w Afryce a w Niemczech stworzono pierwowzór kiełbaski do hot doga czyli frankfurterkę. Po niej w wieku XVI Hiszpanie mieli już swoje chorizo. W XIX wieku w Polsce nastąpił rozkwit produkcji kiełbas, a we Francji początek XX wieku to wprowadzenie do jadłospisu kiełbasy zwanej chipolata. Nasz przepis to pomysł na kiełbasę dojrzewającą, która ma swoją genezę na kresach. Surowcem do jej przygotowania jest głównie łopatka, szynka, boczek oraz podgardle. Dodatkowo dodawane są przyprawy takie jak: pieprz czarny, pieprz zielony w ziarnach, wcześniej namoczony w alkoholu, papryka słodka i ostra, czosnek oraz cukier. Kiełbasa wyrabiana jest ręcznie, a okres jej dojrzewania to około jednego miesiąca. Dawniej kiełbasa kresowa dojrzewająca wyrabiana była tylko na specjalne okazje ze względu na kosztowne surowce i przyprawy. Przypominamy również, że w naszym sklepie internetowym Deptana.pl i w sklepie stacjonarnym, nabędziecie wszystko co jest potrzebne do wyrobu kiełbas: maszynki do mięs z wyposażeniem w różne ostrza i sitka, lejki do nadziewania kiełbas, tasaki, peklosole, przyprawy i mieszanki przypraw do kiełbas, jelita, nadziewarki, wióry do wędzenia, haki wędzarnicze.

Baton drobiowy na styl włoski

Przygotowaliśmy dla Was ciekawą propozycję na wędlinę drobiową, będącą alternatywą dla batonów z szynkowaru. Dodatkową zaletą naszego przepisu jest to, że można ją wykonać praktycznie wszędzie, mając do dyspozycji folię spożywczą i kuchenkę z garnkiem. Wędliny są przetworem mięsnym, które są produkowane najczęściej z jednego kawałka mięsa lub z surowca rozdrobnionego, otoczonego naturalną bądź sztuczną osłonką. Mięso poddawane jest różnym procesom obróbki - soleniu, wędzeniu, suszeniu, peklowaniu bądź obróbce cieplnej. I chociaż domowi, „rasowi” producenci wędlin wszelakich, będą mieli obiekcje co do sklasyfikowania naszego batonu do kategorii wędlin, jednak jak wynika z powyższej definicji wpisuje się on w nią jak najbardziej. Co jest również fajne, swojej wędlinie możecie nadać dowolny smak, taki ulubiony. Możemy zamiast bazylii dodać przyprawą arabską lub meksykańską. Świetnie sprawdzi się również do niej: czerwona czubryca, delikat zielony czy bardziej wyraziste w swoim smaku zioła Dziadka Feliksa. Oczywiście przeróżne papryki ostre czy słodkie oraz wędzone, też dobrze komponują się z drobiowym mięsem, wszystko według uznania. Kwestią indywidualną jest również dodanie dodatków, my postawiliśmy na klimat włoski i dorzuciliśmy oliwki, ale można również dodać kawałki papryki, plastry pieczarek, kukurydzę czy małe ogórki korniszony. Twórzcie zatem własne ulubione wędliny drobiowe.

Coleslaw

Coleslaw to jedno z tych typowo amerykańskich dań, które oczywiście wymyślono gdzie indziej – w tym przypadku zasługi przypisują sobie: Wielka Brytania, Holandia lub Niemcy. Niektóre książki twierdzą, że danie to zostało podane po raz pierwszy w starożytnym Rzymie. Danie w dzisiejszej postaci najprawdopodobniej pierwotnie powstało w Holandii. Termin surówka coleslaw pochodzi od holenderskiego wyrażenia koosla, co oznacza „sałatka z kapusty”. Przepisy podobne do surówki coleslaw stosowano w amerykańskich domach już od 1770 roku. Jednak jednym z najważniejszych momentów w historii sałatki coleslaw było wynalezienie majonezu w XVIII wieku. Jedyną stałą cechą prawdziwej sałatki coleslaw jest kapusta. Do sosu jedni używają majonezu, inni octu, soku z cytryny, kwaśnej śmietany lub jogurtu naturalnego. Chociaż główne składniki są nadal w większości obecne, surówki w całej Ameryce wzbogaciły się o nowe smaki i odmiany. Zainspirowane składnikami z całego świata, surówki mogą dziś zawierać dziwne połączenia. Na przykład curry, olej sezamowy, pak choi, jabłka, musztardę, zieloną paprykę, pieczoną paprykę, czosnek, rzodkiewkę a nawet jalapeno oraz nasiona selera i kminku. Nie ma nawet zgody co do tego, czy coleslaw to sałatka, przysmak, przystawka czy dodatek. Ta surówka doskonale pasuje do mięs, szaszłyków, hamburgerów, pieczonej piersi z kurczaka, karczku, a nawet grillowanej kiełbaski. Innym zastosowaniem sałatki jest zaserwowanie jej do kotleta schabowego z ziemniakami.

Zupa meksykańska

Kuchnia meksykańska jest bardzo zróżnicowana, miała na to wpływ złożona mieszanka kultur wywodząca się od cywilizacji starożytnych Indian, hiszpańskich konkwistadorów oraz wpływy europejskie. Indianie wykorzystywali w swoim jadłospisie kukurydzę, ziemniaki, paprykę, indyki, pomidory, czekoladę. Najeźdźcy przywieźli ze sobą na kontynent amerykański ryż, wołowinę, oliwę, ser, wino. Europejczycy owoce morza i ryby. Potrawy meksykańskie, a szczególnie z południa tego kraju mogą być piekielnie ostre. Do najpopularniejszych potraw należą: tortilla, tacos, indyk w sosie mole poblano, chili con carne, burrito oraz nachos (czyli kawałki tortilli pokryte roztopionym serem, z dodatkiem mięsa drobiowego i fasoli). Wśród przypraw natomiast odnajdziemy: kolendrę, oregano, bazylię, cząber oraz tymianek. Zioła dodaje się świeże lub suszone – w zależności od upodobań. W meksykańskiej mieszance przypraw pojawiają się również goździki oraz anyż, które podobnie jak kolendra charakteryzują się korzennym aromatem. Dominujące smaki w kuchni meksykańskiej to przede wszystkim pikantność, a czasami nawet kwaśny posmak. Szczególnie odczuwalne są one w meksykańskich zupach, w wyniku stosowania konkretnych składników, np. ostrej papryczki chili, przyprawy curry, imbiru czy limonki. Taka właśnie jest nasza zupa.

Kurczak z grilla na obiad

Majówka to termin startowy, jeśli chodzi o sezon grillowy. Od pierwszych ciepłych dni, odpalamy nasze grille i serwujemy rodzinie i gościom przepyszne jedzenie. Co sezon rozwijamy bardziej swoje umiejętności kulinarne, aby zaskakiwać gości niebanalnymi daniami. Oprócz klasyki gatunku, czyli kiełbaski, kaszanki, karczku, piersi z kurczaka i boczku, coraz częściej na grillach gości egzotyka. I tak np. krewetki na trawie cytrynowej z grillowanym czosnkiem, stek z tuńczyka z sezamem czy rozbef z grilla z frytkami z batatów i dipem z habanero, z pewnością znajdą uznanie wśród biesiadników. Niewątpliwie ważnym elementem jest marynata, która przyprawia mięso i warzywa. Marynaty mogą być łagodne albo pikantne, słodkie lub kwaśne, owocowe i egzotyczne. Chude mięso i ryby najlepiej umieszczać w marynatach bogatych w tłuszcze. Mięsa tłuste lubią marynaty octowe lub winne. Istotne jest abyśmy nie dodawali do marynaty soli, ponieważ sól pozbawia przeznaczone do grillowania produkty wody. Do grillowania niewątpliwie przydadzą się nam również przyprawy, którymi będziemy posypywać potrawy podczas grillowania: tymianek, rozmaryn, cząber, oregano, estragon, majeranek osobno lub w mieszankach. Dobrym dodatkiem do dań grillowanych będą dipy i sosy. Sos z rukoli, krem musztardowy, sos ananasowy z rumem, pikantny krem cytrynowy, sos twarogowy z ziołami, sos curry. Nie należy zapominać również o napojach. I tak cytrynowa lemoniada, owocowa sangria, aperitify, wódka, piwo, wino czy samodzielnie wykonane koktajle typu Bloody Mary czy Gin Fizz to niewątpliwie dobre dopełnienie grillowych spotkań. W naszym menu znajduje się kurczak. Jedno z częściej przygotowywanych mięs. Jest lekkostrawne i chude. Skórka na mięsie chroni drób przed wysuszeniem a grillowana jest chrupiąca i świetnie smakuje. Do pałek z kurczaka dorzuciliśmy jeszcze ponacinane ziemniaki z masłem i tymiankiem przygotowane w foli aluminiowej i cukinię zamarynowaną w oliwie czosnkowej.

Spaghetti z małżami

Kuchnia włoska, znana jest ze swojej prostoty i świeżych składników, cieszy się ogromną popularnością na całym świecie. To przede wszystkim ręcznie robione makarony i pizza, do których używa się dojrzewających we włoskim słońcu pomidorów i oliwy z oliwek. Nieodłącznym elementem regionalnej kuchni jest makaron, który powstaje z pszenicy durum i wody, czasem dodaje się do niego również jajka. Spaghetti to niewątpliwie podstawa dań kuchni włoskiej. To klasyczny, długi, prosty makaron. Takie długie rodzaje makaronu podaje się zwykle z niezbyt ciężkimi sosami na bazie oliwy, aby łatwo było je nawinąć na widelec. Włoski obiad to porcja makaronu i warzywa, choćby w formie sałatki. Popularna jest też sałata z dodatkiem jedynie soku z cytryny i oliwy z oliwek. Ziemniaki jada się rzadko, częściej na północy, zazwyczaj jako frytki lub smażone talarki. Kolacja jest najbardziej obfitym posiłkiem w ciągu dnia. Chcemy zaproponować ciemny makaron znany też jako makaron sepia, ma nie tylko ciemną barwę, ale też oryginalny, specyficzny smak oraz zapach, z wyraźnie zaznaczoną morską nutą. Makaron z atramentem kałamarnicy lub mątwy jest słonawy, rybny, bardzo wyrazisty. Do niego proponujemy sos z małży na bazie oliwy z czosnkiem, białym winem i pietruszką. Do tego kieliszek schłodzonego Prosecco lub wina białego na bazie szczepów Sauvignon Blanc, Albarino, Verdejo i Torrontes. Świetnym połączeniem do owoców morza są także wina różowe Chardonnay i Pinot Noir.

Soczewica a’la falafel

Falafle to popularny na Bliskim Wschodzie „fast food”, smażone w głębokim tłuszczu kulki. Najczęściej wytwarza się je z ciecierzycy, fasoli fava lub kombinacji tych dwóch. Większość przepisów zawiera szeroką gamę ziół, przypraw i innych składników, takich jak cebula, pietruszka, kolendra, przecier czosnkowy, kminek, czarny pieprz, mąka i olej roślinny. Danie najprawdopodobniej wywodzi się z Egiptu. Spekuluje się, że jego historia może sięgać historii faraonów. Jednak najwcześniejsze pisemne wzmianki o falaflach ze źródeł egipskich pochodzą z XIX wieku. Można domniemywać, że olej był prawdopodobnie zbyt drogi, aby można go było używać do głębokiego smażenia w starożytnym Egipcie. My jak zwykle idziemy trochę pod prąd i postanowiliśmy jako produkt główny wykorzystać soczewicę zieloną wzbogaconą rodzimymi warzywami, tj. marchew, pietruszka czy cebula. Już na starcie dobra wiadomość dla dbających o linię, soczewica zielona ma ok. 116 kcal w 100 g a cieciorka 164 kcal w 100 g. Dla nadania im orientalnego smaku wykorzystaliśmy te same przyprawy jak w tradycyjnych falaflach oraz te bardziej charakterystyczne dla kuchni hinduskiej jak imbir czy kurkuma. Druga modyfikacja dotyczyła obróbki termicznej. Nie smażyliśmy naszych kotlecików w głębokim oleju, tylko upiekliśmy ich 2 blachy w piekarniku. Naszym mottem od zawsze jest radość z gotowania i wykorzystanie dobrodziejstw innych kuchni do eksperymentowania.  

Babka ziemniaczana

Pochodzi z Białorusi, w Polsce powszechna na Podlasiu i Suwalszczyźnie, Mazowszu oraz Śląsku. Babka ziemniaczana ma wiele imion: kartoflak, kartoflarz, tarciuch, blaszak, bugaj, pyrczok, rejbak, parepac, kajzer, kugiel, bulbynek. To jedno z najbardziej rozpoznawalnych dań kresowych, mające kilkadziesiąt wersji. Województwo łódzkie ma również swoją babkę ziemniaczaną występującą pod nazwą kugiel przedborski i znajduje się na Liście produktów tradycyjnych ewidencjonowanych przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Przedborski kugiel wywodzi się z kuchni żydowskiej. To właśnie w Przedborzu,  małym miasteczku w powiecie radomszczańskim, gdzie do II wojny światowej zdecydowaną większość mieszkańców stanowili Żydzi był bardzo popularną potrawą. Tradycyjnie robiło się go w sobotę z tartych kartofli, kawałków tłustego mięsa wieprzowego (Żydzi kładą kawałki gęsiny), jaj, utartej bułki, przypieczonej cebuli, pieprzu i soli. Wymieszaną masę wkładało się do garnka, nakrywało i umieszczało w piecu chlebowym lub piecyku kuchennym. W niedzielę rano lekko odgrzany był znakomity. Polacy zmodyfikowali potrawę zgodnie ze swoimi gustami. Bazą stały się ziemniaki oraz wieprzowina. Kugiel po polsku to zapiekanka przygotowywana w dużych garnkach typu gęsiarka lub kociołkach. Jego podstawowe składniki to żeberka i golonka w kawałkach, nieco większych jak na gulasz i ziemniaki. Babka ziemniaczana to bardzo syta potrawa, która idealnie nadaje się na zimowe dni. Dodatkowo jej smak podkręca sos czosnkowy i surówka z kiszonej kapusty.

Wigilijne pierogi

Najczęściej spotykanym farszem do pierogów wigilijnych są kapusta kiszona z grzybami lub same grzyby, ale spotykamy również pierogi z farszem rybnym, z kaszą i grzybami, z soczewicą, z ziemniakami, białym serem i cebulą, czyli ruskie czy z makiem. Ogólnie rzecz biorąc pierogi na Wigilię powinny być bezmięsne. Ciekawy przepis znaleźliśmy w internecie szukając inspiracji na święta i znaleźliśmy przepis na wigilijne pierogi z suską sechlońską i orzechami. Suska sechlońska okazuje się, że to nic innego jak odmiana handlowa suszonych owoców śliwy domowej, produkowanych metodami tradycyjnymi wyłącznie na terenie gmin: Czchów, Gnojnik, Iwkowa, Łososina Dolna, Gródek nad Dunajcem, Lipnica Murowana i Laskowa. Produkt posiada Chronione Oznaczenie Geograficzne Unii Europejskiej. Zatem dla amatorów pierogów na słodko polecamy farsz śliwkowo-orzechowy doprawiony miodem, cynamonem i goździkami. Dla nas święta to jednak pierogi z kapustą i grzybami zebranymi jesienią w pobliskich lasach. Z technicznego zaplecza podczas gotowania pierogów przyda nam się łyżka cedzkowa, foremki do pierogów i uszek, wykrawaczki, pierożnice. My skorzystaliśmy tym razem z wykrawaczki w kształcie ząbkowanego lejka.

Wołowina pieczona

Kawałek wołowiny: karczku lub łopatki jest dobrą propozycją na obiad. Upieczona w garnku rzymskim lub naczyniu żaroodpornym a następnie posypana sezamem może być również użyta jako „wkładka” mięsna do ramenu. Poniższy przepis to pomysł na marynatę suchą. Nieskomplikowaną. Wystarczy wymieszać zioła lub użyć gotowej mieszanki przypraw, natrzeć mięso i włożyć do lodówki na ok. 24 h.  O wartości odżywczej wołowiny decyduje zawartość i skład białka oraz tłuszczu,  walorem zdrowotnym mięsa wołowego jest wysoka zawartość lekko strawnego i łatwo przyswajalnego białka (18−23%). Natomiast zawartość tłuszczu to zawartością tłuszczu, nie przekracza 5%. Wartości odżywcze mięsa to przede wszystkim witaminy z grupy B – odpowiadają za prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowego. Wpływają na proces metaboliczny, uczestnicząc w przyswajaniu węglowodanów, łagodzą stan napięcia nerwowego, a także poprawiają funkcjonowanie naszego mózgu. Czyli samo zdrowie.

Kostka rosołowa

Dla miłośników zdrowego, świadomego żywienia. Kostka rosołowa to nieodzowny dodatek w każdej polskiej kuchni. Wzmacniacz smaku i „ratownik” potraw. Na bazie poniższego przepisu możemy robić kostki rosołowe wegańskie lub wegetariańskie, rybne, grzybowe, mięsne. Jeśli chcemy zrobić kostkę mięsną przygotowujemy ją na wywarze z wybranego przez siebie mięsa, zamiast podanej w przepisie wody. Przyprawy również dobieramy zgodnie z preferencjami. Pamiętajmy jednak, że nie można ich oszczędzać. Reguła lepiej więcej niż mniej będzie tu na miejscu.

Gulasz z jelenia

Mięso z jelenia najsmaczniejsze jest z początku okresu polowań czyli pozyskiwane na przełomie sierpnia i września. Można go przyrządzać w najrozmaitszy sposób, traktując jego mięso jak wołowinę. Od wieków spożywanie dziczyzny jest znane w Polsce. Kiedyś dziczyzna stanowiła podstawę jadłospisu szlachty i możnowładców, w PRL-u zarezerwowana była dla „dewizowców”, dziś możemy ją nabyć bez problemu w niektórych marketach. Dziczyzna jest wyjątkowo smakowita i aromatyczna, można powiedzieć, że ze względu na sposób żywienia się zwierząt jest eko. Gulasz z jelenia zrobiony w szybkowarze idealnie nadaje się na nadchodzące jesienne obiady.

Leczo na obiad i do słoików

Zgodnie z wikipedią „leczo to węgierska potrawa znana także w Polsce, Czechach, na Słowacji, Ukrainie, w Niemczech, Austrii i Izraelu, rodzaj ragoût warzywnego z pomidorów i świeżej papryki duszonych na smalcu z dodatkiem wędzonej słoniny i z podsmażoną na złocisty kolor cebulą, doprawionych papryką w proszku”. Syta potrawa na obiad i kolacje, świetnie sprawdzi się w ciepłe dni w wersji wege bez dodatku kiełbasy i boczku, jedynie na oleju lub w chłodniejsze dni jako rozgrzewająca  potrawa z większą ilością chili oraz kiełbasy i boczku. Dodatkowo wersję wege możemy zapasteryzować w słoikach na zimę.