Kuchnia meksykańska

Kuchnia meksykańska to prawdziwa eksplozja smaków – aromatyczna, kolorowa i pełna przypraw, które nadają potrawom charakterystyczny, intensywny smak. Kuchnia meksykańska nierozerwalnie kojarzy się z ostrością i pikanterią. Większość wyobraża sobie, że potrawy meksykańskie muszą być „palące”. Kuchnia meksykańska jak każda inna ma pikantne, jak i łagodne potrawy. Najczęściej stosowane przyprawy to: chili w różnych odmianach – habanero, chipotle, pasilla, jalapeno, kmin rzymski (kumin), kolendra (świeża i mielona), czosnek i cebula, oregano meksykańskie – nieco inne niż europejskie, bardziej intensywne i cytrynowe, limonka – sok z limonki dodaje kwasowości i świeżości. Ponad to w kuchni meksykańskiej używamy cynamon, goździki i kakao – najczęściej używane w sosach. W ofercie naszego sklepu znajdziecie przeróżne przyprawy, które wpisują się w kuchnię meksykańską: paprykę ostrą, paprykę chili, chili nitki, jalapeno zielone i czerwone, paprykę chili bird's eye, mieszankę przyprawy meksykańskiej, przyprawę taco de tortilla, przyprawę do burito. Poniżej podrzucamy Wam przepis na tortillę z mieloną wołowiną oraz kukurydzą i fasolą, pełną aromatów i odrobinę pikantną.

Czas na kimchi

Kimchi to tradycyjna koreańska potrawa, która zdobyła popularność na całym świecie, a jej charakterystyczny smak i wartości zdrowotne przyciągają coraz więcej osób do eksperymentowania w kuchni. Ma ponad 2 tysiące lat i wyewoluowało z prostych przepisów na fermentowane warzywa do bardziej złożonych wersji, które znamy dzisiaj. W Korei istnieje ponad 200 rodzajów kimchi .To potrawa na bazie fermentowanych warzyw, zwykle kapusty pekińskiej lub rzepy, z dodatkiem przypraw takich jak czosnek, imbir, chili, rybne sosy i pasta z ryżu. Kimchi ma głębokie korzenie w kuchni koreańskiej i stanowi ważny element tamtejszej kultury. Przygotowywanie kimchi to nie tylko proces kulinarny, ale także społeczny, w którym rodziny tradycyjnie spotykają się, by przygotować zapasy na całą zimę. W Korei jest nawet specjalny dzień zwany "Kimjang", który odbywa się w listopadzie i polega na wspólnym robieniu kimchi w większych ilościach. To czas, w którym rodziny, sąsiedzi i przyjaciele wspólnie przygotowują ten przysmak, aby podzielić się nim i mieć zapas na długie miesiące. Podobnie jak to bywało kiedyś w Polsce przy kiszeniu kapusty. Choć sam proces przygotowania kimchi może zająć tylko kilka godzin (w zależności od doświadczenia), to najważniejszy etap – fermentacja – wymaga czasu. W tradycyjnej metodzie fermentacja trwa od 2 do 7 dni w temperaturze pokojowej, w zależności od tego, jak intensywny smak chcemy uzyskać. Po tym czasie kimchi można przechowywać w lodówce, gdzie proces fermentacji zwalnia, ale nadal będzie zmieniać swój smak przez kilka miesięcy i to jest bardzo ciekawe doświadczenie smakowe. Nasze kimchi „pracowało” do ostatniego kęsa. Kimchi jest niskokaloryczne, więc świetnie nadaje się dla osób na diecie. Tradycyjnie jada się je jako dodatek do posiłków, np. do ryżu, makaronów, jajek lub mięsa. Zwykle podawane obok głównego dania, dodaje intensywnego smaku i pikantności.

Fasolowy pasztet

Pasztet z białej fasoli to jedno z tych dań, które zdobyły popularność w ostatnich latach, zwłaszcza wśród osób szukających roślinnych alternatyw dla tradycyjnych pasztetów mięsnych. Jest to danie łatwe do przygotowania, zdrowe i pełne smaku, dla osób, które po prostu chcą wprowadzić więcej roślinnych składników do swojej diety. Pasztet z białej fasoli nie ma jasno określonego „wynalazcy”, ale jest częścią trendu na roślinne alternatywy dla tradycyjnych mięsnych potraw. Pasztet w różnych formach znany jest od wieków w wielu kuchniach świata. W Polsce pasztet był często przygotowywany z mięsa, ale z biegiem czasu, w miarę wzrostu popularności diet roślinnych, fasola stała się doskonałym składnikiem do tworzenia wersji roślinnych. Biała fasola, szczególnie popularna w kuchni polskiej, jest źródłem białka roślinnego i ma delikatny, lekko słodkawy smak, który idealnie nadaje się do stworzenia kremowej, ale jednocześnie pożywnej masy. Pasztet z białej fasoli jest bardzo uniwersalny, jeśli chodzi o przyprawy, więc możesz go dostosować do swoich upodobań smakowych. Wśród przypraw znajdziemy: czosnek, świeży czosnek lub czosnek granulowany nadaje pasztetowi głębszy, wyrazisty smak. Cebula, wprowadza słodycz i aromat. Zioła: tymianek, rozmaryn, oregano i bazylia to świetne opcje, które nadają pasztetowi bardziej wytrawny charakter. Papryka: słodka lub ostra papryka w proszku nada pasztetowi nieco pikanterii, a także głębi smaku. Możemy również eksperymentować z dodatkiem orzechów (np. włoskich), suszonych pomidorów, a nawet wędzonej papryki, jeśli chcesz nadać pasztetowi bardziej intensywny smak. Pasztet z białej fasoli to wszechstronny dodatek do wielu dań, zarówno na ciepło, jak i na zimno. Serwowany z najczęściej chlebem i bułkami, będący dodatkiem do sałatek sezonowych warzyw, np. z rukolą, pomidorami i ogórkiem. Pasztet dobrze smakuje w połączeniu z pieczonymi warzywami, takimi jak bataty, marchewki czy buraki. Można podać go z porcją warzyw na parze. Kiszone ogórki, kapusta lub kiszone buraki to świetne dopełnienie, które nadają pasztetowi wyrazistości i kwaskowatości. Pasztet może być również serwowany w formie przystawki na imprezach lub spotkaniach, podany z różnymi dipami, oliwkami czy świeżymi ziołami. Pasztet z białej fasoli to smaczna, zdrowa alternatywa dla mięsnych pasztetów, pełna białka i błonnika. Można go doprawiać na wiele sposobów, dostosowując smak do swoich preferencji. Doskonale komponuje się z różnorodnymi dodatkami, zarówno na ciepło, jak i na zimno. Bez względu na to, czy szukasz pomysłu na wegetariańską przekąskę, czy po prostu chcesz wzbogacić swoją dietę o więcej roślinnych produktów, pasztet z białej fasoli to doskonały wybór.

Fasolka po bretońsku

Fasolka po bretońsku to typowo polskie danie, a nazwa pochodzi od określenia a la bretonne czyli "po bretońsku'", które w kuchni francuskiej oznacza danie z użyciem fasoli coco de Paimpol, która wyglądem łudząco przypomina naszego polskiego Jasia. Fasolka po bretońsku to połączenie fasoli z mięsem, najczęściej kiełbasą, oraz aromatycznymi przyprawami, które tworzą smaczną, sycącą potrawę. W tradycyjnej wersji do fasolki dodaje się także pomidory, cebulę, czosnek, a także zioła, takie jak majeranek, które nadają jej wyjątkowego charakteru. Potrawa jest zazwyczaj gotowana długo, co sprawia, że składniki się doskonale przegryzają, a smak staje się głęboki i intensywny. Fasolka po bretońsku może być podawana na różne sposoby: z chlebem, ziemniakami lub po prostu jako danie główne, często w towarzystwie kiszonego ogórka lub surówki. Z uwagi na swoją treściwość, jest to danie idealne na zimowe dni. Warto też dodać, że w zależności od regionu, przepis może się nieco różnić, a dodatek wędzonki, np. boczku lub kiełbasy, dodaje charakterystycznego smaku wędzonki. Mimo że fasolka po bretońsku jest potrawą kaloryczną, dostarcza również wielu wartościowych składników odżywczych. Białko z fasoli i mięsa, błonnik, witaminy i minerały z warzyw sprawiają, że może być wartościowym elementem zbilansowanej diety, oczywiście pod warunkiem umiarkowanego spożycia. Ciekawą potrawą, podobną do naszej fasolki po bretońsku jest serwowana w Wielkiej Brytanii i Irlandii potrawa: pieczona fasola w sosie pomidorowym, je się ją na śniadanie, lunch lub kolację. Rocznie w tych krajach na osobę przypada odpowiednio 4,8 kg i 5,6 kg fasoli pieczonej.

Bigos z kiszonej kapusty

Nie bez powodu 20 stycznia obchodzimy święto bigosu. Zimowa pora to idealna pora na takie syte, energetyczne jedzenie. Podanie głosi, że bigos został wymyślony w XV wieku przez gospodynię, która chciała z oszczędności wykorzystać resztki jedzenia, jakie pozostały jej po świętach. Do przygotowywania bigosu używa się poszatkowanej kiszonej kapusty, suszonych borowików i podgrzybków, mięsa wieprzowego lub dziczyzny, kiełbasy, suszonych śliwek oraz mieszanki przypraw takich jak kminek, liść laurowy, ziele angielskie, pieprz. Dodatek czerwonego wina o niskiej zawartości alkoholu dodatkowo podkręca smak potrawy. Bigos, aby był aromatyczny, powinien gotować się na wolnym ogniu przez około 4 godziny. Najczęściej porcja bigosu, którą przygotowujemy jest na tyle duża, że nawet przy dużej imprezie zostaje nam spora część tego przepysznego dania. Najlepiej w tej sytuacji zaraz po zagotowaniu przełożyć bigos do słoików i mocno zakręcić.

Przeciwko przeziębieniu i nie tylko

Dzisiejsza propozycja to zupa krem z pieczonego czosnku i sera z nutą tymianku. Bardzo apetyczna i pachnąca. Idealna dla miłośników czosnku, na wzmocnienie i przeciwko wampirom

Sos warzywny z cukinii

Trudno dokładnie określić, kiedy ketchup pojawił się w Polsce, ale prawdopodobnie stało się to po II wojnie światowej, kiedy produkty zachodnie stały się bardziej dostępne. Dziś propozycja sosu warzywnego zwanego również keczupem z cukinii. Chcąc wykorzystać jeszcze plony z ogródka, postanowiliśmy przygotować sos z cukinii, wzbogacony jabłkami i przecierem pomidorowym. Jest to sos do stosowania na zimno, do pieczonych mięs, deski serów, do  chipsów albo frytek. Cukinia jest warzywem niskokalorycznym, bogatym w błonnik i witaminy A, C i K oraz w minerały takie jak potas i magnez. Dzięki temu, ketchup z cukinii jest lekkostrawny i może być spożywany nawet przez osoby na diecie niskokalorycznej. Ma też mniej cukru i soli niż sklepowe ketchupy. Zachęcamy do wykorzystania tego co przechowujemy w piwnicach i spiżarkach aby w pełni wykorzystać dary natury.

Pierogi jesienne, mięsno-grzybowe

Po ostatnim wysypie grzybów, mamy już pełne spiżarnie prawdziwków suszonych, które ponoć najlepiej przechowywać z liściem laurowym,  grzybków marynowanych w słoiczkach i kiszonych grzybów w kamionkowych garnkach. Oprócz tych przetworów na zimę, mamy również jadłospis na tydzień, w którym nie brakuje grzybów: zalewajki, duszonki, rizotta, bigosy, zupy grzybowe, zapiekanki, przeróżnego rodzaju sosy grzybowe oraz oczywiście pierogi. Te ostatnie my wzbogaciliśmy wołowiną z rosołu. Pierożki z tym nadzieniem są bardzo delikatne, aromatyczne i trochę przypominają myśliwskie klimaty.  Zachęcamy do korzystania w przyrządzaniu pierogów z foremek do pierogów i uszek wykrawaczek do pierogów oraz pierogownic dostępnych w naszym sklepie stacjonarnym oraz sklepie internetowym.

Zupa z fasolki szparagowej

Jesień to idealna pora na pożywne, gorące zupy. Idealne rozwiązanie na obiad. O tej porze roku preferujemy zupy bardziej treściwe, energetyczne. Niejednokrotnie dość bogate w swoim składzie, wystarczające na cały posiłek. Klasyka jesiennych i zimowych zup to bez wątpienia grochówka z wędzonką, kapuśniak, aromatyczny rosół, żurek na zakwasie, pikantny krem z dymi czy zawiesisty krupnik z koperkiem i skwarkami. My startujemy z trochę mniej gęstą, ale równie aromatyczną i energetyczną zupą, a mianowicie z zupą z fasolką szparagową. Jej niewątpliwą zalet jest, że możemy ją ugotować o każdej porze roku, wykorzystując do tego mrożona fasolkę szparagową. Energii i koloru doda nam pomarańczowa kurkuma a śmietana doda kremowego wykończenia.

Pulpeciki dla studentów

Przed nami kolejny rok akademicki. Byli oraz aktualni studenci, a także ich rodziny doskonale wiedzą jak ważne są przetwory w słoikach. Z myślą o tej grupie oraz wszystkich będących w długich delegacjach i tych zorganizowanych, którzy przygotowują jedzenie na cały tydzień oraz dla tych, którzy lubią mieć zawsze coś w zapasie, mamy przepis na pulpeciki w słoikach. Pulpety zazwyczaj są duszone w sosie lub gotowane, natomiast klopsy najczęściej występują w formie pieczeni, którą przyrządza się w piekarniku. Jak podaje Wikipedia „Pulpet (z języka włoskiego polpetta od polpa, czyli miazga) – gotowana potrawa mięsna na bazie mielonego mięsa, ryb lub podrobów, z dodatkiem jaj, bułki tartej oraz przypraw. Pulpety mogą być spożywane samodzielnie (al sugo) lub jako dodatek do zup. Danie pochodzi z Włoch". Podstawowe przyprawy wykorzystywane do pulpecików to: czosnek, liść laurowy, sól oraz pieprz. Oprócz podstawowych przypraw do pulpecików pasują również aromatyczne zioła, takie jak tymianek, majeranek, oregano lub natkę pietruszki. Ponadto, dobór przypraw zależy od sosu, z jakim chcemy podać pulpety niego tak, aby tworzyły harmonijną całość, np. pomidorowy, śmietanowy z koperkiem czy ostro-pikantny musztardowy. Po przygotowaniu świetnie smakują z kaszą gryczaną, ryżem, makaronem czy ziemniakami. Poniżej przepis na 2 słoiki pulpecików w sosie pomidorowym.

Gulasz w słoiku

Nazwa gulasz pochodzi od węgierskiego dania będącego w zasadzie gęstą zupą pełną kawałków mięsa i papryki. Nazwa pochodzi od pasterzy (po węgiersku gulyás), którzy wypasali bydło na nizinach. Proste, danie pasterskie, które sobie przyrządzali, nazwano więc gulaszem. Do przygotowania gulaszu używa się najczęściej mięsa wieprzowego (np. łopatki wieprzowej lub szynki, boczku), cebuli, marchwi, papryki, smalcu lub oliwy, mielonej słodkiej papryki, mielonej ostrej papryki, czosnku, bulionu lub rosołu, sosu sojowego, liści laurowych, ziela angielskiego, koncentratu pomidorowego, pieczarek, masła i mąki. Nasza propozycja to gulasz do słoików. Do zabrania na wakacje, dla studenta i na wszelki wypadek, gdybyśmy mieli niespodziewaną wizytę. 

Plastry pomidora w marynacie

Ojczyzną pomidora jest Ameryka Południowa. Aztekowie uprawiali je już w V wieku p.n.e.  Do Włoch pomidory zostały sprowadzone prawdopodobnie w XVI w.  Jednak na początku były traktowane wyłącznie jako roślina ozdobna lub zioło. Dopiero z czasem zaczęto odkrywać ich kulinarne zalety. Włosi najpierw przygotowywali z nich sos, z dodatkiem cebuli, czosnku i natki pietruszki oraz soli i pieprzu a dopiero później dołączono do sosu świeżą bazylię. Obecnie kuchnia włoska została zdominowana przez pomidory.  Sprzyja temu oczywiście odpowiedni klimat do ich uprawy. Nasza propozycja to jednak mało włoska sprawa. To raczej środkowo europejskie i wschodnio europejskie klimaty. Pomidory marynowane z plastrami cebuli. Marynowanie polega na konserwacji żywności w nośniku zapobiegającym jej rozkładowi, ale z pominięciem fazy kiszenia. Popularne są zwłaszcza marynaty z octu oraz z oliwy, a także z wina. Znane i wykorzystywane już od starożytności. Zarówno marynować, jak i kisić, można większość warzyw. W Polsce najczęściej przyrządza się w ten sposób ogórki, kapustę, tworzy zestawy sałatkowe. Jednak z otwarciem na świat ten realny i ten wirtualny eksperymentujemy z coraz większą śmiałością. Nasze pomidory z plastrami cebuli sprawdzają się jako dodatek do kanapek, sałatek i dań głównych.

Keczup śliwkowy

Zapiekanki, hamburgery, kanapki, frytki, kiełbaski, pizza – łączy je jeden sos. Keczup. Większość z nas identyfikuje ten pomidorowy sos ze Stanami Zjednoczonymi. Jednak okazuje się, że jak wiele produktów, bez których nie wyobrażamy sobie życia wywodzi się z Chin. Ten popularny sos powstał około 2 000 lat temu. Chińczycy używali tego sosu do przyrządzania ryb. Oryginalna nazwa to kôe-chiap, w chińskim dialekcie Xiamen znaczy dokładnie zaprawa do ryb. W jego skład wchodziły m.in. orzeszki ziemne, anchois i nasiona fasoli. W Polsce prawdopodobnie pojawił się po II wojnie światowej, kiedy produkty zachodnie stały się bardziej dostępne. Są różne rodzaje ketchupów: łagodny, pikantny, meksykański, sycylijski, kaszubski, do szaszłyków, bezglutenowy, bio, dla dzieci, bez octu, bez cukru i bez konserwantów oraz o obniżonej zawartości kalorii. Istnieje również wiele zaskakujących w smaku ketchupów, w tym ketchup z oliwek, ketchup jabłkowy, ketchup sriracha, ketchup curry, keczup z bekonu, ketchup jalapeno, ketchup truflowy i ketchup wiejski. W naszej kuchni popularny jest również ketchup z cukinii oraz ze śliwek. Do, którego dziś Was zachęcamy.

Pieczarki faszerowane mięsem

Pieczarki są jednym z najpopularniejszych grzybów konsumowanych na całym świecie. Obecnie są bardzo popularne i łatwo dostępne, jeszcze w XVI wieku biała odmiana uchodziła za rarytas i trafiała tylko na stoły najzamożniejszych. Najbardziej znane są: pieczarka biała o niewielkich rozmiarach i bardzo jasnych kapeluszach oraz brązowa pieczarka portobello, która osiąga większe rozmiary, ma dużo ciemniejszy kolor, intensywny smak i jest bardziej mięsista od tradycyjnej odmiany. Pieczarki są niskokaloryczne, a jednocześnie bogate w białko i błonnik. Są dobrym źródłem wielu witamin i minerałów, takich jak witaminy z grupy B, witamina D, selen, miedź i potas. Pieczarki można spożywać na wiele sposobów - surowe, smażone, duszone, marynowane, solone,  grillowane lub pieczone. Są one popularnym dodatkiem do sałatek, zup, sosów, potraw mięsnych, a także pizzy. A co nam podkreśli smak pieczarek? Do pieczarek doskonale pasują podstawowe dodatki takie jak: sól, pieprz, czosnek i cebula. Smak pieczarek świetnie uwydatnią także: rozmaryn, majeranek, jałowiec, curry, cynamon, gałka muszkatołowa, lubczyk, papryka, pieprz, natka pietruszki, tymianek, koper, anyż i zioła prowansalskie.

Sałatka szwedzka

Ta sałatka obiadowa jest od lat popularna w naszym kraju. Szwedzi ponoć kompletnie jej nie znają. Pewne jest jednak, że Szwedzi lubią  słodkie dania np. śledzie, niektóre potrawy mięsne, dodatek borówek do obiadu. To tak jak z rybą po grecku, z fasolką po bretońsku czy z pieczenią rzymską. Zawarta w nazwie nazwa geograficzna niekoniecznie sugeruje kraju pochodzenia potrawy. Sałatka szwedzka to ogórki gruntowe, konserwowe, pokrojone w plasterki, z marchewką i cebulą. Doprawione olejem, solą i cukrem. Popularna w polskiej kuchni przez cały rok dzięki swoim walorom smakowym i łatwości podania. Świetnie komponuje się z klasycznymi daniami obiadowymi i potrawami z grilla, idealna do kotletów schabowych czy karkówki oraz żeberek słodko pikantnych. Pasuje również jako dodatek do kanapek, hot-dogów i hamburgerów. Może być również samodzielną przekąską, jako przystawka na imprezach.

Z grządki do słoika

Ogórki obrodziły obficie. Oto kolejny przepis na wykorzystanie ich w naszych kuchniach oraz zapewnienia sobie zapasów na zimę. Tym razem utrwalane w occie i cukrze. Marynaty to przetwory o charakterystycznym kwaśnym lub kwaśnosłodkim smaku i wyraźnym octowym zapachu. Ogórki użyte do marynowania powinny być dojrzałe, jędrne i twarde, bez plam, uszkodzeń i przebarwień. Najczęściej stosowane dodatki do marynat to: sól kamienna, cukier, liście laurowe, ziele angielskie, pieprz, gorczyca, koper, papryka ostra, czosnek, cebula i chrzan. Przyprawy w połączeniu z zapachem octu nadają marynatą właściwy aromat i smak. Dodatkowo większość przypraw zawiera fitoncydy, które działają utrwalająco. Fitoncydy to związki o właściwościach bakteriobójczych znajdują się w wielu produktach roślinnych. Możemy dodawać różnorodne przyprawy, ale należy pamiętać o umiarze w ich stosowaniu. Przyprawy wzmacniają zapach marynat i mogą dodać im specjalnego smaku, ale nie mogą go zagłuszać. Trzeba pamiętać, że im kwaśniejsza marynata, tym więcej przypraw należy dodać. Natomiast w marynatach nie należy przesadzać z solą. Gotowe marynaty najlepiej smakują po 2-3 tygodniach przechowywania. I ostatnia rada, otwarte słoiki przechowuje się w chłodnym miejscu. Marynaty psują  się po otwarciu i najlepiej przygotowywać je w niedużych słoikach.

Coleslaw

Coleslaw to jedno z tych typowo amerykańskich dań, które oczywiście wymyślono gdzie indziej – w tym przypadku zasługi przypisują sobie: Wielka Brytania, Holandia lub Niemcy. Niektóre książki twierdzą, że danie to zostało podane po raz pierwszy w starożytnym Rzymie. Danie w dzisiejszej postaci najprawdopodobniej pierwotnie powstało w Holandii. Termin surówka coleslaw pochodzi od holenderskiego wyrażenia koosla, co oznacza „sałatka z kapusty”. Przepisy podobne do surówki coleslaw stosowano w amerykańskich domach już od 1770 roku. Jednak jednym z najważniejszych momentów w historii sałatki coleslaw było wynalezienie majonezu w XVIII wieku. Jedyną stałą cechą prawdziwej sałatki coleslaw jest kapusta. Do sosu jedni używają majonezu, inni octu, soku z cytryny, kwaśnej śmietany lub jogurtu naturalnego. Chociaż główne składniki są nadal w większości obecne, surówki w całej Ameryce wzbogaciły się o nowe smaki i odmiany. Zainspirowane składnikami z całego świata, surówki mogą dziś zawierać dziwne połączenia. Na przykład curry, olej sezamowy, pak choi, jabłka, musztardę, zieloną paprykę, pieczoną paprykę, czosnek, rzodkiewkę a nawet jalapeno oraz nasiona selera i kminku. Nie ma nawet zgody co do tego, czy coleslaw to sałatka, przysmak, przystawka czy dodatek. Ta surówka doskonale pasuje do mięs, szaszłyków, hamburgerów, pieczonej piersi z kurczaka, karczku, a nawet grillowanej kiełbaski. Innym zastosowaniem sałatki jest zaserwowanie jej do kotleta schabowego z ziemniakami.

Szybka sałatka z ogórków po koreańsku

Niejednokrotnie stajemy przed wyzwaniem, jaką surówkę przygotować do posiłku. Najczęstszym dodatkiem do naszych obiadów czy kolacji jest ogórek kiszony, mizeria z ogórków, sałata z sosem winegret, kapusta kiszona z marchewką czy surówki na bazie białej lub czerwonej kapusty z odrobiną majonezu i świeżym koperkiem lub pietruszką. Jeśli mamy ochotę na coś innego, taki klasyczny zestaw możemy przełamać kuchnią orientalną, np. koreańską. Kuchnia koreańska jest znana przede wszystkim z ryżu, warzyw, zup i potrawek oraz popularnych kimbap (ryż owinięty w nori) czy kimchi. Kolejnym unikalnym elementem są banchan, czyli przekąski charakterystyczne dla kuchni koreańskiej, które stanowią dla wielu osób azjatycki comfort food. W kuchni azjatyckiej królują warzywa. Najczęściej serwuje się kapustę pekińską, rzodkiew, szalotkę, ogórki, a także grzyby i soję. Koreańscy kucharze chętnie wykorzystują różne części roślin: kiełki, korzenie, nasiona, owoce, liście i łodygi. Prawdziwy czar koreańskich potraw to kiszonki, które zostały wpisane na Listę Niematerialnego Dziedzictwa UNESCO. Koreańczycy i nie tylko oni,  uwielbiają wyraziste potrawy, dlatego na ich talerzach często lądują ostre, dobrze doprawione smakołyki. Takie są właśnie ogórki, na które mamy poniższy przepis.

Kurczak z grilla na obiad

Majówka to termin startowy, jeśli chodzi o sezon grillowy. Od pierwszych ciepłych dni, odpalamy nasze grille i serwujemy rodzinie i gościom przepyszne jedzenie. Co sezon rozwijamy bardziej swoje umiejętności kulinarne, aby zaskakiwać gości niebanalnymi daniami. Oprócz klasyki gatunku, czyli kiełbaski, kaszanki, karczku, piersi z kurczaka i boczku, coraz częściej na grillach gości egzotyka. I tak np. krewetki na trawie cytrynowej z grillowanym czosnkiem, stek z tuńczyka z sezamem czy rozbef z grilla z frytkami z batatów i dipem z habanero, z pewnością znajdą uznanie wśród biesiadników. Niewątpliwie ważnym elementem jest marynata, która przyprawia mięso i warzywa. Marynaty mogą być łagodne albo pikantne, słodkie lub kwaśne, owocowe i egzotyczne. Chude mięso i ryby najlepiej umieszczać w marynatach bogatych w tłuszcze. Mięsa tłuste lubią marynaty octowe lub winne. Istotne jest abyśmy nie dodawali do marynaty soli, ponieważ sól pozbawia przeznaczone do grillowania produkty wody. Do grillowania niewątpliwie przydadzą się nam również przyprawy, którymi będziemy posypywać potrawy podczas grillowania: tymianek, rozmaryn, cząber, oregano, estragon, majeranek osobno lub w mieszankach. Dobrym dodatkiem do dań grillowanych będą dipy i sosy. Sos z rukoli, krem musztardowy, sos ananasowy z rumem, pikantny krem cytrynowy, sos twarogowy z ziołami, sos curry. Nie należy zapominać również o napojach. I tak cytrynowa lemoniada, owocowa sangria, aperitify, wódka, piwo, wino czy samodzielnie wykonane koktajle typu Bloody Mary czy Gin Fizz to niewątpliwie dobre dopełnienie grillowych spotkań. W naszym menu znajduje się kurczak. Jedno z częściej przygotowywanych mięs. Jest lekkostrawne i chude. Skórka na mięsie chroni drób przed wysuszeniem a grillowana jest chrupiąca i świetnie smakuje. Do pałek z kurczaka dorzuciliśmy jeszcze ponacinane ziemniaki z masłem i tymiankiem przygotowane w foli aluminiowej i cukinię zamarynowaną w oliwie czosnkowej.

Soczewica a’la falafel

Falafle to popularny na Bliskim Wschodzie „fast food”, smażone w głębokim tłuszczu kulki. Najczęściej wytwarza się je z ciecierzycy, fasoli fava lub kombinacji tych dwóch. Większość przepisów zawiera szeroką gamę ziół, przypraw i innych składników, takich jak cebula, pietruszka, kolendra, przecier czosnkowy, kminek, czarny pieprz, mąka i olej roślinny. Danie najprawdopodobniej wywodzi się z Egiptu. Spekuluje się, że jego historia może sięgać historii faraonów. Jednak najwcześniejsze pisemne wzmianki o falaflach ze źródeł egipskich pochodzą z XIX wieku. Można domniemywać, że olej był prawdopodobnie zbyt drogi, aby można go było używać do głębokiego smażenia w starożytnym Egipcie. My jak zwykle idziemy trochę pod prąd i postanowiliśmy jako produkt główny wykorzystać soczewicę zieloną wzbogaconą rodzimymi warzywami, tj. marchew, pietruszka czy cebula. Już na starcie dobra wiadomość dla dbających o linię, soczewica zielona ma ok. 116 kcal w 100 g a cieciorka 164 kcal w 100 g. Dla nadania im orientalnego smaku wykorzystaliśmy te same przyprawy jak w tradycyjnych falaflach oraz te bardziej charakterystyczne dla kuchni hinduskiej jak imbir czy kurkuma. Druga modyfikacja dotyczyła obróbki termicznej. Nie smażyliśmy naszych kotlecików w głębokim oleju, tylko upiekliśmy ich 2 blachy w piekarniku. Naszym mottem od zawsze jest radość z gotowania i wykorzystanie dobrodziejstw innych kuchni do eksperymentowania.