Na uroczysty i codzienny obiad

Dodano: 10-05-2025 w kategorii: przepisy z mięsem, przepisy kulinarne autor: sklep

Rosół nadaje się na wystawniejsze i te zwyczajne obiady. Jest bezwzględnym punktem menu wesel, komunii, chrzcin, czy restauracyjnych imprez. W Polsce na 100%, rodzinny niedzielny obiad będzie zawsze z rosołem. Rosół znany jest na całym świecie pod różnymi nazwami i w różnych wersjach. W Chinach to bulionu z kurczaka z dodatkiem imbiru, w Japonii to rybny dashi, we Francji bouillon, najbliższy naszemu rosołowi, chociaż dużo bardziej tłusty. Rosół to wywar mięsno warzywny. Do rosołu nadają się udka, korpus, szyja i skrzydełka z kurczaka, a także wołowina. Można również użyć indyka, kaczki, gęsi lub perliczki. Najpyszniejszy jest jednak z mięs mieszanych. Niedzielny rosół jest idealną bazą dla zup na cały tydzień: pomidorowej, ogórkowej, krupniku czy pieczarkową. Oprócz tradycyjnych przypraw: lubczyku, pieprzu ziarnistego, ziela angielskiego czy liści laurowych, możemy dodać np. kardamon, który wzbogaci aromat tradycyjnego rosołu. Sos sojowy wydobędzie głębszy smak rosołu. Cytryna lub limonka dodawana do zupy jako kontrast dla tłustego bulionu. Natomiast dodanie imbiru do rosołu może wzbogacić jego smak i dodać mu rozgrzewającego efektu, a także wspierać odporność.

Składniki:

1 kurczak
500 g mięsa wołowego (pręga, szponder, łata)
3 marchewki
2 pietruszki
3 l wody
1 cebula
przyprawy: lubczyk, pieprz ziarnisty, ziele angielskie, liść laurowy, sól

Przygotowanie:

Mięso na rosół musi być świeże. Należy go przemyć w zimnej wodzie, ale nie moczyć. Zalać zimną wodą. Gotujemy około 2 godziny, cały czas utrzymując jak najmniejszy ogień. Na ok. pół godziny przed końcem dodajemy opieczoną całą cebulę, marchew, pietruszkę, przyprawy: lubczyk, pieprz ziarnisty, ziele angielskie, liść laurowy. Bulion solimy dopiero przed włożeniem do niego warzyw: jeśli posolimy go wcześniej, stanie się to samo, co w przypadku dodania gorącej wody do surowego mięsa. Mięso zatrzyma w sobie aromat i nie "odda go" wodzie. Rosół podczas gotowania należy szumować, czyli od czasu do czasu zbierać pianę na powierzchni bulionu za pomocą łyżki cedzakowej, zwanej inaczej szumówką. Dzięki temu zbierzemy większe skupiska ściętych białek. Nie zawsze musimy szumować wywar, robimy to wtedy, gdy zależy nam na klarownej zupie. Rosołu nie mieszamy, jeżeli bulion zbyt mocno wyparował, dolewamy do garnka wrzątek, a nie zimną wodę.

Komentarze do wpisu (0)

Blog kategorie

Blog archiwum

nie	pon	wto	śro	czw	pią	sob
	1	2	3
4	5	6	7	8	9	10
11	12	13	14	15	16	17
18	19	20	21	22	23	24
25	26	27	28	29	30	31

Swojskie przepisy

Dyniowa kremowa

20-10-2026 , sklep

Dyniowa kremowa

Zupa dyniowa powstaje z ugotowanego i zblendowanego miąższu dyni, najczęściej z dodatkiem podsmażonej cebuli, czosnku oraz bulionu. Klasyczna wersja przygotowywana jest na wytrawnie, ponieważ naturalna słodycz dyni doskonale kontrastuje z ostrymi i korzennymi przyprawami. Wersja na słodko, popularna w PRL np. na mleku z zacierkami, to tradycyjna zupa z dzieciństwa. Dynię gotuje się w niewielkiej ilości wody, blenduje, a następnie łączy z mlekiem i cukrem lub miodem oraz cynamonem. Podaje się ją najczęściej z domowymi zacierkami, makaronem lub ryżem. Jednak to wariant wytrawny lub słodko-pikantny cieszy się największą popularnością. Dynię należy obrać (odmiany Hokkaido nie trzeba obierać), usunąć gniazda nasienne i pokroić w kostkę. Aby zupa miała głębszy smak, pokrojoną dynię można najpierw upiec w piekarniku ok. 20-30 minut w 200°C. W garnku, na maśle lub oliwie, szkli się posiekaną cebulę oraz czosnek, często dodaje się też starty świeży imbir. Do warzyw dorzuca się dynię, całość zalewa gorącym bulionem warzywnym lub drobiowym i gotuje do miękkości ok. 15-20 minut. Zupę miksuje się na gładki krem. Na koniec warto dodać odrobinę śmietanki, mleczka kokosowego lub masła, aby nadać jej aksamitną konsystencję. Dynia z natury jest mdła i słodkawa, dlatego kluczem do sukcesu są wyraziste przyprawy. Imbir nadaje cytrynową świeżość i ostrość. Gałka muszkatołowa, absolutny klasyk do dyni, nadaje jej głęboki, lekko ziemisty smak. Kurkuma podkręca piękny, pomarańczowy kolor. Aby wyostrzyć smaki możemy dodać chili lub pieprz cayenne, który przełamie słodycz dyni. Natomiast curry świetnie pasuje, jeśli robimy zupę w stylu orientalnym. Jak zawsze niezastąpiony będzie czosnek granulowany a dodany na koniec gotowania sok z limony albo cytryny idealnie zbalansuje smak.

czytaj całość »

Stek

18-10-2026 , sklep

Stek

Stek T-bone oraz Tomahawk to dwa z najbardziej efektownych i cenionych rodzajów steków wołowych, które różnią się pochodzeniem mięsa, budową oraz smakiem. Stek T-bone wykrawany z tylnego grzbietu wołowego z połączenia rostbefu i polędwicy. Ma kość w kształcie litery „T”, która rozdziela dwa różne rodzaje mięsa: po jednej stronie znajduje się rostbef, bardziej wyrazisty w smaku, a po drugiej polędwica, wyjątkowo krucha i delikatna. Zazwyczaj jest gruby na 2–4 cm, często waży od ok. 0,5 kg do nawet 1 kg. Stek Tomahawk to nic innego jak antrykot z długa kością żebrową. Charakterystyczna jest wystającą kość, często powyżej 12 cm, która wyglądem przypomina indiański toporek - tomahawk. Jeśli chodzi o strukturę, to jest bardzo mocno marmurkowaty, bogaty w przerosty tłuszczu, dzięki czemu jest niezwykle soczysty, aromatyczny i miękki. Kość podczas obróbki cieplnej działa jak izolator termiczny i wzmacnia smak. Tomahawki są to zazwyczaj ogromne, imponujące steki o wadze często przekraczającej 1 kg. Najlepsze steki są sezonowane, a proces ten jest kluczowy dla uzyskania wyjątkowej kruchości oraz głębokiego smaku mięsa. Świeża wołowina prosto z uboju jest twarda i gumowata, dopiero sezonowanie, czyli kontrolowany proces dojrzewania, zmienia jej strukturę. Sezonowanie polega na przechowywaniu elementów wołowiny w ściśle określonych warunkach temperatury (ok. 1–3°C) oraz wilgotności. W tym czasie naturalne enzymy zawarte w mięsie rozbijają twarde włókna białkowe, dzięki czemu stek staje się miękki i kruchy. Jeśli chodzi o zastosowanie przypraw, to steki nie potrzebują ich wiele. Zestaw przypraw to: sól gruboziarnista, pieprz świeżo mielony, czosnek, rozmaryn, tymianek i masło. Stek wołowy najlepiej podawać z klasycznymi dodatkami np. ziemniaki, frytki, świeżymi lub grillowanymi warzywami (szparagi, cukinia, sałatka z rukoli) oraz wyrazistym masłem ziołowym lub sosem pieprzowym.

czytaj całość »

Prażone do słoików

16-10-2026 , sklep

Prażone do słoików

czytaj całość »

Moussaka

12-10-2026 , sklep

Moussaka

Klasyczna moussaka to tradycyjna grecka zapiekanka składająca się z warstw podsmażonego lub upieczonego bakłażana, ziemniaków, gęstego sosu z mielonego mięsa, sosu beszamel oraz żółtego tartego sera. Główny skład to warzywa: plastry bakłażana (oberżyny) oraz często warstwa ugotowanych lub podpieczonych ziemniaków na spodzie. Czasami dodaje się też cukinię. Kolejny składnik to mielone mięso, najczęściej jagnięcina, wołowina lub ich mieszanka, duszone z cebulą, czosnkiem, pomidorami oraz winem. Jeśli chodzi o przyprawy to nie używamy ich za wiele, charakterystyczny aromat nadaje mięsu dodatek cynamon, a także oregano, liść laurowy, sól, pieprz i gałka muszkatołowa. Zwieńczeniem dania jest sos beszamelowy, gruby, kremowy sos z masła, mąki i mleka, doprawiony gałką muszkatołową, którym oblewa się zapiekankę od góry. Nie należy zapominać o startym żółtym serze np. parmezan, mozzarella lub ser kefalotyri, którym posypujemy moussakę na wierzchu przed pieczeniem. Moussakę najlepiej podawać ze świeżą sałatką grecką, chrupiącym pieczywem lub sosem tzatziki. Moussaka to bardzo sycąca zapiekanka, dlatego pasują do niej lekkie i świeże dodatki, które równoważą smak sosu beszamelowego i mięsa.

czytaj całość »

Czekoladowe z malinami

08-10-2026 , sklep

Czekoladowe z malinami

Ciasto czekoladowe z malinami nie ma jednego konkretnego autora ani ojczyzny, ponieważ stanowi nowoczesne połączenie klasycznego ciasta czekoladowego oraz tradycji cukierniczych Europy i Ameryki Północnej. Czekolada wywodzi się z Ameryki Środkowej i Południowej, gdzie starożytne cywilizacje Majów i Azteków uprawiały kakaowiec. Do Europy trafiła w XVI wieku za sprawą konkwistadorów. Maliny pochodzą z Azji i Europy, a w stanie dzikim rosły na obszarach umiarkowanych. Starożytni Rzymianinie i Grecy jako pierwsi opisywali ich uprawę. Współczesna forma ciasta wypiekanego z mąki, cukru i kakao lub czekolady spopularyzowała się w XIX i XX wieku w Stanach Zjednoczonych i Europie Zachodniej. Samo zestawienie głębokiego, słodkiego smaku czekolady z kwaskowatymi malinami to klasyczny duet francuskiej i międzynarodowej patiserii. Słowo patisserie, z francuskiego pâtisserie, oznacza cukiernię, ciastkarnię lub sztukę cukierniczą. Tradycyjna francuska sztuka wypieku słodyczy, wymagająca dużej precyzji i kunsztu. Owoce leśne lub ogrodowe dodawano do ciężkich ciast czekoladowych, takich jak brownie czy torty, w celach przełamania słodyczy. W Polsce połączenie to stało się niezwykle popularne w domowych wypiekach oraz nowoczesnych cukierniach.