Pstrąg wędzony na ciepło

Pstrąg wędzony z wędzarni (u nas Borniak) to klasyk, który zachwyca soczystym mięsem i aromatyczną, złotą skórką. Kluczem do sukcesu jest odpowiednie solenie, dokładne osuszenie ryby przed wędzeniem oraz właściwa temperatura, najlepiej wędzić w temperaturze 50-60°C na zrębkach. Do wędzenia pstrąga najlepiej sprawdzają się zrębki olchowe, bukowe oraz z drzew owocowych np. jabłoni, czereśni czy śliwy. Olcha nadaje rybie piękny, ciemnożółty lub cytrynowy kolor. Buk barwi skórkę na jasny, głęboki złocisty kolor, jest nieco bardziej intensywny niż olcha, ale wciąż łagodny. Dodatek zrębków owocowych nadaje skórce delikatny połysk i jasnobrązowy odcień oraz owocowy, lekko słodkawy, z nutą wanilii. Wędzenie pstrąga to proces, który wymaga precyzji na każdym kroku. Kluczowe etapy to: przygotowanie, patroszenie i dokładne mycie, peklowanie, moczenie w solance 8-12h, suszenie do uzyskania pergaminowej skóry, wędzenie właściwe dymem o temp. 50-60°C oraz podpiekanie dla uzyskania soczystego mięsa. Wędzenie ryb wymaga odpowiedniego przygotowania i narzędzi, które ułatwią proces obróbki dymem oraz zapewnią rybom właściwy kształt i stabilność. Akcesoria do wędzenia ryb to: haki wędzarnicze, ruszty i kosze, zrębki wędzarnicze, termometr wędzarniczy, pojemniki spożywcze do solanek.

Wiosenna marynata

Wiosenne warzywne marynaty to świetny sposób na wykorzystanie nowalijek, takich jak rzodkiewki, szparagi czy młoda marchewka. Bazują one na lżejszych zalewach z dodatkiem ziół (np. koperku, mięty), octu jabłkowego lub ryżowego i soków cytrusowych. Wiosenne marynaty to świetny sposób na nadanie potrawom lekkości. Idealnie komponują się z drobiem, rybami i młodymi warzywami. Do marynowania nadaje się większość warzyw. Najlepsze efekty uzyskamy, wybierając warzywa jędrne, świeże i wolne od uszkodzeń. Klasyczna, octowa zalewa (woda, ocet, cukier i przyprawy) świetnie wydobywa smak i pozwala cieszyć się nimi nie tylko po kilku godzinach czy dniach ale również przez cały rok. Najpopularniejsze warzywa do marynowania to oczywiście ogórki, papryka: słodka, ostra, chili lub pepperoni, małe cebulki perełkowe czy szalotki, marchew, seler, czosnek, fasolka szparagowa. Papryka świetnie smakuje w słodko-kwaśnej zalewie. Cukinia i patisony, to warzywa o łagodnym smaku, które doskonale chłoną aromat przypraw. Buraki natomiast najczęściej marynowane w całości, w plastrach lub w postaci startej. Kalafior najczęściej dzielimy na  drobne różyczki. Warto wiedzieć, że większość warzyw (np. kalafior, marchew, fasolkę) przed włożeniem do słoików warto krótko zblanszować (obgotować we wrzątku), aby zachowały odpowiednią strukturę i piękny kolor. Z przypraw polecamy: liść laurowy, ziele angielskie, gorczyca, pieprz ziarnisty, koper, czosnku.

Grzybowa

W zależności od regionu i tradycji rodzinnych zestaw wigilijnych potraw jest różny, ale zwyczajowo na wigilijnym stole powinny znaleźć się wszystkie płody ziemi, a potraw powinno być dwanaście. Wśród potraw zawsze jest zupa, ale nie jedyna. Wśród klasyków, czyli barszczu czerwonego czy zupy grzybowej, każdy region ma swoją zupę: Śląsk siemieniotkę czyli zupę lnianą, Kresy zupę migdałową z rodzynkami, Podhale kwaśnicę  z kapusty i grzybów a Pomorze i Kaszuby zupę z brządu, czyli z suszonych owoców oraz zupę rybną. W dawnych czasach zupy wigilijne miały zapewnić jedzącym zdrowie i dostatek na nadchodzący rok. Każdy składnik symbolizował co innego: kapusta dostatek, grzyby zdrowie, ryby obfitość, mak i groch nadzieję na odrodzenie, chleb i kluski sytość, orzechy i bakalie urodzaj i miłość. Staropolskim zwyczajem należało w daniach wigilijnych umieścić jak najwięcej przynoszących szczęście składników. U nas musi być zupa grzybowa, natomiast dzieci zawsze wolały kompot z suszu z kluskami ;)

Kalafior w marynacie curry

Kiszenie i marynowanie kalafiora to tradycja kulinarna przekazywana z pokolenia na pokolenie. Sam kalafior jest łagodny, ale po zamarynowaniu lub ukiszeniu nabiera wyrazistego, pikantnego smaku, który urozmaici niemal każdą potrawę. Marynowany kalafior to niezwykła przekąska, która może urozmaicić twój stół i zaskoczyć gości wyjątkowym smakiem. Jedną z najwspanialszych rzeczy w przygotowywaniu marynowanego kalafiora jest możliwość eksperymentowania z przyprawami. Możemy dodać rozmaryn, tymianek, ziele angielskie, liście laurowe, paprykę chili, ale także kurkumę czy curry by warzywo zyskało piękny złocisty kolor. Marynowany kalafior doskonale komponuje się z sycącymi daniami jesiennymi i zimowymi. Jadam go również jako przekąskę z chipsami, serami czy daniami z grilla.

Zimne nóżki z szybkowaru

Zimne nóżki to nazwa potrawy, czyli do wieprzowych raciczek, nóg i golonki. Zimne nóżki to danie o długiej tradycji kulinarnej w Polsce. Pierwsze informacje o podawaniu galaret mięsnych pochodzą z przełomu XV - XVI wieku, a konkretnie na ucztę weselną Zygmunta I Starego i Bony Sforzy w 1518 roku. Potrawa ma korzenie w kuchni europejskiej i bliskowschodniej. Galarety mięsne istniały w kuchniach arabskich, a w średniowieczu kucharze odkryli sposoby na zagęszczanie bulionu. Wersje zimnych nóżek są popularne w wielu kuchniach słowiańskich i europejskich, a w Polsce przyjęły się pod różnymi nazwami regionalnymi. Na galaretkę z nóżek wieprzowych najczęściej mówiło się zimne nóżki, W różnych regionach Polski potrawa na lokalne nazwy: galart, studzienina czy zylc. Dzięki wynalezieniu i upowszechnieniu żelatyny spożywczej, galarety – przynajmniej teoretycznie - stały się łatwiejsze w przygotowaniu. Zimne nóżki podaje się schłodzone, pokrojone z dodatkami, skropione octem lub sokiem z cytryny, a także podane z pieczywem, chrzanem, kiszonymi ogórkami oraz świeżymi ziołami, takimi jak natka pietruszki czy kolendra. Są podawane jako zakąska do wódki.

Bez liścia laurowego ani rusz

Liść laurowy inaczej nazywany jest wawrzynem szlachetnym lub liściem bobkowym. W starożytności przyozdabiał nie tylko głowy poetów i władców, ale także służył w lecznictwie i był powszechnie podawany na przeziębienia i reumatyzm. W Polsce roślina ta nie występuje w formie dzikiej, ale nadaje się do uprawy jako roślina doniczkowa. Naturalnie liść laurowy rośnie w krajach takich jak: Indie, Pakistan i inne kraje południowej Azji, okolice wybrzeża morza Śródziemnomorskiego, Meksyk, Wyspy Kanaryjskie. Liść laurowy ma smak od ostrego do gorzkiego, suszony wydziela ciepłą, ziołową, korzenną woń. Stosowane w kuchni liście laurowe wzmacniają smak wytrawnych potraw i nadają im bogaty, charakterystyczny aromat. Liście laurowe wykorzystuje się w mięsnych potrawach, zupach, daniach jednogarnkowych, pieczeniach, rybach, kiełbasach. Przyprawy oraz olejki eteryczne na bazie liścia laurowego ze względu na swoje właściwości przeciwbakteryjne i antyoksydacyjne mogą przedłużyć trwałość produktów.  Bez liścia laurowego nie wyobrażamy sobie bulionów, bigosów czy marynat. Zwłaszcza marynat. Papryki, ogórki, dynie, cukinie, grzybki w occie tylko w towarzystwie liścia laurowego. Propozycja dla Was sałatka zimowa z ogórków. Róbcie zapasy na zimę, bo sezon wegetacyjny przeszedł do drugiej połowy.

Lubczyk nie tylko do maggi

Maj i pierwsza połowa czerwca, to intensywny czas na zbieranie i przetwarzanie ziół. Zasada jest prosta, zioła zawsze zbieramy przed ich kwitnieniem. Dziś opowiemy Wam trochę o lubczyku, bylinie o intensywnym, korzennym aromacie, przypominającym nieco seler, ale z bardziej pikantną, głęboką nutą. W kuchni stosujemy głównie liście i łodygi, natomiast korzeń znajduje swoje zastosowanie, szczególnie w nalewkach czy syropach. Lubczyk od razu kojarzy nam się z maggi. W ubiegłym sezonie podawaliśmy na blogu przepis na domową maggi, zachęcamy do powrotu do niego. Najlepiej zbierać lubczyk w suchy dzień, rano, po obeschnięciu rosy. Suszymy go w przewiewnym, zacienionym miejscu, unikamy słońca, lubczyk wtedy traci większość olejków eterycznych. Lubczyk możecie ususzyć w suszarce do grzybów, temperatura nie powinna przekraczać 40°C. Taki suszony lubczyk, możecie utrzeć w moździerzy i stosować do zup, szczególnie do rosołu, zupy jarzynowej czy krupniku. Suszony lubczyk użyjemy też do gulaszu z wołowiny lub wieprzowiny, dań jednogarnkowych: bigosu bądź leczo, mięs pieczonych, pasztetów domowych i sałatek ziemniaczanych. Świeże liście i korzeń natomiast używany jest do nalewek wspierających odporność organizmu, a także poprawiający trawienie. Nalewka działa też moczopędnie i poprawia samopoczucie. Świetnie rozgrzewa, szczególnie w zimne, zimowe dni. W naszych sklepach znajdziecie suszony lubczyk, moździerze, drożdże do wytworzenia alkoholu, butelki, słoiki, suszarkę do grzybów oraz dodatki do nalewek, np.: cynamon, goździki, płatki róży czy suszoną skórkę pomarańczową. Poniżej przepis na nalewkę

Na uroczysty i codzienny obiad

Rosół nadaje się na wystawniejsze i te zwyczajne obiady. Jest bezwzględnym punktem menu wesel, komunii, chrzcin, czy restauracyjnych imprez. W Polsce na 100%, rodzinny niedzielny obiad będzie zawsze z rosołem. Rosół znany jest na całym świecie pod różnymi nazwami i w różnych wersjach. W Chinach to bulionu z kurczaka z dodatkiem imbiru, w Japonii to rybny dashi, we Francji bouillon, najbliższy naszemu rosołowi, chociaż dużo bardziej tłusty. Rosół to wywar mięsno warzywny. Do rosołu nadają się udka, korpus, szyja i skrzydełka z kurczaka, a także wołowina. Można również użyć indyka, kaczki, gęsi lub perliczki. Najpyszniejszy jest jednak z mięs mieszanych. Niedzielny rosół jest idealną bazą dla zup na cały tydzień: pomidorowej, ogórkowej, krupniku czy pieczarkową. Oprócz tradycyjnych przypraw: lubczyku, pieprzu ziarnistego, ziela angielskiego czy liści laurowych, możemy dodać np. kardamon, który wzbogaci aromat tradycyjnego rosołu. Sos sojowy wydobędzie głębszy smak rosołu. Cytryna lub limonka dodawana do zupy jako kontrast dla tłustego bulionu. Natomiast dodanie imbiru do rosołu może wzbogacić jego smak i dodać mu rozgrzewającego efektu, a także wspierać odporność.

Bigos z kiszonej kapusty

Nie bez powodu 20 stycznia obchodzimy święto bigosu. Zimowa pora to idealna pora na takie syte, energetyczne jedzenie. Podanie głosi, że bigos został wymyślony w XV wieku przez gospodynię, która chciała z oszczędności wykorzystać resztki jedzenia, jakie pozostały jej po świętach. Do przygotowywania bigosu używa się poszatkowanej kiszonej kapusty, suszonych borowików i podgrzybków, mięsa wieprzowego lub dziczyzny, kiełbasy, suszonych śliwek oraz mieszanki przypraw takich jak kminek, liść laurowy, ziele angielskie, pieprz. Dodatek czerwonego wina o niskiej zawartości alkoholu dodatkowo podkręca smak potrawy. Bigos, aby był aromatyczny, powinien gotować się na wolnym ogniu przez około 4 godziny. Najczęściej porcja bigosu, którą przygotowujemy jest na tyle duża, że nawet przy dużej imprezie zostaje nam spora część tego przepysznego dania. Najlepiej w tej sytuacji zaraz po zagotowaniu przełożyć bigos do słoików i mocno zakręcić.

Śledź z daktylami

Adwent to czas zbilżający nas do świąt szybkimi krokami. Za 3 tygodnie usiądziemy z bliskimi przy kolacji Wigilijnej. Święta przynoszą ze sobą atmosferę świętowania, wypełnionego rodziną, przyjaciółmi i jedzeniem. Stąd propozycja na śledzia. Dodaje nie tylko głębi i smaku większości dań, ale ma również szczególne miejsce w światowych tradycjach świątecznych. Marynowany śledź jest jedną z dwunastu potraw tradycyjnie podawanych w Wigilię w Polsce, Litwie i na Ukrainie. Na stole znajdziemy go w otoczeniu barszczyku czerwonego, zupy grzybowej, pierogów z kapustą oraz grzybami, smażonego karpia czy kompotu z suszu. Ten najbardziej popularny to marynowany lub w oleju. Specjalnie dla Was propozycja połączenia śledzia marynowanego lub solonego z polskim kwaskowym jabłkiem oraz słodyczą bliskowschodniego daktyla. Do tego ciekawym połączeniem jest sos majonezowy z curry. A efekt wizualny dopełnia zielony szczypior i świeży pieprz.

Z grządki do słoika

Ogórki obrodziły obficie. Oto kolejny przepis na wykorzystanie ich w naszych kuchniach oraz zapewnienia sobie zapasów na zimę. Tym razem utrwalane w occie i cukrze. Marynaty to przetwory o charakterystycznym kwaśnym lub kwaśnosłodkim smaku i wyraźnym octowym zapachu. Ogórki użyte do marynowania powinny być dojrzałe, jędrne i twarde, bez plam, uszkodzeń i przebarwień. Najczęściej stosowane dodatki do marynat to: sól kamienna, cukier, liście laurowe, ziele angielskie, pieprz, gorczyca, koper, papryka ostra, czosnek, cebula i chrzan. Przyprawy w połączeniu z zapachem octu nadają marynatą właściwy aromat i smak. Dodatkowo większość przypraw zawiera fitoncydy, które działają utrwalająco. Fitoncydy to związki o właściwościach bakteriobójczych znajdują się w wielu produktach roślinnych. Możemy dodawać różnorodne przyprawy, ale należy pamiętać o umiarze w ich stosowaniu. Przyprawy wzmacniają zapach marynat i mogą dodać im specjalnego smaku, ale nie mogą go zagłuszać. Trzeba pamiętać, że im kwaśniejsza marynata, tym więcej przypraw należy dodać. Natomiast w marynatach nie należy przesadzać z solą. Gotowe marynaty najlepiej smakują po 2-3 tygodniach przechowywania. I ostatnia rada, otwarte słoiki przechowuje się w chłodnym miejscu. Marynaty psują  się po otwarciu i najlepiej przygotowywać je w niedużych słoikach.

Weekendowe wędzenie

Kiszona rzodkiewka

Rzodkiewki to jedne z nowalijek, kojarzą nam się z początkiem wiosny. Posiadają one liczne właściwości i wartości odżywcze. Te małe, niepozorne warzywa mają mało kalorii, a są skarbnicą witamin i minerałów, m.in. potasu, dlatego powinny włączyć je do diety zwłaszcza nadciśnieniowcy. Poza tym rzodkiewki zawierają sporo związków siarki, dlatego wzmocnią wypadające włosy i łamiące się paznokcie. Współczesna fitoterapia poleca rzodkiewki także na niestrawność i pobudzenie apetytu. Rzodkiewka to warzywo, które nadaje potrawie wyrazistego smaku. Najprostszym przepisem z wykorzystaniem tego warzywa jest twarożek z rzodkiewką. Natomiast liście rzodkiewki można wykorzystać do przygotowania zielonego pesto, które świetnie sprawdzi się jako sos do makaronu lub pasta kanapkowa. Aby wykorzystać w pełni możliwości tego warzywa o dość nietypowej porze dla tego procesu, proponujemy ukiszenie tych nowalijek. Kiszona rzodkiewka będzie wiosenną alternatywą dla jesiennych kiszonych ogórków czy kapusty.

Pieczona golonka peklowana

Golonka to regionalne danie polskie, zaczerpnięte z kuchni niemieckiej. Popularna jest również u naszych południowych sąsiadów w Czechach, gdzie golonkę podaje się z chlebem, chrzanem, musztardą, ogórkiem lub knedlami ziemniaczanym. U nas spotkamy amatorów golonki wieprzowej gotowanej, peklowanej, pieczonej czy grillowanej. Czy jednak golonka jest zdrowa? Dietetycy uważają ją za kontrowersyjny smakołyk, którego nie powinniśmy jeść częściej niż jeden, dwa razy w miesiącu. Jako najlepszy sposób „odchudzenia” produktu, proponują przygotowanie go na grillu elektrycznym, co pozwala na odcieknięcie części tłuszczu. Golonka duszona pod przykryciem wypuści część tłuszczu do sosu i będzie mniej kaloryczna pod warunkiem, że zjemy samo mięso bez sosu. Jednak prawdziwi koneserzy uważają, że najlepiej smakuje pieczona peklowana golonka w towarzystwie schłodzonego piwa. Golonka świetnie komponuje się z kapustą, buraczkami, papryką konserwową, chrzanem, musztardą, ćwikłą. Znaleźliśmy również przepis gdzie zaproponowano jako dodatek nasączone żubrówką owoce dzikiej róży, borówki, suszone śliwki czy kaparami. Do marynaty dobrze jest dodać czosnek granulowany, pieprz czarny, kmin rzymski, ziele angielskie, paprykę słodką wędzoną, paprykę ostrą chili, majeranek. Podczas przygotowania golonek skorzystaliśmy z worków foliowych do pakowania próżniowego, które po zgrzaniu stanowiły idealny pojemnik do marynowania.

Pieprzówka

Zdrowotna nalewka na kłopoty z przewodem pokarmowym. Alkaloid piperyna wzmacnia wydzielanie soków trawiennych, przeciwdziała wzdęciom, niestrawności, leczy biegunkę i zaparcia. Dodatkowo pomaga w walce z przeziębieniem i kaszlem. Pieprz to roślina z południowo-wschodnich Indii. Jest łatwo ukorzeniającym się pnączem dorastającym do 15 m. Uprawia się go dla owoców, zwanych pieprzem przyprawowym. Ta roślina ma na początku zielone owoce a następnie czerwone, które kiedy zaczynają czernieć, ścina się i suszy na słońcu. W kuchni wykorzystuje się również biały pieprz. Aby go uzyskać zbiera się pieprz czerwony w strąkach, układa warstwami i przykrywa kocami. Następnie po przefermentowaniu, zdejmuje się owocnię i pozostaje nam białe „jądro”. W kuchni znajdziemy mieszanki pieprzu: kolorowy, ziołowy, czosnkowy, cytrynowy czy pomarańczowy. Są też przyprawy zwane potocznie pieprzem, ale tak naprawdę nie są spokrewnione z nim spokrewnione np. pieprz cayeen (papryczka chili) czy pieprz syczuański uzyskiwany z suszonych oraz drobno zmielonych łupin owoców żółtokrzewu pieprzowego. Nalewka zrobiona jest z klasycznego czarnego pieprzu. Nasza jest świeżo nastawiona, po tygodniu zyskuje delikatne herbaciane zabarwienie.

Pasztet na imprezę

Pomysł na pasztet narodził się z potrzeby chwili. Na imprezę. Ale tak naprawdę chłodne miesiące to idealny czas na robienie pasztetów. Pasztet to produkt otrzymywany z jednolitej, zmielonej masy mięsnej. Do jego produkcji zazwyczaj wykorzystuje się mięso surowe, gotowane lub pieczone, niejednokrotnie w połączeniu z podrobami. Najpopularniejsze to pasztet z wieprzowiny, kaczki, indyka, kurczaka, królika lub pasztet z dziczyzny. Dla podkręcenia smaku często dodajemy do pasztetów: żurawinę, rodzynki, grzyby, śliwki, czosnek, oliwki. Pasztet doprawia się pieprzem, imbirem, gałką muszkatołową, solą i aromatycznymi alkoholami.

Kanapkowe ogórki

Przepisów na ogórki ciąg dalszy. Ogórki konserwowe są zazwyczaj wykorzystywane w kuchni, jako dodatek do dania głównego lub jako przystawka. Ogórki konserwowe są również popularnym składnikiem różnego rodzaju sałatek warzywnych i surówek. Dziś pomysł na marynowane ogórki w plastrach. Takie ogórki świetnie sprawdza się jako dodatek do hamburgerów, hot-dogów czy kanapek. Ogórki w marynacie mają słodszy i jednocześnie ostrzejszy smak niż ogórki kiszone. Dostarczają sporo wartościowych składników odżywczych, w tym błonnika pokarmowego, witaminy A, C, D, E, grupy B oraz magnezu, miedzi, wapnia, fosforu, żelaza, cynku i fluoru. I chociaż wydaje się to dość kontrowersyjne, wykazują również działanie alkalizujące, dzięki czemu pomagają przywrócić w organizmie równowagę kwasowo-zasadową. Należy jednak pamiętać, że marynata octowa nie należy do produktów lekkostrawnych i może również podrażniać błonę śluzową żołądka, dlatego nie jest polecana osób z wrażliwym układem pokarmowym, z nadkwasotą oraz wrzodami żołądka.  

Ogórki chili

Kontynuujemy cykl przepisów na przetwory z ogórków, do wykorzystania już wkrótce, kiedy nadejdą jesienne zbiory. Propozycja na pikantne ogórki w marynacie octowej. Marynowanie, czyli utrwalanie przetworów z warzyw, owoców i grzybów w zalewie octowej z dodatkiem aromatycznych przypraw, soli i cukru to jedna z najstarszych metod konserwacji żywności. Owoce i warzywa przygotowane do zamarynowania powinny być dojrzałe, jędrne i twarde, bez plam oraz uszkodzeń. Ważnymi dodatkami do marynat są zwyczajowo stosowane popularne przyprawy: liście laurowe, ziele angielskie, pieprz, gorczyca, cynamon, goździki, suche gałązki kopru, ostra papryka, czosnek, cebula i chrzan. Wszystkie marynaty nabierają właściwego smaku dopiero po 2-3 tygodniach przechowywania.   

Ogórki z miodem i musztardą

Chociaż powiedzenie sezon ogórkowy odnosi się do letniego okresu, w którym nic się nie dzieje, u nas jest wzmożony okres przetwórczy. W naszym klimacie ogórki zbieramy od lipca do października. Z reguły są dwa wysypy ogórków, w lipcu i w drugiej połowie września, kiedy masowo je przerabiamy. Te lipcowe i z początku sierpnia najlepiej ukisić lub zamarynować, najlepiej się wtedy przechowują, mają najwięcej smaku i aromatu. Te jesienne bardziej nadają się na pikle, sałatki oraz przecier z dodatkiem koperku do słoików na zimę, który następnie wykorzystamy do ugotowania ogórkowej z ziemniaczkami, ryżem lub jajkiem. Wypróbowaliśmy kilka przepisów na ogórki. Będziemy je publikować w najbliższym czasie, abyście mogli zrobić je w domu do października, kiedy sezon na ogórki ogłosimy a zamknięty.

Karkówka z szynkowaru

Działamy na rynku z miłości do jedzenia i picia. Ideą powstania Deptanej była chęć świadomego żywienia się. Przygotowywania posiłków z produktów smacznych, zdrowych, wiadomego pochodzenia i nie „naszpikowanych” ulepszaczami oraz konserwantami. Przetwórstwo spożywcze to nieskończona możliwość tworzenia, wydobywania smaków a przede wszystkim radość dzielenia się wiedzą z innymi. Dlatego przedstawiamy szynkowar. Jest to bowiem urządzenie umożliwiające przygotowywanie domowych wędlin pod kontrolą, z produktów podstawowych. Szynkowar jest urządzeniem, które powinni posiadać wszyscy miłośnicy domowych wędlin zaczynający długą i ciekawą podróż przetwórstwa mięsnego. Już tak sugestywna nazwa wskazuje, że szynkowar służy do przygotowywania szynek, mielonek i innych mięs. Zbudowany jest najczęściej ze stali szlachetnej, rzadziej z aluminium lub plastiku, najczęściej ma pokrój walca. Dodatkowo jeśli chcemy aby mięso nie miało kontaktu z metalem i gotowe łatwiej wyjmowało się z szynkowaru możemy użyć specjalnych woreczków. Aby sporządzić szynkę potrzebujemy trochę aby w końcu ją zjeść, wszystko zależy od przepisu, proces ten trwa od 1,5 dnia do 4 dni. Jednak smak i świadomość, że wykonaliśmy ją sami wynagrodzi nam trud oczekiwania.