Krupnik gryczany

Krupnik jest jedną z najstarszych polskich zup, a jej nazwa wywodzi się od dawnego określenia kaszy – „krupy”. Krupnik to tradycyjna, gęsta i pożywna polska zupa na bazie wywaru mięsnego, najczęściej wieprzowego, drobiowego lub warzywnego, której głównym składnikiem jest kasza jęczmienna. Zawiera również ziemniaki, włoszczyznę (marchew, seler, por) oraz suszone grzyby. Jest znana jako lekkostrawne, zdrowe danie rozgrzewające, popularne szczególnie jesienią i zimą. Najczęściej na gorąco, często z dodatkiem natki pietruszki. Obecnie serwowany jako klasyczny, na wędzonce, np. boczku, na żeberkach, a także wersji wegetariańskiej. Krupnik gryczany to jedna z odmian tradycyjnego krupniku. Również przygotowywany na bazie wywaru warzywnego lub mięsnego (często na kościach) z dodatkiem kaszy gryczanej, zazwyczaj niepalonej, oraz warzyw korzeniowych. Charakteryzuje się gęstą konsystencją, wyrazistym, ziemistym aromatem gryki i jest bardzo zdrowa, działając kojąco na układ trawienny. Tak, krupnik z kaszy gryczanej to doskonała, wyrazista alternatywa dla tradycyjnego krupniku jęczmiennego. Kasza gryczana nadaje zupie głęboki aromat i ciemniejszy kolor, a sam krupnik jest sycący, bezglutenowy i świetnie komponuje się z warzywami korzeniowymi oraz grzybami. 

Kebab w papierze

Jak wiecie należymy do osób, które uwielbiają tradycyjne jedzenie, ale również lubimy poeksperymentować w kuchni. Stąd pomysł na dzisiejsze danie. Kebab w papierze do pieczenia to ciekawy trend, który w ostatnich latach zrobił furorę, głównie w mediach społecznościowych. Choć brzmi nowocześnie, inspiracja jest dość klasyczna. Wywodzi się z kuchni Bliskiego Wschodu i Turcji, szczególnie z technik pieczenia mięsa w zamknięciu np. w cieście lub papierze, które pozwalają zatrzymać sok i aromaty. Dlaczego jest tak popularny?, bo jest łatwy do zrobienia w domu, zdrowszy, zawiera mniej tłuszczu niż ten z rożna a przy tym bardzo aromatyczny. Z mięs najchętniej używanych do tego kebabu zaliczymy wołowinę, mięso z kurczaka oraz baraninę. Wśród przypraw znajdziemy najpopularniejsze z dostępnych: paprykę słodką i wędzoną, kmin rzymski, kolendrę mieloną, kurkumę, chili lub harissę, sól, pieprz oraz oregano. W naszej ofercie znajduje się również gotowa przyprawa do gyrosu i kebabu, która zawiera wszystkie powyższe przyprawy. W poszukiwaniu ciekawostek o kebabie dowiedzieliśmy się, że w Berlin i Londynie jest kebab na słodko, zamiast mięsa dodaje się do niego czekoladę, czy krem czekoladowy oraz banany, truskawki i serwuje w picie lub tortilli jak klasyczny kebab. Natomiast w Japonii popularny w regionach nadmorskich jest kebab z rybą, zamiast mięsa grillowana ryba i owoce morza. No cóż my jednak pozostaniemy przy pysznym klasycznym kebabie z wołowiną.

Kolorowa pieczeń rzymska

Pieczeń rzymska to pieczony w piekarniku klops z mięsa mielonego, najczęściej formowany w podłużny bochenek. Charakterystyczną cechą wersji świątecznej jest ugotowane na twardo jajko ukryte w środku. W Polsce traktuje się ją jako danie obiadowe, zimną wędlinę na kanapki albo element świątecznego stołu. Na ciepło serwowana z ziemniakami, buraczkami, sosem pieczeniowym. Na zimno najczęściej pokrojona w plastry, podawana z chrzanem lub ćwikłą na kanapkach. Choć nazwa brzmi bardzo „śródziemnomorsko”, w rzeczywistości jej historia i tradycja są trochę bardziej złożone. Mimo nazwy nie pochodzi bezpośrednio z Rzymu. Najprawdopodobniej wywodzi się z europejskiej tradycji pieczonych klopsów np. niemieckich. Nazwa „rzymska” była w XIX–XX w. modnym określeniem nadającym potrawie „elegancji” lub zagranicznego charakteru. W polskich książkach kucharskich zaczęła pojawiać się na przełomie XIX i XX wieku, a ogromną popularność zdobyła po II wojnie światowej, jako danie tanie, wydajne i możliwe do przygotowania z dostępnych składników. Klasyczne dodatki to: sól, pieprz czarny, majeranek, czosnek, natka pietruszki. Niekiedy dodaje się do pieczeni gałkę muszkatołową, paprykę słodką, kminek i musztardę. Wierzch pieczeni możemy udekorować plastrami boczku lub koncentratem pomidorowym lub musztardą.

Naggetsy z ciecierzycy

Nuggetsy z ciecierzycy cieszą się największą popularnością w regionach o silnym wpływie kuchni roślinnej, śródziemnomorskiej i bliskowschodniej, szczególnie w Stanach Zjednoczonych, Europie i Indiach. Jako wegetariańska, bogata w białko alternatywa dla kurczaka, szybko zyskuje na popularności jako zdrowa przekąska, produkty do lunchboxów i szybkie, wegańskie dania typu fast food. Są popularne w regionie Morza Śródziemnego i na Bliskim Wschodzie, gdzie często kojarzone są z smakami przypominającymi falafel, wykorzystując takie podstawowe składniki jak ciecierzyca, zioła i przyprawy. Są często podawane w wegańskich i wegetariańskich domach w krajach zachodnich (USA, Wielka Brytania, Europa) jako pożywne i przyjazne dzieciom posiłki. Spożywane jako zdrowe przekąski, dodawane do sałatek lub podawane z dipami, takimi jak hummus czy tahini. Największym konsumentem ciecierzycy na świecie są Indie, co czyni je głównym ośrodkiem kreatywnych dań na bazie roślin strączkowych, a następnie dużym, rosnącym popytem w Stanach Zjednoczonych i Europie.

Golonka pieczona w piwie z warzywami

Fenomen golonki opiera się na kontraście między chrupiącą skórką a niezwykle soczystym, miękkim mięsem, co czyni ją ikoną polskiej kuchni. Często pieczona w piwie lub duszona z ziołami, idealna na zimowe dni. Do idealnej golonki wieprzowej niezbędne są przyprawy podkreślające jej intensywny smak i ułatwiające trawienie. Podstawą jest czosnek (w dużej ilości), liście laurowe, ziele angielskie, pieprz w ziarnach oraz majeranek. Warto dodać jałowiec, kminek, suszone warzywa (marchew, cebula, seler) oraz sól peklową. I tak ze względu na rodzaj obróbki mamy m.in. peklowanie (na mokro, na sucho) i wtedy użyjemy sól peklową (lub mieszanka soli z saletrą), liści laurowych, ziela angielskiego, pieprzu w ziarnach, jałowca oraz czosnku. Golonka lubi być gotowana natomiast w cebuli, czosnku, liściach laurowych, ziele angielskie, pieprzu w ziarnach, kminku, majeranku, marchwi, oraz korzeniem pietruszki. Do pieczenia najlepszy jest czosnek, majeranek, kminek, słodka lub wędzona papryka i tymianek. Natomiast do glazurowania golonki idealna będzie musztarda, miód, piwo (ciemne lub jasne). Nie należy zapominać, że oprócz niezaprzeczalnych walorów smakowych golonka jest też cennym źródłem kolagenu i elastyny - składników, które pozytywnie oddziałują na kondycję skóry, włosów i paznokci. Dostarcza także żelaza, zmniejszając ryzyko niedokrwistości, oraz witamin z grupy B, odpowiadających za prawidłowy metabolizm. Najlepiej podawać ze świeżym pieczywem, kapustą kiszoną, chrzanem, musztardą i oczywiście piwem.

Ryba z warzywami czyli ryba po grecku

Wiele popularnych w Polsce potraw ma nazwy sugerujące egzotyczne pochodzenie, podczas gdy w rzeczywistości są to dania rodzime lub wywodzące się z innych kultur niż sugeruje nazwa. Najpopularniejsze przykłady to fasolka po bretońsku, która pojawiła się wraz z ekspansją puszek fasolki w Wielkiej Brytanii. Sałatka szwedzka, klasyczny dodatek do obiadu, którego nie znają w Szwecji. A właściwie nie tyle nie znają, co jest tam importowana z Polski. Sernik wiedeński, którego korzenie sięgają aż starożytności. Pomysł Greków podpatrzyli Rzymianie i rozsiali po całej Europie. Innym przykładem jest placek po węgiersku. Ziemniaczany placek z gulaszem to nasza polska wariacja na temat ich kuchni. W zamian tego znajdziemy tam langosza, który z naszymi plackami ma wspólny jedynie kształt. Następnie pieczeń rzymska: mięso mielone zapiekane w całości, które nie pochodzi z Rzymu, a nazwa ma jedynie sugerować szlachetność potrawy. I proponowana przez nas dziś ryba po grecku, to absolutna klasyka polskiej kuchni, zwłaszcza świątecznej, z Grecją ma niewiele wspólnego. To danie z smażonej ryby (najczęściej filetów) podanej z warzywnym sosem na bazie marchwi, pietruszki, selera i cebuli w pomidorach. Najlepsza jest na zimno, po kilku godzinach „przegryzienia się” smaków. Smakuje lepiej następnego dnia, to jedno z tych dań, które czas tylko poprawia. Możemy ją serwować z pieczywem, solo jako przystawkę oraz  coraz częściej jako danie obiadowe z ziemniakami albo kaszą.

Smalec z mięsem i jabłkiem

Dziś propozycja w sam raz na zimowe dni, na syte śniadanie, wieczorne biesiadowanie i zabawy na śniegu: narty, sanki czy kulig. Smalec jest produkowany głównie w Chinach, a następnie w Niemczech, Brazylii i Stanach Zjednoczonych. W Polsce jest jednym z najważniejszych tłuszczów do obróbki cieplnej mięsa. Smalec pochodzi z wytapiania tkanki tłuszczowej zwierząt najczęściej wieprzowiny (słonina, podgardle, boczek), ale także gęsi, kaczek, czy dzika, będąc tradycyjnym tłuszczem zwierzęcym powszechnie używanym w kuchni do smarowania chleba, smażenia i pieczenia. Proces polega na powolnym podgrzewaniu tłuszczu, aż się wytopi, a następnie schłodzeniu go do uzyskania stałej konsystencji, często z dodatkiem skwarków, cebuli czy przypraw. Tradycyjne przyprawy do smalcu to przede wszystkim majeranek, sól, świeżo mielony pieprz, czosnek świeży lub granulowany oraz cebula. Aby wzbogacić smak, stosuje się również liść laurowy, ziele angielskie, jabłko dla nadania słodko-kwaśnej nuty, a w wersjach pikantnych paprykę wędzoną, chili lub tymianek. Najbardziej popularny to smalec pozyskiwany z tłuszczu wieprzowego. Taki właśnie proponujemy, wieprzowy z dodatkiem mięsa wieprzowego mielonego, jabłkiem oraz naszą przyprawą do smalcu. W jej składzie znajdziecie: koperek, pietruszkę, majeranek, lubczyk, cząber, kozieradkę, cebulę, papryka w płatkach, marchewkę i cebulę smażoną. Po przygotowaniu smalcu proponujemy spożywać go ze świeżym wiejskim chlebem oraz kiszonymi ogórkami, małosolnymi lub zasmażonymi jabłkami. Dobrze pasuje też do smalcu kapusta kiszona, rzodkiewka, ogórek konserwowy oraz surowa cebula.

Barszcz czerwony na żurku

Tradycyjne potrawy polskie to przede wszystkim pierogi, bigos, żurek, barszcz czerwony i schabowy, często podawane z dodatkiem ziemniaków, kaszy lub kiszonych warzyw, które podkreślają bogactwo smaków i regionalność kuchni. Inne popularne dania to gołąbki, placki ziemniaczane, śledzie w różnych postaciach, zupy np. pomidorowa, ogórkowa, krupnik oraz ciasta: sernik, makowiec, piernik, pączki. Kuchnia polska charakteryzuje się obfitością potraw mięsnych i mącznych, a także wykorzystaniem sezonowych produktów, jak grzyby leśne, kapusta i buraki. Dodatkowo każdy region ma swoje mniej lub bardziej znane potrawy. Jednym z takich dań jest barszcz czerwony na żurku. Barszcz czerwony zabielany żurkiem to wariacja na temat tradycyjnego barszczu, który zamienia się w kremową zupę o głębszym, lekko kwaśnym smaku. Podawany z ziemniakami, z dodatkiem koperku lub majeranku, dla zagęszczenia używa się śmietany. Na tę treściwą zupę traficie między innymi w powiecie piotrkowskim i w województwie świętokrzyskim, chociaż obecnie jest najczęściej wspomnieniem dzieciństwa.

Grzybowa

W zależności od regionu i tradycji rodzinnych zestaw wigilijnych potraw jest różny, ale zwyczajowo na wigilijnym stole powinny znaleźć się wszystkie płody ziemi, a potraw powinno być dwanaście. Wśród potraw zawsze jest zupa, ale nie jedyna. Wśród klasyków, czyli barszczu czerwonego czy zupy grzybowej, każdy region ma swoją zupę: Śląsk siemieniotkę czyli zupę lnianą, Kresy zupę migdałową z rodzynkami, Podhale kwaśnicę  z kapusty i grzybów a Pomorze i Kaszuby zupę z brządu, czyli z suszonych owoców oraz zupę rybną. W dawnych czasach zupy wigilijne miały zapewnić jedzącym zdrowie i dostatek na nadchodzący rok. Każdy składnik symbolizował co innego: kapusta dostatek, grzyby zdrowie, ryby obfitość, mak i groch nadzieję na odrodzenie, chleb i kluski sytość, orzechy i bakalie urodzaj i miłość. Staropolskim zwyczajem należało w daniach wigilijnych umieścić jak najwięcej przynoszących szczęście składników. U nas musi być zupa grzybowa, natomiast dzieci zawsze wolały kompot z suszu z kluskami ;)

Mielone z nadzieniem

Karminadle, sznycle, pulpety, klopsiki, frykadelki, rumsztyk, kotlet pożarski. Na pewno znacie część tych nazw. A przynajmniej jedliście nie raz te potrawy. Tak, to regionalne wariacje na temat kotletów z mięsa mielonego. Klasyczny mielony robiony jest ze zmielonego mięsa wieprzowego, najczęściej łopatki, karczku lub szynki. Oprócz mięsa, do kotletów mielonych należy dodać cebulę, czosnek, jajka i bułkę oraz podstawowe przyprawy: sól, pieprz, paprykę czerwoną, majeranek. W naszym asortymencie znajdziecie świetną przyprawę do mięsa mielonego, która w swoim składzie łączy: sól, kukurydzę, marchew, paprykę słodką, czosnek, pietruszkę, por, gorczycę, cukier, paprykę ostrą, majeranek oraz  lubczyk. Dziś kotlety robimy ze wszystkich gatunków mięs: wieprzowiny, wołowiny, drobiu, indyków. Dziś do kotletów mielonych dodajemy pieczarki, grzyby, kukurydzę, ser żółty, ananasa, paprykę, pomidory, cukinię. Tymi sposobami chcemy trochę „odchudzić” nasze kotlety i nadać im nowych niepowtarzalnych smaków. Wybór pozostawiamy oczywiście Wam, a w zanadrzu mamy przepis na kotlety mielone z piekarnika z pomidorami i papryką oraz serkiem śmietankowym i serem żółtym.

Gulasz z dziczyzny

Gulasz jako potrawa wywodzi się z Węgier, gdzie był tradycyjnym daniem pasterzy (gulyás). W swojej klasycznej formie jest bardziej gęstą zupą niż sosem, co zbliża ją do tego, co dziś nazywamy zupą gulaszową. Wersja z dziczyzny rozwinęła się w regionach, gdzie polowania były częścią lokalnej kultury, zwłaszcza na Węgrzech (szczególnie w regionie Győr i Baranya), Austrii, Słowacji oraz Czechach, Polsce, gdzie dziczyznę podaje się często w kuchni myśliwskiej. Kluczowe są przyprawy korzenne i zioła, które dobrze komponują się z intensywnym smakiem dziczyzny to: papryka słodka i ostra – wpływy węgierskie, jałowiec, klasyczna przyprawa do dziczyzny. Ponadto, liść laurowy i ziele angielskie, czosnek i cebula, kminek (szczególnie w wersjach czeskich i słowackich, pieprz czarny i papryczka chili oraz majeranek najczęściej dodawany w Polsce. Dodatkowe składniki podbijające smak zupy gulaszowej to: czerwone wino lub piwo (zwłaszcza czeskie), wędzona papryka, dodaje lekko dymnego aromatu i rzadkie, ale stosowane w kuchni myśliwskiej, owoce dzikiej róży. Jeśli nie macie lub nie lubicie dziczyzny, możecie zrobić zupę gulaszową z wołowiną.

Składniki:

Drożdżowe pierogi pieczone

Propozycja dla miłośników pierogów, wszelakich: gotowanych, smażonych, pieczonych. Nasz wybór padł dziś na pierogi drożdżowe pieczone z mięsem i sosem koperkowym z przyprawą do tzatzyków. Pierogi drożdżowe z mięsem pieczone w piekarniku to kulinarna podróż do tradycji wschodniej Polski i Kresów. To potrawa o bogatej historii, przygotowywana od pokoleń, łącząca prostotę z niezwykłym smakiem. Są złociste, pachnące, mięciutkie, a jednocześnie sycące, są kwintesencją kuchni domowej i dawnych tradycji. Dziś piecze się je coraz rzadziej, dlatego warto przywrócić je do łask. Choć pierogi kojarzymy przede wszystkim z Polską, to ich odmiana drożdżowa ma korzenie znacznie szersze. Rodziła się na styku kultur Europy Wschodniej: w Polsce, na Ukrainie, Białorusi oraz w Rosji. Najbliższą rodziną pieczonych pierogów drożdżowych są pirożki, znane w kuchni rosyjskiej i ukraińskiej. To właśnie tam najczęściej przygotowywano nadziewane bułeczki drożdżowe wypełnione mięsem, kapustą lub jajkami i wypiekane na złoto. Pieczone pierogi drożdżowe z mięsem są niezwykle uniwersalne, dlatego można je serwować na wiele sposobów — zarówno jako danie główne, jak i przekąskę. Najbardziej tradycyjnym dodatkiem jest aromatyczny barszcz czerwony, którego lekko kwaskowy smak doskonale podkreśla miękkość ciasta i wyrazistość farszu. Świetnie sprawdzą się również domowe sosy: czosnkowy, jogurtowo-ziołowy czy delikatnie chrzanowy idealne, jeśli podajemy pierogi na imprezę lub jako przekąskę do dzielenia się. W wersji bardziej klasycznej warto postawić na masło czosnkowe lub podsmażoną cebulkę, które dodają daniu aromatu i domowego charakteru. Jeśli pierogi mają pełnić rolę obiadu, znakomicie uzupełni je surówka z czerwonej kapusty, kiszone ogórki lub sałatka z kiszonej kapusty, przełamujące treściwość farszu. Co ciekawe, na wschodzie Polski podaje się je także z gorącym bulionem, który wydobywa ich delikatną słodycz. A następnego dnia świetnie smakują na zimno z pikantnym ketchupem, musztardą albo lekkim majonezem.

Burrito w tacosach

W Meksyku króluje kukurydza. Jej wykorzystanie w kuchni sięga czasów kultur Majów, Azteków i Inków, którzy czcili kukurydzę, a nawet praktykowali rytuały i ceremonie związane z cyklem jej wzrostu. Kukurydza stanowi podstawę niemal całej kuchni meksykańskiej. Jest popularnym składnikiem w do wyrobu tortilli i nachos. Tortilla to cienki, okrągły placek z mąki kukurydzianej lub pszennej, który stanowi podstawę kuchni meksykańskiej i latynoamerykańskiej, a także jest popularny na całym świecie. Służy jako baza do wielu dań, takich jak burritos, tacos, quesadillas czy enchiladas. Jak podaje Wikipedia „oryginalne meksykańskie burrito są zazwyczaj małe i cienkie, a pszenne tortille zawierają tylko jeden lub dwa spośród kilku składników: mięso lub rybę, ziemniaki, ryż, fasolę, ser asadero, chile rajas lub chile relleno”. Jednak stale rosnąca popularność dania sprawiła, że farsz zaczął być wzbogacany, dzięki czemu potrawa zyskała na wyrazistości. Natomiast meksykańskie tacos mogą przypominać danie burrito, jednak między tymi dwiema potrawami są zasadnicze różnice. Po pierwsze tortille na burrito powstają najczęściej z mąki pszennej, natomiast na tacos z kukurydzianej, a po drugie burrito jest zawijane, natomiast tacos są składane. Postanowiliśmy pobawić się i połączyliśmy kukurydziane taco z farszem z burrito. Zrezygnowaliśmy jednak z dodania do farszu ryżu. Trzon stanowi mielona wołowina doprawiona przyprawą do burrito z czerwoną fasolą i kukurydzą. Aby wyostrzyć smak dodaliśmy trochę marynowanej papryczki jalapeno. Nasza przyprawa to mieszanka ziół i przypraw: soli, kukurydzy, czosnku, cebuli, marchwi, chili, oregano, kminku, ziela angielskiego, gałki muszkatołowej, imbiru, szałwii, szczypiorku, liścia laurowego oraz słodkiej papryki.

Pasztet z grzybów

W lasach pojawiły się grzyby. Co prawda obecny brak deszczu spowolnił ich wzrost, ale na pewno niedługo będzie ich wysyp. Jeśli zaś chodzi o coś dobrego z grzybów to proponujemy Wam małe co nieco. Imponująco prosta przystawka, którą można przygotować nawet 3 dni wcześniej, przed planowanym podaniem. Pasztet z grzybów to wegetariańska wersja klasycznego francuskiego pasztetu z wątróbki. To prosty dip grzybowy, idealny na przystawkę podczas przyjęć, z wieloma alternatywnymi sposobami wykorzystania resztek. Niektóre przepisy wykorzystują zamiast wody sherry, porto lub koniak, które z pewnością można dodać, jeśli mamy je pod ręką. Połączenie czosnku, orzechów, cebuli, ziół i sera z grzybami sprawia, że przystawka ta przypadnie do gustu nawet najbardziej wybrednym smakoszom. Bazą dla tego dania są grzyby, cebula, pietruszka, czosnek i tymianek. Zamiast tymianku możemy użyć rozmarynu, ale o połowę mniej. Dla dorosłych ważna informacja: pasztet idealnie komponuje się z wytrawnym białym winem! 

Cukinia faszerowana

Neutralne i dość dyskretne, cukinie łatwo się przyprawia. Delikatny smak, miękkość i lekka słodycz cukinii doskonale komponują się z szeroką gamą przypraw, takich jak: kminek, który nada im mnóstwo smaku i aromatu, papryką i jej wędzonymi odmianami, kurkumą i jej subtelny, lekko gorzki smak przypominający imbir czy curry o lekko pikantnym smaku, przyprawą najpopularniejszą na świecie, która nada cukinii złożony smak rodem z Indii. Istnieje kilka rodzajów curry, mniej lub bardziej intensywnych i pikantnych. Jeśli wolicie lżejsze, bardziej ziołowe klimaty, takie śródziemnomorskie,  wybierzcie między koperkiem, bazylią, tymiankiem, pietruszką i szczypiorkiem – wszystkie doskonale komponują się z tym letnim warzywem. Cukinia faszerowana warzywami doskonale komponuje się z praktycznie każdym daniem głównym od grillowanego steka i burgerów, po ryby, makaron i kurczaka. My postawiliśmy na gotowe danie cukinię faszerowaną kurczakiem. Możemy delikatnie oprószyć solą i pieprzem cukinię a do podsmażenia kurczaka użyć ulubionej mieszanki przypraw do kurczaka np. przyprawa do kurczak po węgiersku, złoty kurczak czy pieczony po diabelsku. My postawiliśmy na czosnek niedźwiedzi i odrobinę curry aby nie zdominować smaku cukinii i kurczaka. Zatem zapraszamy do kuchni.

Bez liścia laurowego ani rusz

Liść laurowy inaczej nazywany jest wawrzynem szlachetnym lub liściem bobkowym. W starożytności przyozdabiał nie tylko głowy poetów i władców, ale także służył w lecznictwie i był powszechnie podawany na przeziębienia i reumatyzm. W Polsce roślina ta nie występuje w formie dzikiej, ale nadaje się do uprawy jako roślina doniczkowa. Naturalnie liść laurowy rośnie w krajach takich jak: Indie, Pakistan i inne kraje południowej Azji, okolice wybrzeża morza Śródziemnomorskiego, Meksyk, Wyspy Kanaryjskie. Liść laurowy ma smak od ostrego do gorzkiego, suszony wydziela ciepłą, ziołową, korzenną woń. Stosowane w kuchni liście laurowe wzmacniają smak wytrawnych potraw i nadają im bogaty, charakterystyczny aromat. Liście laurowe wykorzystuje się w mięsnych potrawach, zupach, daniach jednogarnkowych, pieczeniach, rybach, kiełbasach. Przyprawy oraz olejki eteryczne na bazie liścia laurowego ze względu na swoje właściwości przeciwbakteryjne i antyoksydacyjne mogą przedłużyć trwałość produktów.  Bez liścia laurowego nie wyobrażamy sobie bulionów, bigosów czy marynat. Zwłaszcza marynat. Papryki, ogórki, dynie, cukinie, grzybki w occie tylko w towarzystwie liścia laurowego. Propozycja dla Was sałatka zimowa z ogórków. Róbcie zapasy na zimę, bo sezon wegetacyjny przeszedł do drugiej połowy.

Curry z fasolką mung

 Ta zielona fasolka pochodzi z Indii, jest uprawiana w Azji Południowej, w Malezji oraz w Chinach. Kiedyś ten gatunek zaliczany był do rodziny fasolowatych dziś dumnie reprezentuje rodzinę bobowatych, tą samą do której należy nasz ulubiony bób, groszek, soczewica, cieciorka czy lukrecja. Dzięki wysokiej zawartości białka i żelaza jest doskonałym zamiennikiem mięsa w diecie wegetarian i wegan, a także mieszkańców słabiej rozwiniętych krajów. Przypisuje się jej właściwości oczyszczające, antyoksydacyjne i prebiotyczne. Z tej małej zielonej fasolki zrobimy: warzywne pasztety, kotlety, pulpetów, kanapkowe pasty oraz curry lub fasolkę po bretońsku. Kiełki fasoli mung idealnie prezentują się na pieczywie. A czym doprawiać fasolkę mung? Szczególnie polecane są: liść laurowy, lubczyk, majeranek, tymianek , cząber, imbir, kolendra, papryka słodka i ostra oraz natki pietruszki i kolendry. Dodatkowo jej smak wzbogacają cebula, czosnek, suszone pomidory oraz musztarda. Wykorzystując niektóre z powyższych przypraw polecamy Wam curry z fasoli mung, pożywne, energetyczne i pełne aromatów.

Czarny, większy brat zielonego

Czarny kardamon, naukowo znany jako Amomum subulatum lub Amomum costatum, jest przyprawą pochodzącą z Himalajów Wschodnich i części Azji Południowo-Wschodniej. Należy do rodziny imbirowatych i jest blisko spokrewniony z zielonym kardamonem. Czarny kardamon ma wędzony, ziemisty smak, większe strąki i jest często używany w daniach wytrawnych. Czarny kardamon jest czasami nazywany „dużym kardamonem” ze względu na stosunkowo większe strąki w porównaniu do zielonego kardamonu. Zielony kardamon ma bardziej kwiatowy i cytrusowy smak, mniejsze strąki i jest używany zarówno w daniach słodkich, jak i wytrawnych. Oprócz podstawowej odmiany Amomum subulatum, znajdziemy spokrewnione z nim odmiany: kardamon górski, kardamon nepalski, kardamon bengalski, kardamon sikkim czy kardamon bhutański. Chociaż dla nas największą egzotyką będzie po prostu kardamon czarny. Czarny kardamon ma wędzony, ziemisty smak z nutą żywicy i świeżością przypominającą mentol. Kardamon czarny i zielony kardamon to dwie różne odmiany kardamonu. Jest powszechnie stosowany w pikantnych potrawach, szczególnie w kuchni indyjskiej, chińskiej i południowo-wschodniej Azji. Czarny kardamon dodaje wyrazistego i wędzonego smaku curry, gulaszom i daniom z ryżem. Często jest niezbędnym składnikiem mieszanek przypraw, takich jak garam masala. Czarny kardamon jest często łączony z innymi przyprawami, takimi jak cynamon, goździki i zielony kardamon w różnych mieszankach przypraw. Uzupełnia bogate i treściwe dania, dodając głębi i złożoności do profilu smakowego.

Warzywny dodatek

Dodatek do grillowanych mięs, kiełbas czy ryb. Również do obiadu w domu. Sezon grillowy w pełni, więc stąd nasza propozycja. Warzywa możemy podszykować sobie w piekarniku i tylko odgrzać na tacy do grillowania. Jeśli zaopatrzymy się już we wszelki sprzęt do grillowania: grill, szczypce, zrębki do grillowania nad ogniem, szpilki do szaszłyków, miech do rozpalania grilla oraz na zakończenie preparaty do posprzątania po grillowaniu, czas na ustalenie menu. Osobiście polecamy szaszłyki, karkówkę oraz kaszankę. Do tego jakiś lekkie piwo np. typu Pils do popicia. Oczywiście najlepiej domowej roboty. Idealne będą również kiszone własnoręcznie ogórki lub jakieś poszatkowane warzywa w sałatce. Dopełnieniem będzie sos grecki na bazie jogurtu, czyli tzw. tzatzyki. Będzie idealnym dodatkiem do naszych pieczonych warzyw. Do warzyw użyliśmy naszej mieszanki przyprawowej do ziemniaków, ale dzięki bogatemu składowi (sól, koper, kukurydza, cukier, cebula, gałka muszkatołowa, papryka zielona, czosnek, kolendra, pietruszka, kminek, pieprz czarny, papryka ostra, kozieradka, liść laurowy, kurkuma) pasuje ona również do różnych warzyw jak i twarogów. Wypróbujcie nasz przepis i eksperymentujcie z naszą przyprawą nie tylko z ziemniakami.

Zapiekanka rodem z PRL

Zapiekanka, kultowy przysmak z PRL-u powraca. Przepis na pyszny domowy fast food z dawnych lat, to sentymentalna podróż dla wielu z nas. Kto pamięta czasy PRL-u, ten na pewno kojarzy budki z zapiekankami, nie da się ich zapomnieć. Pyszne i chrupiące zapiekanki z pieczarkami i serem znane są w Polsce od lat 70. XX wieku. To właśnie wtedy powstało najwięcej gastronomicznych budek i przyczep kempingowych. Królowały w nich  chrupiące bułki z pieczarkami i serem lub wydłużone bułki pszenne nadziewany gęstym sosem pieczarkowym. Te ostatnie znajdziecie jeszcze np. na targowisku w Brzezinach. Ten pieczarkowy boom dyktował rynek, na którym żywność była reglamentowana na kartki, a zakup mięsa w sklepie państwowym graniczył niemal z cudem. Budek rodem z PRL-u już nie ma na polskich ulicach, ale zapiekanki dalej są najpopularniejszym fast foodem w naszym kraju, obecnie świętują wielki powrót. Dość ważną dla nas kwestią jest również możliwość wykorzystania do doprawienia zapiekanek naszych rodzimych przypraw: majeranku i soli. Tak dla przypomnienia wśród innych typowo polskich przypraw znajdziecie: gorczycę, lubczyk, jałowiec, koper, pietruszkę, kminek czy cząber ogrodowy. Pyszne domowe zapiekanki można też podać na kolację i jako przekąskę na imprezie. Aby przyrządzić pyszne chrupiące zapiekanki, wystarczy wypróbować poniższy przepis. Oczywiście jeśli nie mamy czasu albo nie za mocno czujemy się w roli piekarza, proponujemy zakupić gotowe bagietki. Zapiekanka będzie równie smaczna