Zrębki do wędzenia 

Wiosna, zwłaszcza okres przedświąteczny to z reguły wzmożony czas wytwarzania domowych mięsnych wędlin oraz używania wędzarni. Po zimie zaczynamy sprzątanie ogródków, odkrywanie grilli oraz przydomowych wędzarni. Szykujemy się na sezon. Dziś chcemy Wam przedstawić zalety stosowania zrębków wędzarniczych. Zrębki to specjalnie rozdrobnione drewno, które idealnie sprawdzi się w wędzarni zarówno drewnianej, ogrodowej jak i murowanej. Zrębki wędzarnicze wytwarza się ze starannie do tego celu wyselekcjonowanego drewna, a to oczywiście wpływa na jakość, aromat, zapach oraz przede wszystkim smak przygotowanych przez nas wędzonek. Dodatkowo pozwalają na dłuższe przechowywanie wyrobów, umożliwiają wędzenie bez użycia tłuszczu, utrzymują stałą temperaturę podczas spalania oraz łatwo utrzymują odpowiednią suchość. Wielkość zrębków wędzarniczych może być różna, przeważnie waha się ona w przedziale od 2 do 13 mm. Do ich głównych zalet należy to, że to właśnie dzięki nim będziemy w stanie utrzymać stałe i właściwe parametry w naszej wędzarni ogrodowej. Wśród naszej oferty znajdziecie m. in. zrębki dębowe dające umiarkowany dymny smak, wszechstronne drewno, pasuje do dań z wołowiny, wieprzowiny, drobiu i ryb. Zrębki klonowe o subtelnym słodkim, dymnym smaku, są idealne do drobiu, szynki i warzyw. Zrębki śliwowe mają delikatnie słodki i owocowy smak oraz aromat, są pośrednie pomiędzy lekkimi drewnami owocowymi (np. jabłoń) a bardziej intensywnymi, jak buk czy dąb. Odpowiednie do dań z drobiu, łososia, warzyw, serów. Zrębki jabłoni mają bardzo delikatny, lekko słodki i owocowy smak. Doskonale sprawdza się w wędzeniu drobiu, wieprzowiny i delikatnych ryb, takich jak łosoś. Zrębki bukowe charakteryzują się delikatnym, łagodnym smakiem dymu z subtelnymi nutami orzechowymi. Mają wszechstronne zastosowanie i sprawdzają się do wędzenia różnych rodzajów mięsa oraz serów o średniej intensywności smaku, takich jak cheddar czy gouda. My zastosowaliśmy do wędzenia piersi z kurczaka zrębki olchowe, są delikatniejsze od innych rodzajów drewna, nadają subtelny, lekko słodki smak z nutami dymu. Doskonałe do delikatnych składników, takich jak ryby, drób, jaja, i warzywa - nie przytłacza ich naturalnego smaku.

Fasolka po bretońsku

Fasolka po bretońsku to typowo polskie danie, a nazwa pochodzi od określenia a la bretonne czyli "po bretońsku'", które w kuchni francuskiej oznacza danie z użyciem fasoli coco de Paimpol, która wyglądem łudząco przypomina naszego polskiego Jasia. Fasolka po bretońsku to połączenie fasoli z mięsem, najczęściej kiełbasą, oraz aromatycznymi przyprawami, które tworzą smaczną, sycącą potrawę. W tradycyjnej wersji do fasolki dodaje się także pomidory, cebulę, czosnek, a także zioła, takie jak majeranek, które nadają jej wyjątkowego charakteru. Potrawa jest zazwyczaj gotowana długo, co sprawia, że składniki się doskonale przegryzają, a smak staje się głęboki i intensywny. Fasolka po bretońsku może być podawana na różne sposoby: z chlebem, ziemniakami lub po prostu jako danie główne, często w towarzystwie kiszonego ogórka lub surówki. Z uwagi na swoją treściwość, jest to danie idealne na zimowe dni. Warto też dodać, że w zależności od regionu, przepis może się nieco różnić, a dodatek wędzonki, np. boczku lub kiełbasy, dodaje charakterystycznego smaku wędzonki. Mimo że fasolka po bretońsku jest potrawą kaloryczną, dostarcza również wielu wartościowych składników odżywczych. Białko z fasoli i mięsa, błonnik, witaminy i minerały z warzyw sprawiają, że może być wartościowym elementem zbilansowanej diety, oczywiście pod warunkiem umiarkowanego spożycia. Ciekawą potrawą, podobną do naszej fasolki po bretońsku jest serwowana w Wielkiej Brytanii i Irlandii potrawa: pieczona fasola w sosie pomidorowym, je się ją na śniadanie, lunch lub kolację. Rocznie w tych krajach na osobę przypada odpowiednio 4,8 kg i 5,6 kg fasoli pieczonej.

Bigos z kiszonej kapusty

Nie bez powodu 20 stycznia obchodzimy święto bigosu. Zimowa pora to idealna pora na takie syte, energetyczne jedzenie. Podanie głosi, że bigos został wymyślony w XV wieku przez gospodynię, która chciała z oszczędności wykorzystać resztki jedzenia, jakie pozostały jej po świętach. Do przygotowywania bigosu używa się poszatkowanej kiszonej kapusty, suszonych borowików i podgrzybków, mięsa wieprzowego lub dziczyzny, kiełbasy, suszonych śliwek oraz mieszanki przypraw takich jak kminek, liść laurowy, ziele angielskie, pieprz. Dodatek czerwonego wina o niskiej zawartości alkoholu dodatkowo podkręca smak potrawy. Bigos, aby był aromatyczny, powinien gotować się na wolnym ogniu przez około 4 godziny. Najczęściej porcja bigosu, którą przygotowujemy jest na tyle duża, że nawet przy dużej imprezie zostaje nam spora część tego przepysznego dania. Najlepiej w tej sytuacji zaraz po zagotowaniu przełożyć bigos do słoików i mocno zakręcić.

Ogórkowa

Kolejna propozycja zupy, pożywnej, smacznej i kwaśnej. Zupa ogórkowa z ziemniakami to danie kuchni polskiej, które jest przygotowywane na bazie ogórków kiszonych, ziemniaków, cebuli, czosnku i przypraw. Ogórek znany jest był już 3000 lat p.n.e. Z Indii uprawa tego gatunku rozprzestrzeniła się do Egiptu, Grecji i Włoch, a później do Chin. Rzymianie natomiast rozpowszechnili uprawę ogórka po całej Europie. Starożytni Grecy wierzyli, że spożywanie tej rośliny poprawia rozum i uspokaja serce, tłumiąc namiętność. Idealnym rozwiązaniem jest dodanie do naszego przepisu na ogórkową, swoich ogórków, które zakisiliśmy w sezonie letnim. Ewentualnie własnego przecieru ogórkowego, tak jak w naszym przypadku. Zupa jest wtedy naprawdę aromatyczna i najczęściej nie tak przesolona jak w przypadku kupnego przecieru. Do zupy można dodać obrane z kości mięso wieprzowe. Dzięki temu zupa jest bardziej pożywna i sycąca. Dobrą praktyką jest dodanie do zupy śmietany, która ją zabieli i złagodzi kwaśny smak. 

Żurek

Według Taste Atlas, będącego przewodnikiem turystycznym online po tradycyjnej żywności, na który nie raz już zaglądaliśmy, żurek został doceniony na świecie – polska zupa zajęła drugie miejsce w plebiscycie. Żur przegrał jedynie z tonkotsu ramen z Japonii. W pierwszej setce rankingu znalazły się również: rosół, zupa borowikowa oraz barszcz czerwony czysty. Jeśli chodzi o ranking polskich zup, żurek jest tam na pierwszym miejscu. Taste Atlas pisze, że "Żurek to tradycyjna polska zupa charakteryzująca się wyrazistym kwaśnym smakiem, który pochodzi z kwaśnego zakwasu, czyli fermentacji chleba i mąki żytniej. Zupa zawiera również mięsa, takie jak kiełbasy, bekon lub szynkę, oraz warzywa, takie jak ziemniaki i grzyby". Żur należy do najstarszych potraw przygotowywanych na Śląsku. Jego nazwa wywodzi się od niemieckiego słowa „sauer” oznaczającego kwaśny, ukiszony, zakwaszony. Słowem żur określano wtedy potrawy z zakwaszonej mąki. Żurek znany jest również w kuchni białoruskiej, czeskiej oraz słowackiej. Aby przygotować żurek, możemy wykorzystać ukisić sami żur, mieszając 100 g mąki żytniej razowej lub owsianej w 500 ml ciepłej wody i odstawiając zaczyn w szklanym słoiku lub glinianym dzbanku w ciepłe miejsce. Cały proces kiszenia trwa ok. 4 do 6 dni. Polecam przygotowanie zakwasu samemu.

Plastry pomidora w marynacie

Ojczyzną pomidora jest Ameryka Południowa. Aztekowie uprawiali je już w V wieku p.n.e.  Do Włoch pomidory zostały sprowadzone prawdopodobnie w XVI w.  Jednak na początku były traktowane wyłącznie jako roślina ozdobna lub zioło. Dopiero z czasem zaczęto odkrywać ich kulinarne zalety. Włosi najpierw przygotowywali z nich sos, z dodatkiem cebuli, czosnku i natki pietruszki oraz soli i pieprzu a dopiero później dołączono do sosu świeżą bazylię. Obecnie kuchnia włoska została zdominowana przez pomidory.  Sprzyja temu oczywiście odpowiedni klimat do ich uprawy. Nasza propozycja to jednak mało włoska sprawa. To raczej środkowo europejskie i wschodnio europejskie klimaty. Pomidory marynowane z plastrami cebuli. Marynowanie polega na konserwacji żywności w nośniku zapobiegającym jej rozkładowi, ale z pominięciem fazy kiszenia. Popularne są zwłaszcza marynaty z octu oraz z oliwy, a także z wina. Znane i wykorzystywane już od starożytności. Zarówno marynować, jak i kisić, można większość warzyw. W Polsce najczęściej przyrządza się w ten sposób ogórki, kapustę, tworzy zestawy sałatkowe. Jednak z otwarciem na świat ten realny i ten wirtualny eksperymentujemy z coraz większą śmiałością. Nasze pomidory z plastrami cebuli sprawdzają się jako dodatek do kanapek, sałatek i dań głównych.

Z grządki do słoika

Ogórki obrodziły obficie. Oto kolejny przepis na wykorzystanie ich w naszych kuchniach oraz zapewnienia sobie zapasów na zimę. Tym razem utrwalane w occie i cukrze. Marynaty to przetwory o charakterystycznym kwaśnym lub kwaśnosłodkim smaku i wyraźnym octowym zapachu. Ogórki użyte do marynowania powinny być dojrzałe, jędrne i twarde, bez plam, uszkodzeń i przebarwień. Najczęściej stosowane dodatki do marynat to: sól kamienna, cukier, liście laurowe, ziele angielskie, pieprz, gorczyca, koper, papryka ostra, czosnek, cebula i chrzan. Przyprawy w połączeniu z zapachem octu nadają marynatą właściwy aromat i smak. Dodatkowo większość przypraw zawiera fitoncydy, które działają utrwalająco. Fitoncydy to związki o właściwościach bakteriobójczych znajdują się w wielu produktach roślinnych. Możemy dodawać różnorodne przyprawy, ale należy pamiętać o umiarze w ich stosowaniu. Przyprawy wzmacniają zapach marynat i mogą dodać im specjalnego smaku, ale nie mogą go zagłuszać. Trzeba pamiętać, że im kwaśniejsza marynata, tym więcej przypraw należy dodać. Natomiast w marynatach nie należy przesadzać z solą. Gotowe marynaty najlepiej smakują po 2-3 tygodniach przechowywania. I ostatnia rada, otwarte słoiki przechowuje się w chłodnym miejscu. Marynaty psują  się po otwarciu i najlepiej przygotowywać je w niedużych słoikach.

Ogórki małosolne inaczej

Ogórki małosolne, taki wiele razy już o nich pisaliśmy, ale ponieważ w naszej kulturze kulinarnej są głęboko zakorzenione, wracamy do nich ponownie. Tym razem na przygotowane „na sucho”, w foliowych woreczkach ze struną. Taki łatwy sposób na zrobienie własnych przetworów w każdym miejscu, w domu czy na wakacjach. Wystarczy, że zaopatrzymy się w ogórki, przyprawy i woreczki strunowe albo zwykłe spożywcze. Nie musimy mieć beczek, słoików ani ciepłej wody, wystarczy sama lodówka. Ogórki małosolne zawierają dużą ilość błonnika pokarmowego, dzięki czemu zjedzenie już niewielkiej ich ilości zapewnia uczucie sytości. Dodatkowo sok z ogórków małosolnych doskonale nawadnia organizm i uzupełnia ważne mikroelementy. Można go wykorzystać w przypadku kaca lub odwodnienia organizmu. Podczas procesu fermentacji ogórków produkują one bakterie kwasu mlekowego, które korzystnie wpływają na odpowiednią florę bakteryjną układu pokarmowego. Spożywanie ogórków małosolnych jest zalecane podczas i po antybiotykoterapii. Bakterie kwasu mlekowego mają również pozytywny wpływ na układ odpornościowy organizmu. Jeszcze mała podpowiedź dla tych, którym ogórki kiszone wychodzą miękkie. Żeby były twarde, spróbujmy dodać do nich liści drzew i krzewów. Liście roślin zawierają w swoim składzie substancje, które odpowiadają za twardość ogórków. Najczęściej do kiszonych ogórków dodajemy liście porzeczki, winogron i malin, a także wiśni czy dębu.

Weekendowe wędzenie

Kiszona rzodkiewka

Rzodkiewki to jedne z nowalijek, kojarzą nam się z początkiem wiosny. Posiadają one liczne właściwości i wartości odżywcze. Te małe, niepozorne warzywa mają mało kalorii, a są skarbnicą witamin i minerałów, m.in. potasu, dlatego powinny włączyć je do diety zwłaszcza nadciśnieniowcy. Poza tym rzodkiewki zawierają sporo związków siarki, dlatego wzmocnią wypadające włosy i łamiące się paznokcie. Współczesna fitoterapia poleca rzodkiewki także na niestrawność i pobudzenie apetytu. Rzodkiewka to warzywo, które nadaje potrawie wyrazistego smaku. Najprostszym przepisem z wykorzystaniem tego warzywa jest twarożek z rzodkiewką. Natomiast liście rzodkiewki można wykorzystać do przygotowania zielonego pesto, które świetnie sprawdzi się jako sos do makaronu lub pasta kanapkowa. Aby wykorzystać w pełni możliwości tego warzywa o dość nietypowej porze dla tego procesu, proponujemy ukiszenie tych nowalijek. Kiszona rzodkiewka będzie wiosenną alternatywą dla jesiennych kiszonych ogórków czy kapusty.

Kiszona marchewka

Ciekawa alternatywa dla kiszonych ogórków czy kapusty. Kiszenie warzyw to jeden z najstarszych i najpopularniejszych sposobów na ich konserwację. Dzięki procesowi kiszenia, warzywa nie tracą cennych witamin, minerałów i składników odżywczych. Kiszonki o tej porze roku to tzw. bomba witaminowa wzmacniająca odporność i poprawiająca pracę jelit. To dobra alternatywa dla probiotyków i suplementów kupowanych w aptekach. Marchew jest łagodna dla żołądka i lekkostrawna. Ma dużą zawartość błonnika, witaminy C, E oraz minerały: potas, cynk, miedź, mangan, wapń, żelazo oraz molibden. Ten ostatni jest niezbędny dla prawidłowej przemiany materii. Kiszonkę z marchwi możemy wykonać o każdej porze roku. Sprawdza się jako dodatek do sałatek, kanapek, surówek, przekąska czy przystawka do obiadu. Po ukiszeniu proponujemy skropić ją oliwą, dodać świeży koper, świeżo mielony pieprz i cieniutko posiekaną w talarki cebulę dymkę.

Wigilijne pierogi

Najczęściej spotykanym farszem do pierogów wigilijnych są kapusta kiszona z grzybami lub same grzyby, ale spotykamy również pierogi z farszem rybnym, z kaszą i grzybami, z soczewicą, z ziemniakami, białym serem i cebulą, czyli ruskie czy z makiem. Ogólnie rzecz biorąc pierogi na Wigilię powinny być bezmięsne. Ciekawy przepis znaleźliśmy w internecie szukając inspiracji na święta i znaleźliśmy przepis na wigilijne pierogi z suską sechlońską i orzechami. Suska sechlońska okazuje się, że to nic innego jak odmiana handlowa suszonych owoców śliwy domowej, produkowanych metodami tradycyjnymi wyłącznie na terenie gmin: Czchów, Gnojnik, Iwkowa, Łososina Dolna, Gródek nad Dunajcem, Lipnica Murowana i Laskowa. Produkt posiada Chronione Oznaczenie Geograficzne Unii Europejskiej. Zatem dla amatorów pierogów na słodko polecamy farsz śliwkowo-orzechowy doprawiony miodem, cynamonem i goździkami. Dla nas święta to jednak pierogi z kapustą i grzybami zebranymi jesienią w pobliskich lasach. Z technicznego zaplecza podczas gotowania pierogów przyda nam się łyżka cedzkowa, foremki do pierogów i uszek, wykrawaczki, pierożnice. My skorzystaliśmy tym razem z wykrawaczki w kształcie ząbkowanego lejka.

Schab nadziewany

Klasyczną potrawą ze schabu są oczywiście kotlety schabowe w panierce z bułki tartej. To bezapelacyjny król obiadów. Ponadto kotlety można przygotować na wiele sposobów: saute, z kością lub bez kości, smażony lub pieczony, marynowany lub w sosie. Można jednak nieraz odejść od tradycji zwłaszcza, że przed nami okres świąteczny i zrobić schab z bakaliami. Ponieważ nie mogliśmy się zdecydować czy bardziej smakuje nam schab ze śliwkami czy schab z morelami, zrobiliśmy 2 w jednym. Morele pomogą nam przywrócić równowagę kwasowo-zasadową. Są źródłem energii, wspomagają koncentrację i zapobiegają rozwojowi anemii. Używamy je do owsianek, koktajli mlecznych, surówek, ciasteczek, keksów, batoników. U śliwek suszonych duża zawartość błonnika przeciwdziała gromadzeniu się cholesterolu i tłuszczu w komórkach. Dlatego zaleca się jedzenie kilku, kilkunastu suszonych śliwek dziennie, aby wyeliminować problemy z zaparcia. Śliwka suszona jest składnikiem  świątecznego kompotu czy dietetycznego dania (jogurtu), znajdziemy ją również w sosie do mięs, sałatce lub jako element farszu do pierogów.

Pasztet na imprezę

Pomysł na pasztet narodził się z potrzeby chwili. Na imprezę. Ale tak naprawdę chłodne miesiące to idealny czas na robienie pasztetów. Pasztet to produkt otrzymywany z jednolitej, zmielonej masy mięsnej. Do jego produkcji zazwyczaj wykorzystuje się mięso surowe, gotowane lub pieczone, niejednokrotnie w połączeniu z podrobami. Najpopularniejsze to pasztet z wieprzowiny, kaczki, indyka, kurczaka, królika lub pasztet z dziczyzny. Dla podkręcenia smaku często dodajemy do pasztetów: żurawinę, rodzynki, grzyby, śliwki, czosnek, oliwki. Pasztet doprawia się pieprzem, imbirem, gałką muszkatołową, solą i aromatycznymi alkoholami.

Gulasz wieprzowy z grzybami

Mięso wieprzowe ze względu na duża zawartość tłuszczu posiada w sobie dużą ilość ciepła i dlatego nie należy go przechowywać go zbyt długo. Dlatego też najczęściej przerabiana jest na kiełbasy i wędzona. Z tuszki mięsa możemy pozyskać: schab, boczek, szynkę, karkówkę, żeberka, słoninę, golonkę, polędwiczkę, łopatkę czy mostek. Łopatka czy szynka będą idealne do zrobienia gulaszu. Żeberka i karczek możemy ugrillować lub dodać do bigosu. Natomiast boczek lub słoninę uwędzić i zjadać z chlebem. Co zaś się tyczy przyprawiania wieprzowiny najlepiej sprawdzą się: majeranek, cząber, mielona słodka lub ostra papryka, czosnek, liść laurowy, ziele angielskie, rozmaryn, tymianek i kminek. Do przygotowania gulaszu dobrze jest użyć szybkowaru, który przyśpieszy proces gotowania.

Ogórki z miodem i musztardą

Chociaż powiedzenie sezon ogórkowy odnosi się do letniego okresu, w którym nic się nie dzieje, u nas jest wzmożony okres przetwórczy. W naszym klimacie ogórki zbieramy od lipca do października. Z reguły są dwa wysypy ogórków, w lipcu i w drugiej połowie września, kiedy masowo je przerabiamy. Te lipcowe i z początku sierpnia najlepiej ukisić lub zamarynować, najlepiej się wtedy przechowują, mają najwięcej smaku i aromatu. Te jesienne bardziej nadają się na pikle, sałatki oraz przecier z dodatkiem koperku do słoików na zimę, który następnie wykorzystamy do ugotowania ogórkowej z ziemniaczkami, ryżem lub jajkiem. Wypróbowaliśmy kilka przepisów na ogórki. Będziemy je publikować w najbliższym czasie, abyście mogli zrobić je w domu do października, kiedy sezon na ogórki ogłosimy a zamknięty.

Bigos - poezja smaku

Co dom to bigos, tak pokrótce można podsumować tę potrawę. Każdy ma swój unikalny sposób na jego ugotowanie. Nawet przepisy przekazywane pokoleniowo, są modyfikowane przez następne pokolenia. Składa się z kapusty, mięsa, wędlin, grzybów, wonnych przypraw, a czasami też owoców i wina. Jak podają źródła internetowe nazwa tego dania najprawdopodobniej pochodzi z języka niemieckiego lub włoskiego. Jak podaje Wikipedia „Pierwotnie tego słowa używano do określania sposobu siekania (zsiekać na bigos, 1534(…), nieco później nazywano tak potrawę z siekanego mięsa (1588)(…).W XVII w. słowo „bigos” zaczyna oznaczać także posiłek przyrządzony z resztek pozostałych z poprzednich potraw (…). Od XVII wieku słowo było używane również w szerszym znaczeniu jako siekanina, a w znaczeniu przenośnym mówiono: „bigosować” w bójce, czyli: siekać na drobne kawałki (np. szablą)”. W PRL-u bigos był najtańszą pozycją w menu i poza bardzo kwaśną, często niedogotowaną kapustą, składał się z resztek byle jakiego mięsa, tłuszczu. Obecnie bigos wraca na stoły najczęściej w okresie świąt i w czasie chłodów. I obecnie stanowi małe dzieło sztuki kulinarnej.

Zawijane zrazy babci Basi

Każdy z nas ma w rodzinie geniusza kulinarnego, który swoją miłość przelewa na przepyszne dania, dedykowane specjalnie dla nas. Ci domowi wirtuozi garnka i patelni latami ulepszają swoje receptury i przekazują je następnym pokoleniom, aby pamięć o nich nie zaginęła. Proponujemy Wam jeden z takich przepisów, znany, niezawodny, z historią czyli zrazy babci Basi. Klasycznie zrazy potrawa z kawałków podsmażanego i duszonego mięsa z dodatkiem warzyw i przypraw. Popularne rolady na Śląsku podawane na niedzielny obiad z modrą kapustą rozprzestrzeniły się na pozostałe części Polski jako zrazy wołowe. Istotną sprawą w przygotowani tego dania jest wybranie odpowiedniego mięsa wołowego (udziec, rostbef, pierwsza krzyżowa lub ligawa), powinno być jędrne, zwarte i soczyste. Mięso na zrazy ma niewiele tłuszczu i po przygotowaniu zachowuje delikatny smak. Do uzupełnienia smaków dorzucamy własne ukiszone ogórki, wędzony boczek, ulubioną musztardę i warzywa lub grzyby, czyli albo to co lubimy lub mamy w zasięgu ręki.

Leśne śledzie

Śledzi przyrządzonych „na milion sposobów” na pewno nie zabraknie na żadnym świątecznym stole, nawet ich antagonistów. Pomimo wysokiej kaloryczność nie powinniśmy rezygnować z jedzenia śledzi. Warto je jeść przede wszystkim dla kwasów omega-3. Kwasy omega-3 są bardzo istotne dla układu nerwowego, mózgu, ale też układu krążenia i serca. Wpływają też na stan skóry. Kiedyś kupowało się głównie całe śledzie z beczki i przyrządzało w oleju lub occie. Dziś ogólnie dostępne, łatwe do przygotowania matiasy spowodowały wysyp pomysłów na przyrządzenie śledzi. Już wcześniej proponowaliśmy Wam śledzia na słodko z orzechami włoskimi i curry. Dziś przepis wykorzystujący dary lasu i Bałtyku – śledź z grzybami na wytrawnie. Jeśli użyjemy ładnych słoiczków jako opakowania, spokojnie możemy wystawić je na świąteczny stół albo podarować taki słoiczek w prezencie świątecznym. Pełną oferta oryginalnych słoiczków zajdziecie w naszym sklepie stacjonarnym.

Peklowane mięso wieprzowe

Niejednokrotnie po kolejnych zakupach w mięsnym obiecujemy sobie, że więcej nie kupimy gotowej wędlin. Niektórzy, tak jak my zdecydowali się sami robić soczyste baleroniki i różowiutkie schabiki na kanapeczki lub pachnące boczki. Później upieczone a jeszcze lepiej uwędzone to tzw. niebo w gębie. Dodatkowo również w lodówce nic nam nie „ślimaczeje”. Peklowanie służy zakonserwowaniu mięsa. Do solenia i peklowania nadaje się mięso wszystkich rodzajów zwierząt rzeźnych, najczęściej jednak pekluje się mięso wieprzowe, na które peklowanie wpływa uszlachetniająco, nadając mu przyjemną barwę, smak i zapach. Do peklowania używa się soli, saletry i przypraw. Rolą soli jest wyciągnięcie wody z mięsa, co powoduje ograniczenie rozwoju bakterii. Saletra natomiast nadaje mięsu ładny kolor. Dobrym sposobem jest użycie peklosoli, która łączy właściwości soli i saletry. Mięso można peklować na 3 sposoby: na sucho, nacierając je suchymi przyprawami, na mokro: trzymając je w zalewie składającej się z przegotowanej wody i przypraw, lub łącząc te obie techniki: najpierw na sucho, następnie zaś dolewając wody do mięsa - ta metoda jest stosowana wtedy, gdy mięso samo z siebie nie wydzieli odpowiedniej ilości soków. Podczas peklowania mięso należy trzymać w temperaturze 4-8 stopni, czyli najlepiej w lodówce w szklanych, kamiennych albo plastikowych pojemnikach. Poniżej podajemy przepis na baleron w kątnicy. Natomiast przy okazji zapeklowaliśmy boczek i schab :)