Wino deserowe z czerwonej porzeczki

Kontynuując temat winiarski przypominamy o kończącym się sezonie na porzeczki czerwone. Wina deserowe to takie, które mogą długo leżakować. Podczas tego procesu klarują się i uzyskują bukiet zbliżony do win deserowych z winogron. Wino z czerwonej porzeczki ma piękny czerwony kolor i bogaty smak.  Świetnie nadaje się do picia w pojedynkę, ale równie dobrze pasuje do dań z ryb i drobiu, przekąsek, deserów, a nawet koktajli. Należy pamiętać, że nawet wysokiej jakości wino można zepsuć, jeśli rozleje się je do niedokładnie umytych butelek i zakorkuje niewłaściwymi korkami. Należy również zostawić 1 cm wolnej przestrzeni. Zakorkowane butelki można jeszcze zabezpieczyć lakiem. Na butelkach warto umieścić etykiety z datą rozlewu lub nazwą wina. Żeby wino nadawało się do spożycia musi się trochę wyleżeć. Z czasem nabierze harmonijnego smaku i aromatu. Idealne warunki leżakowania to przede wszystkim temperatura 10-12⁰ C. Czas dojrzewania wina zależy od jego rodzaju i waha się w granicach: 2-3 miesięcy dla win lekkich, 6 miesięcy do 2 lat dla win stołowych o średniej mocy, 2-5 lat dla win mocnych, deserowych.

Coleslaw

Coleslaw to jedno z tych typowo amerykańskich dań, które oczywiście wymyślono gdzie indziej – w tym przypadku zasługi przypisują sobie: Wielka Brytania, Holandia lub Niemcy. Niektóre książki twierdzą, że danie to zostało podane po raz pierwszy w starożytnym Rzymie. Danie w dzisiejszej postaci najprawdopodobniej pierwotnie powstało w Holandii. Termin surówka coleslaw pochodzi od holenderskiego wyrażenia koosla, co oznacza „sałatka z kapusty”. Przepisy podobne do surówki coleslaw stosowano w amerykańskich domach już od 1770 roku. Jednak jednym z najważniejszych momentów w historii sałatki coleslaw było wynalezienie majonezu w XVIII wieku. Jedyną stałą cechą prawdziwej sałatki coleslaw jest kapusta. Do sosu jedni używają majonezu, inni octu, soku z cytryny, kwaśnej śmietany lub jogurtu naturalnego. Chociaż główne składniki są nadal w większości obecne, surówki w całej Ameryce wzbogaciły się o nowe smaki i odmiany. Zainspirowane składnikami z całego świata, surówki mogą dziś zawierać dziwne połączenia. Na przykład curry, olej sezamowy, pak choi, jabłka, musztardę, zieloną paprykę, pieczoną paprykę, czosnek, rzodkiewkę a nawet jalapeno oraz nasiona selera i kminku. Nie ma nawet zgody co do tego, czy coleslaw to sałatka, przysmak, przystawka czy dodatek. Ta surówka doskonale pasuje do mięs, szaszłyków, hamburgerów, pieczonej piersi z kurczaka, karczku, a nawet grillowanej kiełbaski. Innym zastosowaniem sałatki jest zaserwowanie jej do kotleta schabowego z ziemniakami.

Rybka z grilla

Ryby z grilla smakują wyjątkowo dobrze, ponadto są niskokaloryczne i są bogatym źródłem witamin i białka. Do grillowania polecane są: pstrągi, leszcze, karpie, sieje, liny, makrele i sardynki. Do grillowania nadają się również filety z łososia, szczupaka, dorsza, sandacza czy suma. Mniejsze ryby można grillować na szpilkach do szaszłyków do większych idealne są specjalne koszyczki. Bardzo soczyste są ryby grillowane w foli aluminiowej, pod warunkiem, że szczelnie zamkniemy w niej rybę. Jeśli ryby pieczemy bezpośrednio na ruszcie musimy pamiętać o dokładnym posmarowaniu rusztu i grilla olejem. My proponujemy grillowanego pstrąga, rybkę smaczną i wyjątkowo soczystą. W kulinarnych przepisach znajdziemy różne przepisy na tę rybkę. Najlepszy przepis, który mamy poniżej to pstrąg z masłem ziołowym i cytryną. Równie dobrze smakuje pstrąg z ziołami i pomidorami czy pstrąg w boczku z estragonem lub z masłem chili i warzywami.  

Miętowa pasta z bobu z dodatkiem fety

W zależności od odmiany i terminu siewu zbiór bobu przypada od maja do sierpnia. Zbiór zależy od dojrzałości strąków. Zbyt późno zebrany bób staje się twardy i mało smaczny. Koniec czerwca i pierwsza połowa lipca to początek sezonu na bób i najlepszy okres na przygotowywanie potraw z bobu. Jak podają różne źródła w internecie, bób jest polecany osobom, które chorują na anemię ze względu na wysoką zawartość witaminy B i kwasu foliowego, które są niezbędne do syntezy czerwonych ciałek krwi. Kwas foliowy to natomiast składnik diety kobiet w ciąży i matek karmiących - zapobiega wadom rozwojowym płodu i wspomaga pracę mózgu. Bób jest cennym źródłem witaminy K niezbędnej aby utrzymać prawidłową krzepliwość krwi. Dodatkowo zawiera całkiem sporo witaminy C i witaminy A, która wspomaga organizm w walce z wolnymi rodnikami. Ponadto, bób zawiera dużo potasu a także fosforu, wapnia i cynku. Bób jest idealną alternatywą dla mięsa. Jest szczególnie polecany dla osób na diecie wegetariańskiej i wegańskiej, ale również dla cierpiących z powodu chorób układu krążenia i starające się przez to ograniczyć spożycie białka zwierzęcego. Zarówno surowy jak i ugotowany bób można jeść ze skórką– szczególnie ten młody. Starsze nasiona mogą mieć grube, a zatem niezbyt smaczne łupiny. Wtedy lepiej je obrać. Bez względu na to, który sposób wybierzemy, należy pamiętać, aby nie gotować bobu zbyt długo. Kiedyś sztandarowym daniem w okresie letnim były świeże ziarna bobu ugotowane w wodzie i podane w salaterce z solą i masłem. Dziś wykorzystujemy go do przygotowywania sałatek, zup, makaronów, ciasteczek czy różnego rodzaju past do kanapek. I taki przepis na pastę do  kanapek mamy dla Was poniżej.

Galaretka z czerwonej porzeczki

Dla miłośników kokosa i ananasa

Pina colada pochodzi z San Juan w Portoryko, gdzie została stworzona przez barmana Ramóna „Monchito” Marrero w hotelu Caribe Hilton w 1954 roku. Wymieszał on rum, śmietankę kokosową oraz sok ananasowy. W ten sposób powstał wakacyjny alkoholowy drink. Przez następne 35 lat osobiście podawał koktajl, pracując jako barman w hotelu. W 1978 roku Pina Colada została uznana za oficjalny napój Portoryko. Aby uczynić sprawę jeszcze bardziej oficjalną, Caribe Hilton otrzymała proklamację podpisaną przez gubernatora Portoryko Silę Maríę Calderón w 2004 roku z okazji 50. rocznicy powstania tego napoju. W wolnym tłumaczeniu nazwa tego drinka oznacza przecedzony ananas. Istnieje wiele wersji Pina Colady. Jedną z nich jest tak zwana Iguana Colada, nazywana tak od zielonego koloru, który zawdzięcza zawartości japońskiego likieru melonowego Midori. Inną jest truskawkowy Miami Vice, czyli w połowie Pina Colada, w połowie daiquiri na bazie białego rumu, syropu cukrowego oraz soku z limetki. Ciemniejszą wersją drinka jest Jackolada, w której oprócz rumu dodaje się Jacka Danielsa. Próbujcie bawić się i mieszać smaki według uznania.

Ciasteczka cieciorka i migdały

Bez mąki nie wyobrażamy sobie wypieków. To artykuł spożywczy, który można znaleźć w niemal każdej kuchni. Najpopularniejsze to mąka pszenna czy żytnia. Dziś ze względu na wiele chorób dużym zainteresowaniem cieszą się mąki bezglutenowe. Najpopularniejsze to mąka kukurydziana, mąka ryżowa, mąka gryczana, mąka z tapioki, mąka owsiana bezglutenowa, mąka amarantusowa, mąka jaglana, mąka kokosowa oraz mąka z ciecierzycy. Ta ostatnia coraz częściej „wkrada się” na nasze stoły. Mąka z ciecierzycy może być wykorzystywana do przygotowania różnych potraw – zarówno tych słodkich, jak i wytrawnych. Najczęściej dodaje się ją do ciasta naleśnikowego lub omletów. Sprawdza się jako zamiennik bułki tartej w panierkach, nadaje się również do zagęszczania sosów i zup. Mąkę ze zmielonej ciecierzycy można użyć także do wypieku ciast, ciasteczek i gofrów. Jeśli nie mamy mąki a mamy ziarna ciecierzycy, możemy je lekko uprażyć, uważając aby ich nie spalić, następnie dokładnie wystudzić, najlepiej cały dzień a następnie zmielić w młynku lub w blenderze. Nasza propozycja to mięciutkie i wilgotne w środku oraz delikatnie chrupiące z zewnątrz ciasteczka z mąki z ciecierzycy. Idealne na śniadanie jako dodatek do kawy lub kakao. Ich dodatkową zaletą jest brak cukru, który zastąpiliśmy syropem klonowym, ale również syrop z agawy czy daktylowy, będzie również świetnym rozwiązaniem. Należy wspomnieć, że ciasteczka są bardzo syte, a 1 szt. zapewnia ok 160 kcal.

Truskawkowe pyszności w słoiczkach

W tym roku, ze względu na przyśpieszony okres wegetacyjny, mamy początek końca sezonu na truskawki. Oczywiście przed nami jeszcze, późny wakacyjny rzut, ponieważ sezon truskawkowy w naszych warunkach rozpoczyna się w maju i trwa nawet do listopada, kiedy to zbiera się odmiany powtarzające, tzw. całoroczne. Odmiany truskawek wielokrotnie owocujące, dzięki czemu pozwalają na zbiór truskawek przez bardzo długi okres, umożliwiają uzyskiwanie i sprzedaż owoców poza tradycyjnym okresem plonowania truskawek. Do odmian całorocznych zaliczymy: San Andreas, jedna z najlepszych truskawek całorocznych, która obfituje w kształtne, jędrne, smaczne i duże owoce. Kolejna odmiana to truskawka Albion, popularna odmiana powtarzająca deserowa czy Selva oraz Linosa charakteryzujące się wysoką odpornością, dużymi i jędrnymi owocami, szczególnie popularne i polecane w uprawie amatorskiej. Dżem truskawkowy to niemalże dobro narodowe, chyba tylko niewielki procent ludności nie lubi smaku dżemu truskawkowego. Dżem to mieszanina cukrów, wody i pulpy owocowej o odpowiednio zżelowanej konsystencji. Prawdziwy dżem wyróżnia się tym, że w jego składzie znajdziemy zarówno zagotowany owocowy mus przypominający marmoladę, jak również całe owoce, bądź ich lekko rozdrobnione fragmenty. Dziś idealnym rozwiązaniem w naszych kuchniach, jest użycie Frukta-Żelu, który jest naturalną pektyną bez konserwantów. Przyrządzone z nim przetwory, bezproblemowo rozsmarowują się na naleśnikach, ciastach czy kanapkach. Jest prosty w użyciu wystarczy wymieszać z owocami i zagotować, a czas jaki poświęcimy na przygotowanie dżemu z 1 kg owoców zajmie nam około 30 minut. Dodatkową zaletą tego produktu jest możliwość użycia różnego rodzajów cukru białego, brązowego, trzcinowego lub fruktozy. Możemy z Frukta-Żelu przygotować desery, tzw. wegańskie galaretki, mieszając dowolny owocowy sok i wstawiając do lodówki, aby deser stężał.

Mojito na pary w ogrodzie i nie tylko

Twaróg wędzony

Ser twarogowy możemy uwędzić przy okazji wędzenia mięs: szynki, schabu czy fileta z kurczaka. Taki uwędzony twaróg pachnie cudownie, wygląda bardzo smakowicie i jest pyszny. Idealny do kanapek oraz sałatek lub jako przekąska na desce serów z serami dojrzewającymi. Polecamy samemu przygotować twaróg, ale równie dobrze sprawdzi się twaróg ze sklepu. Konsystencja sera powinna być zwarta i najlepiej żeby był wyrobem o wyższej zawartości tłuszczu. Chudy twaróg można przygotować, ale należy mieć na uwadze, że finalnie się rozpada, trzeba z nim postępować bardzo delikatnie. Najlepiej umieścić go w siatce do wędzenia i nie wieszać ale kłaść na półce. Najlepszy jest tłusty twaróg – w kostce, w krążku, w gomółce. Jeśli robimy twaróg sami możemy nadać mu dowolny kształt korzystając z koszyczków serowarskich (stożek, walec, kwadrat, prostokąt, serce) lub z chust tworząc klinki. Do przygotowania twarogu przyda się jakieś naczynie przygotowania solanki, miska, garnek do moczenia w solance, siatka wędzarnicza i sznurek wędzarniczy (u nas klinki układanie na półce, więc nie skorzystaliśmy z tych elementów),zrębki wędzarnicze i oczywiście wędzarnia: automatyczna, elektryczna, balkonowa lub w garnku. Korzystajmy z możliwości swoich wędzarni i bierzmy się do wędzenia twarogów.  

Knedle z truskawkami

Knedle pochodzą z niemieckojęzycznych krajów. Pierwsze przepisy pochodzą z XVIII wieku, prawdopodobnie podstawą knedli było ciasto zagniatane z bardzo gęstej owsianki lub innej kaszy, a do ich środka wkładane były suszone owoce. Było to danie ubogich społeczności. W bogatszych domach knedle miały mięsną „wkładkę”. Gdy w Europie upowszechniły się ziemniaki, zaczęto z nich przyrządzać knedle. W zależności od regionu knedle przybierają nieco inną postać, ale wszędzie najczęściej podaje się je na słodko. W Austrii ziemniaczane knedle serwuje się wypełnione morelami i posypuje uprażoną bułką tartą i cukrem pudrem. Na  Słowacji i we wschodnich Czechach knedle przyrządza się z ciasta drożdżowego z jagodami, podaje się z bitą śmietaną lub z masłem i cukrem trzcinowym. W zachodnich Czechach popularne są knedle z ciasta twarogowego nadziewane truskawkami lub śliwkami, a posypuje się je pokruszonym piernikiem. Knedle w naszych kuchniach, to proste kluski z ziemniaków, mąki i jajka z nadzieniem owocowym: truskawkami lub śliwkami. Najczęściej knedle z truskawkami zwiastują początek a knedle ze śliwkami koniec lata. To smak dzieciństwa dla wielu z nas. Można podawać ze śmietaną, jogurtem, miodem, cukrem, cukrem waniliowym lub podsmażoną na maśle bułką tartą. W Łodzi knedle z truskawkami, polane rozpuszczonym masłem, podajemy z gotowaną, młodą kapustą, okraszona słoninką i panierowanym kotletem schabowym. Może większości wydaje się to dziwne połączenie ale zapewniamy Was, że jest wyjątkowo przepyszne.

Cajun przyprawa amerykańska

Cajun zwana przyprawą kajeńską jest jedną z najczęściej i najchętniej używanych przyprawa świata. Cajun to charakterystyczna przyprawa kuchni Luizjany w USA. Podstawą smaku jest pieprz cayenne oraz słodka papryka. Nie mniej ważne są też pozostałe przyprawy takie jak sól, pieprz czarny, czosnek, cebula, oregano, tymianek, tworzące wyjątkową kompozycję niebanalnego smaku oraz aromatu. Przyprawa Cajun jest wszechstronna i może być wykorzystywana do wielu rodzajów potraw. Od klasycznych dań, takich jak krewetki, kurczak czy kiełbasa, po ziemniaki, ryż i warzywa. Wszystkie potrawy nabierają wyrazistego charakteru po dodaniu tej mieszanki przypraw. Przyprawę Cajun stosuje się bezpośrednio na mięso, rybę lub kurczaka przed smażeniem lub pieczeniem. Można obsypać tą przyprawą krojone pomidory i włożyć do piekarnika. Dobrym pomysłem jest prażenie obtoczonych lub posypanych przyprawą Cajun orzechów i nasion; uzyskamy w ten sposób pikantną przekąskę. Połączenie przyprawy Cajun z pomidorem cebulą i oliwą daje nam pikantną salsę. A samo połączenie przyprawy z oliwą  będzie idealną pikantną marynatą. Warto wspomnieć, że cajun, to nie tylko styl gotowania, to prawdziwa filozofia kulinarna, która wywodzi się z Luizjany. Krainy gdzie mieszają się wpływy kultury francuskiej, afrykańskiej i hiszpańskiej, tworząc niepowtarzalną mozaikę smaków. Charakterystyczne dla kuchni cajun są intensywne przyprawy, bogactwo aromatów i połączenie różnorodnych składników, tworzące wyborne potrawy, które kuszą podniebienia każdego smakosza. Nieraz nie potrzeba wiele aby za pomocą podstawowych przypraw przyrządzić pyszne danie czy przekąskę.

Czekoladowe marzenie z truskawkami

Międzynarodowy Dzień Dziecka został ustanowiony w 1954 przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ) dla upowszechniania ideałów i celów dotyczących praw dziecka zawartych w Karcie Narodów Zjednoczonych (1945) i obchodzony od 1955 w różne dni roku w różnych krajach członkowskich ONZ. W Polsce oraz byłych krajach socjalistycznych obchodzony jest 1 czerwca. Od zawsze wiadomo, że każdy mały i duży człowiek uwielbia słodycze: lody, galaretki, słodkie napoje, ciasteczka, czekoladę, żelki, cukierki. A do picia oczywiście słodko-kwaskowa lemoniada. Oczywiście jest też duża gama tzw. zdrowych słodyczy: bakalie, suszone owoce, liofilizowane owoce, ryż z ksylitolem i świeżymi owocami sezonowymi, chipsy jabłkowe, ciasteczka owsiane z miodem. To wszystko zależy od naszych żywieniowych przekonań. My jednak robimy dyspensę i na to wyjątkowe święto proponujemy czekoladowy biszkopt z musem również czekoladowym. A do tego aby przełamać słodkość świeże truskawki i dość neutralne płatki migdałowe. Wszystko razem tworzy aromatyczne, piękne i przepyszne ciasto.

Ogórki małosolne

Weekendowe wędzenie

Nalewka z owoców i warzyw

Dokładnie tak. Owoce rozwijają się z kwiatów, podczas gdy inne części roślin są klasyfikowane jako warzywa. Owoce w większości zawierają nasiona, a warzywa mogą pochodzić z korzeni, łodyg i liści. Częścią jadalną truskawki jest owoc zbiorowy, który botanicznie jest tzw. jagodą pozorną. A poza tym jest przepysznym wiosennym owocem, który w tym roku, ze względu na wyjątkowo ciepłą wiosnę, jest już łatwo dostępny. Rabarbar natomiast, ponieważ pochodzi z innej części rośliny niż kwiat, jego częścią jadalną jest łodyga liścia, kwalifikujemy jako warzywo. Tak czy inaczej, to bardzo trafione połączenie. Nalewka z rabarbaru i truskawek, dzięki swojej wyjątkowej barwie i bogatemu bukietowi aromatycznemu, jest doskonałym dodatkiem do wielu różnych potraw i napojów, jako dodatek do sałatek, jako sos do miękkich serów czy jako dodatek do lodów lub deserów na bazie śmietanki i twarożku czy jogurtu naturalnego. Do przygotowania nalewki należy używać wyłącznie zdrowych i dojrzałych produktów. Rabarbar powinien mieć intensywnie czerwone łodygi - są one zazwyczaj słodsze i bardziej aromatyczne niż te o bardziej zielonym kolorze. Nasz rabarbar był jednak odmianą o zielonych łodygach. Łodygi powinny być twarde i świeże, bez oznak więdnięcia czy zeschłych końców. Natomiast truskawki do nalewki muszą być dojrzałe, soczyste i intensywnie czerwone. Nie powinniśmy brać do nalewek owoców niedojrzałych, gdyż nalewka będzie wtedy miała nieprzyjemny posmak, którego nie można się pozbyć. Smak słodkich nalewek poprawiamy jak w tym przypadku sokiem z cytryny lub skórkami cytrusów, a do aromatyzowania używa się najczęściej wanilii, kardamonu, gałki muszkatołowej, korzenia arcydzięgla, goździków i ziela angielskiego. W tym przypadku postawiliśmy na laskę wanilii.

Ser z ... ziemniaka

Orkiszowe bułeczki

Mąka orkiszowa jest produkowana z orkiszu, gatunku zboża o wysokiej zawartości białka i składników odżywczych. Powstaje z przemiału oczyszczonych ziaren pszenicy orkisz. Stanowi zdecydowanie zdrowszą alternatywę dla zwykłej mąki pszennej. Generalnie mąka orkiszowa dobrze nadaje się do podmiany mąki pszennej, choć trzeba sobie zdawać sprawę z tego, że mimo, że obie są pszenne to jednak różnice są widoczne w pieczeniu. Na korzyść mąki pszennej przemawia łatwość wypieków, natomiast na korzyść orkiszowej to, że jest zdecydowanie zdrowsza. Należy mieć jednak na uwadze, że wypieki, które rosną na drożdżach mogą mieć problem z wyrastaniem. Mąka orkiszowa ma wyższą wartość odżywczą niż zwykła mąka pszenna. Ziarno orkiszu cechuje się większą zawartością białka, tłuszczu, witamin z grupy B oraz składników mineralnych, takich jak żelazo, cynk, miedź, magnez, potas i selen. Pieczywo orkiszowe współuczestniczy w budowaniu odporności, zapobiega przedwczesnemu starzeniu się komórek, a także wspiera pracę układu nerwowego. Dowiedziono, że jego regularne spożywanie poprawia koncentrację, dlatego jest polecany zwłaszcza osobom uczącym się oraz pracującym umysłowo. Jego wysoka wartość odżywcza sprawia, że pozwala też szybciej odzyskać siły osobom przewlekle chorującym i niedożywionym. Mąkę orkiszową wyróżnia niska zawartość glutenu i duża ilość błonnika, który wspiera trawienie. Postanowiliśmy podnieść właściwości zdrowotne naszego wypieku zastępując ¼ mąki pszennej, mąką orkiszową pełnoziarnistą.

Szybka sałatka z ogórków po koreańsku

Niejednokrotnie stajemy przed wyzwaniem, jaką surówkę przygotować do posiłku. Najczęstszym dodatkiem do naszych obiadów czy kolacji jest ogórek kiszony, mizeria z ogórków, sałata z sosem winegret, kapusta kiszona z marchewką czy surówki na bazie białej lub czerwonej kapusty z odrobiną majonezu i świeżym koperkiem lub pietruszką. Jeśli mamy ochotę na coś innego, taki klasyczny zestaw możemy przełamać kuchnią orientalną, np. koreańską. Kuchnia koreańska jest znana przede wszystkim z ryżu, warzyw, zup i potrawek oraz popularnych kimbap (ryż owinięty w nori) czy kimchi. Kolejnym unikalnym elementem są banchan, czyli przekąski charakterystyczne dla kuchni koreańskiej, które stanowią dla wielu osób azjatycki comfort food. W kuchni azjatyckiej królują warzywa. Najczęściej serwuje się kapustę pekińską, rzodkiew, szalotkę, ogórki, a także grzyby i soję. Koreańscy kucharze chętnie wykorzystują różne części roślin: kiełki, korzenie, nasiona, owoce, liście i łodygi. Prawdziwy czar koreańskich potraw to kiszonki, które zostały wpisane na Listę Niematerialnego Dziedzictwa UNESCO. Koreańczycy i nie tylko oni,  uwielbiają wyraziste potrawy, dlatego na ich talerzach często lądują ostre, dobrze doprawione smakołyki. Takie są właśnie ogórki, na które mamy poniższy przepis.

Zupa meksykańska

Kuchnia meksykańska jest bardzo zróżnicowana, miała na to wpływ złożona mieszanka kultur wywodząca się od cywilizacji starożytnych Indian, hiszpańskich konkwistadorów oraz wpływy europejskie. Indianie wykorzystywali w swoim jadłospisie kukurydzę, ziemniaki, paprykę, indyki, pomidory, czekoladę. Najeźdźcy przywieźli ze sobą na kontynent amerykański ryż, wołowinę, oliwę, ser, wino. Europejczycy owoce morza i ryby. Potrawy meksykańskie, a szczególnie z południa tego kraju mogą być piekielnie ostre. Do najpopularniejszych potraw należą: tortilla, tacos, indyk w sosie mole poblano, chili con carne, burrito oraz nachos (czyli kawałki tortilli pokryte roztopionym serem, z dodatkiem mięsa drobiowego i fasoli). Wśród przypraw natomiast odnajdziemy: kolendrę, oregano, bazylię, cząber oraz tymianek. Zioła dodaje się świeże lub suszone – w zależności od upodobań. W meksykańskiej mieszance przypraw pojawiają się również goździki oraz anyż, które podobnie jak kolendra charakteryzują się korzennym aromatem. Dominujące smaki w kuchni meksykańskiej to przede wszystkim pikantność, a czasami nawet kwaśny posmak. Szczególnie odczuwalne są one w meksykańskich zupach, w wyniku stosowania konkretnych składników, np. ostrej papryczki chili, przyprawy curry, imbiru czy limonki. Taka właśnie jest nasza zupa.