Sałatka warstwowa

W gąszczu propozycji i przepisów znajdowanych w necie czy podsyłanych jako „the best” przez koleżanki, ciężko zdecydować się jaką sałatkę przyrządzić na wyjątkową okoliczność. Z jednej strony kuszą nas te lekkie na bazie miksu sałat i francuskiego dresingu, z drugiej strony te tradycyjne jarzynowe przyprawione swojskim majonezem, a jeszcze z innej takie treściwe z makaronem, ryżem lub wędzonymi wędlinami. Oczywiście chcielibyśmy aby wszystkim smakowała, była lekkostrawna i inna niż te do tej pory przyrządzane, niebanalna. Sałatka na wielkanocny stół, powinna być atrakcyjna z wyglądu, odzwierciedlać budzącą się za oknem wiosenną świeżość, nie mieć za dużo składników oby nie stała się kolejnym obfitym daniem świątecznym. U nas propozycja kolorowa z wiosenną rzodkiewką, szczypiorkiem, serem żółtym, wędzoną piersią kurczaka, majonezowo jogurtowym sosem i oczywiście z jajkami, których jako symbolu początku, życia oraz odrodzenia się przyrody.

Chlebek do żurku

Zamiast klasycznych miseczek do podania żurku, możemy sami upiec chlebki, które odpowiednio uformowane, po odcięciu „pokrywek” i wydrążeniu miękkiej zawartości, będą fantastyczną ozdobą naszych świątecznych stołów. Będą świetnie się komponowały wśród świątecznych jaj faszerowanych, rolad boczkowych, wędzonych szynek i okazałych bab. Taką chlebkową miskę możemy również serwować gościom poza okresem świątecznym, jesienią i zimą. Świetnie w nich będą wyglądały zupy krem np. z dyni, grochówka z wędzonką, zupa fasolowa, leczo czy zupa cebulowa. Zaletą tych „miseczek” jest również to, że nie przeciekają, a w dodatku są całkowicie jadalne. Nasza propozycja to chlebek do żurku drożdżowy, który chętniej zjedzą dzieci, jest delikatniejszy w smaku. Polecamy jednak zrobienie chlebka na zakwasie, wtedy dodajemy zamiast wody - 250 ml zakwasu na żurek (koniecznie zrobionego z klasycznymi przyprawami do żurku, tj. liściem laurowym, zielem angielskim, pieprzem, kminkiem oraz majerankiem) i trochę więcej drożdży – 20 g.

Biała kiełbasa

Bez niej nie ma świąt. Jest obecna w koszyczkach do święcenia pokarmów noszonych w Wielką Sobotę do kościołów oraz na świątecznym stole jako dodatek do żurku lub barszczu białego, czy zupy chrzanowej. Ponad to możemy się nią cieszyć nie tylko w Wielkanoc ale również przez cały rok. Jej delikatny smak sprawia, że dobrze sprawdza się na grilla, jako dodatek do zapiekanek, składnik farszu do nadziewania mięs. Fantastyczna będzie również zapiekana z kapustą w piwie. Kiełbasa biała wytwarzana jest z mięsa wieprzowego, czasem z dodatkiem mięsa wołowego, w osłonie z jelita wieprzowego. Przy produkcji białej kiełbasy odstępujemy się od soli peklującej. Dodajemy tylko zwykłą sól i dzięki temu w procesie parzenia uzyskujemy kiełbasę o jasnym, szarym zabarwieniu. Po sparzeniu biała kiełbasa powinna być krucha i soczysta, ale nie twarda, a mięso i przyprawy powinny być dobrze wyczuwalne. Biała kiełbasa po przekrojeniu powinna się lekko rozwarstwiać. Taki przepis chcemy Wam dziś zaproponować. Do jej produkcji potrzebujemy zaopatrzyć się w dobre jakościowo mięso wieprzowe, jelita wieprzowe, maszynkę do mielenia mięsa z sitkami o różnej średnicy, nadziewarkę do kiełbas, precyzyjną wagę do ważenia oraz termometr i garnek do parzenia kiełbasy.

Martini

Połączenie ginu z wermutem to raczej bardziej męskie smaki, ale nasz koktajl z pewności przypadnie do gustu również kobietą. Poza tym ten koktajl to klasyka gatunku. Wermut (vermouth) to rodzaj wzmacnianego wina, aromatyzowanego ziołami, przyprawami, kwiatami czy też owocami. Aby go wytworzyć do wina gronowego dodaje się destylat aby zatrzymać proces fermentacji i zachować trochę cukru gronowego oraz aromat owocowy. Następnie dodaje się odpowiednią kompozycję ziół i przypraw, wśród których za każdym razem musi pojawić się piołun. Wśród pozostałych przypraw obok piołunu to skórka pomarańczowa, tysiącznik, cynamon, jałowiec, goryczka, ziele drapacza lekarskiego, gałka muszkatołowa, goździki, imbir, kłącze tataraku, skórka cytrynowa. Wermut dojrzewa od trzech do sześciu miesięcy, a następnie ochładza się go do zera stopni Celsjusza aby wytrącił się osad, który się usuwa. Następnie trunek się pasteryzuje i butelkuje. Wermut to idealny składnik wielu drinków i koktajli (Martini, Negroni, Manhattan i Americano), ale równie wspaniale odnajduje się w kuchni. Idealnie sprawdza się w przypadku sosów do dań zawierających rybę. Odnajduje się również jako składnik marynat do mięsa. Wermuty pobudzają trawienie, zwłaszcza te wytrawne, dlatego należy je pić przed posiłkami jako aperitif. Należy pamiętać o odpowiednim przechowywaniu wermutów – traktujmy je jak białe wino i po otwarciu umieszczajmy w lodówce.

Sos tatarski

Ten miesiąc upłynie nam na podpowiadaniu przepisów na zbliżające się święta. To idealna okazja żeby wypróbować nowe przepisy i wybrać coś, czym zachwycimy współbiesiadników w czas Wielkanocny. Klasyka naszych babć i mam to oczywiście sos tatarki. Pierwsze zapisy dotyczące sosu tatarskiego można odnaleźć w XVIII-wiecznych francuskich książkach kucharskich. Znany jako “sauce tartare”, był stosowany jako dodatek do potraw z ryb, mięsa oraz warzyw. W XIX wieku sos tatarski stał się popularny w innych krajach: Niemczech, Wielkiej Brytanii czy Polsce. Współcześnie sos tatarski jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych sosów na świecie używanym zarówno w domu jaki i wielu restauracjach. Jego uniwersalność i łagodny smak sprawiają, że jest on doskonałym dodatkiem do wielu potraw, np. jajek na twardo, śledzi, ryb na zimno, pasztetów, wędlin czy pieczonego mięsa. Sos tatarski to sos zimny na bazie majonezu, z drobno posiekanymi pikantnymi dodatkami ziołami oraz  warzywami marynowanymi w occie.

Wędzenie sera podpuszczkowego

Marzec to miesiąc intensywnych porządków i intensywnego przygotowywania się do Świąt Wielkanocnych. To odpowiedni moment na ułożenie sobie wielkanocnego menu, a zwłaszcza przygotowania się do wędzenia mięs, wędlin, ryb i oczywiście serów. Nasza propozycja to przygotowanie w domu sera podpuszczkowego a następnie uwędzenie go. Proces wędzenia wydobywa z serów głębie smaku, podkreśla aromat oraz konserwuje. Dym sprawia, że z sera odparowuje nadmiar wody. Dzięki połączeniu dymu z tłuszczem ser ulega naturalnej konserwacji. Do utrzymania jak najdłuższej przydatności do spożycia trzeba pamiętać, aby ser wędzony przechowywać w suchych pomieszczeniach. Przy wędzeniu serów ważne jest utrzymanie słabego ognia, aby ser się nie nagrzewał. Każdy rodzaj sera wymaga odpowiedniego podejścia. Wędzenie sera powinno odbywać się przy słabym ogniu i zimnym dymie. Ser nie powinien być zbyt mocno podgrzewany, bo spowoduje to utratę zbyt dużej ilości tłuszczu i wody. W efekcie otrzymamy suchy i twardy ser, który podczas krojenia będzie się rozpadał. Zalecana jest temperatura 30⁰ C – 40⁰ C, maksymalnie 50⁰ C, od 3 do 5 godzin. Tak więc po przygotowaniu sera (do uzyskania lepszego smaku, przed uformowaniem serów, możemy sery przyprawić ulubionymi przyprawami: czarnuszką, płatkami papryki, suszonymi pomidorami, czarnym sezamem, ziołami prowansalskimi, oliwkami, orzechami włoskimi czy czosnkiem niedźwiedzim) umieszczamy go w solance do 24 godzi. Po tym czasie, może oczywiście być krótszy, u nas 8 godzin, osuszamy powierzchnię sera ręcznikiem papierowym i odstawiamy w chłodne miejsce na podkładzie serowarskim na ok. 2 godziny lub do całkowitego wyschnięcia skórki. Ser przed wędzeniem musi mieć suchą powierzchnię. Następnie umieszczamy ser w siatce wędliniarskiej, pamiętając o zawiązaniu siatki z obu stron. Po uruchomieniu wędzarni wlewamy wodę do połowy miski i ustawiamy ją na środku, tuż pod grzałką generatora dymu. Zrębki drewna wsypujemy do zbiornika elektrycznego generatora dymu w wędzarni elektrycznej. Przy pomocy przełącznika uruchamiamy generator dymu i komorę wędzarniczą, a na panelu sterowania ustawiamy odpowiednią temperaturę. Komora wędzarnicza powinna się rozgrzewać przez około 2 godziny. Następnie przechodzimy do wędzenia: uruchamiamy sam generator dymu i ustawiamy odpowiednią temperaturę na panelu sterowania. Pozostawiamy sery do uwędzenia na kilka godzin. Uwędzony ser przechowujemy do 7 dni nie zamknięty lub do 20 dni zapakowane w folię próżniowo.

Spaghetti z małżami

Kuchnia włoska, znana jest ze swojej prostoty i świeżych składników, cieszy się ogromną popularnością na całym świecie. To przede wszystkim ręcznie robione makarony i pizza, do których używa się dojrzewających we włoskim słońcu pomidorów i oliwy z oliwek. Nieodłącznym elementem regionalnej kuchni jest makaron, który powstaje z pszenicy durum i wody, czasem dodaje się do niego również jajka. Spaghetti to niewątpliwie podstawa dań kuchni włoskiej. To klasyczny, długi, prosty makaron. Takie długie rodzaje makaronu podaje się zwykle z niezbyt ciężkimi sosami na bazie oliwy, aby łatwo było je nawinąć na widelec. Włoski obiad to porcja makaronu i warzywa, choćby w formie sałatki. Popularna jest też sałata z dodatkiem jedynie soku z cytryny i oliwy z oliwek. Ziemniaki jada się rzadko, częściej na północy, zazwyczaj jako frytki lub smażone talarki. Kolacja jest najbardziej obfitym posiłkiem w ciągu dnia. Chcemy zaproponować ciemny makaron znany też jako makaron sepia, ma nie tylko ciemną barwę, ale też oryginalny, specyficzny smak oraz zapach, z wyraźnie zaznaczoną morską nutą. Makaron z atramentem kałamarnicy lub mątwy jest słonawy, rybny, bardzo wyrazisty. Do niego proponujemy sos z małży na bazie oliwy z czosnkiem, białym winem i pietruszką. Do tego kieliszek schłodzonego Prosecco lub wina białego na bazie szczepów Sauvignon Blanc, Albarino, Verdejo i Torrontes. Świetnym połączeniem do owoców morza są także wina różowe Chardonnay i Pinot Noir.

Bułeczki dyniowe

Dynia nieodłącznie kojarzy się z jesienią. Jednak dzięki dostępności tego warzywa przez cały rok możemy przetwarzać ją na różnorakie sposoby. Chętnie wykorzystamy ją do od zupy z czarnuszką lub zupy mlecznej, do zapiekanek, gulaszy i deserów. Sprawdzi się jako składnik ciast, dżemów i placków. Oraz pieczywa. Urocze bułeczki dyniowe nawet kształtem nawiązujące do tradycyjnej dyni, to nasza propozycja na weekend. Sam ich wygląd powoduje, że zjadamy je same bez dodatków. Mogą być oczywiście podstawą wspaniałego śniadania, podane z masłem i twarożkiem, serkiem żółtym czy świeżo wędzoną szyneczką albo konfiturą z malin lub morelą. Ewentualnie miodem lub kremem pistacjowym.

Schab peklowany

Kolejna odsłona wędliny do kanapek z szynkowaru. Schab peklowany w marynacie ziołowej. Szynkowar to urządzenie dla miłośników wędlin, którzy chcą być pewni tego, co jedzą, ale nie gustują w sklepowych wyrobach. Można w nim przygotować wszystkie produkty mięsne: szynki, bloki mięsne, mielonki, pasztety, mortadele, golonki, boczki i salcesony. W odróżnieniu od mięs pieczonych w rękawie wyroby z szynkowaru są bardziej zbite, a dzięki temu łatwiejsze do krojenia. Dla produktów, które składają się z dużych kawałków mięsa, pierwszym krokiem jest zamarynowanie mięsa. Przepisy na marynaty mogą być bardzo różne, najczęściej wykorzystujemy sól peklującą i odpowiednie do wyrobu przyprawy i zioła. Czas jaki potrzebujemy do peklowania w marynacie jest różny dla różnych gatunków mięsa i przyjętego sposobu peklowania. Szynkowar składa się z walcowatego korpusu wraz ze spiralną nakładką. W zależności od wielkości ma pojemność ok. 1-3 kg. Pozwala na jednorazowe przygotowanie wyrobu mięsnego o tej wadze. Po ułożeniu mięsa w szynkowarze, najlepiej w woreczku do tego przystosowanym, używamy spiralnej nakładki, która skompresuje mięso. Tak przygotowany wkład mięsny przechowuje się w lodówce ok. 24 godz., aby miał zbitą strukturę, a ostatecznie formę mięsnego bloku. Należy również wspomnieć o możliwości użycia termometru (na środku wieczka od nakładki znajduje się otwór na termometr), który należy wbić bezpośrednio w mięs i dzięki temu możemy kontrolować temperaturę przygotowywania wędliny, co jest bardzo ważne przy produkcji domowych przetworów. Szynkowar należy włożyć do garnka z gorącą wodą i zgodnie z przepisem parzyć we właściwej temperaturze (ok. 70-90°C) przez określony czas, przeważnie ok. 2-3 godz. Gdy skończy się parzenie, należy pozostawić szynkę do ostudzenia, a następnie leżakowania w lodówce (najczęściej ok. 24 godz.).

Onigiri japońskie kanapki z ryżu

Przed zaczynającym się w ten weekend festiwalem jedzenia i sztuki japońskiej w Łodzi pn. Sakura Festiwal Japoński zachęcamy do poeksperymentowania z ryżem, który w Kraju Kwitnącej Wiśni jest tym czym u nas ziemniak. Nasza propozycja to onigiri, kanapka z gotowanego ryżu o kształcie trójkątnym lub owalnym najczęściej zawinięta w listek nori. Służy często jako prowiant na drogę. Ten ryżowy codzienny przysmak jest nadziewany m.in. marynowaną morelą japońską, ikrą, krewetkami, tuńczykiem, solony łososiem i rozdrobnionym kurczakiem. Mając to na uwadze, możesz wypełnić go czymkolwiek zechcesz. Resztki potraw sprawdzają się wyjątkowo świetnie. Używany farsz powinien być słony, aby ochronić ryż przed zepsuciem.

Szynka z warzywami

Dzięki odrębnym przestrzeniom – rękawom do pieczenia, to danie możemy przygotować zarówno dla mięsożerców jak i wegan. Szynka wieprzowa przygotowana w ten sposób jest niebywale soczysta a zarazem lekko chrupiąca. Szynka jest źródłem witamin i minerałów. Znajduje się w niej witamina D, witamina E oraz witaminy z grupy B, niacyna, tiamina, kwas foliowy, ryboflawina, witamina B12. Ponadto szynka jest źródłem magnezu, żelaza, cynku, fosforu, potasu, wapnia oraz selenu. Mięso pełni ważną rolę w żywieniu człowieka, gdyż jest produktem bogatym w białko. Nie powinno być jednak jedynym źródłem tego składnika w diecie i stanowić elementu każdego posiłku. Dlatego my dodajemy do naszej szynki dużą ilość warzyw pieczonych, które stanowią źródło błonnika oraz soli mineralnych.

Soczewica a’la falafel

Falafle to popularny na Bliskim Wschodzie „fast food”, smażone w głębokim tłuszczu kulki. Najczęściej wytwarza się je z ciecierzycy, fasoli fava lub kombinacji tych dwóch. Większość przepisów zawiera szeroką gamę ziół, przypraw i innych składników, takich jak cebula, pietruszka, kolendra, przecier czosnkowy, kminek, czarny pieprz, mąka i olej roślinny. Danie najprawdopodobniej wywodzi się z Egiptu. Spekuluje się, że jego historia może sięgać historii faraonów. Jednak najwcześniejsze pisemne wzmianki o falaflach ze źródeł egipskich pochodzą z XIX wieku. Można domniemywać, że olej był prawdopodobnie zbyt drogi, aby można go było używać do głębokiego smażenia w starożytnym Egipcie. My jak zwykle idziemy trochę pod prąd i postanowiliśmy jako produkt główny wykorzystać soczewicę zieloną wzbogaconą rodzimymi warzywami, tj. marchew, pietruszka czy cebula. Już na starcie dobra wiadomość dla dbających o linię, soczewica zielona ma ok. 116 kcal w 100 g a cieciorka 164 kcal w 100 g. Dla nadania im orientalnego smaku wykorzystaliśmy te same przyprawy jak w tradycyjnych falaflach oraz te bardziej charakterystyczne dla kuchni hinduskiej jak imbir czy kurkuma. Druga modyfikacja dotyczyła obróbki termicznej. Nie smażyliśmy naszych kotlecików w głębokim oleju, tylko upiekliśmy ich 2 blachy w piekarniku. Naszym mottem od zawsze jest radość z gotowania i wykorzystanie dobrodziejstw innych kuchni do eksperymentowania.  

Koktajl Kupidyna

Trudno jednoznacznie wskazać genezę walentynek. Mogą być związane ze starożytnym świętem ku czci rzymskiej bogini Junony, patronki kobiet i małżeństwa, oraz boga przyrody Pana. Dzień ten nazywano Luperkaliami i obchodzono 14-15 lutego. Zgodnie z tradycją walentynki to święto ku czci św. Walentego. Jednak nie udało się dokładnie ustalić, kim tak naprawdę był Walenty. Faktem jest natomiast to, że  święty Walenty jest patronem zakochanych. Począwszy od 496 roku, 14-ego lutego, w dniu jego śmierci, obchodzimy Dzień św. Walentego, nazywamy obecnie Walentynkami. Historia walentynek w Polsce sięga lat 90. XX wieku. Jednak już dużo wcześniej obchodzono Sobótkę, pogańskie święto miłości, ognia, wody i namiętności. Podczas tych pogańskich obrzędów tańczono, skakano przez ogień oraz wrzucano wianki do wody. Polecamy jednak codziennie, nie tylko od święta, obdarzać się, miłością, szacunkiem, pozytywnymi gestami i troską o bliźnich. Na walentynkową kolację proponujemy przyrządzać dania lekkie i niezbyt obfite warzywne dania typu curry, sałatki lub zapiekanki. Mile widziane będą też: krewetki, łosoś, czarny makaron oraz ciekawe warzywa jak kapary, szparagi czy bakłażan. I oczywiście kulinarne afrodyzjaki: ostrygi, małże, krewetki, kawior już samym wyglądem i zapachem oddziałują na wyobraźnię, pobudzając zmysły i zwiększając pożądanie. Doskonałym daniem na walentynkowy wieczór będzie też sushi z owocami morza. Natomiast aby poprawić trawienie i nastrój zalecamy odrobinę alkoholu. Niewątpliwie szampan lub wino to doskonały wybór. Proponowany przez nas musujący Koktajl Kupidyna z pewnością wprawi Was w nastrój świętowania. Nic nie pasuje lepiej na Walentynki niż szampan i truskawki – a gdy połączymy te dwa elementy, stają się one jeszcze słodsze. Dla dodania trochę pikanterii, dodajemy do niego kostki lodu zrobione z wódki i wody oraz zabarwione barwnikiem spożywczym (w symbolicznej ilości na końcu wykałaczki). I już, romantyczny wieczór możemy zaczynać.

Pomysł na Walentynki

Przed nami święto zakochanych, Walentynki. Być może są tacy, którzy wychodzą z założenia, że każdy dzień jest dla nich dniem zakochanych i nie potrzebują szczególnych rytuałów, ale są też tacy, dla których ten dzień ma magiczny wydźwięk. Niemniej jednak słodycze lubi większość, na co dzień i od święta. Naszym pomysłem na niezwykle chrupiące, kokosowe, kruche ciasteczka, które pokochacie jest ciasteczko w kształcie serca. Chociaż kształt to oczywiście kwestia indywidualna. Nie ukrywamy, że miłością naszą jest kokos, może stąd pomysł na ciastka o takim smaku na Walentynki. Nie można jednoznacznie stwierdzić jaka szerokość geograficzna jest ojczyzną palmy kokosowej, z której czerpiemy tyle radości kulinarnej. Jak podaje Wikipedia „Najbliżej spokrewnione z nią rodzaje występują w tropikach Ameryki Południowej i Środkowej. Za ojczyznę palmy kokosowej zwykle uznaje się jednak albo południowo-wschodnią Azję, albo rejon Wielkiej Rafy Koralowej. Współcześnie jest gatunkiem rozpowszechnionym w całej strefie międzyzwrotnikowej”. Z kokosa najczęściej wykorzystujemy mleko kokosowe i miąższ, najczęściej w postaci wiórków kokosowych ponadto olej kokosowy o bardzo neutralnym smaku jak i pastę kokosową. Mleczko kokosowe używamy do przyrządzenia aromatycznych dań kuchni azjatyckiej. Ten produkt ma słodki i kremowy smak, dlatego świetnie się nadaje do przyrządzenia delikatnych kremów, sosów i deserów, drinków. Mleczko kokosowe to składnik, który znajdziemy również w przepisie na zupę tajską, zupę z dyni i w wielu innych popularnych daniach. Ponadto, jest popularne w diecie keto. Wiórki kokosowe to dodatek do wypieków, tortów, ciast, sałatek owocowych, lodów czy domowych batonów. Ale może być też składnikiem dań wytrawnych, jogurtów oraz owsianek.

Jabłka marynowane

Marynaty czy pikle najczęściej kojarzą się nam z warzywami, lub owocami utrwalonymi w zalewie octowej. Warzywa najczęściej marynowane to: ogórki, buraki czy dynia. Przyrządzane są z użyciem popularnych przypraw: liści laurowych, goździków, cynamonu, ziela angielskiego, pieprzu czarnego, imbiru, a także cebuli, korzenia chrzanu, liści czarnej porzeczki, czosnku, estragonu, papryki, naci pietruszki i selera, nasiona kminku, kopru. Marynaty owocowe ze śliwek, wiśni, czereśni, gruszek czy winogrona najlepiej będą smakowały z liściem laurowym, goździkami, cynamonem, zielem angielskim,  pieprzem czarnym czy imbirem. Korzenne przyprawy układa się najczęściej na dno słoików lub wkłada między marynowane produkty. Przyprawy mają wzmocnić charakterystyczny zapach marynat i dodać im specjalnego smaku, ale nie powinny go zagłuszać. Owoce jak i warzywa powinny by dojrzałe, jędrne i twarde, bez plam ani innych uszkodzeń. Jabłka w marynacie raczej nie są popularne na naszych stołach. Kiedyś w marynatę wkładano rajskie jabłuszka. Poniższy przepis wywodzi się z kuchni amerykańskiej. Marynata ma wyrazisty, słodko-kwaśno-pikantny smak ale przez użycie przypraw jest mocno aromatyczna. Jabłka doskonale sprawdzają się jako dodatek do kanapek, mięs i dań typu fast food, np. hamburgerów. Świetnie komponują się z grillowanym kurczakiem i rybami lub jako dodatek do grillowanego sera.

Faworki zwane chrustem

Tłusty czwartek to nie tylko pączki, to również oponki, róże karnawałowe z konfiturą i faworki. Faworki zwane są również chrustem, chrustkiem, chruścikiem, chruścikami i charakterystyczne są dla kuchni polskiej, niemieckiej i litewskiej (tzw. mrowisko, stos faworków polany miodem i posypany makiem oraz rodzynkami). Polskie słowo „faworki” ma swoją genezę we francuskim faveur, które oznacza wąską jedwabną wstążeczkę, tasiemkę. Książka kucharska z 1932 r., autorstwa Marji Śleżańskiej pt. Kucharz polski podaje przepis na chruścik: „Utrzeć na śmietanę 2 łyżki świeżego wymoczonego masła, wbić 15 żółtek, wsypać 20 deka cukru, z którego można trochę zostawić do posypywania chruścików, trzeć w donicy, wsypać 10 gr. amonium carbonicum lub też araku, dodać 6 łyżek gęstej kwaśnej śmietany, wsypać 60 deka mąki i doskonale w jedną stronę trzeć. Następnie ciasto wyłożyć na stolnicę, wziąć jeszcze 20 deka mąki, ciasto lekko wygniatać tą mąką, a resztę z niej zostawić do posypania stolnicy. Ciasto musi być bardzo wolne, tak, że ledwie się da wałkować, bo gdy zbyt nagniecione, to chruścik niedobry. Ciasto lekko rozwałkować, nie sypiąc wiele mąki, tylko wałek mąką ocierać, krajać kółkiem w paski na kawałki, przewijać każdy kawałek i zaraz, póki wilgotne, bez przesychania smażyć na wrzącym tłuszczu, zmieszanym na połowę z klarowanem masłem lub fryturą. Można je też smażyć na samej fryturze, lecz nigdy na samym maśle, bo się palą a nie rosną. Ogień nie musi być zbyt nagły, żeby się tłuszcz nie palił. Chruścik powinien by żółtego koloru. Skoro się z jednej strony upiecze, przewrócić widelcem na drugą, opiec, wyjmować na sito i posypać cukrem. Chruścik przechowywać parę tygodni i będzie dobry”. Przepis, z którego korzystamy jest mniej wykwintny ale sprawdzony i przepyszny. Możemy go wypróbować w ostatni weekend karnawału lub we wtorkowe ostatki.

Pieczona golonka peklowana

Golonka to regionalne danie polskie, zaczerpnięte z kuchni niemieckiej. Popularna jest również u naszych południowych sąsiadów w Czechach, gdzie golonkę podaje się z chlebem, chrzanem, musztardą, ogórkiem lub knedlami ziemniaczanym. U nas spotkamy amatorów golonki wieprzowej gotowanej, peklowanej, pieczonej czy grillowanej. Czy jednak golonka jest zdrowa? Dietetycy uważają ją za kontrowersyjny smakołyk, którego nie powinniśmy jeść częściej niż jeden, dwa razy w miesiącu. Jako najlepszy sposób „odchudzenia” produktu, proponują przygotowanie go na grillu elektrycznym, co pozwala na odcieknięcie części tłuszczu. Golonka duszona pod przykryciem wypuści część tłuszczu do sosu i będzie mniej kaloryczna pod warunkiem, że zjemy samo mięso bez sosu. Jednak prawdziwi koneserzy uważają, że najlepiej smakuje pieczona peklowana golonka w towarzystwie schłodzonego piwa. Golonka świetnie komponuje się z kapustą, buraczkami, papryką konserwową, chrzanem, musztardą, ćwikłą. Znaleźliśmy również przepis gdzie zaproponowano jako dodatek nasączone żubrówką owoce dzikiej róży, borówki, suszone śliwki czy kaparami. Do marynaty dobrze jest dodać czosnek granulowany, pieprz czarny, kmin rzymski, ziele angielskie, paprykę słodką wędzoną, paprykę ostrą chili, majeranek. Podczas przygotowania golonek skorzystaliśmy z worków foliowych do pakowania próżniowego, które po zgrzaniu stanowiły idealny pojemnik do marynowania.

Starter samo zdrowie

Połączenie płatków owsianych z bananem w koktajlu brzmi jak zdrowe, pożywne rozpoczęcie dnia. Banany choć może to brzmi dziwnie, botanicznie są owocem, typu jagoda i rosną na bylinach, które osiągają nawet do 10 m wysokości. Na świecie jest ich kilkadziesiąt gatunków. Banany dodają energii, mogą obniżyć ciśnienie krwi, poprawić samopoczucie, a nawet pozbyć się niestrawności. Płatki owsiane to również kwintesencja zdrowia: dzięki cennym składnikom odżywczym opóźnią efekty starzenia, wspomagają pracę jelit, obniżą poziom cholesterolu i poprawią glikemię u osób, które mają zaburzenia tolerancji glukozy. Przejdźmy do jogurtu. Jogurty naturalne jako produkty fermentowane mają działanie probiotyczne. W ich składzie znajdują się żywe kultury bakterii, które dbają o przewód pokarmowy. Tym razem postanowiliśmy sami zrobić jogurt roślinny. Wykorzystaliśmy do tego napój owsiany i kultury bakterii. Spędził on 10 godzin w jogurtownicy. Zrobiony jogurt miał konsystencję jogurtu pitnego i lekko orzechowy smak. Idealnie nadał się do naszego koktajlu. Dla nadania naszemu napojowi charakteru dodaliśmy do niego również kurkumę zwaną ostryżem, szafranem indyjski, żółcieniem lub żółtym imbirem. Kurkuma ma podobny do imbiru zapach oraz silny, korzenny, gorzkawy smak. Przyprawa ta pochodzi z Indii, otrzymuje się ją z korzenia podobnego do imbiru. To właśnie kurkuma nadaje charakterystyczny, żółtopomarańczowy kolor potrawom curry. Kurkuma to bardzo silny przeciwutleniacz o udowodnionym działaniu przeciwzapalnym, przeciwwirusowym, przeciwbakteryjnym, a także antynowotworowym i odtruwającym. Źródła podają, że tylko niewielki odsetek spożytej kurkuminy dostaje się do organizmu, gdzie działa na komórki. Dlatego zawsze zalecano jej spożywanie z pieprzem, który zawiera inną molekułę, czyli piperynę, która zwiększa wchłanianie kurkuminy nawet o 20 000%. Po tej całej litanii właściwości zdrowotnych i zbawiennego wpływu powyższych składników na nasz organizm, koniecznie musicie spróbować poniższy przepis.

Muffinki z borówkami

Powstanie muffinek datuje się na X, XI wiek. Ich ojczyzną jest Anglia, gdzie początkowo były pieczone w formie placuszków jako forma przekąski dla najbiedniejszych. Karierę zrobiły w Stanach, gdzie pod koniec lat 80-tych XIX w. niejaki Samuel Bath Thomas, emigrant z Anglii, otworzył w Nowym Jorku piekarnię i zaczął je wypiekać. Już wtedy były to lekkie, miękkie bułeczki w kształcie okręgu, aromatyczne i wilgotne w środku całkiem przypominające te, które pieczemy i dziś. Oczywiście jak każdy szanujący się wypiek, mają swoje międzynarodowe święto, które obchodzone jest 30 marca. W Polsce spożywane są najczęściej na słodko z owocami, dżemem, masłem orzechowym i miodem. Ale coraz częściej przygotowywane są np. z oliwkami, serami czy warzywami czy sosem pomidorowym do pizzy i takimi dodatkami. Okazuje się, że  w USA poszczególne miasta specjalizują się w przyrządzaniu konkretnego rodzaju babeczek. Nowy Jork słynie z muffinek z jabłkami, Minnesota – z jagodami, a Massachusetts słynie z muffinek kukurydzianych. W takim razie dziś mamy propozycję z Minnesoty, stanu zwanego „Krajem 10 000 jezior” i miejsca, w którym ukształtowano współczesny toster.

Ruby Red

Ten klasyczny koktajl zawiera zarówno gin, jak i wódkę. Obydwa alkohole świetnie komponują się ze świeżo wyciśniętym grapefruitem, dzięki czemu ten koktajl jest lekki, orzeźwiający, o cytrusowej nucie. Oczywiście lód rozcieńcza koktajl i łączy wszystko w jedną całość. Doskonały na trawienie po ciężkiej kolacji. To zdecydowanie propozycja dla osób, które nie przepadają za słodkimi smakami. Gin to rodzaj wódki, który nabiera aromatyczno-smakowych właściwości dzięki użyciu jagód jałowca lub innych składników pochodzenia roślinnego. I tak np. „Blue”, czyli „niebieski” w nazwie ginu nie jest przypadkowy. Odnosi się on do koloru owoców użytych w celu wzbogacenia aromatu i smaku. A są to borówka amerykańska, czarna porzeczka i jagody. Co do grapefruita, oczywiście wtedy kiedy nie łączymy go z alkoholem lub niektórymi lekami, ma korzystny wpływ na pracę serca, obniża poziom cholesterolu, a także ciśnienia tętniczego krwi. Doskonale przeciwdziała miażdżycy, a to wszystko dzięki zawartości w swoim składzie silnych przeciwutleniaczy w postaci likopenu i karotenoidów.