Sezam biały czy czarny?

Sezam jest jednym z najstarszych znanych uprawnych ziaren, które były używane już w starożytnym Egipcie i Mezopotamii. Wierzenia starożytnych ludów mówiły, że sezam ma właściwości magiczne i przynosi bogactwo. Sezam to małe nasiona rośliny sezamowej, które mają wyjątkowe właściwości odżywcze i smakowe. Występuje w dwóch głównych odmianach: białym i czarnym, a każdy z nich ma swoje unikalne cechy i zastosowanie. Biały sezam jest najczęściej spotykany i szeroko używany w kuchni, zarówno w potrawach słodkich, jak i słonych. Sezam biały ma delikatniejszy, bardziej neutralny smak. Świetnie nadaje się do pieczenia, szczególnie jako posypka na chlebie, bułkach czy rogalikach. Jest także składnikiem tahini, które jest podstawą hummusu. Używany jest także w sałatkach, deserach (np. chałwa sezamowa) oraz w kuchni indyjskiej do przygotowywania tradycyjnych dań. Czarny sezam ma intensywniejszy smak i zapach niż biały, z nutą orzechową, dzięki czemu doskonale komponuje się z azjatyckimi potrawami, takimi jak sushi, maki, czy sałatki. Często wykorzystywany w kuchniach Azji, szczególnie w Chinach, Japonii i Korei, w którym to kontekście często spotyka się go w postaci pasty sezamowej tzw. "tahini" w wersji czarnej. W Azji czarny sezam uważany jest za symbol długowieczności i zdrowia, a niektóre przepisy w tradycyjnej medycynie chińskiej wykorzystują go do poprawy kondycji skóry i włosów. My wykorzystaliśmy sezam do posypania rolady z ciasta drożdżowego. Rolada drożdżowa z nadzieniem z mięsa mielonego to pyszne danie, które łączy w sobie puszyste ciasto drożdżowe i aromatyczne, soczyste nadzienie mięsne. Jest to świetna propozycja na ciepły posiłek, zarówno na obiad, jak i na kolację. Ciasto drożdżowe jest lekkie i miękkie, a nadzienie z mięsa mielonego – pełne smaku i dobrze przyprawione. Roladę posypuje się sezamem, który dodaje jej nie tylko charakterystycznego smaku, ale także chrupkości.

Słonecznikowo-paprykowa pasta

Jeśli szukacie zdrowego, pysznego i prostego przepisu na pastę, polecamy pastę z ziaren słonecznika i czerwonej papryki. Jej delikatna, kremowa konsystencja, połączona z głębokim smakiem papryki i aromatem oliwy, sprawia, że jest to doskonały wybór zarówno na kanapki, jak i na przekąski w formie dipu. Pasta z ziaren słonecznika i czerwonej papryki to prawdziwy hit w kuchni o każdej porze roku, która jest nie tylko smaczna, ale także pełna wartościowych składników odżywczych. W prosty sposób zamienia zwykłe składniki w coś wyjątkowego, a dzięki różnym propozycjom dodatków możemy za każdym razem przygotować trochę inaczej. Zioła takie jak bazylia, oregano czy tymianek świetnie komponują się z tą pastą, dodając jej indywidualnego zapachu. Czosnek suszony doda jej aromatu i głębi. Natomiast dla dodatkowej chrupkości możecie dodać prażone orzechy włoskie lub migdały, które świetnie pasują do ziaren słonecznika. Taka pasta idealnie sprawdzi się jako smarowidło do kanapek, dip do warzyw, takich jak marchewki, ogórki czy seler naciowy, do makaronu zamiast pesto lub z grillowanymi warzywami. Po przyprawy zapraszamy do naszego sklepu internetowego lub stacjonarnego znajdującego się w Łodzi przy ul. Ozorkowskiej 12. 

Czas na kimchi

Kimchi to tradycyjna koreańska potrawa, która zdobyła popularność na całym świecie, a jej charakterystyczny smak i wartości zdrowotne przyciągają coraz więcej osób do eksperymentowania w kuchni. Ma ponad 2 tysiące lat i wyewoluowało z prostych przepisów na fermentowane warzywa do bardziej złożonych wersji, które znamy dzisiaj. W Korei istnieje ponad 200 rodzajów kimchi .To potrawa na bazie fermentowanych warzyw, zwykle kapusty pekińskiej lub rzepy, z dodatkiem przypraw takich jak czosnek, imbir, chili, rybne sosy i pasta z ryżu. Kimchi ma głębokie korzenie w kuchni koreańskiej i stanowi ważny element tamtejszej kultury. Przygotowywanie kimchi to nie tylko proces kulinarny, ale także społeczny, w którym rodziny tradycyjnie spotykają się, by przygotować zapasy na całą zimę. W Korei jest nawet specjalny dzień zwany "Kimjang", który odbywa się w listopadzie i polega na wspólnym robieniu kimchi w większych ilościach. To czas, w którym rodziny, sąsiedzi i przyjaciele wspólnie przygotowują ten przysmak, aby podzielić się nim i mieć zapas na długie miesiące. Podobnie jak to bywało kiedyś w Polsce przy kiszeniu kapusty. Choć sam proces przygotowania kimchi może zająć tylko kilka godzin (w zależności od doświadczenia), to najważniejszy etap – fermentacja – wymaga czasu. W tradycyjnej metodzie fermentacja trwa od 2 do 7 dni w temperaturze pokojowej, w zależności od tego, jak intensywny smak chcemy uzyskać. Po tym czasie kimchi można przechowywać w lodówce, gdzie proces fermentacji zwalnia, ale nadal będzie zmieniać swój smak przez kilka miesięcy i to jest bardzo ciekawe doświadczenie smakowe. Nasze kimchi „pracowało” do ostatniego kęsa. Kimchi jest niskokaloryczne, więc świetnie nadaje się dla osób na diecie. Tradycyjnie jada się je jako dodatek do posiłków, np. do ryżu, makaronów, jajek lub mięsa. Zwykle podawane obok głównego dania, dodaje intensywnego smaku i pikantności.

Karmelizowana cebula

Karmelizowana czerwona cebula to jedno z tych dań, które potrafi całkowicie odmienić charakter każdej potrawy. Słodka, lekko pikantna, jest doskonałym dodatkiem do wielu dań. Choć sama karmelizacja cebuli to technika kulinarna znana od wieków, jej popularność w kuchniach współczesnych zyskała dzięki trendowi do intensyfikacji smaków. Karmelizowana czerwona cebula wywodzi się głównie z kuchni francuskiej i śródziemnomorskiej, gdzie cebula, po obróbce cieplnej, nabiera pełnej słodyczy, a jej charakterystyczna ostrość zostaje zniwelowana. Karmelizowana czerwona cebula jest wszechstronnym dodatkiem, który pasuje do wielu potraw. Idealnie komponuje się z grillowanym mięsem (np. stekami, kurczakiem, wieprzowiną) oraz rybami, zwłaszcza łososiem i tuńczykiem. Czerwona cebula karmelizowana to również klasyczny dodatek do burgerów, nadający im wyjątkowego charakteru. Świetnie sprawdza się w połączeniu z rukolą, serem feta, orzechami lub grillowanym serem halloumi. Doskonale komponuje się w kanapkach z serem, awokado czy pieczonymi warzywami. Jest też znakomitym składnikiem pizzy, szczególnie tej z mięsem (np. pizza z wołowiną czy szynką) lub wegetariańskiej (np. z kozim serem i pomidorami). Choć jej przygotowanie nie wymaga skomplikowanych składników, to wymaga cierpliwości i precyzji, by uzyskać perfekcyjny efekt. Czerwona cebula karmelizowana to smak, który warto wprowadzić do swojej kuchni.

Święto pizzy

Dziś obchodzimy światowy dzień pizzy. Drugi po tym najważniejszym czyli dniu pizzy w jej ojczyźnie Włoszech, tam święto obchodzone jest 17 stycznia. Pozostała Europa i Stany Zjednoczone obchodzą je 9 lutego. Ostatnim terminem jest 31 sierpnia, wtedy to święto obchodzą Brazylijczycy i pozostali mieszkańcy Ameryki Południowej. Pizza, którą znamy dzisiaj, ma swoje korzenie w starożytności, choć jej współczesna forma powstała w Neapolu, w XVIII wieku. Dziś najpopularniejsza to margherita –pizza z sosem pomidorowym, mozzarellą, bazylią i oliwą z oliwek. Jeśli chodzi o klasyczne dodatki pizzy to: oliwki – czarne lub zielone, czosnek, chili – w postaci świeżych papryczek lub suszonych płatków, dla miłośników ostrego smaku, rukola – popularny dodatek na wierzch pizzy, szczególnie do pizzy z prosciutto, parmezan – świeżo starty, dodawany po upieczeniu dla dodatkowego smaku, szynka parmeńska, salami, mozzarella. Pizza jest jednym z najczęściej zamawianych dań na świecie, w Stanach Zjednoczonych pizza stanowi aż 10% całkowitego spożycia żywności na wynos. W Neapolu pizza jest traktowana jak sztuka, a jej przyrządzanie zostało uznane za niematerialne dziedzictwo kultury UNESCO w 2017 roku. W 2007 roku powstała największa pizza na świecie, znana jako „Ottavia”, o powierzchni 1261,65 m². Nasza propozycja to pizza łącząca 2 święta: pizzy i zakochanych, które obchodzimy 14 lutego.  Pizza chyba najbardziej przypomina pepperoni, taką o cienkim cieście. Dodatkowo oprócz składników spożywczych przyda się nam trochę akcesoriów do profesjonalnego przygotowania naszej pizzy: łopatka do pizzy, kamień do pieczenia, praska do czosnku.

Pikantna pierś w jogurcie

Piersi z kurczaka to jedno z najczęściej wykorzystywanych mięs w polskich kuchniach – są smaczne, delikatne, szybkie w przygotowaniu i bardzo uniwersalne. Warto znać różne sposoby na to, jak przyrządzać pierś kurczaka, by uniknąć monotonii w codziennym gotowaniu. Można je piec, grillować, smażyć, gotować, a także przygotować w formie soczystych kotletów, sałatek czy zapiekanek. My skupimy się na pieczeniu. Pieczenie to doskonała metoda na przygotowanie piersi z kurczaka w całości. Wystarczy posmarować mięso oliwą z oliwek, przyprawić ulubionymi ziołami i przyprawami, a następnie piec w piekarniku przez około 25-30 minut w 180°C. Można także dodać do mięsa warzywa, aby uzyskać pełnowartościowy posiłek w jednym naczyniu. Pikantna pierś kurczaka w jogurcie to idealna propozycja dla osób, które lubią intensywne smaki i odrobinę ostrości w swoim jedzeniu. Do pikantnej piersi z kurczaka świetnie pasują przyprawy, które podkreślają ostrość, głębię smaku i aromat mięsa. Oto lista przypraw, które warto wykorzystać do marynaty, aby uzyskać pikantny efekt: papryka chili, kumin, curry, imbir, czosnek, kurkuma, kolendra, sól i pieprz cayenne, zioła – oregano, tymianek, rozmaryn czy bazylia świetnie łączą się z pikantnymi przyprawami, wprowadzając dodatkową warstwę smakową. Jeśli preferujecie inne smaki, to w naszej ofercie znajdziecie przeróżne mieszanki przyprawowe (kurczak fajitas, kurczak po staropolsku, po chińsku, soczysty, po diabelsku, złoty kurczak, po węgiersku, american chicken) i łącząc je z jogurtem uzyskamy soczyste mięso w idealnej dla nas kompozycji smakowej.

Chałka śródziemnomorska

Chałka z suszonymi pomidorami i świeżą bazylią to smakowite połączenie tradycyjnej żydowskiej chałki z włoskimi akcentami. Choć sama chałka pochodzi z żydowskiej tradycji, szczególnie popularna jest w Polsce i krajach, gdzie Żydzi mają długą historię, jak w Izraelu, USA czy w Europie Środkowo-Wschodniej. Chałka to zwykle słodkie, puszyste pieczywo, a w tym wariancie dodatek suszonych pomidorów i świeżej bazylii nadaje jej wytrawny, intensywny smak. Pomidory suszone na słońcu są pełne smaku i idealnie komponują się z aromatyczną bazylią, tworząc ciekawe połączenie z miękką, delikatną chałką. Jeśli chodzi o podawanie, chałkę z suszonymi pomidorami i bazylią możesz jeść na wiele sposobów. Z oliwą z oliwek, jako przystawkę lub dodatek do wina, np. do włoskiej chianti. Z serem, np. z mozzarellą lub parmezanem – połączenie tego pieczywa z serem jest naprawdę pyszne. Z ulubionymi wędlinami, zwłaszcza z szynką prosciutto czy salami. Albo z kremowym hummusem lub pastą z oliwek jako lekki posiłek lub przekąska. Włochy mogą być inspiracją dla takiej chałki, szczególnie z uwagi na popularność suszonych pomidorów i bazylii, ale samo połączenie tych składników z tradycyjnym pieczywem chałkowym daje ciekawy efekt łączący różne kulinarne tradycje.

Placuszki owsiano-jabłkowe

Pieczone placuszki owsiane z jabłkami to zdrowy i szybki sposób na pyszne śniadanie. Chcemy Was zachęcić do upieczenia jednego z naszych ulubionych śniadań, zdrowych placuszków, które nie tylko smakują wyśmienicie, ale także dodają energii na cały dzień. To przepis na pieczone placuszki owsiane z jabłkami, miodem i jajka - idealne na leniwe, zimowe poranki. Choć danie to wydaje się być nowoczesnym wynalazkiem zdrowych kulinarnych trendów, jego korzenie sięgają tradycji kuchni rustykalnej, w której wykorzystywano proste składniki takie jak płatki owsiane, miód i owoce. W XIX wieku owsianka była podstawą diety wielu rodzin, a jej różnorodne wariacje, takie jak pieczone placuszki, stawały się świetnym sposobem na wykorzystanie nadmiaru owoców sezonowych, takich jak jabłka, gruszki czy śliwki. Jabłka były od zawsze symbolem obfitości i zdrowia – to owoc, który znajduje się w kuchniach na całym świecie. Słodkie odmiany jabłek nadają się najlepiej do owsianek, musów dla dzieci, dżemów i innych przetworów, do których nie musimy dodawać dużo cukru. Kwaśne odmiany, jak szara reneta, papierówka i antonówka warto wykorzystać do ciast, jak szarlotka, tarta lub jabłecznik. Przygotowanie placuszków jest banalnie proste. Wystarczy kilka składników, które znajdziesz w swojej spiżarni, i moment, by stworzyć zdrowe i sycące danie.

Bułki poznańskie

Bułki z definicji są odmianą pieczywa, najczęściej pszennego, żytniego lub kukurydzianego. Niekiedy bułki posypuje się mąką, makiem, sezamem, dynią lub innymi ziarnami. Są również bułki słodkie „ubrane” w kruszonkę, zawierają czasami również słodkie nadzienie. Bohaterem dzisiejszego bloga jest pszenna bułka poznańska z charakterystycznym głębokim przedziałkiem. Niektórzy mówią również o nich bułka z dupką. Duża, miękka i puszysta bułka z chrupiącą skórką. Bułka poznańska to klasyk pieczywa śniadaniowego. Jej delikatny i neutralny smak doskonale współgra zarówno z dodatkami słodkimi, jak i wytrawnymi. Doskonale smakuje z masłem, nabiałem, serem, miodem, dżemem czy wędlinami. Często jest również podawana w barach do flaków, bigosu czy gulaszy. Pszenna bułka poznańska wypiekana jest w oparciu o tradycyjną, klasyczną recepturę. Do wypieku bułek używamy uniwersalnej mąki pszennej typ 500 lub 550. Mąki o tym numerze to mąki uniwersalne. Sprawdzają się w naleśnikach, ciastach czy spodach do pizzy. Bułka poznańska ma konkurencję w postaci bułki wrocławskiej. Wrocławska w smaku zbliżona jest do francuskiej bagietki, ale jest bardziej mięsista. Poniżej przepis na tradycyjne bułki poznańskie.

Śledź z daktylami

Adwent to czas zbilżający nas do świąt szybkimi krokami. Za 3 tygodnie usiądziemy z bliskimi przy kolacji Wigilijnej. Święta przynoszą ze sobą atmosferę świętowania, wypełnionego rodziną, przyjaciółmi i jedzeniem. Stąd propozycja na śledzia. Dodaje nie tylko głębi i smaku większości dań, ale ma również szczególne miejsce w światowych tradycjach świątecznych. Marynowany śledź jest jedną z dwunastu potraw tradycyjnie podawanych w Wigilię w Polsce, Litwie i na Ukrainie. Na stole znajdziemy go w otoczeniu barszczyku czerwonego, zupy grzybowej, pierogów z kapustą oraz grzybami, smażonego karpia czy kompotu z suszu. Ten najbardziej popularny to marynowany lub w oleju. Specjalnie dla Was propozycja połączenia śledzia marynowanego lub solonego z polskim kwaskowym jabłkiem oraz słodyczą bliskowschodniego daktyla. Do tego ciekawym połączeniem jest sos majonezowy z curry. A efekt wizualny dopełnia zielony szczypior i świeży pieprz.

Sos warzywny z cukinii

Trudno dokładnie określić, kiedy ketchup pojawił się w Polsce, ale prawdopodobnie stało się to po II wojnie światowej, kiedy produkty zachodnie stały się bardziej dostępne. Dziś propozycja sosu warzywnego zwanego również keczupem z cukinii. Chcąc wykorzystać jeszcze plony z ogródka, postanowiliśmy przygotować sos z cukinii, wzbogacony jabłkami i przecierem pomidorowym. Jest to sos do stosowania na zimno, do pieczonych mięs, deski serów, do  chipsów albo frytek. Cukinia jest warzywem niskokalorycznym, bogatym w błonnik i witaminy A, C i K oraz w minerały takie jak potas i magnez. Dzięki temu, ketchup z cukinii jest lekkostrawny i może być spożywany nawet przez osoby na diecie niskokalorycznej. Ma też mniej cukru i soli niż sklepowe ketchupy. Zachęcamy do wykorzystania tego co przechowujemy w piwnicach i spiżarkach aby w pełni wykorzystać dary natury.

Bajgle

Nie wiemy czy wiecie, ale bajgle są rodem z Polski? W XVI i pierwszej połowie XVII wieku bajgiel stał się podstawą kuchni polskiej. Jego nazwa pochodzi od jidyszowego słowa beygal, wywodzącego się z niemieckiego dialektu beugel, oznaczającego „pierścień” lub „bransoletę”. Pierwsza wzmianka o bajglach pochodzi z XIII-wiecznej syryjskiej książki kucharskiej. Chleb przypominający bajgiel, znany jako obwarzanek był najpierw gotowany, a następnie pieczonym kształtem przypominający pierścień. Bajgle zostały przywiezione do Stanów Zjednoczonych przez polskich Żydów-imigrantów, a ten prężnie rozwijający się biznes rozwinął się w Nowym Jorku. Chociaż w Polsce bajgle miały wyraźnie wieloetniczne pochodzenie, w USA, dość szybko zaczęto je kojarzyć z kulturą żydowską. Podobnie jak bliny, pastrami i chleb żytni, które pochodziły ze społeczności Europy Wschodniej, w których mieszkało tak wielu Żydów, bajgle zaczęto nazywać przede wszystkim żydowskimi. A czy wiecie po co bajgle mają w środku otwór? Dziury sprawiają, że bajgle pieką się szybciej. Dziury sprawiały również, że bajgle można było układać na kołku lub drewnianym słupie, co ułatwiało ulicznym sprzedawcom ich sprzedaż. Bajgle to typowo śniadaniowe pieczywo. Polecane do twarożku, gotowanych jajek, szynki czy na słodko z dżemem lub miodem. Proponujemy Wam uproszczoną wersję bajgli, omijamy proces parzenia w gorącej wodzie przed pieczeniem, my od razu przeszliśmy do pieczenia. Niewykluczone jednak, że wkrótce powrócimy do tradycyjnego, pełnego przepisu na bajgle.

Pierogi jesienne, mięsno-grzybowe

Po ostatnim wysypie grzybów, mamy już pełne spiżarnie prawdziwków suszonych, które ponoć najlepiej przechowywać z liściem laurowym,  grzybków marynowanych w słoiczkach i kiszonych grzybów w kamionkowych garnkach. Oprócz tych przetworów na zimę, mamy również jadłospis na tydzień, w którym nie brakuje grzybów: zalewajki, duszonki, rizotta, bigosy, zupy grzybowe, zapiekanki, przeróżnego rodzaju sosy grzybowe oraz oczywiście pierogi. Te ostatnie my wzbogaciliśmy wołowiną z rosołu. Pierożki z tym nadzieniem są bardzo delikatne, aromatyczne i trochę przypominają myśliwskie klimaty.  Zachęcamy do korzystania w przyrządzaniu pierogów z foremek do pierogów i uszek wykrawaczek do pierogów oraz pierogownic dostępnych w naszym sklepie stacjonarnym oraz sklepie internetowym.

Ciasteczka czekoladowe

Ciasteczka czekoladowe zwane również brownie mają swoje korzenie w kuchni amerykańskiej. Historia ciasteczek sięga końca XIX wieku, a ich pochodzenie wywodzi się z hotelu Palmer House w Chicago. Bertha Palmer zleciła stworzenie pierwszego ciasteczka na Światową Wystawę Kolumbijską w 1893 roku w Chicago. Poprosiła o deser, który byłby mniejszy niż kawałek ciasta i można go było łatwo zjeść w formie pudełkowego lunchu. W rezultacie powstało Palmer House Brownie z czekolady z orzechami włoskimi i polewą morelową. Następnie przepis ewoluował i dziś odmian czekoladowych ciasteczek jest mnóstwo. Podstawą zawsze jest mąka, masło, jajka, czekolada, kakao w proszku, cukier. Często dodajemy do nich orzechy włoskie, orzeszki ziemne, orzechy makadamia, orzechy laskowe lub inne orzechy, które mamy akurat pod ręką. W naszym przepisie najważniejszą częścią przygotowania tych ciasteczek jest sposób, w jaki miesza się cukier i jajka. Muszą być naprawdę dobrze ubite, aby wchłonąć dużo powietrza. Dzięki temu powstaną popękane wierzchołki. Aby uzyskać głębszy smak czekolady, do mieszanki mąki można dodać 1/2 łyżeczki kawy espresso .

Ajvar, bałkański przysmak

Ajvar to tradycyjna przyprawa, która powstaje głównie z pieczonej czerwonej papryki, bakłażanów, czosnku i różnych przypraw. Ma gładką lub lekko grudkowatą konsystencję i jest często używana jako pasta lub dip. Początków ajvaru można doszukiwać się w regionie byłej Jugosławii, gdzie tradycyjnie przygotowywano go podczas zbiorów papryki jesienią. Często kojarzy się z posiłkami wiejskimi i domowymi, a jego przygotowanie może się różnić w zależności od rodziny i regionu, a niektóre przepisy zawierają dodatkowe składniki, takie jak pomidory lub ocet. Jego korzenie sięgają czasów Imperium Osmańskiego, gdzie nazywano go hajwarem, a słowo to nieprzypadkowo może kojarzyć się z podobnie brzmiącym jedzeniem, kawiorem. Jego nazwa pochodzi od tureckiego słowa Havyar, co oznacza kawior. Robienie ajvaru stało się tradycją w wielu rodzinach. Pewnego jesiennego dnia, głównie w weekendy, członkowie rodziny spotykają się i zaczynają przygotowywać swój ulubiony przysmak. Każdy ma swoją rolę: najbardziej doświadczeni członkowie rodziny kroją i pieczą, a najmłodsi pomagają w mieszaniu. Choć wiele krajów wciąż prześciga się w tym, który ajvar jest najlepszy, za twórcę tego przysmaku uważa się Serbię. Ajvar jest zazwyczaj spożywany z chlebem, grillowanym mięsem lub jako część talerza meze, czyli zimne przekąski serwowane najczęściej do alkoholu.

Bułeczki wysokobiałkowe

Dzięki wysokiej zawartości białka, bułki dają uczucie sytości na dłużej, co może pomóc w kontrolowaniu apetytu i redukcji nadmiernej masy ciała. Idealnie sprawdzą się jako element diety niskokalorycznej, pomagając w utrzymaniu zdrowej sylwetki. Bułeczki wysokobiałkowe to pyszna i zdrowa alternatywa dla tradycyjnego chleba, bogata w białko dzięki dodatkowi składników takich jak nasiona czy proteiny roślinne. Świetnym dodatkiem do takich bułeczek będzie mozzarella, pesto, pomidor, awokado, feta, szynka parmeńska, oliwki, łosoś, świeży ogórek czy biały twarożek oraz kiełki nasion. Wtedy nasze posiłki będą nabierały charakteru oraz smaku, iście śródziemnomorskiego. W diecie śródziemnomorskiej najważniejsza jest bowiem sama struktura diety – czyli duża ilość warzyw, owoców, pełnoziarnistych produktów zbożowych i nasion roślin strączkowych, wzbogacona w regularne spożycie ryb i orzechów, a także mniejsze ilości drobiu, jajek i niskotłuszczowego nabiału. Jest to również świetna propozycja do przygotowania pachnącego pieczywa gościom, czy na niedzielne śniadanie. Wtedy możemy trochę zaszaleć i do bułeczek podać miód oraz domowe konfitury.

Pomidory w oliwie

W szybkim tempie wkraczają do domowych kuchni pomidory. Można je przerobić je na przecier, koncentraty lub soki, zrobić sos lub aromatyczny chutney i zapasteryzować. Dla amatorów łączenia smaków polecamy pomidory połączyć w sosy ze śliwkami, morelami lub papryką. Coraz częstszą popularnością cieszą się również tak nieoczywiste przetwory jak dżemy lub konfitury z pomidorów. Oprócz przetworów gotowanych możemy z pomidorów przygotować marynaty, np. sałatki z cebulą  oraz pomidory kiszone. Kiszone pomidory są niezwykle popularne na Białorusi czy Ukrainie. Kiszenie warzyw to wschodni zwyczaj, u nas nieco zapomniany. To sposób na zachowanie składników odżywczych w warzywach. Dodatkowym sposobem jest upieczenie pomidorów i zamknięcie ich w słoikach. Są one alternatywą dla suszonych pomidorów w oliwie lub oleju. W ubiegłym roku proponowaliśmy Wam przepis na pomidory pieczone, dziś chcemy przedstawić pomidory pieczone z oliwą, pełne aromatów ziół: bazylii i oregano. Pieczone pomidory mogą być dodatkiem do letnich sałatek, świetnie pasują do serów. Idealne są również pełnych zapachów sos albo zupę. Wystarczy zmiksować je z dodatkiem bulionu i innych ulubionych składników np. czosnku, papryczki chili, świeżych listków bazylii czy tymianku.

Baton drobiowy na styl włoski

Przygotowaliśmy dla Was ciekawą propozycję na wędlinę drobiową, będącą alternatywą dla batonów z szynkowaru. Dodatkową zaletą naszego przepisu jest to, że można ją wykonać praktycznie wszędzie, mając do dyspozycji folię spożywczą i kuchenkę z garnkiem. Wędliny są przetworem mięsnym, które są produkowane najczęściej z jednego kawałka mięsa lub z surowca rozdrobnionego, otoczonego naturalną bądź sztuczną osłonką. Mięso poddawane jest różnym procesom obróbki - soleniu, wędzeniu, suszeniu, peklowaniu bądź obróbce cieplnej. I chociaż domowi, „rasowi” producenci wędlin wszelakich, będą mieli obiekcje co do sklasyfikowania naszego batonu do kategorii wędlin, jednak jak wynika z powyższej definicji wpisuje się on w nią jak najbardziej. Co jest również fajne, swojej wędlinie możecie nadać dowolny smak, taki ulubiony. Możemy zamiast bazylii dodać przyprawą arabską lub meksykańską. Świetnie sprawdzi się również do niej: czerwona czubryca, delikat zielony czy bardziej wyraziste w swoim smaku zioła Dziadka Feliksa. Oczywiście przeróżne papryki ostre czy słodkie oraz wędzone, też dobrze komponują się z drobiowym mięsem, wszystko według uznania. Kwestią indywidualną jest również dodanie dodatków, my postawiliśmy na klimat włoski i dorzuciliśmy oliwki, ale można również dodać kawałki papryki, plastry pieczarek, kukurydzę czy małe ogórki korniszony. Twórzcie zatem własne ulubione wędliny drobiowe.

Z grządki do słoika

Ogórki obrodziły obficie. Oto kolejny przepis na wykorzystanie ich w naszych kuchniach oraz zapewnienia sobie zapasów na zimę. Tym razem utrwalane w occie i cukrze. Marynaty to przetwory o charakterystycznym kwaśnym lub kwaśnosłodkim smaku i wyraźnym octowym zapachu. Ogórki użyte do marynowania powinny być dojrzałe, jędrne i twarde, bez plam, uszkodzeń i przebarwień. Najczęściej stosowane dodatki do marynat to: sól kamienna, cukier, liście laurowe, ziele angielskie, pieprz, gorczyca, koper, papryka ostra, czosnek, cebula i chrzan. Przyprawy w połączeniu z zapachem octu nadają marynatą właściwy aromat i smak. Dodatkowo większość przypraw zawiera fitoncydy, które działają utrwalająco. Fitoncydy to związki o właściwościach bakteriobójczych znajdują się w wielu produktach roślinnych. Możemy dodawać różnorodne przyprawy, ale należy pamiętać o umiarze w ich stosowaniu. Przyprawy wzmacniają zapach marynat i mogą dodać im specjalnego smaku, ale nie mogą go zagłuszać. Trzeba pamiętać, że im kwaśniejsza marynata, tym więcej przypraw należy dodać. Natomiast w marynatach nie należy przesadzać z solą. Gotowe marynaty najlepiej smakują po 2-3 tygodniach przechowywania. I ostatnia rada, otwarte słoiki przechowuje się w chłodnym miejscu. Marynaty psują  się po otwarciu i najlepiej przygotowywać je w niedużych słoikach.

Coleslaw

Coleslaw to jedno z tych typowo amerykańskich dań, które oczywiście wymyślono gdzie indziej – w tym przypadku zasługi przypisują sobie: Wielka Brytania, Holandia lub Niemcy. Niektóre książki twierdzą, że danie to zostało podane po raz pierwszy w starożytnym Rzymie. Danie w dzisiejszej postaci najprawdopodobniej pierwotnie powstało w Holandii. Termin surówka coleslaw pochodzi od holenderskiego wyrażenia koosla, co oznacza „sałatka z kapusty”. Przepisy podobne do surówki coleslaw stosowano w amerykańskich domach już od 1770 roku. Jednak jednym z najważniejszych momentów w historii sałatki coleslaw było wynalezienie majonezu w XVIII wieku. Jedyną stałą cechą prawdziwej sałatki coleslaw jest kapusta. Do sosu jedni używają majonezu, inni octu, soku z cytryny, kwaśnej śmietany lub jogurtu naturalnego. Chociaż główne składniki są nadal w większości obecne, surówki w całej Ameryce wzbogaciły się o nowe smaki i odmiany. Zainspirowane składnikami z całego świata, surówki mogą dziś zawierać dziwne połączenia. Na przykład curry, olej sezamowy, pak choi, jabłka, musztardę, zieloną paprykę, pieczoną paprykę, czosnek, rzodkiewkę a nawet jalapeno oraz nasiona selera i kminku. Nie ma nawet zgody co do tego, czy coleslaw to sałatka, przysmak, przystawka czy dodatek. Ta surówka doskonale pasuje do mięs, szaszłyków, hamburgerów, pieczonej piersi z kurczaka, karczku, a nawet grillowanej kiełbaski. Innym zastosowaniem sałatki jest zaserwowanie jej do kotleta schabowego z ziemniakami.