Ryba z warzywami czyli ryba po grecku

Wiele popularnych w Polsce potraw ma nazwy sugerujące egzotyczne pochodzenie, podczas gdy w rzeczywistości są to dania rodzime lub wywodzące się z innych kultur niż sugeruje nazwa. Najpopularniejsze przykłady to fasolka po bretońsku, która pojawiła się wraz z ekspansją puszek fasolki w Wielkiej Brytanii. Sałatka szwedzka, klasyczny dodatek do obiadu, którego nie znają w Szwecji. A właściwie nie tyle nie znają, co jest tam importowana z Polski. Sernik wiedeński, którego korzenie sięgają aż starożytności. Pomysł Greków podpatrzyli Rzymianie i rozsiali po całej Europie. Innym przykładem jest placek po węgiersku. Ziemniaczany placek z gulaszem to nasza polska wariacja na temat ich kuchni. W zamian tego znajdziemy tam langosza, który z naszymi plackami ma wspólny jedynie kształt. Następnie pieczeń rzymska: mięso mielone zapiekane w całości, które nie pochodzi z Rzymu, a nazwa ma jedynie sugerować szlachetność potrawy. I proponowana przez nas dziś ryba po grecku, to absolutna klasyka polskiej kuchni, zwłaszcza świątecznej, z Grecją ma niewiele wspólnego. To danie z smażonej ryby (najczęściej filetów) podanej z warzywnym sosem na bazie marchwi, pietruszki, selera i cebuli w pomidorach. Najlepsza jest na zimno, po kilku godzinach „przegryzienia się” smaków. Smakuje lepiej następnego dnia, to jedno z tych dań, które czas tylko poprawia. Możemy ją serwować z pieczywem, solo jako przystawkę oraz  coraz częściej jako danie obiadowe z ziemniakami albo kaszą.

Korzenne kakao

Takie korzenne kakao jest w sam raz na tę porę roku. Wabi aromatem i smakiem oraz przyjemnie rozgrzewa. Dodaje nam porannego zastrzyku oraz odpręża po ciężkim dniu. Ten rozgrzewający napój łączy w sobie bogate kakao z leczniczymi przyprawami, takimi jak kurkuma, imbir, cynamon i czarny pieprz, tworząc głęboko kojący napój, który wspiera organizm, jednocześnie zaspokajając ochotę na czekoladę. Dodatek czarnego pieprzu aktywuje właściwości lecznicze kurkumy. Tahini natomiast, wnosi do jadłospisu mnóstwo dobroczynnych składników, w tym zdrowe tłuszcze i witaminy, które wspierają ogólne samopoczucie. W połączeniu z gorzkim kakao, zyskujemy pyszny sposób na delektowanie się antyoksydantami, które mogą korzystnie wpływać na zdrowie serca. To mądry wybór dla osób dbających o dietę, szukających przekąski, która nie niesie ze sobą kompromisów w kwestii wartości odżywczych. Syrop klonowy, to naturalny słodzik, który równoważy goryczkę i dodaje głębi naszemu napojowi. 

Smalec z mięsem i jabłkiem

Dziś propozycja w sam raz na zimowe dni, na syte śniadanie, wieczorne biesiadowanie i zabawy na śniegu: narty, sanki czy kulig. Smalec jest produkowany głównie w Chinach, a następnie w Niemczech, Brazylii i Stanach Zjednoczonych. W Polsce jest jednym z najważniejszych tłuszczów do obróbki cieplnej mięsa. Smalec pochodzi z wytapiania tkanki tłuszczowej zwierząt najczęściej wieprzowiny (słonina, podgardle, boczek), ale także gęsi, kaczek, czy dzika, będąc tradycyjnym tłuszczem zwierzęcym powszechnie używanym w kuchni do smarowania chleba, smażenia i pieczenia. Proces polega na powolnym podgrzewaniu tłuszczu, aż się wytopi, a następnie schłodzeniu go do uzyskania stałej konsystencji, często z dodatkiem skwarków, cebuli czy przypraw. Tradycyjne przyprawy do smalcu to przede wszystkim majeranek, sól, świeżo mielony pieprz, czosnek świeży lub granulowany oraz cebula. Aby wzbogacić smak, stosuje się również liść laurowy, ziele angielskie, jabłko dla nadania słodko-kwaśnej nuty, a w wersjach pikantnych paprykę wędzoną, chili lub tymianek. Najbardziej popularny to smalec pozyskiwany z tłuszczu wieprzowego. Taki właśnie proponujemy, wieprzowy z dodatkiem mięsa wieprzowego mielonego, jabłkiem oraz naszą przyprawą do smalcu. W jej składzie znajdziecie: koperek, pietruszkę, majeranek, lubczyk, cząber, kozieradkę, cebulę, papryka w płatkach, marchewkę i cebulę smażoną. Po przygotowaniu smalcu proponujemy spożywać go ze świeżym wiejskim chlebem oraz kiszonymi ogórkami, małosolnymi lub zasmażonymi jabłkami. Dobrze pasuje też do smalcu kapusta kiszona, rzodkiewka, ogórek konserwowy oraz surowa cebula.

Kiełbasa wiejska

Kiełbasa wiejska wywodzi się z polskiej kuchni ludowej. Robiono ją głównie na wsi, zwłaszcza przy okazji świniobicia, żeby zakonserwować mięso na dłużej. Receptury różniły się w zależności od regionu i domu, ale zasada była prosta, porządne mięso, sól, czosnek i dym z wędzarni. Najczęściej podstawą kiełbasy wiejskiej jest wieprzowina, czasem z niewielkim dodatkiem wołowiny. Typowy skład kiełbasy to szynka lub łopatka – chude mięso, karkówka, która dodaje soczystości dla soczystości oraz boczek lub podgardle, tłuszcz  niezwykle ważny dla smaku i struktury. Klasyczna proporcja to ok. 70–80% mięsa chudego i 20–30% tłuszczu. Tradycyjna kiełbasa wiejska ma prosty, wyrazisty smak, co zapewniają podstawowe przyprawy, sól, sól peklująca, czosnek, pieprz czarny oraz spotykane ale w mniejszych ilościach: majeranek, ziele angielskie, liść laurowy a czasem kminek i cukier. Jeśli chcemy zrobić ją w domu, a oczywiście chcemy, przydadzą się z pewnością niezbędne akcesoria: maszynka do mielenia mięsa z sitkami o różnych wielkościach oczek, nadziewarka do kiełbas lub nakładka do maszynki do mięsa, lejek do nadziewania, jelita wieprzowe o średnicy 28–32 mm, duża miska do wyrabiania farszu, waga kuchenna. Niezbędna do obróbki cieplnej będzie również wędzarnia, termometr, haki i kij do zawieszenia kiełbasy. Na dokładkę zaopatrzmy się w moździerz, rękawiczki jednorazowe i sznurek wędliniarski. Tak zaopatrzeni możemy zacząć produkcję kiełbasy wiejskiej.

Cynamonowe

Szwedzi i Finowie uczynili z cynamonek tradycyjny element popołudniowej przerwy na kawę. Słodko-korzenne nadzienie z masła, cukru i cynamonu jest trudne do odparcia, idealnie komponując się z kawą, chociaż jest też wielu opozycjonistów, którzy nie lubią ani smaku ani tym bardziej zapachu cynamonu.  Jednak dla większości ciepły, korzenny zapach cynamonu od razu kojarzy się z domowym ciepłem, zimą i przytulnością. Do produkcji cynamonowych wypieków używa się tradycyjnej receptury na ciasto drożdżowe. Istnieje kilka sposobów na uformowanie cynamonek, ten najbardziej pożądany przez konsumentów to ciasto zwinięte w ślimaczka. Nie tylko efektowniej się prezentują, mają też bogatszy smak, bo cynamon jest nie tylko na wierzchu, ale staje się nadzieniem. I takie jest właśnie nasze ciasto. Tylko, że zwinięte w dużego ślimaka

Kurczak z żurawiną z szynkowaru

Długie wieczory i okres karnawału sprzyja przygotowywaniu pysznych, sycących i aromatycznych potraw. Do takich potraw należy między innymi kurczak z szynkowaru. Szynkowar to proste, ale niezwykle funkcjonalne urządzenie kuchenne, które pozwala przygotować domowe wędliny, pasztety oraz inne mięsne (i nie tylko) przetwory. Dzięki niemu mamy pełną kontrolę nad składem, smakiem i jakością produktów, które trafiają na nasz stół. To doskonałe rozwiązanie dla osób ceniących zdrową kuchnię, domowe wyroby oraz ograniczenie konserwantów i sztucznych dodatków. Szynkowary występują w różnych pojemnościach od około 0,8 kg do nawet 3 kg wsadu, dzięki czemu łatwo dopasować je do potrzeb domowych. Można w nim przygotować m.in.: szynki wieprzowe, drobiowe i wołowe, balerony, karkówki, schaby, mielonki i konserwy mięsne, pasztety, roladki mięsne, wędliny drobiowe (np. z indyka lub kurczaka), a nawet pasztety warzywne lub rybne. Choć sam szynkowar wystarczy do podstawowej pracy, kilka akcesoriów znacząco ułatwia i poprawia efekty. Termometr jest niezbędny do kontroli temperatury wody i mięsa. Worki lub rękawy do szynkowaru ułatwiają czyszczenie i wyjmowanie wyrobu. Sól peklująca zapewnia odpowiedni smak i kolor wędlin. Przyprawy do wędlin gotowe mieszanki lub klasyczne przyprawy: czosnek, pieprz, majeranek, papryka. Duży garnek do precyzyjnego parzenia. Waga kuchenna pomocna przy odmierzaniu soli i przypraw. Rękawice kuchenne do bezpiecznego wyjmowania gorącego szynkowaru.

Na Święto Trzech Króli - szczodraki

Jeszcze na początku XX wieku obchodzenie świąt Bożego Narodzenia, nie tylko w kościele ale również w życiu domowym, trwało do Trzech Króli. Ten czas spędzano na śpiewaniu kolęd, opowiadaniu starych baśni, wzajemnych odwiedzinach oraz na obserwowaniu przyrody, wszak te 12 dni było odzwierciedleniem nadchodzących miesięcy nowego roku. Od 6 stycznia rozpoczynał się karnawał. Polskie tradycje związane z dniem Trzech Króli są nieco zapomniane, ale jednym ze zwyczajów było częstowanie kolędników, gości, dzieci szczodrakami. Szczodraki, nazywane też szczodrokami, to tradycyjne wypieki obrzędowe rozdawane w okresie Szczodrych Godów, czyli dawnego słowiańskiego święta przesilenia zimowego, które miały zapewnić dostatek, urodzaj, zdrowie i pomyślność w nadchodzącym roku. Szczodraki to wypiekami z ciasta drożdżowego lub kruchego, uformowane w kształt bułeczek, trójkątów, rogalików bądź pierożków z farszem z kapusty, jabłek i jajek, z grzybami i kapustą, z mięsem i ze słodkim serem, z suszonymi grzybami i orzechami laskowymi a nawet z nadzieniem z mielonej cielęciny i solonych filetów śledziowych. Składniki użyte do nadzienia miały swoją symbolikę: jabłka oznaczały zdrowie i ciągłość życia, miód szczęście i zgodę a suszone owoce dostatek mimo zimy. Zwyczajem francuskim do jednego szczodraka zawsze wkładany był migdał, komu się trafi taki szczodrak zostawał królową lub królem dnia. Pieczywo symboliczne na Trzech Króli to nie tylko polska tradycja, Francuzi pieką na ten dzień migdałowe ciasto galette des rois z ciasta francuskiego przełożonego migdałowym kremem, Hiszpanie drożdżowe ciasto w kształcie pierścienia roscón de reyes z kandyzowanymi owocami i płatkami migdałowymi. My postanowiliśmy wypróbować klasykę, szczodraki z nadzieniem z kapusty słodkiej, kwaśnych jabłek i majeranku.

Surówka z marchewki

Surówka z marchewki w formie wstążki jest efektowna wizualnie, a ponadto bardzo zdrowa i pachnąca świeżością. Lekką słodycz marchewki idealnie równoważy słona feta, prażone ziarna słonecznika oraz cytrusowy sos z nutą czosnkowo imbirową. Dodatkową zaletą jest to, że można ją modyfikować w dowolny sposób, zastępując słonecznik pistacjami lub sezamem, dressing doprawić chili a ser feta zastąpić parmezanem. My postanowiliśmy wykorzystać prażone ziarna słonecznika do naszej sałatki. Prażone ziarna słonecznika to wszechstronny dodatek, który wzbogaca smak i teksturę dań. Możemy je wykorzystać do posypywania sałatek i zup kremów, dodawać do jogurtów, musli, owsianek, tworzyć pasty kanapkowe i desery (ciastka, batony), a także doprawiać podczas prażenia solą, papryką czy chili. Wtedy będą idealną przekąską do piwa. Dodajemy ziarna do sałat z rukolą, pomidorami, kurczakiem, czy makaronem, aby uzyskać chrupkość. Posypujemy nimi również dania z makaronem, kasze, warzywa na ciepło. Słonecznik świetnie łączy się smakowo z czosnkiem, imbirem, chili, papryką, solą. Można też do ziaren słonecznika dodać cynamon. Próbujcie, smakujcie, nieraz najbardziej „dziwne” połączenia okazują się hitem.

Strucla bożonarodzeniowa

W średniowieczu struclę uważano za produkt niemal apteczny, migdały i cukier miały wzmacniać organizm. Na święta pozwalali sobie na niego tylko nieliczni. Strucla bożonarodzeniowa, to tradycja sięgająca XIV wieku, wywodzi się z Niemiec. Wypiekali oni bochenki strucli w Boże Narodzenie, aby uhonorować książąt i dostojników kościelnych, a także sprzedawać je na jarmarkach i festynach z okazji świąt. W swojej pierwotnej formie stollen był zwykłym chlebem wypiekanym bez mleka, masła i owoców, ponieważ Kościół katolicki zabraniał ich spożywania w okresie Adwentu. Początkowo strucla była raczej mdłym chlebem, przygotowywanym z mąki, drożdży, oleju i wody. Dopiero w połowie XVII wieku papież Innocenty VIII zezwolił na dodawanie do chleba mleka, masła i owoców. Jednak ci, którzy chcieli używać tych składników, musieli płacić coroczną daninę w złocie, aby wesprzeć budowę katedry. Wracając do współczesnej strucli, jest to ciasto o konsystencji pośredniej między ciastem a chlebem. Wynika to z dodatku drożdży, wody, cukru, masła, mleka, suszonych owoców, orzechów, rodzynek i różnych przypraw. Niektóre przepisy zawierają również rum dla wzmocnienia smaku, a niektóre zawierają marcepan (z mielonych migdałów o słodkim smaku) w środku. Jedna z legend głosi, że garb na strucli symbolizuje garby wielbłądów, które niosły dary Dzieciątku Jezus w pierwsze Boże Narodzenie. Natomiast kandyzowane owoce i rodzynki symbolizują drogocenne klejnoty i dary w jukach wielbłąda. Strucla z marcepanem od lat gości na stołach Europy Środkowej: w Austrii, Niemczech, Czechach, ale i u nas coraz częściej wraca do łask. Dziś zachęcamy Was do jej upieczenia, będzie ozdobą na naszych świątecznych stołach.

Grzybowa

W zależności od regionu i tradycji rodzinnych zestaw wigilijnych potraw jest różny, ale zwyczajowo na wigilijnym stole powinny znaleźć się wszystkie płody ziemi, a potraw powinno być dwanaście. Wśród potraw zawsze jest zupa, ale nie jedyna. Wśród klasyków, czyli barszczu czerwonego czy zupy grzybowej, każdy region ma swoją zupę: Śląsk siemieniotkę czyli zupę lnianą, Kresy zupę migdałową z rodzynkami, Podhale kwaśnicę  z kapusty i grzybów a Pomorze i Kaszuby zupę z brządu, czyli z suszonych owoców oraz zupę rybną. W dawnych czasach zupy wigilijne miały zapewnić jedzącym zdrowie i dostatek na nadchodzący rok. Każdy składnik symbolizował co innego: kapusta dostatek, grzyby zdrowie, ryby obfitość, mak i groch nadzieję na odrodzenie, chleb i kluski sytość, orzechy i bakalie urodzaj i miłość. Staropolskim zwyczajem należało w daniach wigilijnych umieścić jak najwięcej przynoszących szczęście składników. U nas musi być zupa grzybowa, natomiast dzieci zawsze wolały kompot z suszu z kluskami ;)

Mielone z nadzieniem

Karminadle, sznycle, pulpety, klopsiki, frykadelki, rumsztyk, kotlet pożarski. Na pewno znacie część tych nazw. A przynajmniej jedliście nie raz te potrawy. Tak, to regionalne wariacje na temat kotletów z mięsa mielonego. Klasyczny mielony robiony jest ze zmielonego mięsa wieprzowego, najczęściej łopatki, karczku lub szynki. Oprócz mięsa, do kotletów mielonych należy dodać cebulę, czosnek, jajka i bułkę oraz podstawowe przyprawy: sól, pieprz, paprykę czerwoną, majeranek. W naszym asortymencie znajdziecie świetną przyprawę do mięsa mielonego, która w swoim składzie łączy: sól, kukurydzę, marchew, paprykę słodką, czosnek, pietruszkę, por, gorczycę, cukier, paprykę ostrą, majeranek oraz  lubczyk. Dziś kotlety robimy ze wszystkich gatunków mięs: wieprzowiny, wołowiny, drobiu, indyków. Dziś do kotletów mielonych dodajemy pieczarki, grzyby, kukurydzę, ser żółty, ananasa, paprykę, pomidory, cukinię. Tymi sposobami chcemy trochę „odchudzić” nasze kotlety i nadać im nowych niepowtarzalnych smaków. Wybór pozostawiamy oczywiście Wam, a w zanadrzu mamy przepis na kotlety mielone z piekarnika z pomidorami i papryką oraz serkiem śmietankowym i serem żółtym.

Święto buraka ćwikłowego

Dziś obchodzimy dzień buraka, tak 24 listopada do święto niepozornego, ale jakże zdrowego buraka ćwikłowego. Burak to warzywo o niezwykle szerokim zastosowaniu, można z niego przygotować tradycyjne potrawy, takie jak barszcz czerwony czy zupa buraczkowa zabielana, ćwikłę, botwinę czy zasmażane tarte buraczki. Buraczki doskonale sprawdzają się także jako nowoczesne dania, m.in. carpaccio, burgery, desery czy wytrawne przekąski. Do buraków pasuje wiele przypraw, jednak ich smak najlepiej będzie się komponował z czosnkiem, tymiankiem, pieprzem czarnym, pieprzem cytrynowym czy majerankiem. Do nieocenionego zakwasu buraczanego dodamy oprócz oczywiście czosnku,  liść laurowy i ziele angielskie, a także ziarna gorczycy. Już niedługo buraczki w zakwasie „wjadą” na nasze stoły w postaci barszczyku czerwonego z uszkami z grzybami lub pasztecikami albo krokietów z kapustą i grzybami. Obok niego zagości zapewne ćwikła. Domowa ćwikła z chrzanem, polski przysmak, którego nie może zabraknąć na świątecznym stole, to zalewie kilka wymieszanych ze sobą składników. Buraczki z chrzanem, odrobina octu i cukier dla podbicia smaku wystarczą, aby przygotować tradycyjną ćwikłę. Do domowej ćwikły warto dodać jabłko. Ćwikła to doskonały dodatek do mięsa, szynki i kiełbasy. I to nasza propozycja: domowa ćwikła.

Szaszłyki nie tylko z grilla

Jesień to nie pora roku na grillowanie, ale nie musimy całkowicie rezygnować z dań kojarzonych z grilla. Nasza propozycja dotyczy szaszłyków z kurczaka i boczku z przyprawą american chicken. To szybka i nieskomplikowana propozycja na niedzielny obiad lub ciepłą kolację z przyjaciółmi lub w rodzinnym gronie. Wersja piekarnikowa szaszłyków z kurczaka i boczku ma w sobie coś z domowego komfortu: ta sama grillowa atmosfera, tylko bez kapryśnej pogody i rozpalania ognia. A przy tym wyjdą równie soczyste i aromatyczne jak z rusztu. Piekarnik daje nam to, czego czasem brakuje na grillu: pełną kontrolę. Podczas pieczenia w piekarniku boczek powoli się wytapia i działa jak naturalna osłona. Kurczak nie ma szans, by się przesuszyć. Do takich szaszłyków najlepiej sprawdzają się przyprawy, które podbijają smak boczku i jednocześnie dodają charakteru delikatnej piersi z kurczaka. I tak klasycznie polecamy: paprykę słodką, daje kolor, słodycz i delikatny aromat. Paprykę wędzoną, genialnie współgra z boczkiem i dodaje „grillowego” posmaku nawet w piekarniku. Jeśli chcemy żeby szaszłyki się karmelizowały proponujemy użycie mieszanki z papryk ostrych i wędzonych z syropem klonowym. Dobrym rozwiązaniem jest użycie gotowych przypraw: do kurczaka, american chicken, do grilla lub mieszanki BBQ. Tak przyprawione szaszłyki są świetne, zwłaszcza jeśli podasz do nich coś chłodzącego, jogurtowy sos, tzatziki lub czosnkowy dip.

Drożdżowe pierogi pieczone

Propozycja dla miłośników pierogów, wszelakich: gotowanych, smażonych, pieczonych. Nasz wybór padł dziś na pierogi drożdżowe pieczone z mięsem i sosem koperkowym z przyprawą do tzatzyków. Pierogi drożdżowe z mięsem pieczone w piekarniku to kulinarna podróż do tradycji wschodniej Polski i Kresów. To potrawa o bogatej historii, przygotowywana od pokoleń, łącząca prostotę z niezwykłym smakiem. Są złociste, pachnące, mięciutkie, a jednocześnie sycące, są kwintesencją kuchni domowej i dawnych tradycji. Dziś piecze się je coraz rzadziej, dlatego warto przywrócić je do łask. Choć pierogi kojarzymy przede wszystkim z Polską, to ich odmiana drożdżowa ma korzenie znacznie szersze. Rodziła się na styku kultur Europy Wschodniej: w Polsce, na Ukrainie, Białorusi oraz w Rosji. Najbliższą rodziną pieczonych pierogów drożdżowych są pirożki, znane w kuchni rosyjskiej i ukraińskiej. To właśnie tam najczęściej przygotowywano nadziewane bułeczki drożdżowe wypełnione mięsem, kapustą lub jajkami i wypiekane na złoto. Pieczone pierogi drożdżowe z mięsem są niezwykle uniwersalne, dlatego można je serwować na wiele sposobów — zarówno jako danie główne, jak i przekąskę. Najbardziej tradycyjnym dodatkiem jest aromatyczny barszcz czerwony, którego lekko kwaskowy smak doskonale podkreśla miękkość ciasta i wyrazistość farszu. Świetnie sprawdzą się również domowe sosy: czosnkowy, jogurtowo-ziołowy czy delikatnie chrzanowy idealne, jeśli podajemy pierogi na imprezę lub jako przekąskę do dzielenia się. W wersji bardziej klasycznej warto postawić na masło czosnkowe lub podsmażoną cebulkę, które dodają daniu aromatu i domowego charakteru. Jeśli pierogi mają pełnić rolę obiadu, znakomicie uzupełni je surówka z czerwonej kapusty, kiszone ogórki lub sałatka z kiszonej kapusty, przełamujące treściwość farszu. Co ciekawe, na wschodzie Polski podaje się je także z gorącym bulionem, który wydobywa ich delikatną słodycz. A następnego dnia świetnie smakują na zimno z pikantnym ketchupem, musztardą albo lekkim majonezem.

Romesco

Romesco, czyli romescu, to słynny hiszpański, kataloński sos. Termin romesco pochodzi od mozarabskiego słowa remescolar co oznacza „mieszać”. Sos ten został po raz pierwszy przygotowany przez rybaków w XV wieku z prostych składników, takich jak czosnek, suszona papryka, oliwa z oliwek, suchy chleb i wino. Wprowadzenie pomidorów z Meksyku w XVI wieku udoskonaliło recepturę do postaci, którą znamy dzisiaj. Obecnie wytwarzany z pomidorów, suszonych czerwonych papryczek, cebuli, czosnku, oliwy z oliwek, octu sherry (lub czerwonego wina) oraz mieszanki migdałów, orzechów laskowych, a czasem i orzechów włoskich. Zagęszcza się go chlebem tostowym lub mąką, co nadaje mu charakterystyczną konsystencję. Każda rodzina w Katalonii szczyci się własną wersją, wzbogacając bogate kulinarne bogactwo tego sosu. Jest uniwersalnym dodatkiem do grillowanych warzyw, ryb i owoców morza, a także do kanapek, mięs i jako dip. Charakteryzuje się gęstą, kremową konsystencją i wyrazistym, lekko dymnym smakiem. Jest niezwykle łatwa w przygotowaniu, zajmuje tylko kilka minut i idealnie nadaje się dla osób poszukujących zdrowej, aromatycznej przekąski. 

Staropolski

Jak śpiewa Mariah Carey „It’s time!”. Tak, tak, święta coraz bliżej i ostatni moment na przygotowanie staropolskiego piernika. Piernik staropolski to nie tylko ciasto – to prawdziwy symbol świątecznej tradycji, pełen aromatycznych przypraw, bogatej historii i magii, która unosi się w powietrzu podczas jego pieczenia. Jego wyjątkowość polega na procesie dojrzewania i uwalnianiu pomału wszystkich smaków. Pierniki, zwłaszcza te dojrzewające, były wypiekiem luksusowym, przeznaczonym na specjalne okazje. W dawnych czasach przygotowanie ciasta było sztuką – mistrzowie piernikarscy strzegli swoich receptur, a samo ciasto często dojrzewało miesiącami w piwnicach, aby nabrać odpowiedniej głębi smaku. Piernik zawdzięcza swój wyjątkowy smak mieszance przypraw korzennych, takich jak cynamon, imbir, goździki, gałka muszkatołowa, kardamon czy anyż. Piernik po upieczeniu należy przełożyć jakąś masą samą lub z dodatkiem rumu lub likieru wiśniowego: powidłami śliwkowymi, dżemem porzeczkowym albo morelowy, masą czekoladową lub orzechową, polać czekoladą lub lukrem i posypać skórką kandyzowaną, siekanymi migdałami, orzechami włoskimi lub laskowymi.

Placuszki dyniowe z sosem czosnkowym i miodem

Dzień Dyni to jesienne święto obchodzone 31 października, najczęściej w połączeniu z Halloween. W Polsce 26 października obchodzony jest Narodowy Dzień Dyni, lecz tak naprawdę dynia jest symbolem polskiej jesieni i tak naprawdę towarzyszy nam od początku astrologicznej jesieni: w kuchni, w ogrodzie jako składnik pysznych dań czy dekoracja. Dzień Dyni to święto obchodzone głównie w Stanach Zjednoczonych jako część tradycji związanych z Halloween. W Polsce, choć Halloween zyskuje na popularności, Dzień Dyni nie jest szeroko rozpoznawalny jako osobne święto. Dla nas dynia to  przede wszystkim dynia w słoikach marynowana, taki smak dzieciństwa kojarzony z goździkami i zielem angielskim. Trochę później dotarły do nas smaki amerykańskie, wykorzystujące głównie puree z dyni: pikantne zupy, aromatyczne tarty, muffiny czy bułeczki dyniowe. Dziś wachlarz potraw z dyni jest niegraniczony: dynia zapiekana z pomidorami i fetą, pierożki z dyni, kopytka, makarony czy dania jednogarnkowe. Dynia dobrze komponuje z aromatycznymi przyprawami, takimi jak cynamon i gałka muszkatołowa oraz składnikami słodkimi: jabłkami, żurawiną i syrop klonowym. W przypadku dań pikantnych dobrze łączy się z czosnkiem, szałwią i rozmarynem. Bywa przyrządzana z wieprzowiną, kurczakiem lub mniej popularnie z kiełbasą. Ser kozi i ser pleśniowy, również dobrze się komponują z dynią podobnie jak orzechy włoskie i pekany. My oczywiście uczcimy to święto kulinarnie, przyrządzając placuszki dyniowe, łączące w sobie nutu pikantności i słodyczy. Nasz chrupiące placki z dyni piżmowej z dipem czosnkowym są proste, sycące i pełne sezonowych dobroci – to danie, które sprawia, że jesienne gotowanie jest tak satysfakcjonujące.

Krakersy ziołowe, nie tylko na Halloween

Krakersy to popularna słona, chrupiąca przekąska. Mają długą historię, sięgającą starożytności. Oryginalne krakersy były pożywieniem na przetrwanie. Ich początki można odnaleźć w starożytnym Egipcie, gdzie były one popularnym pożywieniem dla podróżujących i żeglarzy. Krakersy były również popularne w starożytnym Rzymie, gdzie były spożywane przez żołnierzy i podróżników. Współczesne krakersy, zostały wynalezione w XIX wieku przez amerykańskiego piekarza o nazwisku Sylvester Graham. Graham był zwolennikiem zdrowego stylu życia i wierzył, że dieta powinna być wolna od mięsa, alkoholu i przypraw. Jego krakersy były wypiekane z pełnoziarnistej mąki i miały prosty skład, bez dodatku cukru czy tłuszczu. Były one popularne wśród zwolenników ruchu reformy żywieniowej i szybko zdobyły popularność w Stanach Zjednoczonych. Dziś w sklepach spotkamy krakersy o smaku od klasycznych, słonych i delikatnych, po pikantne, a także z dodatkami, takimi jak ser, cebula, zioła, sezam czy suszone pomidory. Można je jeść same lub dodatkami: serami, wędlinami lub jako składnik innych potraw, zup kremów lub dipów. Nasza propozycja: ziołowe krakersy na Halloween lub każdy inny dzień tygodnia.

Chutney z szafranem

Chutney to bezglutenowy, pikantny lub wytrawny dodatek pochodzący z Indii. W Stanach Zjednoczonych chutney to coś pomiędzy dżemem, sosem i galaretką. Chutney wytwarza się z owoców, warzyw i ziół z dodatkiem octu, cukru i przypraw. Służy do nadania równowagi potrawom lub podkreślenia ich specyficznego profilu smakowego. Ogólnie rzecz biorąc, słowo chutney odnosi się obecnie do wszystkiego, co jest konserwowane w cukrze i occie, niezależnie od jego konsystencji, składników czy konsystencji. Chutney jest nieodłącznym elementem kuchni indyjskiej. Podawany jest z ryżem, chlebami naan, a także z daniami curry. W innych częściach świata można znaleźć różnorodne sosy chutney w połączeniu z potrawami, takimi jak chutney cebulowy z pieczonym mięsem lub owocowy chutney jabłkowy z maślanym, kremowym serem, takim jak brie lub ser kozi. Istnieją setki możliwych kombinacji, aby stworzyć ten pyszny dodatek. Najpopularniejsze przyprawy do sosu chutney to imbir, cynamon, goździki, gałka muszkatołowa, ziele angielskie, kardamon, rodzynki, mango, owoce cytrusowe, morela, brzoskwinia, kolendra, mięta, cebula i czosnek. Ale to nie jedyne opcje. Istnieje wiele innowacyjnych wariacji na temat chutneyu, które wykorzystują ananasa, kokos, owoce dzikiej róży, dynię, pigwę, śliwki lub marchewkę. Nasz chutney to kombinacja owocowo-warzywna z jabłek, gruszek, pomarańczy i pomidorów doprawiona szafranem, imbirem, gałką muszkatołową, cynamonem i pieprzem cayenne. Koniecznie spróbujcie wykorzystując własne lub lokalne owoce i warzywa.

Ciasto dyniowe

Nie ma jesieni bez potraw wykorzystujących w swoim składzie dyni. Przetwory z dyni obejmują marynowaną dynię, dżemy, kompoty, musy, a także pikantne chutneye i sosy, które można przygotować wykorzystując ocet, cukier i przyprawy. Dynia poddawana jest także pieczeniu, gotowaniu lub blendowaniu. Wachlarz możliwości wykorzystania puree z dyni jest praktycznie nieograniczony. Ten mus wykorzystamy do: dyniowej zupy-krem, owsianki lub jaglanki, serników, ciast, muffin dyniowych, wytrawnych placków, racuchów na słodko, ziemniaczanego puree lub dyniowych kopytek, risotto, nadzienia do pierogów i pasztecików, hummusów. Do przygotowania puree z dyni najlepiej wykorzystać dynię Hokkaido, piżmową, masłową lub prowansalską. Aby zapewnić sobie puree przez cały sezon można zamrozić go w woreczku w zamrażalniku lub pasteryzować w słoiku i przechowywać w spiżarce.