Moussaka

Klasyczna moussaka to tradycyjna grecka zapiekanka składająca się z warstw podsmażonego lub upieczonego bakłażana, ziemniaków, gęstego sosu z mielonego mięsa, sosu beszamel oraz żółtego tartego sera. Główny skład to warzywa: plastry bakłażana (oberżyny) oraz często warstwa ugotowanych lub podpieczonych ziemniaków na spodzie. Czasami dodaje się też cukinię. Kolejny składnik to mielone mięso, najczęściej jagnięcina, wołowina lub ich mieszanka, duszone z cebulą, czosnkiem, pomidorami oraz winem. Jeśli chodzi o przyprawy to nie używamy ich za wiele, charakterystyczny aromat nadaje mięsu dodatek cynamon, a także oregano, liść laurowy, sól, pieprz i gałka muszkatołowa. Zwieńczeniem dania jest sos beszamelowy, gruby, kremowy sos z masła, mąki i mleka, doprawiony gałką muszkatołową, którym oblewa się zapiekankę od góry. Nie należy zapominać o startym żółtym serze np. parmezan, mozzarella lub ser kefalotyri, którym posypujemy moussakę na wierzchu przed pieczeniem. Moussakę najlepiej podawać ze świeżą sałatką grecką, chrupiącym pieczywem lub sosem tzatziki. Moussaka to bardzo sycąca zapiekanka, dlatego pasują do niej lekkie i świeże dodatki, które równoważą smak sosu beszamelowego i mięsa.

Czekoladowe z malinami

Ciasto czekoladowe z malinami nie ma jednego konkretnego autora ani ojczyzny, ponieważ stanowi nowoczesne połączenie klasycznego ciasta czekoladowego oraz tradycji cukierniczych Europy i Ameryki Północnej. Czekolada wywodzi się z Ameryki Środkowej i Południowej, gdzie starożytne cywilizacje Majów i Azteków uprawiały kakaowiec. Do Europy trafiła w XVI wieku za sprawą konkwistadorów. Maliny pochodzą z Azji i Europy, a w stanie dzikim rosły na obszarach umiarkowanych. Starożytni Rzymianinie i Grecy jako pierwsi opisywali ich uprawę. Współczesna forma ciasta wypiekanego z mąki, cukru i kakao lub czekolady spopularyzowała się w XIX i XX wieku w Stanach Zjednoczonych i Europie Zachodniej. Samo zestawienie głębokiego, słodkiego smaku czekolady z kwaskowatymi malinami to klasyczny duet francuskiej i międzynarodowej patiserii. Słowo patisserie, z francuskiego pâtisserie, oznacza cukiernię, ciastkarnię lub sztukę cukierniczą. Tradycyjna francuska sztuka wypieku słodyczy, wymagająca dużej precyzji i kunsztu. Owoce leśne lub ogrodowe dodawano do ciężkich ciast czekoladowych, takich jak brownie czy torty, w celach przełamania słodyczy. W Polsce połączenie to stało się niezwykle popularne w domowych wypiekach oraz nowoczesnych cukierniach.

Leniwe to tradycyjne danie kuchni polskiej i słowiańskiej. Ogromną popularność zyskały w czasach PRL-u jako szybki i tania posiłek serwowany m.in. w barach mlecznych. Nazwa pochodzi stąd, że robi się je z tych samych składników co tradycyjne pierogi z serem, ale bez wałkowania ciasta i lepienia każdego pieroga z osobna.

Pomysł na kiszenie grzybów pochodzi z tradycyjnej, dawnej kultury wiejskiej Europy Środkowo-Wschodniej, ze szczególnym uwzględnieniem Kresów Wschodnich, Polski, Ukrainy oraz Rosji. Kiszone grzyby stanowiły sycący, wyrazisty i dozwolony zamiennik mięsa w zimowe miesiące.

BBQ

Sos barbecue i tradycyjne barbecue (BBQ) łączy przede wszystkim przeznaczenie kulinarne oraz charakterystyczny profil smakowy, sos został stworzony jako idealny dodatek, marynata lub glazura do mięs przygotowywanych metodą powolnego pieczenia i wędzenia na wolnym powietrzu. Historia grillowania jest integralną częścią historii Afroamerykanów. Jej korzenie sięgają jednak rdzennych mieszkańców Karaibów. Amerykańskie barbecue było dziełem czarnoskórych niewolników z południa USA. Do czasów wojny secesyjnej mieszkańcy Południa przyrządzali barbecue już od ponad dwóch stuleci, a wielu z tych kucharzy było afroamerykańskimi niewolnikami, którzy doglądali grilli na grillach organizowanych dla białej społeczności, a także na imprezach dla swoich rodzin i przyjaciół. Prawdziwy sos BBQ opiera się na połączeniu bazy pomidorowej, wyrazistej kwasowości, głębokiej słodyczy oraz charakterystycznego dymnego aromatu. Główne składniki sosu BBQ to przecier pomidorowy, świeże pomidory lub dobrej jakości ketchup, brązowy cukier, melasa lub miód, które karmelizują się podczas pieczenia. Sos musi mieć kwasowość, którą uzyskamy dodając ocet jabłkowy lub winny, który przełamuje słodycz. Dla podkręcenia smaku niezawodna jest musztarda Dijon oraz sos Worcestershire. A całość smaku i dymny aromat zapewnią przyprawy: wędzona papryka, czosnek, cebula, sól, pieprz oraz ostra papryka chili. W domowych lub profesjonalnych warunkach dymny posmak pochodzi też często ze specjalnego dymu wędzarniczego.

Po prostu przecier

Pomidorowy. Oczywiście, że pomidorowy! Domowy przecier pomidorowy ze świeżych pomidorów można zrobić na kilka sprawdzonych sposobów, z których najpopularniejsze to tradycyjna metoda z przecieraniem przez sitko, ekspresowa wersja z blendowaniem ze skórką oraz pieczenie w piekarniku. Przecier pomidorowy najlepiej smakuje bez pestek i skórek, ponieważ dzięki temu ma gładką konsystencję i nie ma gorzkiego posmaku. Pestki i galaretka wokół nich mogą czasem nadać sosowi lekko kwaśny lub gorzkawy smak, szczególnie gdy są długo gotowane lub mocno rozgniecione. Domowy przecier pomidorowy to wszechstronna baza, którą możesz wykorzystać do przygotowania zup, sosów i dań jednogarnkowych. Z zup oczywiście jest najlepsza z niedzielnego rosołu z makaronem lub ryżem. Możemy przygotować również zupę pomidorową krem z mleczkiem kokosowym. Przecier jest świetną bazą do sosów do spaghetti i makaronów, do gołąbków, pulpetów i klopsików czy do mięsa do lazanii. Idealnie współgra również z węgierskimi potrawami: leczem i gulaszem, z fasolką po bretońsku czy jako sos do domowej pizzy.

Knedle ze morelami

Knedle z morelami pochodzą z Austrii, a za ich historyczną ojczyznę uważa się malowniczą dolinę Wachau w Dolnej Austrii. Dolina słynie licznych winnic oraz z uprawy moreli. Popularne są tam dżemy, konfitury, pierogi z morelami i wypieki, a także likier morelowy. Część źródeł kulinarnych wskazuje również na historyczny region Czech, Bohemię jako miejsce, skąd sam pomysł na owocowe knedle przeniknął do tradycji austriackiej. Przysmak ten był niezwykle popularny na dworze habsburskim. W przeciwieństwie do popularnych w Polsce knedli z ciasta ziemniaczanego, klasyczne knedle austriackie najczęściej przygotowuje się na bazie ciasta twarogowego. Knedle z morelami najlepiej smakują z klasyczną zeszkloną bułką tartą na maśle i cukrem, kwaśną śmietaną, cynamonem, a także z nowoczesnymi dodatkami, takimi jak palone masło, sos z białej czekolady czy gałka lodów waniliowych. Jeśli jednak nie jesteście w stanie zjeść na 1 posiedzenie knedli, a wierzcie nam wyjdzie Wam z tej porcji 14 dużych kul, knedle z morelami można mrozić, zarówno w wersji surowej, jak i ugotowanej. Mrożenie surowych knedli daje lepszą strukturę ciasta po ugotowaniu, natomiast mrożenie ugotowanych oszczędza czas. Do mrożenia polecamy użycie woreczków moletowanych, które pozwolą zachować świeżość potraw.

Po prostu, cukinia faszerowana

Faszerowana cukinia pochodzi z kuchni Bliskiego Wschodu (szczególnie z regionu Lewantu, obejmującego dzisiejszy Liban, Syrię, Jordanię i Palestynę), gdzie od wieków jest elementem tradycji faszerowania warzyw. Najwięcej tego konkretnego dania, jak i samej cukinii, spożywa się w krajach Bliskiego Wschodu, Turcji oraz w basenie Morza Śródziemnego w Grecji czy Włoszech. Cukinię najlepiej podawać na ciepło, podsmażoną na oliwie z czosnkiem i ziołami, faszerowaną mięsem lub kaszą, a także w formie chrupiących placuszki. Młode sztuki świetnie smakują również na surowo w cienkich plastrach z fetą i cytryną. Nietypowe i zaskakujące dania z cukinii to między innymi surowy makaron z pesto (pokrojone w cienkie paski warzywo podane na zimno z domowym pesto z natki pietruszki lub bazylii), chrupiące kwiaty nadziewane serem, delikatne kwiaty nadziewane kremowym serem ricotta, obtoczone w cieście naleśnikowym i usmażone na chrupko. Wytrawne gofry, chrupiące ciasto z dodatkiem startej cukinii, mąki, jajek i tartego parmezanu, idealne z jogurtowym sosem oraz carpaccio czyli cieniutkie plasterki surowego warzywa skropione sokiem z cytryny, oliwą z oliwek, posypane prażonymi pestkami i parmezanem. Te oryginalne przepisy pozwalają odkryć warzywo na nowo i odejść od tradycyjnego leczo czy zwykłych placków. Jednak my stawiamy na tradycję, czyli cukinię faszerowaną mięsem mielonym, posypaną startym serem i zapieczoną.

Ogórki z curry

Ogórek pochodzi z północno-zachodnich Indii, wyrósł sobie u podnóża Himalajów. Jako roślina uprawna znany był już 4 tysiące lat temu w Grecji i w Rzymie. Do Polski ogórek dotarł we wczesnym średniowieczu, przez Bizancjum i tereny wschodnie. Dopiero potem z krajów słowiańskich przedostał się do krajów zachodnich. Ogórki przetwarza się na zimę, ponieważ w szczycie sezonu letniego są najbardziej jędrne, mają mniejsze nasiona i odpowiednią strukturę. Pozwalają zagospodarować nadurodzajny plon z ogrodu lub działki w pełni sezonu. Tradycyjne kiszenie lub marynowanie pozwala zachować ich chrupkość, a proces fermentacji wzbogaca je w cenne dla zdrowia probiotyki i witaminy. Wybór marynat do ogórków jest duży. Możemy zrobić tradycyjne ogórki konserwowe, słodko-kwaśne pikle, ostre z chili, aromatyczne z curry, miodowe lub azjatyckie z octem ryżowym i sosem sojowym. Tym razem postawiliśmy na ogórki z curry. Ogórki z curry to popularne przetwory o wyjątkowym, słodko-kwaśnym i lekko pikantnym smaku. Dodatek przyprawy curry nadaje im piękny, żółty kolor, a korzenny aromat doskonale przełamuje klasyczny smak octowej zalewy, stanowiąc idealny i chrupiący dodatek do kanapek, obiadów czy zimowych przekąsek.

Paluchy na styl włoski

Paluchy drożdżowe z oliwkami i suszonymi pomidorami wywodzą się z Włoch. Są wariantem tradycyjnych włoskich paluszków chlebowych znanych jako grissini, które pochodzą z Turynu i są wypiekane od XVII wieku, a dodatki takie jak oliwki i suszone pomidory czerpią z ogólnej tradycji kulinarnej śródziemnomorskiej kuchni włoskiej. Dodatek oliwek i suszonych pomidorów to nowoczesna, śródziemnomorska wariacja nawiązująca do smaków południa Europy. Klasyczne oraz wzbogacane ziołami lub warzywami paluchy podaje się jako przekąskę lub dodatek do dań. Paluchy chlebowe z oliwkami i suszonymi pomidorami znakomicie pasują do wędlin i serów. Można podawać je także z dipami, oliwą, serami lub owinąć szynką parmeńską. Świetnie smakują podane z sosem czosnkowym, z twarożkiem wymieszanym ze szczypiorkiem. Zastępują tradycyjne grzanki i dodają tekstury zupą kremowym: pomidorowej, dyniowej, cukiniowej czy włoskiej minestrone. To również chrupiący dodatek węglowodanowy zamiast bagietki do zielonych sałatek. Uzupełniają też cięższe potrawy z grilla i dania z sosami typu gulasz. Do paluchów drożdżowych z oliwkami i suszonymi pomidorami idealnie pasują alkohole o śródziemnomorskim rodowodzie. Lekkie wytrawne wina białe i różowe, piwa typu pilsner czy witbier oraz drinki Aperol Spritz czy gin  z tonikiem.

Rwany z ziołami

Chlebek rwany, znany w innych krajach jako pull-apart bread lub monkey bread, wywodzi się z Węgier. Jego korzenie tkwią w tradycyjnym węgierskim cieście drożdżowym o nazwie aranygaluska co oznacza „złote kluski”, które polega na układaniu kawałków ciasta przekładanych masłem lub bakaliami. Węgierscy imigranci przywieźli przepis do Stanów Zjednoczonych pod koniec XIX wieku. W Ameryce słodka wersja z cynamonem i masłem zyskała popularność w połowie XX wieku pod nazwą monkey bread. W Polsce oraz w Europie w ostatnich latach wielką popularnością cieszą się wersje wytrawne: czosnkowe i ziołowe, przygotowywane jako składana harmonijka w formie. Do rwanego chlebka najlepiej pasują świeże lub suszone zioła, takie jak natka pietruszki, bazylia, rozmaryn oraz tymianek, oregano, czosnek niedźwiedzi. Tworzą one idealny duet z masłem i czosnkiem, nadając wypiekowi wspaniały zapach. Najlepsze zioła do chlebka: natka pietruszki, bazylia, rozmaryn, tymianek i oregano, czosnek niedźwiedzi. Rwany chlebek najlepiej serwować do dań z grilla oraz ogniska: kiełbasek, szaszłyków, steków oraz karkówki, świeżych sałatek z winegretem oraz gęstych zup krem pomidorowej lub cebulowej oraz do aromatycznych gulaszy. Świetnie pasuje też jako samodzielna przekąska z dodatkiem zimnych sosów.

Empanadas z kurczakiem

Empanadas to popularne pierożki z nadzieniem, pieczone lub smażone, pochodzące z Hiszpanii i Ameryki Łacińskiej. Słowo empanadas pochodzi od hiszpańskiego słowa oznaczającego zawijanie w chleb. Ciasto jest kruche lub chlebowe, po upieczeniu lub usmażeniu jest bardzo chrupiące. Farsz najczęściej zawiera mielone lub siekane mięso np. wołowinę lub mięso drobiowe, warzywa, cebulę, jajka, oliwki lub ser. Najlepsze są świeżo po upieczeniu lub usmażeniu, gdy są ciepłe i chrupiące, ale smakują dobrze także na zimno. Podajemy je z argentyńskim sosem chimichurri zrobionym ze świeżej natki pietruszki, czosnku oraz oliwy z oliwek, salsą pomidorową, guacamole lub ostrym sosem aji picante, sosem z ostrych papryczek aji/chili, pomidorów, cebuli i kolendry. Empanada z kurczakiem to danie, które może być serwowane na wiele sposobów. Odnosząc się do tradycji kuchni Ameryki Południowej, możemy podawać pierożki z dodatkiem ostrego sosu pomidorowego. Jeśli nie przepadamy z pikantnymi dodatkami, możemy zdecydować się na sos czosnkowy.

Bez lepienia

Klasyczne pierogi wywodzą się z Chin, skąd w XIII wieku trafiły na ziemie polskie. Natomiast „pierogi bez lepienia” to współczesny, internetowy patent wywodzący się z kuchni azjatyckiej oraz tureckiej. Współczesna, viralowa wersja „pierogów bez lepienia” to szybki sposób na przygotowanie ulubionego dania bez konieczności żmudnego wałkowania i zawijania. W pierogach bez lepienia najlepiej sprawdzają się zwarte, wilgotne farsze. Niestety nie każdy farsz sprawdzi się tu równie dobrze. Musi dać się uformować w kulkę i co najważniejsze, nie rozpaść się w trakcie oblepiania jej mąką. Z tego powodu najlepiej sprawdzą się zwarte farsze, tj. z mięsem, soczewicą czy twarogiem. Nieco ciężej może być z pierogami z owocami albo kapustą i grzybami, ponieważ takie nadzienie jest zwykle luźniejsze i zawiera więcej wilgoci. Do najpopularniejszych i najsmaczniejszych należą farsz a'la ruskie stanowiący połączenie ugotowanych ziemniaków, twarogu, podsmażonej cebuli, soli i pieprzu. Farsz mięsny, mielone mięso wymieszane z czosnkiem i podsmażoną cebulką. Farsz azjatycki, mielone mięso drobiowe lub wieprzowe z posiekaną kapustą pekińską, imbirem, sosem sojowym i szczypiorkiem. Farsz na słodko, biały twaróg wymieszany z żółtkiem, cukrem waniliowym i odrobiną śmietany. Aby przygotować "pierogi bez lepienia", najpopularniejszym trikiem jest uformowanie zwartego farszu mięsnego lub ziemniaczano-serowego, w kulki i kilkukrotne obtoczenie ich naprzemiennie w zimnej wodzie oraz mące. Taki proces tworzy na ich powierzchni cieniutką otoczkę imitującą ciasto. Pierogi bez lepienia najlepiej podawać z klasycznymi okrasami. W zależności od smaku nadzienia świetnie sprawdzi się podsmażona cebulka, skwarki z boczku, gęsta śmietana lub słodkie dodatki.

Karczek, klasyka z grilla

Karkówka, lub inaczej karczek, to mięso pochodzące z odcinka szyjnego zwierząt rzeźnych. W zależności od regionu i gatunku może to być wieprzowina, wołowina, cielęcina czy baranina. W kuchni polskiej i środkowoeuropejskiej najpopularniejsza jest karkówka wieprzowa, pozyskiwana z przedniej części tuszy. Cechuje ją naturalne poprzerastanie tkanką tłuszczową, co sprawia, że po obróbce termicznej, pieczeniu, grillowaniu czy duszeniu, jest niezwykle krucha i soczysta. Marynowanie karkówki pozwala rozluźnić strukturę mięsa wieprzowego i podkreślić smaki, warto wybierać takie dodatki, które pasują do naszych indywidualnych gustów. Mięso warto zamarynować samemu, aby mieć pewność, że pochodzi ze sprawdzonego źródła, jest świeże. Karkówkę na grilla najlepiej doprawić mieszanką bazującą na oleju roślinnym, czosnku, musztardzie i papryce (słodkiej, ostrej i wędzonej). Aby mięso skruszało, warto dodać składnik kwasowy, np. sok z cytryny, ocet jabłkowy lub piwo, a całość zbalansować odrobiną miodu, który zapewni apetyczną karmelizację. Podstawowe przyprawy to sól, pieprz czarny, papryka słodka i ostra, czosnek oraz zioła takie jak majeranek, tymianek czy rozmaryn. Ale jak już wspominaliśmy wszystko zależy od naszych upodobań smakowych. Jeśli chodzi o ilość karkówki na osobę, trzeba liczyć 150 g do 200 g, jeśli grill jest urozmaicony i planujemy inne specjały: kiełbaski, sałatki, pieczywo, to powinno wystarczyć. Jeśli karkówka ma być głównym daniem liczymy 250–300 g na osobę.

Na jagody już czas 

W lasach pojawiły się już jagody. Jagody najlepiej przeznaczyć na mrożenie, całe owoce lub w formie musu, albo zamknąć w słoikach jako dżemy i konfitury. Błyskawicznym i pysznym rozwiązaniem na świeżo zebrane owoce będą szybkie ciasta ucierane (często z kruszonką), kruche placki puszyste biszkopt, serniki (tradycyjny lub na zimno) oraz tarty. Jagody świetnie sprawdzają się też jako dodatek do muffinek czy drożdżówek, do pierogów, naleśników czy orzeźwiających koktajli, na bazie jogurtów naturalnych, kefirów, bananów. Fajnym pomysłem są jagody pasteryzowane.  Jagody myjemy, wsypujemy do słoików, lekko zasypujemy cukrem (np. łyżka na słoik) i pasteryzujemy przez około 15 minut. I już są gotowe. Idealne do zimowych naleśników czy deserów. Możemy zamrażać jagody w całości, wtedy rozsypujemy owoce cienką warstwą na tacce lub desce do krojenia i wstaw do zamrażalnika, gdy stwardnieją, przesypujemy do woreczków, dzięki temu nie skleją się w jedną bryłę lub w formie musu. Blendujemy jagody z odrobiną cukru i zamrozimy w małych pojemnikach lub woreczkach do lodu, będą świetne do owsianek i smoothie.

Ogórki w marynacie na szybko

Wchodzimy w sezon ogórkowy. Dosłownie, jeśli mamy na myśli warzywa z grządki i ten, który mówi nam o wakacjach i czasie na złapanie oddechu. Ogórki to niezwykle uniwersalne warzywo, które można przyrządzać na wiele sposobów: od orzeźwiających dań na surowo, przez tradycyjne kiszonki i pikle, aż po gotowane zupy. Na surowo i jako przekąski polecana jest mizeria: klasyczna polska sałatka ze startych lub pokrojonych ogórków, najczęściej wymieszana ze śmietaną, jogurtem, koperkiem i odrobiną octu lub cytryny. Z innych sałatek polecane są te z dodatkiem szczypiorku lub rzodkiewki, a także orzeźwiające chłodniki ogórkowe. Wśród słoikowych przetworów z ogórków znajdziemy, takich również na zimę: ogórki kiszone i małosolne, układane w słoikach z dodatkiem kopru, czosnku, chrzanu i zalane solanką. Ogórki konserwowe (pikle) w słodko-kwaśnej zalewie octowej. Ogórki w zalewie musztardowej, słodko-kwaśne ogórki o charakterystycznym, wyrazistym smaku. Sałatka szwedzka czyli ogórki krojone w cienkie plasterki, pasteryzowane z marchewką i cebulą w zalewie octowej lub ogórki z chili i miodem lub curry. Łatwość wchodzenia w różne konfiguracje przyprawowe sprawia, że ogórki są jednymi z ulubionych warzyw w kuchni. Nasza propozycja to ekspresowe ogórki z koperkiem i musztardą francuską to chrupiąca i aromatyczna sałatka, idealna do dań z grilla lub obiadu. Ogórki wystarczy pokroić, zalać sosem z musztardy, miodu, octu i olej roślinny, a następnie schłodzić w lodówce przez około 1-2 godziny.

Nuggetsy na Dzień Dziecka
Nuggetsy to jedno z najbardziej rozpoznawalnych dań typu fast food. Nuggetsy z kurczaka zostały opracowane w latach 50. XX wieku przez Robert C. Baker, profesora technologii żywności na Cornell University. Jego celem było stworzenie produktu z mięsa drobiowego, który byłby łatwy do przygotowania, zamrażania i smażenia. Dopiero później nuggetsy zostały spopularyzowane przez McDonald's i stały się światowym fenomenem. Klasyczne nuggetsy mają kilka charakterystycznych cech, są małe, wygodne kawałki do jedzenia ręką, mają soczyste wnętrze z mięsa drobiowego oraz chrupiącą panierkę, łagodny smak, który odpowiada większości osób i najważniejsza cecha, są szybkie przygotowanie. Najczęściej przygotowuje się je z fileta z kurczaka, klasycznych przypraw (sól, pieprz, papryka, czosnek), mąki, jajka, bułki tartej lub płatków kukurydzianych do panierowania. Dodatki z którymi się najczęściej pojawiają to frytki lub pieczone ziemniaki, surówka z marchewki, sałatka coleslaw, świeże warzywa pokrojone w słupki (marchew, ogórek, papryka), kukurydza, ryż lub pieczone warzywa. Oczywiście smak jest tych kotlecików zawsze podkręcany jest różnymi sosami: ketchupem, sosem czosnkowym, miodowo-musztardowym, barbecue, curry, jogurtowo-ziołowym oraz słodko-kwaśnym. Psychologowie żywienia zauważają też, że dzieci często preferują produkty o jednolitej strukturze i neutralnym smaku, a nuggetsy idealnie wpisują się w te preferencje. Mają łagodny smak, nie są ostre ani gorzkie. Posiadają chrupiącą teksturę, dzieci zwykle lubią kontrast między chrupiącą skorupką a miękkim środkiem. Łatwo je chwycić i zjeść. Nuggetsy prawie zawsze smakują podobnie, co daje dzieciom poczucie przewidywalności.

Cieciorka trzy przyprawy

Cieciorka to potoczna nazwa ciecierzycy pospolitej. Kulinarnie najczęściej funkcjonuje pod nazwą groch włoski. W sklepach lub przepisach znajdziemy ją również pod angielskim określeniem chickpeas lub hiszpańskim garbanzo. Jedzenie ciecierzycy wspomaga odchudzanie, reguluje poziom cukru we krwi i obniża cholesterol. Jest to sycący produkt, który dostarcza mnóstwo wartości odżywczych, jednak u części osób może wywołać wzdęcia. Cieciorka ma neutralny, lekko orzechowy smak, idealnie chłonie aromaty. Najlepsze efekty uzyskamy łącząc ją z oliwą i wyrazistym zestawami przypraw, od klasycznych dań kuchni śródziemnomorskiej po orientalne kompozycje, a nawet słodkie przekąski. W zestawie orientalnym musi znaleźć się kumin, kolendra, kurkuma, cynamon, odrobina chili lub pieprzu cayenne. Wariant śródziemnomorski to zestaw przypraw: czosnku, słodkiej papryki, wędzonej papryki, oregano, skórki z cytryny, soli i pieprzu. Wariant ziołowy połączy cieciorkę z majerankiem, tymiankiem, ziołami prowansalskimi. Jeśli chcemy przyrządzić cieciorkę na słodko, dobrze zaopatrzyć się w cynamon połączony z miodem lub melasą. Cieciorka to doskonała baza na sycący i zdrowy obiad. Błyskawicznie przygotujecie niej: curry, domowe kotlety, aromatyczny gulasz, pożywną sałatkę czy chrupiącą przekąskę.

Pesto z pokrzywy 

Pesto to aromatyczny, gęsty sos wywodzący się z kuchni włoskiej, tradycyjnie przygotowywany poprzez ucieranie składników. Klasyczne pesto alla genovese składa się ze świeżej bazylii, oliwy z oliwek, parmezanu, orzeszków piniowych i czosnku. Idealnie pasuje do makaronów, dań z mięs i ryb, a także jako dodatek do pieczywa. Składniki tradycyjnie uciera się w marmurowym moździerzu (nazwa pochodzi od włoskiego pestare: tłuc, miażdżyć). Smak pesto jest bardzo intensywny, ziołowy z wyczuwalną nutą czosnku i sera. Oprócz klasycznego zielonego pesto, mamy m. in. pesto czerwone, sycylijskie. Zawiera suszone pomidory. Inne wersje, to pesto z rukoli, z natki pietruszki, czy z dodatkiem migdałów. Pesto jest głównie sosem do makaronów, bazą do pizzy, marynatą do mięs, składnikiem kanapek oraz dressingiem do sałatek. W naszych warunkach geograficznych pokusiliśmy się o pesto z pokrzywy. Pesto z pokrzywy to zdrowe, wiosenne pesto o czosnkowym smaku. Wystarczy sparzyć młode liście pokrzywy, a następnie zblendować je z oliwą, czosnkiem, orzechami (włoskimi, nerkowca, słonecznikiem, pestkami dyni) oraz parmezanem doprawiając solą i sokiem z cytryny. Pesto z pokrzywy idealnie pasuje do makaronów, jako pasta do chleba lub dodatek do zup. Polskie alternatywy dla pesto opierają się na lokalnych ziołach, np. czosnku niedźwiedzim, pietruszce, jarmużu, szpinaku lub z rodzimym buraku i orzechach, oferując bardziej rodzimy smak. Zamiast parmezanu możemy dodać polski ser długo dojrzewający.

Kieszonki z mielonego kurczaka

Do kotletów z mielonego mięsa kurczaka z mozzarellą, cukinią i papryką bardzo dobrze pasują: oregano, tymianek, wędzona papryka, czosnek, bazylia, odrobina chili, czy pieprz cytrynowy. Jeśli wolimy bardziej włoską wersję kieszonek z mięsa mielonego polecamy dodać bazylię, suszone pomidory, czosnek i jako dodatek kremowy sos, najlepiej pomidorowy. Taki sos najlepiej zrobić z przecieru pomidorowego własnej roboty z dodatkiem oregano, bazylii i parmezanu. Drobiowe kieszonki dobrze podać z pieczonymi ziemniaki z rozmarynem, szerokimi makaronami, włoską focaccią czy sałatką z rukoli z pomidorkami i octem balsamicznym. Nieziemsko będą smakowały też ze świeżym pesto, które możemy przyrządzić sami ze świeżej bazylii, oliwy z oliwek extra virgin, orzeszków piniowych, sera (parmezan lub pecorino), czosnku oraz soli. Jeśli macie ochotę na swojskie pesto, o tej porze roku przygotujecie je z roślin zielnych z ogródka i łąki: młodej pokrzywy, mniszka lekarskiego, podagrycznika, bluszczyku kurdybanka czy krwawnika. Zamiast drogich orzeszków pinii, często wykorzystuje się orzechy włoskie, słonecznik lub pestki dyni.