Zupa z fasolki szparagowej

Jesień to idealna pora na pożywne, gorące zupy. Idealne rozwiązanie na obiad. O tej porze roku preferujemy zupy bardziej treściwe, energetyczne. Niejednokrotnie dość bogate w swoim składzie, wystarczające na cały posiłek. Klasyka jesiennych i zimowych zup to bez wątpienia grochówka z wędzonką, kapuśniak, aromatyczny rosół, żurek na zakwasie, pikantny krem z dymi czy zawiesisty krupnik z koperkiem i skwarkami. My startujemy z trochę mniej gęstą, ale równie aromatyczną i energetyczną zupą, a mianowicie z zupą z fasolką szparagową. Jej niewątpliwą zalet jest, że możemy ją ugotować o każdej porze roku, wykorzystując do tego mrożona fasolkę szparagową. Energii i koloru doda nam pomarańczowa kurkuma a śmietana doda kremowego wykończenia.

Ajvar, bałkański przysmak

Ajvar to tradycyjna przyprawa, która powstaje głównie z pieczonej czerwonej papryki, bakłażanów, czosnku i różnych przypraw. Ma gładką lub lekko grudkowatą konsystencję i jest często używana jako pasta lub dip. Początków ajvaru można doszukiwać się w regionie byłej Jugosławii, gdzie tradycyjnie przygotowywano go podczas zbiorów papryki jesienią. Często kojarzy się z posiłkami wiejskimi i domowymi, a jego przygotowanie może się różnić w zależności od rodziny i regionu, a niektóre przepisy zawierają dodatkowe składniki, takie jak pomidory lub ocet. Jego korzenie sięgają czasów Imperium Osmańskiego, gdzie nazywano go hajwarem, a słowo to nieprzypadkowo może kojarzyć się z podobnie brzmiącym jedzeniem, kawiorem. Jego nazwa pochodzi od tureckiego słowa Havyar, co oznacza kawior. Robienie ajvaru stało się tradycją w wielu rodzinach. Pewnego jesiennego dnia, głównie w weekendy, członkowie rodziny spotykają się i zaczynają przygotowywać swój ulubiony przysmak. Każdy ma swoją rolę: najbardziej doświadczeni członkowie rodziny kroją i pieczą, a najmłodsi pomagają w mieszaniu. Choć wiele krajów wciąż prześciga się w tym, który ajvar jest najlepszy, za twórcę tego przysmaku uważa się Serbię. Ajvar jest zazwyczaj spożywany z chlebem, grillowanym mięsem lub jako część talerza meze, czyli zimne przekąski serwowane najczęściej do alkoholu.

Ciabatta

Ciabatta to popularne w włoskie pieczywo, o dość krótkiej historii. Po raz pierwszy został wyprodukowany w 1982 roku przez Arnaldo Cavallari. Cavallari był młynarzem i piekarzem niedaleko Wenecji. W tym czasie francuskie bagietki cieszyły się dużą popularnością, a piekarnie chciały opracować produkt, który byłby w stanie konkurować z bagietką. Ciabatta to biały bochenek chleba, wyróżniający się twardą skórką i miękkim, porowatym wnętrzem, który przypomina plasterek sera szwajcarskiego. Nazwa pochodzi od włoskiego słowa oznaczającego pantofelek i jest ukłonem w stronę ogólnego wyglądu i kształtu bochenka. Przepis na ciabattę jest super prosty i ma bardzo ograniczoną listę składników – mąka chlebowa, drożdże instant, oliwa z oliwek, woda i sól.

Chutney śliwkowy

Głównymi składnikami sosu chutney są: warzywa lub owoce, cebula oraz ocet winny jabłkowy lub słodowy, cukier trzcinowy. Posiekane owoce i cebulę łączy z dużą ilością przypraw: chili, sproszkowanej papryki, kminu rzymskiego, garam masala, kozieradki, imbiru, mięty, cynamonu, kolendry, czosnku. Chutney śliwkowy to znakomity sos do mięs i serów. Doskonały do mięs na gorąco - pieczonej kaczki, gęsiny, kurczaka, pieczeni jak i na zimno – wędlin. Możemy go używać do serów, zwłaszcza pleśniowych: camembert, brie, również twarogu lub oscypka. Chutney śliwkowy to również świetne dopełnienie dań z ryżu - nadaje im słodko-kwaśnego smaku. Sosy są wyśmienitą glazurą do mięs nadając im kruchości i smaku przed obróbką termiczną w piekarniku czy na grillu.

„Żeberka” po chińsku

Nasze zdjęcie może sugerować na pyszną porcję żeberek wieprzowych w słodkiej glazurze po chińsku. Nic jednak bardziej mylnego. To wegański odpowiednik tej potrawy, czyli bakłażan. Nie możemy obiecać, że w smaku jest 1:1 z prawdziwymi żeberkami, ale gwarantujemy, że jest to przepyszny pomysł na obiad czy ciepłą kolację. Podstawą tej potrawy jest bakłażan, krewny ziemniaka i pomidora. Pochodzi z ciepłych, a nawet bardzo ciepłych rejonów świata: tropikalnej Afryki, Egiptu, Arabii i Indii. Owoc bakłażanu, znany  jest pod nazwami takimi jak oberżyna czy gruszka miłości. To warzywo długo utrzymuje świeżość a o jego kondycji świadczy błyszcząca, fioletowa skórka i jasny, miękki miąższ. Jest popularnym przysmakiem kuchni włoskiej oraz greckiej. Nie zaleca się spożywania bakłażana na surowo, gdyż zawiera on solaninę. Warzywo zostawia gorzki posmak, lecz da się go zniwelować polewając jego wnętrze sokiem z cytryny lub wcierając sól gruboziarnistą w skórkę. Świetnie nadaje się do smażenia, pieczenia, grillowania, a także na zupę. Wśród przypraw dobrze komponujących się z bakłażanem znajdziemy: tymianek, oregano, sól i bazylię oraz pieprz czarny, pieprz ziołowy, zioła prowansalskie, czosnek i papryka chili. Nasza wersja jest lekko słodka a charakter potrawie nadają sosy sojowe i sos ostrygowy.

Plastry pomidora w marynacie

Ojczyzną pomidora jest Ameryka Południowa. Aztekowie uprawiali je już w V wieku p.n.e.  Do Włoch pomidory zostały sprowadzone prawdopodobnie w XVI w.  Jednak na początku były traktowane wyłącznie jako roślina ozdobna lub zioło. Dopiero z czasem zaczęto odkrywać ich kulinarne zalety. Włosi najpierw przygotowywali z nich sos, z dodatkiem cebuli, czosnku i natki pietruszki oraz soli i pieprzu a dopiero później dołączono do sosu świeżą bazylię. Obecnie kuchnia włoska została zdominowana przez pomidory.  Sprzyja temu oczywiście odpowiedni klimat do ich uprawy. Nasza propozycja to jednak mało włoska sprawa. To raczej środkowo europejskie i wschodnio europejskie klimaty. Pomidory marynowane z plastrami cebuli. Marynowanie polega na konserwacji żywności w nośniku zapobiegającym jej rozkładowi, ale z pominięciem fazy kiszenia. Popularne są zwłaszcza marynaty z octu oraz z oliwy, a także z wina. Znane i wykorzystywane już od starożytności. Zarówno marynować, jak i kisić, można większość warzyw. W Polsce najczęściej przyrządza się w ten sposób ogórki, kapustę, tworzy zestawy sałatkowe. Jednak z otwarciem na świat ten realny i ten wirtualny eksperymentujemy z coraz większą śmiałością. Nasze pomidory z plastrami cebuli sprawdzają się jako dodatek do kanapek, sałatek i dań głównych.

Keczup śliwkowy

Zapiekanki, hamburgery, kanapki, frytki, kiełbaski, pizza – łączy je jeden sos. Keczup. Większość z nas identyfikuje ten pomidorowy sos ze Stanami Zjednoczonymi. Jednak okazuje się, że jak wiele produktów, bez których nie wyobrażamy sobie życia wywodzi się z Chin. Ten popularny sos powstał około 2 000 lat temu. Chińczycy używali tego sosu do przyrządzania ryb. Oryginalna nazwa to kôe-chiap, w chińskim dialekcie Xiamen znaczy dokładnie zaprawa do ryb. W jego skład wchodziły m.in. orzeszki ziemne, anchois i nasiona fasoli. W Polsce prawdopodobnie pojawił się po II wojnie światowej, kiedy produkty zachodnie stały się bardziej dostępne. Są różne rodzaje ketchupów: łagodny, pikantny, meksykański, sycylijski, kaszubski, do szaszłyków, bezglutenowy, bio, dla dzieci, bez octu, bez cukru i bez konserwantów oraz o obniżonej zawartości kalorii. Istnieje również wiele zaskakujących w smaku ketchupów, w tym ketchup z oliwek, ketchup jabłkowy, ketchup sriracha, ketchup curry, keczup z bekonu, ketchup jalapeno, ketchup truflowy i ketchup wiejski. W naszej kuchni popularny jest również ketchup z cukinii oraz ze śliwek. Do, którego dziś Was zachęcamy.

Bułeczki wysokobiałkowe

Dzięki wysokiej zawartości białka, bułki dają uczucie sytości na dłużej, co może pomóc w kontrolowaniu apetytu i redukcji nadmiernej masy ciała. Idealnie sprawdzą się jako element diety niskokalorycznej, pomagając w utrzymaniu zdrowej sylwetki. Bułeczki wysokobiałkowe to pyszna i zdrowa alternatywa dla tradycyjnego chleba, bogata w białko dzięki dodatkowi składników takich jak nasiona czy proteiny roślinne. Świetnym dodatkiem do takich bułeczek będzie mozzarella, pesto, pomidor, awokado, feta, szynka parmeńska, oliwki, łosoś, świeży ogórek czy biały twarożek oraz kiełki nasion. Wtedy nasze posiłki będą nabierały charakteru oraz smaku, iście śródziemnomorskiego. W diecie śródziemnomorskiej najważniejsza jest bowiem sama struktura diety – czyli duża ilość warzyw, owoców, pełnoziarnistych produktów zbożowych i nasion roślin strączkowych, wzbogacona w regularne spożycie ryb i orzechów, a także mniejsze ilości drobiu, jajek i niskotłuszczowego nabiału. Jest to również świetna propozycja do przygotowania pachnącego pieczywa gościom, czy na niedzielne śniadanie. Wtedy możemy trochę zaszaleć i do bułeczek podać miód oraz domowe konfitury.

Kalafior i cieciorka ❤️

Wyjątkowo zdrowa, wysokobiałkowa sałatka. Dietetyczne sałatki są idealnym posiłkiem do pracy, na kolację i na zdrowy lunch. Dostarczają moc mikroelementów, witamin i błonnika oraz często porcję białka i zdrowego tłuszczu. Są sycące, smaczne, a przy tym niskokaloryczne. Najlepiej szykować je z warzyw i owoców sezonowych i doprawiać przyprawami oraz tłuszczem roślinnym. Cieciorka, którą dodaliśmy do sałatki ma dużą zawartość cynku oraz witaminy B6 w cieciorce pozytywnie wpływa na stan naszej skóry oraz włosów, a bogactwo kwasów nienasyconych pomoże nam obniżyć poziom niekorzystnego cholesterolu LDL, który przyczynia się do rozwoju poważnych chorób układu sercowego, takich jak miażdżyca. Do przyprawienia cieciorki polecamy: kumin, kolendrę, garam masala, chili i kurkumę. Kalafior natomiast dostarcza sporo witamin (B, C, A i K) i minerałów (potas, wapń, magnez, żelazo, cynk). To cenne źródło błonnika i przeciwutleniaczy. Warzywo działa przeciwbakteryjnie i przeciwzapalnie. Dzięki niskiej zawartości kalorii jest polecane osobą na diecie. Kalafiora najlepiej przyprawiać pieprzem, kurkumą, kolendrą, gałką muszkatołową, curry, kminem czy czarnuszką. Smakowo dobrze komponuje się z natką pietruszki oraz rozmarynem i tymiankiem.

Pomidory w oliwie

W szybkim tempie wkraczają do domowych kuchni pomidory. Można je przerobić je na przecier, koncentraty lub soki, zrobić sos lub aromatyczny chutney i zapasteryzować. Dla amatorów łączenia smaków polecamy pomidory połączyć w sosy ze śliwkami, morelami lub papryką. Coraz częstszą popularnością cieszą się również tak nieoczywiste przetwory jak dżemy lub konfitury z pomidorów. Oprócz przetworów gotowanych możemy z pomidorów przygotować marynaty, np. sałatki z cebulą  oraz pomidory kiszone. Kiszone pomidory są niezwykle popularne na Białorusi czy Ukrainie. Kiszenie warzyw to wschodni zwyczaj, u nas nieco zapomniany. To sposób na zachowanie składników odżywczych w warzywach. Dodatkowym sposobem jest upieczenie pomidorów i zamknięcie ich w słoikach. Są one alternatywą dla suszonych pomidorów w oliwie lub oleju. W ubiegłym roku proponowaliśmy Wam przepis na pomidory pieczone, dziś chcemy przedstawić pomidory pieczone z oliwą, pełne aromatów ziół: bazylii i oregano. Pieczone pomidory mogą być dodatkiem do letnich sałatek, świetnie pasują do serów. Idealne są również pełnych zapachów sos albo zupę. Wystarczy zmiksować je z dodatkiem bulionu i innych ulubionych składników np. czosnku, papryczki chili, świeżych listków bazylii czy tymianku.

Sałatka szwedzka

Ta sałatka obiadowa jest od lat popularna w naszym kraju. Szwedzi ponoć kompletnie jej nie znają. Pewne jest jednak, że Szwedzi lubią  słodkie dania np. śledzie, niektóre potrawy mięsne, dodatek borówek do obiadu. To tak jak z rybą po grecku, z fasolką po bretońsku czy z pieczenią rzymską. Zawarta w nazwie nazwa geograficzna niekoniecznie sugeruje kraju pochodzenia potrawy. Sałatka szwedzka to ogórki gruntowe, konserwowe, pokrojone w plasterki, z marchewką i cebulą. Doprawione olejem, solą i cukrem. Popularna w polskiej kuchni przez cały rok dzięki swoim walorom smakowym i łatwości podania. Świetnie komponuje się z klasycznymi daniami obiadowymi i potrawami z grilla, idealna do kotletów schabowych czy karkówki oraz żeberek słodko pikantnych. Pasuje również jako dodatek do kanapek, hot-dogów i hamburgerów. Może być również samodzielną przekąską, jako przystawka na imprezach.

Dip z fety i mascarpone

Ciekawe połączenie kremowego mascarpone i słonej, twardej fety. W wyniku tego miksu powstaje świetny sos, który możemy serwować ze świeżymi warzywami, zimny sos do mięs drobiowych, dodatek do chipsów i krakersów czy jako pasta kanapkowa. Jego zaletą jest to, że można go wzbogacić o ulubione dodatki: oliwki, suszone pomidory, świeże zioła, pesto, ulubione ziarna: sezam, słonecznik czy dynię. Można go podać w miseczkach plany oliwą oraz miodem i posypany papryką wędzoną, zatarem lub grysem chili. Równie dobrze dip będzie się komponował ze świeżymi figami, winogronem czy dojrzałą gruszką. Ciekawostką jest dodanie do sosu soku z cytryny, uprzednio uprażonej i skarmelizowanej na suchej patelni. Taki zabieg powoduje, że sok nabiera ciemniejszej barwy, słodszego smaku i lekko dymnego aromatu, tym samym podkręcając smak dipu.

Z grządki do słoika

Ogórki obrodziły obficie. Oto kolejny przepis na wykorzystanie ich w naszych kuchniach oraz zapewnienia sobie zapasów na zimę. Tym razem utrwalane w occie i cukrze. Marynaty to przetwory o charakterystycznym kwaśnym lub kwaśnosłodkim smaku i wyraźnym octowym zapachu. Ogórki użyte do marynowania powinny być dojrzałe, jędrne i twarde, bez plam, uszkodzeń i przebarwień. Najczęściej stosowane dodatki do marynat to: sól kamienna, cukier, liście laurowe, ziele angielskie, pieprz, gorczyca, koper, papryka ostra, czosnek, cebula i chrzan. Przyprawy w połączeniu z zapachem octu nadają marynatą właściwy aromat i smak. Dodatkowo większość przypraw zawiera fitoncydy, które działają utrwalająco. Fitoncydy to związki o właściwościach bakteriobójczych znajdują się w wielu produktach roślinnych. Możemy dodawać różnorodne przyprawy, ale należy pamiętać o umiarze w ich stosowaniu. Przyprawy wzmacniają zapach marynat i mogą dodać im specjalnego smaku, ale nie mogą go zagłuszać. Trzeba pamiętać, że im kwaśniejsza marynata, tym więcej przypraw należy dodać. Natomiast w marynatach nie należy przesadzać z solą. Gotowe marynaty najlepiej smakują po 2-3 tygodniach przechowywania. I ostatnia rada, otwarte słoiki przechowuje się w chłodnym miejscu. Marynaty psują  się po otwarciu i najlepiej przygotowywać je w niedużych słoikach.

Słona przekąska

W sezonie wakacyjnym, polecamy fajny pomysł na przekąskę na podróż, do pracy lub spotkanie towarzyskie przy piwie. To prosta, ale zdrową i pożywną  przekąska, takie bardzo chrupiące krakersy. Jednym ze składników jest chia. Chia to nasiona szałwii hiszpańskiej, jednej z najstarszych roślin uprawnych. Cenili ją Inkowie i Aztekowie, Indianie nazywali „pokarmem biegaczy” lub „cudownym ziarnem”. Nasiona odznaczają się wysoką zawartością błonnika oraz wysoką zawartością kwasów tłuszczowych omega‑3, tłuszczów wielonienasyconych i tłuszczów nienasyconych. Tłuszcze nienasycone pomaga w utrzymaniu prawidłowego poziomu cholesterolu we krwi. Dodatkowo chia jest  naturalnym źródłem wartościowego białka, polecana jest wegetarianom, osobom aktywnym fizycznie, kulturystom. Mają naturalnie niską zawartość cukru i naturalnie nie zawierają soli, ale odznaczają się wysoką zawartością składników mineralnych: wapnia, potasu, magnezu, żelaza i fosforu.

Ogórki małosolne inaczej

Ogórki małosolne, taki wiele razy już o nich pisaliśmy, ale ponieważ w naszej kulturze kulinarnej są głęboko zakorzenione, wracamy do nich ponownie. Tym razem na przygotowane „na sucho”, w foliowych woreczkach ze struną. Taki łatwy sposób na zrobienie własnych przetworów w każdym miejscu, w domu czy na wakacjach. Wystarczy, że zaopatrzymy się w ogórki, przyprawy i woreczki strunowe albo zwykłe spożywcze. Nie musimy mieć beczek, słoików ani ciepłej wody, wystarczy sama lodówka. Ogórki małosolne zawierają dużą ilość błonnika pokarmowego, dzięki czemu zjedzenie już niewielkiej ich ilości zapewnia uczucie sytości. Dodatkowo sok z ogórków małosolnych doskonale nawadnia organizm i uzupełnia ważne mikroelementy. Można go wykorzystać w przypadku kaca lub odwodnienia organizmu. Podczas procesu fermentacji ogórków produkują one bakterie kwasu mlekowego, które korzystnie wpływają na odpowiednią florę bakteryjną układu pokarmowego. Spożywanie ogórków małosolnych jest zalecane podczas i po antybiotykoterapii. Bakterie kwasu mlekowego mają również pozytywny wpływ na układ odpornościowy organizmu. Jeszcze mała podpowiedź dla tych, którym ogórki kiszone wychodzą miękkie. Żeby były twarde, spróbujmy dodać do nich liści drzew i krzewów. Liście roślin zawierają w swoim składzie substancje, które odpowiadają za twardość ogórków. Najczęściej do kiszonych ogórków dodajemy liście porzeczki, winogron i malin, a także wiśni czy dębu.

Naleśniki z ciecierzycy

Mąka z ciecierzycy należy do grona produktów bezglutenowych. Jest alternatywą dla mąki zbożowej pszenicznej czy żytniej. Produkuje się ją poprzez zmielenie suchych, prażonych ziaren ciecierzycy (grochu włoskiego), a następnie ich dokładnego przetarcia. Jest cennym źródłem białka oraz błonnika. Podczas gdy w naszym kraju mąka z ciecierzycy nie jest jeszcze zbyt popularna, na południu Europy (Francja i Włochy) czy w krajach arabskich i azjatyckich oraz Indiach, od wieków jest jednym z istotnych składników kuchni. Jedną z najbardziej popularnych przekąsek hinduskich jest pakora, którą przygotowuje się poprzez zanurzenie kawałków warzyw w cieście, a następnie smażenie ich w głębokim oleju. Mąka z ciecierzycy zwana w kuchni indyjskiej besan, w tej potrawie stanowi główny składnik panierki. Bardzo popularne są również słodkie kuleczki besan ladoo z kardamonem. Powszechnie znaną i lubianą potrawą z mąką z cieciorki w roli głównej jest też socca, zwana chlebem nicejskim. Podawana jest jako przystawka, a także z dodatkiem warzywnym lub mięsnym. Besan użyty samodzielnie nie nadaje się do przyrządzenia tradycyjnego ciasta, ale doskonale może sprawdzić się jako składnik naleśników, gofrów czy pizzy. Mąka z ciecierzycy jest też składnikiem falafeli czy popularnej w kuchni arabskiej pasty – hummusu. W dietach wegańskich dobrze sprawdzi się jako zamiennik jajka, pozwalając na lepsze zlepianie się składników np. warzywnych klopsików. Mąka z ciecierzycy to nieodłączny element słodyczy, placków, przekąsek kuchni indyjskiej ale nie tylko.

Coleslaw

Coleslaw to jedno z tych typowo amerykańskich dań, które oczywiście wymyślono gdzie indziej – w tym przypadku zasługi przypisują sobie: Wielka Brytania, Holandia lub Niemcy. Niektóre książki twierdzą, że danie to zostało podane po raz pierwszy w starożytnym Rzymie. Danie w dzisiejszej postaci najprawdopodobniej pierwotnie powstało w Holandii. Termin surówka coleslaw pochodzi od holenderskiego wyrażenia koosla, co oznacza „sałatka z kapusty”. Przepisy podobne do surówki coleslaw stosowano w amerykańskich domach już od 1770 roku. Jednak jednym z najważniejszych momentów w historii sałatki coleslaw było wynalezienie majonezu w XVIII wieku. Jedyną stałą cechą prawdziwej sałatki coleslaw jest kapusta. Do sosu jedni używają majonezu, inni octu, soku z cytryny, kwaśnej śmietany lub jogurtu naturalnego. Chociaż główne składniki są nadal w większości obecne, surówki w całej Ameryce wzbogaciły się o nowe smaki i odmiany. Zainspirowane składnikami z całego świata, surówki mogą dziś zawierać dziwne połączenia. Na przykład curry, olej sezamowy, pak choi, jabłka, musztardę, zieloną paprykę, pieczoną paprykę, czosnek, rzodkiewkę a nawet jalapeno oraz nasiona selera i kminku. Nie ma nawet zgody co do tego, czy coleslaw to sałatka, przysmak, przystawka czy dodatek. Ta surówka doskonale pasuje do mięs, szaszłyków, hamburgerów, pieczonej piersi z kurczaka, karczku, a nawet grillowanej kiełbaski. Innym zastosowaniem sałatki jest zaserwowanie jej do kotleta schabowego z ziemniakami.

Miętowa pasta z bobu z dodatkiem fety

W zależności od odmiany i terminu siewu zbiór bobu przypada od maja do sierpnia. Zbiór zależy od dojrzałości strąków. Zbyt późno zebrany bób staje się twardy i mało smaczny. Koniec czerwca i pierwsza połowa lipca to początek sezonu na bób i najlepszy okres na przygotowywanie potraw z bobu. Jak podają różne źródła w internecie, bób jest polecany osobom, które chorują na anemię ze względu na wysoką zawartość witaminy B i kwasu foliowego, które są niezbędne do syntezy czerwonych ciałek krwi. Kwas foliowy to natomiast składnik diety kobiet w ciąży i matek karmiących - zapobiega wadom rozwojowym płodu i wspomaga pracę mózgu. Bób jest cennym źródłem witaminy K niezbędnej aby utrzymać prawidłową krzepliwość krwi. Dodatkowo zawiera całkiem sporo witaminy C i witaminy A, która wspomaga organizm w walce z wolnymi rodnikami. Ponadto, bób zawiera dużo potasu a także fosforu, wapnia i cynku. Bób jest idealną alternatywą dla mięsa. Jest szczególnie polecany dla osób na diecie wegetariańskiej i wegańskiej, ale również dla cierpiących z powodu chorób układu krążenia i starające się przez to ograniczyć spożycie białka zwierzęcego. Zarówno surowy jak i ugotowany bób można jeść ze skórką– szczególnie ten młody. Starsze nasiona mogą mieć grube, a zatem niezbyt smaczne łupiny. Wtedy lepiej je obrać. Bez względu na to, który sposób wybierzemy, należy pamiętać, aby nie gotować bobu zbyt długo. Kiedyś sztandarowym daniem w okresie letnim były świeże ziarna bobu ugotowane w wodzie i podane w salaterce z solą i masłem. Dziś wykorzystujemy go do przygotowywania sałatek, zup, makaronów, ciasteczek czy różnego rodzaju past do kanapek. I taki przepis na pastę do  kanapek mamy dla Was poniżej.

Galaretka z czerwonej porzeczki

Ciasteczka cieciorka i migdały

Bez mąki nie wyobrażamy sobie wypieków. To artykuł spożywczy, który można znaleźć w niemal każdej kuchni. Najpopularniejsze to mąka pszenna czy żytnia. Dziś ze względu na wiele chorób dużym zainteresowaniem cieszą się mąki bezglutenowe. Najpopularniejsze to mąka kukurydziana, mąka ryżowa, mąka gryczana, mąka z tapioki, mąka owsiana bezglutenowa, mąka amarantusowa, mąka jaglana, mąka kokosowa oraz mąka z ciecierzycy. Ta ostatnia coraz częściej „wkrada się” na nasze stoły. Mąka z ciecierzycy może być wykorzystywana do przygotowania różnych potraw – zarówno tych słodkich, jak i wytrawnych. Najczęściej dodaje się ją do ciasta naleśnikowego lub omletów. Sprawdza się jako zamiennik bułki tartej w panierkach, nadaje się również do zagęszczania sosów i zup. Mąkę ze zmielonej ciecierzycy można użyć także do wypieku ciast, ciasteczek i gofrów. Jeśli nie mamy mąki a mamy ziarna ciecierzycy, możemy je lekko uprażyć, uważając aby ich nie spalić, następnie dokładnie wystudzić, najlepiej cały dzień a następnie zmielić w młynku lub w blenderze. Nasza propozycja to mięciutkie i wilgotne w środku oraz delikatnie chrupiące z zewnątrz ciasteczka z mąki z ciecierzycy. Idealne na śniadanie jako dodatek do kawy lub kakao. Ich dodatkową zaletą jest brak cukru, który zastąpiliśmy syropem klonowym, ale również syrop z agawy czy daktylowy, będzie również świetnym rozwiązaniem. Należy wspomnieć, że ciasteczka są bardzo syte, a 1 szt. zapewnia ok 160 kcal.