Prażone do słoików

Korniszony podobnie jak ogórki konserwowe to pasteryzowane warzywa w zalewie octowo-cukrowej z dodatkiem przypraw, które różnią się od kiszonych brakiem procesu fermentacji mlekowej. Główna różnica między korniszonami a ogórkami konserwowymi dotyczy rozmiaru użytych warzyw oraz proporcji w zalewie.

Pomysł na kiszenie grzybów pochodzi z tradycyjnej, dawnej kultury wiejskiej Europy Środkowo-Wschodniej, ze szczególnym uwzględnieniem Kresów Wschodnich, Polski, Ukrainy oraz Rosji. Kiszone grzyby stanowiły sycący, wyrazisty i dozwolony zamiennik mięsa w zimowe miesiące.

Jabłka to nie tylko cydr – od wieków wykorzystujemy je także do przygotowania win, nalewek, likierów i szlachetnych destylatów.

BBQ

Sos barbecue i tradycyjne barbecue (BBQ) łączy przede wszystkim przeznaczenie kulinarne oraz charakterystyczny profil smakowy, sos został stworzony jako idealny dodatek, marynata lub glazura do mięs przygotowywanych metodą powolnego pieczenia i wędzenia na wolnym powietrzu. Historia grillowania jest integralną częścią historii Afroamerykanów. Jej korzenie sięgają jednak rdzennych mieszkańców Karaibów. Amerykańskie barbecue było dziełem czarnoskórych niewolników z południa USA. Do czasów wojny secesyjnej mieszkańcy Południa przyrządzali barbecue już od ponad dwóch stuleci, a wielu z tych kucharzy było afroamerykańskimi niewolnikami, którzy doglądali grilli na grillach organizowanych dla białej społeczności, a także na imprezach dla swoich rodzin i przyjaciół. Prawdziwy sos BBQ opiera się na połączeniu bazy pomidorowej, wyrazistej kwasowości, głębokiej słodyczy oraz charakterystycznego dymnego aromatu. Główne składniki sosu BBQ to przecier pomidorowy, świeże pomidory lub dobrej jakości ketchup, brązowy cukier, melasa lub miód, które karmelizują się podczas pieczenia. Sos musi mieć kwasowość, którą uzyskamy dodając ocet jabłkowy lub winny, który przełamuje słodycz. Dla podkręcenia smaku niezawodna jest musztarda Dijon oraz sos Worcestershire. A całość smaku i dymny aromat zapewnią przyprawy: wędzona papryka, czosnek, cebula, sól, pieprz oraz ostra papryka chili. W domowych lub profesjonalnych warunkach dymny posmak pochodzi też często ze specjalnego dymu wędzarniczego.

Po prostu przecier

Pomidorowy. Oczywiście, że pomidorowy! Domowy przecier pomidorowy ze świeżych pomidorów można zrobić na kilka sprawdzonych sposobów, z których najpopularniejsze to tradycyjna metoda z przecieraniem przez sitko, ekspresowa wersja z blendowaniem ze skórką oraz pieczenie w piekarniku. Przecier pomidorowy najlepiej smakuje bez pestek i skórek, ponieważ dzięki temu ma gładką konsystencję i nie ma gorzkiego posmaku. Pestki i galaretka wokół nich mogą czasem nadać sosowi lekko kwaśny lub gorzkawy smak, szczególnie gdy są długo gotowane lub mocno rozgniecione. Domowy przecier pomidorowy to wszechstronna baza, którą możesz wykorzystać do przygotowania zup, sosów i dań jednogarnkowych. Z zup oczywiście jest najlepsza z niedzielnego rosołu z makaronem lub ryżem. Możemy przygotować również zupę pomidorową krem z mleczkiem kokosowym. Przecier jest świetną bazą do sosów do spaghetti i makaronów, do gołąbków, pulpetów i klopsików czy do mięsa do lazanii. Idealnie współgra również z węgierskimi potrawami: leczem i gulaszem, z fasolką po bretońsku czy jako sos do domowej pizzy.

Różowe

Czas na przetwory z winogrona, a najlepszym przetworem jakim znamy jest wino. Dla początkujących istotne będzie zapoznanie się z zasadami wytwarzania wina w warunkach domowych. Polecamy książki „Domowy wyrób win i miodów pitnych” oraz „Moje hobby: wyrób domowego wina”. Jak już laicy zapoznają się z lekturą obowiązkową, będą potrzebować oni jak i doświadczeni domowi winiarze odpowiednich akcesoriów. Oprócz winogron z przydomowej winorośli niezbędne będą również: pektoenzym, balon do wina, pojemnik fermentacyjny, prasa, korek do balonu, rurka fermentacyjna, lejki, zestaw do obciągu wina, sitko lub worek do filtracji i oczywiście zestaw drożdży. Wino białe i czerwone różnią się nie tylko kolorem, ale także procesem produkcji. Białe wino zazwyczaj powstaje z winogron o jasnej skórce, podczas gdy czerwone wino wymaga użycia ciemnych winogron, które nadają mu głęboki kolor i bogaty smak. Wybór odpowiedniego przepisu jest kluczowy dla uzyskania pożądanego efektu, a różnorodność dostępnych metod pozwala na dostosowanie procesu do indywidualnych preferencji. Domowe wino różowe robi się podobnie jak wino białe lub czerwone, ale owoce maceruje się ze skórkami znacznie krócej, zazwyczaj od kilku do kilkunastu godzin, aby uzyskać ładny, jasny kolor. Pierwszym krokiem jest wybór odpowiednich winogron. Najlepsze są owoce dojrzałe, zdrowe i wolne od pleśni. Winogrona należy dokładnie umyć i usunąć szypułki. Następnie należy je zgnieść, aby uwolnić sok, najlepiej dodając pektoenzym. Można to zrobić ręcznie lub za pomocą prasy do owoców. Po uzyskaniu moszczu dodajemy drożdże winiarskie, które są odpowiedzialne za proces fermentacji. Całość przelewamy do pojemnika spożywczego, w którym będzie zachodzić proces fermentacji i szczelnie zamykamy. Fermentacja trwa zwykle od kilku tygodni do kilku miesięcy. Najpierw zachodzi burzliwa fermentacja, trwająca zazwyczaj kilkanaście dni, a następnie cicha fermentacja, wino powoli się klaruje a trunek dojrzewa. Po zakończeniu fermentacji, wino butelkujemy i leżakujemy. Gdy wino jest klarowne, można je przelać do czystych i zdezynfekowanych butelek. Wino powinno dojrzewać co najmniej kilka miesięcy, najlepiej lat, aby uzyskać pełnię smaku.

Ciekawostka

Od paru lat pojawiły się na rynku polskim nasiona oraz sadzonki „ogórka meksykańskiego”. Melothria scabra, powszechnie znana jako cucamelon, meksykański miniaturowy arbuz, meksykański kwaśny ogórek, mysi melon lub pepquino, jest gatunkiem rośliny kwitnącej z rodziny dyniowatych uprawianej ze względu na jadalne owoce. Jej rodzimy zasięg rozciąga się od Meksyku do Wenezueli. Owoce mają wielkość winogron i smakują jak ogórki z nutą kwaskowatości. Najprawdopodobniej mógł być spożywany przez ludność tubylczą przed rozpoczęciem europejskiej kolonizacji Ameryki. Konserwowanie ogórków to proces, w którym świeże ogórki przygotowuje się i zamyka w słoikach w słodko-kwaśnej zalewie z octu, a następnie pasteryzuje, aby zachowały świeżość i chrupkość na zimę. Ogórki zalewa się gorącym roztworem wody, octu (zazwyczaj 10%), soli i cukru. Ocet działa jako naturalny konserwant, który hamuje rozwój bakterii. Do słoików dodaje się koper, czosnek, gorczycę, liście laurowe i ziele angielskie, które nadają warzywom charakterystyczny smak. Słoiki poddaje się obróbce termicznej, gotowaniu w garnku lub grzaniu w piekarniku, przez kilka lub kilkanaście minut, co pozwala zniszczyć drobnoustroje i zamknąć przetwory na wiele miesięcy. Ogórki konserwowe są stosunkowo zdrowym, niskokalorycznym dodatkiem do posiłków, ale ustępują właściwościom prozdrowotnym ogórków kiszonych, jednak warto zasilić zimowe zapasy również w przetwory konserwowe. Nasz pomysł to właśnie ogórek meksykański, który bardzo malowniczo i obficie zaowocował obok rodzimego śremskiego, ale plon był bardzo minimalny i wystarczył nam tylko na 2 nieduże słoiczki. Ale jak zawsze powtarzamy: nie bójmy się próbować nowych rzeczy.

Ogórki z curry

Ogórek pochodzi z północno-zachodnich Indii, wyrósł sobie u podnóża Himalajów. Jako roślina uprawna znany był już 4 tysiące lat temu w Grecji i w Rzymie. Do Polski ogórek dotarł we wczesnym średniowieczu, przez Bizancjum i tereny wschodnie. Dopiero potem z krajów słowiańskich przedostał się do krajów zachodnich. Ogórki przetwarza się na zimę, ponieważ w szczycie sezonu letniego są najbardziej jędrne, mają mniejsze nasiona i odpowiednią strukturę. Pozwalają zagospodarować nadurodzajny plon z ogrodu lub działki w pełni sezonu. Tradycyjne kiszenie lub marynowanie pozwala zachować ich chrupkość, a proces fermentacji wzbogaca je w cenne dla zdrowia probiotyki i witaminy. Wybór marynat do ogórków jest duży. Możemy zrobić tradycyjne ogórki konserwowe, słodko-kwaśne pikle, ostre z chili, aromatyczne z curry, miodowe lub azjatyckie z octem ryżowym i sosem sojowym. Tym razem postawiliśmy na ogórki z curry. Ogórki z curry to popularne przetwory o wyjątkowym, słodko-kwaśnym i lekko pikantnym smaku. Dodatek przyprawy curry nadaje im piękny, żółty kolor, a korzenny aromat doskonale przełamuje klasyczny smak octowej zalewy, stanowiąc idealny i chrupiący dodatek do kanapek, obiadów czy zimowych przekąsek.

Sałatka ogórkowa z papryką

Przetwory z ogórków, przede wszystkim ogórki kiszone, robi się w około 65% wszystkich gospodarstw domowych w Polsce, co w przeliczeniu daje około 10 milionów domów. Około 80,5% Polaków deklaruje, że w ich domach regularnie przygotowuje się zimowe zapasy w słoikach. Wśród osób robiących weki, aż 82,5% stawia na ogórki kiszone. To absolutny numer jeden w polskich spiżarniach. Jednak ogórki kiszone to nie wszystko na co stać Polaków, jeśli chodzi o przetwory z ogórków. Najpopularniejsze opcje to ogórki konserwowe i pikle, chrupiąca sałatka szwedzka, ogórki po meksykańsku z chili, w curry lub musztardzie i miodzie czy klasyczna mizeria pasteryzowana w słoikach. Duże okazy świetnie sprawdzą się starte do słoików jako baza pod zupę ogórkową. Najlepszy czas na kiszenie i marynowanie ogórków to koniec lipca i sierpień. Wtedy ogórki gruntowe są najbardziej chrupiące, soczyste i pełne smaku. To właśnie w tym okresie przypada ich szczyt sezonu ogórki są świeże, łatwo dostępne i idealnie nadają się zarówno do kiszenia, jak i do marynowania w occie. Jeśli decydujemy się na robienie przetworów z ogórków w naszych domach nie może nam zabraknąć: słoików typu twist-off, nowych nakrętek, lejków do słoików czy naklejek na słoiki. Jeśli chodzi o przyprawy to na pewno przyda się koper, czosnek, sól kamienna, pieprz, liście laurowe, gorczyca, ziele angielskie, chili, curry czy papryka słodka.

Dżem agrestowy z pektyną

Sezon na świeży agrest pomału dobiega ku końcowi. Tradycyjnie owoce te zbiera się od czerwca do początku sierpnia. W tym okresie można je bez problemu kupić w lokalnych warzywniakach, na targowiskach oraz w większości supermarketów. Jednak najlepszy jest zawsze ten z przydomowego ogródka. Jednak jak wiecie ten rok nie był zbyt łaskawy dla upraw agrestu. Problemy wynikały głównie z niestabilnej pogody, gwałtownych skoków temperatur i upałów, które sprzyjały rozwojowi chorób grzybowych (np. mączniaka amerykańskiego) oraz spowodowały, że owoce zaczęły fermentować na krzakach. Dodatkowo, ze względu na lata spadku opłacalności, areał upraw w Polsce drastycznie się skurczył, co przełożyło się na wyższe ceny w sklepach. Agrest ma wyrazisty, kwaskowaty smak, który doskonale współgra z wieloma przyprawami. Dodanie ich nada dżemowi wyjątkowy, głęboki aromat. Wanilia, klasyk, który łagodzi kwasowość agrestu. Cynamon nada dżemowi ciepły, lekko korzenny charakter. Kardamon genialnie pasuje do agrestu, nadając mu cytrusowo-korzenny, elegancki posmak. Imbir świeży, starty imbir nada dżemowi pikantną, rozgrzewającą nutę. Skórka z cytryny lub pomarańczy, starta skórka cytrusowa podbija naturalną rześkość agrestu. Przyprawy w całości (laski cynamonu, gwiazdki anyżu, ziarenka kardamonu) wrzucamy do garnka na samym początku gotowania owoców, a przed napełnianiem słoików po prostu je wyjmujemy. Przyprawy mielone i zioła dodajemy pod sam koniec gotowania, razem z cukrem, aby nie straciły swojego aromatu. Dziś proponujemy dżem z pektyną. Użycie czystej pektyny w proszku pozwala skrócić czas gotowania dżemu z agrestu do zaledwie kilku minut. Dzięki temu owoce zachowują piękny, świeży kolor, naturalny aromat oraz więcej witamin.

Nalewka z białej porzeczki

Biała porzeczka jest łagodniejsza i słodsza od czerwonej czy czarnej. Doskonale nadaje się na orzeźwiające lemoniady, dżemy z nutą miodową i domowe nalewki. Sprawdza się również jako dodatek do ciast, a jej sok jest naturalnym środkiem zagęszczającym dzięki wysokiej zawartości pektyn. Domowe nalewki owocowe najprościej przygotowywane są najczęściej metodą łączoną. Owoce zasypujemy cukrem, by puściły syrop, a następnie zalewamy alkoholem na kilka tygodni, a następnie odcedzamy. Przestrzeganie tej kolejności zapewnia idealny smak i klarowność trunku. Niezbędne składniki i sprzęt to oczywiście owoce: np. maliny, wiśnie, truskawki czy porzeczki, alkohol spirytus (95%) oraz przegotowana woda do rozcieńczenia, lub gotowa wódka (40%). Stosunek objętościowy alkoholu do owoców powinien wynosić ok. 1:1. Kolejny konieczny składnik nalewek to cukier 200 g, 500 g na 1 kg owoców, w zależności od preferowanej słodkości i naturalnego cukru w owocach. I oczywiście sprzęt: duży szklany słój 3-5 l, gęste sitko, lejek, butelki, zakrętki i etykiety. Nasz wybór padł na białe porzeczki, które w tym roku całkiem dobrze obrodziły. Biała porzeczka to w rzeczywistości albinotyczna odmiana porzeczki czerwonej. Choć jest mniej popularna, wyróżnia się łagodniejszym, słodszym smakiem oraz wyjątkowymi właściwościami prozdrowotnymi. Biała porzeczka jest doskonała na wzmocnienie odporności, poprawę trawienia oraz ochronę serca. Ze względu na brak czerwonych barwników jest łagodniejsza dla żołądka niż inne odmiany i bezpieczna dla alergików. Polecamy.

Agrestooo

Agrest to obecnie owoc niszowy. Mimo że w czasach PRL-u był bardzo popularny w przydomowych ogródkach, dziś w Polsce przegrywa rynkową rywalizację z modniejszymi borówkami. Niemniej jednak, agrest zalicza się do tzw. owoców miękkich i cieszy się trwałym, powolnym wzrostem zainteresowania konsumentów. Agrest doskonale nadaje się na przetwory oraz jako kwaśny dodatek do deserów. Sprawdza się również w kuchni wytrawnej, tworząc świetne słodko-kwaśne sosy do dań z grilla i mięs. Dzięki naturalnej pektynie agrest idealnie nadaje się na domowe przetwory. Możemy przygotować z niego: dżemy i konfitury, które też świetnie smakują samodzielnie lub w połączeniu z innymi owocami, np. truskawkami, nalewki aromatyczny trunek, który zyskuje na smaku po kilku miesiącach leżakowania, albo zamknąć pasteryzowane owoce w lekkim syropie cukrowym w słoiki, które zimą można wykorzystać do ciast lub jako deser. Słodko-kwaśny smak agrestu przełamuje słodycz ciast i nadaje im pożądaną wilgotność. Warto z niego upiec ciasta kruche i ucierane, agrest sprawdzi się jako dodatek do klasycznego ciasta jogurtowego czy maślanego. Zaskakującym, ale bardzo smacznym zastosowaniem agrestu są potrawy słone jak chutney podsmażony sos rodem z Indii z cebulą, octem i przyprawami (np. chili, cynamon, goździki, kardamon i wanilia, imbir). To idealny dodatek do pieczonych mięs czy serów. Taki właśnie przepis proponujemy Wam dziś.

Pstrąg wędzony na ciepło

Pstrąg wędzony z wędzarni (u nas Borniak) to klasyk, który zachwyca soczystym mięsem i aromatyczną, złotą skórką. Kluczem do sukcesu jest odpowiednie solenie, dokładne osuszenie ryby przed wędzeniem oraz właściwa temperatura, najlepiej wędzić w temperaturze 50-60°C na zrębkach. Do wędzenia pstrąga najlepiej sprawdzają się zrębki olchowe, bukowe oraz z drzew owocowych np. jabłoni, czereśni czy śliwy. Olcha nadaje rybie piękny, ciemnożółty lub cytrynowy kolor. Buk barwi skórkę na jasny, głęboki złocisty kolor, jest nieco bardziej intensywny niż olcha, ale wciąż łagodny. Dodatek zrębków owocowych nadaje skórce delikatny połysk i jasnobrązowy odcień oraz owocowy, lekko słodkawy, z nutą wanilii. Wędzenie pstrąga to proces, który wymaga precyzji na każdym kroku. Kluczowe etapy to: przygotowanie, patroszenie i dokładne mycie, peklowanie, moczenie w solance 8-12h, suszenie do uzyskania pergaminowej skóry, wędzenie właściwe dymem o temp. 50-60°C oraz podpiekanie dla uzyskania soczystego mięsa. Wędzenie ryb wymaga odpowiedniego przygotowania i narzędzi, które ułatwią proces obróbki dymem oraz zapewnią rybom właściwy kształt i stabilność. Akcesoria do wędzenia ryb to: haki wędzarnicze, ruszty i kosze, zrębki wędzarnicze, termometr wędzarniczy, pojemniki spożywcze do solanek.

Surica

Surica, nazywana też surją, syrycą lub surycą to orzeźwiający, tradycyjny napój słowiański tworzony z wody, ziół, kwiatów i owoców, które poddawane są naturalnej fermentacji. To bogata w witaminy i probiotyki bomba witaminowa, która gasi pragnienie i wspiera odporność. Składnikami są dziko rosnące rośliny np. mięta, pokrzywa, melisa, rumianek, kwiaty czarny bez, dzika róża, chabry oraz leśne i polne owoce. Rośliny umieszcza się w słoju, zalewa wodą z dodatkiem miodu i wystawia na działanie promieni słonecznych na 2-3 dni. Pod wpływem słońca i ciepła zachodzi fermentacja, w wyniku której napój staje się lekko musujący, zyskuje słodko-kwasowy smak i delikatny charakter. Surica to naturalny probiotyk, który świetnie wpływa na florę jelitową. Działa orzeźwiająco w upalne dni. Stanowi naturalną alternatywę dla sklepowych napojów i lemoniad.

Wiosenna marynata

Wiosenne warzywne marynaty to świetny sposób na wykorzystanie nowalijek, takich jak rzodkiewki, szparagi czy młoda marchewka. Bazują one na lżejszych zalewach z dodatkiem ziół (np. koperku, mięty), octu jabłkowego lub ryżowego i soków cytrusowych. Wiosenne marynaty to świetny sposób na nadanie potrawom lekkości. Idealnie komponują się z drobiem, rybami i młodymi warzywami. Do marynowania nadaje się większość warzyw. Najlepsze efekty uzyskamy, wybierając warzywa jędrne, świeże i wolne od uszkodzeń. Klasyczna, octowa zalewa (woda, ocet, cukier i przyprawy) świetnie wydobywa smak i pozwala cieszyć się nimi nie tylko po kilku godzinach czy dniach ale również przez cały rok. Najpopularniejsze warzywa do marynowania to oczywiście ogórki, papryka: słodka, ostra, chili lub pepperoni, małe cebulki perełkowe czy szalotki, marchew, seler, czosnek, fasolka szparagowa. Papryka świetnie smakuje w słodko-kwaśnej zalewie. Cukinia i patisony, to warzywa o łagodnym smaku, które doskonale chłoną aromat przypraw. Buraki natomiast najczęściej marynowane w całości, w plastrach lub w postaci startej. Kalafior najczęściej dzielimy na  drobne różyczki. Warto wiedzieć, że większość warzyw (np. kalafior, marchew, fasolkę) przed włożeniem do słoików warto krótko zblanszować (obgotować we wrzątku), aby zachowały odpowiednią strukturę i piękny kolor. Z przypraw polecamy: liść laurowy, ziele angielskie, gorczyca, pieprz ziarnisty, koper, czosnku.

Na majówkę i nie tylko

Brewikt to nic innego jak nachmielony ekstrakt słodowy, półprodukt służący do szybkiego uwarzenia piwa w warunkach domowych. Jak podaje Wikipedia: „Brew-kit to zagęszczona do ok. 80% brzeczka piwna w postaci gęstego syropu z dodatkiem chmielu. Ekstrakt ten znajduje się w puszce, do której dołączona jest saszetka z drożdżami oraz instrukcja warzenia. Nachmielone ekstrakty słodowe przygotowane są z odpowiedniej kompozycji słodów pozwalających na uwarzenie piwa w konkretnym gatunku. Dostępne są dwa rodzaje brew-kitów: z zawartością cukru pozwalającego na fermentację alkoholową lub bez niego”. Ten zestaw to najszybszy sposób na piwo domowe. Dzięki naszej ofercie zastawów piwnych możecie sami przygotować: Pilsy, Lagery, Portery, IPY, ALE czy STOUTY oraz wiele innych domowych piw. Zestaw zawiera zazwyczaj 1,7 kg gęstego syropu oraz drożdże piwowarskie. Ponadto, do produkcji powinniście zapatrzeć się w pojemnik fermentacyjny, glukozę lub suchy ekstrakt słodowy, cukier do refermentacji, miarkę do cukru, rurkę fermentacyjną, kranik z reduktorem osadu, mieszadło piwowarskie, termometr ciekłokrystaliczny, który nalepimy na zbiornik, cukromierz do mierzenia gęstości brzeczki aby stwierdzić czy fermentacja się skończyła, butelki, kapslownice, kapsle i wężyk do zlewania piwa. Jeśli to zbyt obszerny asortyment, na początek możecie zakupić cały zestaw do produkcji piwa domowego. Tak zaopatrzeni możecie zacząć przygodę z piwowarstwem.

Żywiecka z piekarnika

Kiełbasa żywiecka pochodzi z Beskidu Żywieckiego w południowej Polsce. Nazwa nie jest przypadkowa, w polskiej tradycji wiele kiełbas nazywano od miejscowości lub regionów, gdzie powstawały lokalne receptury. Powstała jako trwała wędlina górska, dobrze znosiła transport, długo zachowywała świeżość oraz była sycąca dla pasterzy i robotników. Charakterystyczne dla tej kiełbasy są grubo rozdrobnione kawałki mięsa widoczne na przekroju, lekko podsuszona struktura i intensywny aromat. Podstawą do produkcji kiełbasy żywieckiej jest oczywiście wieprzowina. Wśród podstawowych przypraw nie może zabraknąć soli, pieprzu, czosnku, gałki muszkatołowej, kminku, kolendry i ewentualnie papryki. Proces produkcji żywieckiej składa się z kilku etapów: wyrób farszu, nadziewanie osłonek naturalnych lub kolagenowych, peklowanie, wieloetapowe wędzenie przy stosunkowo niskiej temperaturze, a następnie suszenie w odpowiednich warunkach wilgotności i temperatury. To właśnie długość i intensywność suszenia różni kiełbasę żywiecką od innych typów kiełbas. W praktyce oznacza to, że kiełbasa żywiecka w porównaniu do wędlin o wyższej zawartości wody cechuje się intensywniejszym smakiem, zwartą konsystencją oraz ograniczoną podatnością na rozwój drobnoustrojów.

Warzywa kiszone

Kiszenie (fermentacja mlekowa) to jedna z najstarszych metod konserwowania żywności. Dzięki działaniu bakterii kwasu mlekowego warzywa nie tylko dłużej się przechowują, ale też zyskują charakterystyczny smak i wiele właściwości zdrowotnych. Kiszenie najbardziej popularne jest w Europie Środkowej i Wschodniej, w Niemczech, Ukrainie, Korei, Indiach czy Chinach i Japonii. A jakie warzywa najchętniej kisimy? Najpopularniejszym kiszonym warzywem na świecie jest kapusta, następnie ogórki, buraki, rzodkiew, marchew, czosnek czy pomidory. Jeśli chodzi o przyprawy to wśród najpopularniejszych znajdują się: koper (łodygi i baldachimy), czosnek, liść laurowy, ziele angielskie, gorczyca, pieprz czarny, chili, imbir, kminek, kolendra oraz chrzan. Kiszonki są dodatkiem do wielu potraw do mięs i kiełbas, kanapek, sałatek, zup (np. kapuśniak, ogórkowa) czy przekąsek lub przystawek.

Kiełbasa wiejska

Kiełbasa wiejska wywodzi się z polskiej kuchni ludowej. Robiono ją głównie na wsi, zwłaszcza przy okazji świniobicia, żeby zakonserwować mięso na dłużej. Receptury różniły się w zależności od regionu i domu, ale zasada była prosta, porządne mięso, sól, czosnek i dym z wędzarni. Najczęściej podstawą kiełbasy wiejskiej jest wieprzowina, czasem z niewielkim dodatkiem wołowiny. Typowy skład kiełbasy to szynka lub łopatka – chude mięso, karkówka, która dodaje soczystości dla soczystości oraz boczek lub podgardle, tłuszcz  niezwykle ważny dla smaku i struktury. Klasyczna proporcja to ok. 70–80% mięsa chudego i 20–30% tłuszczu. Tradycyjna kiełbasa wiejska ma prosty, wyrazisty smak, co zapewniają podstawowe przyprawy, sól, sól peklująca, czosnek, pieprz czarny oraz spotykane ale w mniejszych ilościach: majeranek, ziele angielskie, liść laurowy a czasem kminek i cukier. Jeśli chcemy zrobić ją w domu, a oczywiście chcemy, przydadzą się z pewnością niezbędne akcesoria: maszynka do mielenia mięsa z sitkami o różnych wielkościach oczek, nadziewarka do kiełbas lub nakładka do maszynki do mięsa, lejek do nadziewania, jelita wieprzowe o średnicy 28–32 mm, duża miska do wyrabiania farszu, waga kuchenna. Niezbędna do obróbki cieplnej będzie również wędzarnia, termometr, haki i kij do zawieszenia kiełbasy. Na dokładkę zaopatrzmy się w moździerz, rękawiczki jednorazowe i sznurek wędliniarski. Tak zaopatrzeni możemy zacząć produkcję kiełbasy wiejskiej.