Na majówkę i nie tylko

Brewikt to nic innego jak nachmielony ekstrakt słodowy, półprodukt służący do szybkiego uwarzenia piwa w warunkach domowych. Jak podaje Wikipedia: „Brew-kit to zagęszczona do ok. 80% brzeczka piwna w postaci gęstego syropu z dodatkiem chmielu. Ekstrakt ten znajduje się w puszce, do której dołączona jest saszetka z drożdżami oraz instrukcja warzenia. Nachmielone ekstrakty słodowe przygotowane są z odpowiedniej kompozycji słodów pozwalających na uwarzenie piwa w konkretnym gatunku. Dostępne są dwa rodzaje brew-kitów: z zawartością cukru pozwalającego na fermentację alkoholową lub bez niego”. Ten zestaw to najszybszy sposób na piwo domowe. Dzięki naszej ofercie zastawów piwnych możecie sami przygotować: Pilsy, Lagery, Portery, IPY, ALE czy STOUTY oraz wiele innych domowych piw. Zestaw zawiera zazwyczaj 1,7 kg gęstego syropu oraz drożdże piwowarskie. Ponadto, do produkcji powinniście zapatrzeć się w pojemnik fermentacyjny, glukozę lub suchy ekstrakt słodowy, cukier do refermentacji, miarkę do cukru, rurkę fermentacyjną, kranik z reduktorem osadu, mieszadło piwowarskie, termometr ciekłokrystaliczny, który nalepimy na zbiornik, cukromierz do mierzenia gęstości brzeczki aby stwierdzić czy fermentacja się skończyła, butelki, kapslownice, kapsle i wężyk do zlewania piwa. Jeśli to zbyt obszerny asortyment, na początek możecie zakupić cały zestaw do produkcji piwa domowego. Tak zaopatrzeni możecie zacząć przygodę z piwowarstwem.

Żywiecka z piekarnika

Kiełbasa żywiecka pochodzi z Beskidu Żywieckiego w południowej Polsce. Nazwa nie jest przypadkowa, w polskiej tradycji wiele kiełbas nazywano od miejscowości lub regionów, gdzie powstawały lokalne receptury. Powstała jako trwała wędlina górska, dobrze znosiła transport, długo zachowywała świeżość oraz była sycąca dla pasterzy i robotników. Charakterystyczne dla tej kiełbasy są grubo rozdrobnione kawałki mięsa widoczne na przekroju, lekko podsuszona struktura i intensywny aromat. Podstawą do produkcji kiełbasy żywieckiej jest oczywiście wieprzowina. Wśród podstawowych przypraw nie może zabraknąć soli, pieprzu, czosnku, gałki muszkatołowej, kminku, kolendry i ewentualnie papryki. Proces produkcji żywieckiej składa się z kilku etapów: wyrób farszu, nadziewanie osłonek naturalnych lub kolagenowych, peklowanie, wieloetapowe wędzenie przy stosunkowo niskiej temperaturze, a następnie suszenie w odpowiednich warunkach wilgotności i temperatury. To właśnie długość i intensywność suszenia różni kiełbasę żywiecką od innych typów kiełbas. W praktyce oznacza to, że kiełbasa żywiecka w porównaniu do wędlin o wyższej zawartości wody cechuje się intensywniejszym smakiem, zwartą konsystencją oraz ograniczoną podatnością na rozwój drobnoustrojów.

Warzywa kiszone

Kiszenie (fermentacja mlekowa) to jedna z najstarszych metod konserwowania żywności. Dzięki działaniu bakterii kwasu mlekowego warzywa nie tylko dłużej się przechowują, ale też zyskują charakterystyczny smak i wiele właściwości zdrowotnych. Kiszenie najbardziej popularne jest w Europie Środkowej i Wschodniej, w Niemczech, Ukrainie, Korei, Indiach czy Chinach i Japonii. A jakie warzywa najchętniej kisimy? Najpopularniejszym kiszonym warzywem na świecie jest kapusta, następnie ogórki, buraki, rzodkiew, marchew, czosnek czy pomidory. Jeśli chodzi o przyprawy to wśród najpopularniejszych znajdują się: koper (łodygi i baldachimy), czosnek, liść laurowy, ziele angielskie, gorczyca, pieprz czarny, chili, imbir, kminek, kolendra oraz chrzan. Kiszonki są dodatkiem do wielu potraw do mięs i kiełbas, kanapek, sałatek, zup (np. kapuśniak, ogórkowa) czy przekąsek lub przystawek.

Kiełbasa wiejska

Kiełbasa wiejska wywodzi się z polskiej kuchni ludowej. Robiono ją głównie na wsi, zwłaszcza przy okazji świniobicia, żeby zakonserwować mięso na dłużej. Receptury różniły się w zależności od regionu i domu, ale zasada była prosta, porządne mięso, sól, czosnek i dym z wędzarni. Najczęściej podstawą kiełbasy wiejskiej jest wieprzowina, czasem z niewielkim dodatkiem wołowiny. Typowy skład kiełbasy to szynka lub łopatka – chude mięso, karkówka, która dodaje soczystości dla soczystości oraz boczek lub podgardle, tłuszcz  niezwykle ważny dla smaku i struktury. Klasyczna proporcja to ok. 70–80% mięsa chudego i 20–30% tłuszczu. Tradycyjna kiełbasa wiejska ma prosty, wyrazisty smak, co zapewniają podstawowe przyprawy, sól, sól peklująca, czosnek, pieprz czarny oraz spotykane ale w mniejszych ilościach: majeranek, ziele angielskie, liść laurowy a czasem kminek i cukier. Jeśli chcemy zrobić ją w domu, a oczywiście chcemy, przydadzą się z pewnością niezbędne akcesoria: maszynka do mielenia mięsa z sitkami o różnych wielkościach oczek, nadziewarka do kiełbas lub nakładka do maszynki do mięsa, lejek do nadziewania, jelita wieprzowe o średnicy 28–32 mm, duża miska do wyrabiania farszu, waga kuchenna. Niezbędna do obróbki cieplnej będzie również wędzarnia, termometr, haki i kij do zawieszenia kiełbasy. Na dokładkę zaopatrzmy się w moździerz, rękawiczki jednorazowe i sznurek wędliniarski. Tak zaopatrzeni możemy zacząć produkcję kiełbasy wiejskiej.

Żubrówka z cydrem, jabłkiem i cynamonem

Żubrówka to wódka aromatyzowana trawą żubrową (turówką wonną). Ma charakterystyczny lekko ziołowo-waniliowy zapach, słomkowy kolor oraz delikatnie słodkawy, trawiasty smak. Klasyczna wersja ma 40% alkoholu i często w butelce jest pojedyncze źdźbło trawy. Domowa wersja żubrówki to po prostu nalewka na trawie żubrowej w skład której wchodzi 0,5 l dobrej wódki (najlepiej czystej, neutralnej) oraz 1–2 źdźbła suszonej trawy żubrowej. Jeśli użyjemy zbyt dużo trawy, nalewka uzyska gorzki smak. Opcjonalnie do nalewki możemy dodać ½ łyżeczki cukru lub miodu, kawałek skórki z cytryny lub pomarańczy oraz odrobinę wanilii. Razem z trawą nalewka powinna stać od 3 do 7 dni, a po przefiltrowaniu należy dać jej jakieś 2 tygodnie na „dojrzenie”. Żubrówka świetnie łączy się z sokami i napojami owocowymi, jabłkowym, gruszkowym, żurawinowym, pomarańczowym lub ananasowym. Jeśli lubimy wytrawniejszy smak drinków proponujemy Wam dodać tonic, wodę gazowaną lub lemoniadę. Jeśli zaś chodzi o dodatki to świetnie do żubrówki pasują jabłka suszone lub świeże, gruszka, cynamon, wanilia, cytrusy, miód. My proponujemy napój alkoholowy z żubrówką i cydrem, podkręcony sokiem jabłkowym i cynamonem. Najlepiej jeśli żubrówkę, cydr oraz sok jabłkowy będziecie mieli własnego wyrobu.

Kurczak z żurawiną z szynkowaru

Długie wieczory i okres karnawału sprzyja przygotowywaniu pysznych, sycących i aromatycznych potraw. Do takich potraw należy między innymi kurczak z szynkowaru. Szynkowar to proste, ale niezwykle funkcjonalne urządzenie kuchenne, które pozwala przygotować domowe wędliny, pasztety oraz inne mięsne (i nie tylko) przetwory. Dzięki niemu mamy pełną kontrolę nad składem, smakiem i jakością produktów, które trafiają na nasz stół. To doskonałe rozwiązanie dla osób ceniących zdrową kuchnię, domowe wyroby oraz ograniczenie konserwantów i sztucznych dodatków. Szynkowary występują w różnych pojemnościach od około 0,8 kg do nawet 3 kg wsadu, dzięki czemu łatwo dopasować je do potrzeb domowych. Można w nim przygotować m.in.: szynki wieprzowe, drobiowe i wołowe, balerony, karkówki, schaby, mielonki i konserwy mięsne, pasztety, roladki mięsne, wędliny drobiowe (np. z indyka lub kurczaka), a nawet pasztety warzywne lub rybne. Choć sam szynkowar wystarczy do podstawowej pracy, kilka akcesoriów znacząco ułatwia i poprawia efekty. Termometr jest niezbędny do kontroli temperatury wody i mięsa. Worki lub rękawy do szynkowaru ułatwiają czyszczenie i wyjmowanie wyrobu. Sól peklująca zapewnia odpowiedni smak i kolor wędlin. Przyprawy do wędlin gotowe mieszanki lub klasyczne przyprawy: czosnek, pieprz, majeranek, papryka. Duży garnek do precyzyjnego parzenia. Waga kuchenna pomocna przy odmierzaniu soli i przypraw. Rękawice kuchenne do bezpiecznego wyjmowania gorącego szynkowaru.

Kiełbasa żywiecka

Kiełbasa żywiecka to klasyczna polska wędlina, wykonana z najwyższej jakości mięsa wieprzowego, głównie z szynki, peklowana z naturalnymi przyprawami, a następnie wędzona dymem dębowo-olchowym i pieczona w piecu opalanym drewnem. Dzięki temu uzyskuje intensywny smak, zwartą konsystencję i charakterystyczny aromat. Kiełbasa żywiecka swoją nazwę zawdzięcza regionowi Żywiecczyzny, gdzie od pokoleń wyrabiano wędliny o głębokim, tradycyjnym smaku. Niektórzy mylą kiełbasę żywiecką z krakowską. Kiełbasa krakowska różni się od żywieckiej przede wszystkim smakiem i składem, a także metodą produkcji. Krakowska ma zazwyczaj intensywniejszy, korzenny smak i jest wytwarzana z wieprzowiny (klasy I i II), przypraw (pieprz, kminek, gałka muszkatołowa, czosnek) oraz soli, podczas gdy żywiecka ma zazwyczaj delikatniejszy, bardziej stonowany smak, a jej skład może być uboższy w mięso, choć są też odmiany żywieckiej produkowane tradycyjnie z wysokiej jakości mięsa i przypraw. U nas w Deptanej dostaniecie, wszystko do wyrobu kiełbas i wędlin: maszynki do mięs, przyprawy: sól peklującą, czosnek granulowany, pieprz czarny mielony, gorczycę, jałowiec, kolendrę, gałkę muszkatołową, cukier oraz mieszanki przypraw dedykowane odpowiednim wędliną. Przyda nam się również następujący sprzęt: waga do precyzyjnego odmierzenia składników, termometr do kontroli temperatur podczas obróbki, nadziewarka, wędzarnia, osłonki białkowe, haki wędzarnicze oraz przędza wędliniarska. Dziś w naszej ofercie kiełbasa żywiecka z mieszanką specjalnie do niej stworzoną, która w swoim składzie zawiera jałowiec, liść laurowy mielony, czosnek, kolendra, pieprz, ziele angielskie, cukier oraz sól.

Święto buraka ćwikłowego

Dziś obchodzimy dzień buraka, tak 24 listopada do święto niepozornego, ale jakże zdrowego buraka ćwikłowego. Burak to warzywo o niezwykle szerokim zastosowaniu, można z niego przygotować tradycyjne potrawy, takie jak barszcz czerwony czy zupa buraczkowa zabielana, ćwikłę, botwinę czy zasmażane tarte buraczki. Buraczki doskonale sprawdzają się także jako nowoczesne dania, m.in. carpaccio, burgery, desery czy wytrawne przekąski. Do buraków pasuje wiele przypraw, jednak ich smak najlepiej będzie się komponował z czosnkiem, tymiankiem, pieprzem czarnym, pieprzem cytrynowym czy majerankiem. Do nieocenionego zakwasu buraczanego dodamy oprócz oczywiście czosnku,  liść laurowy i ziele angielskie, a także ziarna gorczycy. Już niedługo buraczki w zakwasie „wjadą” na nasze stoły w postaci barszczyku czerwonego z uszkami z grzybami lub pasztecikami albo krokietów z kapustą i grzybami. Obok niego zagości zapewne ćwikła. Domowa ćwikła z chrzanem, polski przysmak, którego nie może zabraknąć na świątecznym stole, to zalewie kilka wymieszanych ze sobą składników. Buraczki z chrzanem, odrobina octu i cukier dla podbicia smaku wystarczą, aby przygotować tradycyjną ćwikłę. Do domowej ćwikły warto dodać jabłko. Ćwikła to doskonały dodatek do mięsa, szynki i kiełbasy. I to nasza propozycja: domowa ćwikła.

Romesco

Romesco, czyli romescu, to słynny hiszpański, kataloński sos. Termin romesco pochodzi od mozarabskiego słowa remescolar co oznacza „mieszać”. Sos ten został po raz pierwszy przygotowany przez rybaków w XV wieku z prostych składników, takich jak czosnek, suszona papryka, oliwa z oliwek, suchy chleb i wino. Wprowadzenie pomidorów z Meksyku w XVI wieku udoskonaliło recepturę do postaci, którą znamy dzisiaj. Obecnie wytwarzany z pomidorów, suszonych czerwonych papryczek, cebuli, czosnku, oliwy z oliwek, octu sherry (lub czerwonego wina) oraz mieszanki migdałów, orzechów laskowych, a czasem i orzechów włoskich. Zagęszcza się go chlebem tostowym lub mąką, co nadaje mu charakterystyczną konsystencję. Każda rodzina w Katalonii szczyci się własną wersją, wzbogacając bogate kulinarne bogactwo tego sosu. Jest uniwersalnym dodatkiem do grillowanych warzyw, ryb i owoców morza, a także do kanapek, mięs i jako dip. Charakteryzuje się gęstą, kremową konsystencją i wyrazistym, lekko dymnym smakiem. Jest niezwykle łatwa w przygotowaniu, zajmuje tylko kilka minut i idealnie nadaje się dla osób poszukujących zdrowej, aromatycznej przekąski. 

 Grzybki w occie

 To już chyba ostatnie grzybki w tym roku… Cóż, nie możemy narzekać, zapasów na zimę zrobiliśmy co niemiara. Mamy oczywiście grzyby suszone, które ususzyliśmy w suszarce do warzyw oraz mrożone. Jedne i drugie włożyliśmy do woreczków moletowanych i odessaliśmy próżniowo. Część grzybów suszonych zamknęliśmy w plastikowym słoiku dedykowanym do przechowywania grzybów. Będą w sam raz na wigilię do zupy grzybowej, pierogów, uszek, kapusty z grzybami, bigosów i kulebiaków drożdżowych. W szczycie sezonu z grzybów robiliśmy zapiekanki, risotto, pizze z grzybami. I oczywiście marynaty. Marynowanie żywności w occie jest starożytną metodą konserwowania, stosowaną już w Babilonii. W Polsce tradycja ta pojawia się w XVII wieku, najpierw jako dodatek do pieczeni. Marynowane grzyby pochodzą z Europy, a tradycja ich konserwowania jest długa i obecna w wielu kuchniach świata. Polskie wzmianki o marynowaniu grzybów pojawiają się już w XVII wieku, a popularność metody mogła przywędrować z Francji, gdzie już wcześniej marynowano pieczarki. Obecnie są one stałym elementem polskiej, ale także kuchni azjatyckiej, włoskiej, francuskiej i innych. 

Tyrolska do kanapek

Wędlina tyrolska łączy w sobie wspomnienie wakacji, biwaków, wycieczek. Nazwa "mielonka tyrolska" pochodzi od regionu Tyrolu w Alpach, skąd wywodzi się receptura, a popularność zyskała dzięki turystyce. Turyści, zachwyceni smakami tego regionu, rozpowszechnili go po całym świecie. Skład przyprawy do mielonki tyrolskiej zazwyczaj obejmuje: kminek, kolendrę, czosnek, gałkę muszkatołową, majeranek, sól, pieprz, a także inne dodatki jak papryka, ziele angielskie. W domowych warunkach można ją przygotować w szynkowarze, słoiku czy jako baton w osłonce. My tym razem postawiliśmy na osłonki poliamidowe. Osłonki poliamidowe są używane jako opakowania do wędlin parzonych i gotowanych. Doskonale zastępują naturalne osłonki jelita kiełbas. Zaletą osłonek poliamidowych jest niska przepuszczalność pary wodnej oraz dobra wytrzymałość mechaniczna i odporność cieplna. Osłonki nie przepuszczają promieni UV. Cechy te pozwalają zachować smak i aromat żywności przechowywanej w tego typu osłonkach. Używane jako opakowania do wędlin parzonych i gotowanych. Z powodzeniem znajdują zastosowanie przy produkcji szynek, salcesonów, pasztetów lub kaszanek. 

Kalafior w marynacie curry

Kiszenie i marynowanie kalafiora to tradycja kulinarna przekazywana z pokolenia na pokolenie. Sam kalafior jest łagodny, ale po zamarynowaniu lub ukiszeniu nabiera wyrazistego, pikantnego smaku, który urozmaici niemal każdą potrawę. Marynowany kalafior to niezwykła przekąska, która może urozmaicić twój stół i zaskoczyć gości wyjątkowym smakiem. Jedną z najwspanialszych rzeczy w przygotowywaniu marynowanego kalafiora jest możliwość eksperymentowania z przyprawami. Możemy dodać rozmaryn, tymianek, ziele angielskie, liście laurowe, paprykę chili, ale także kurkumę czy curry by warzywo zyskało piękny złocisty kolor. Marynowany kalafior doskonale komponuje się z sycącymi daniami jesiennymi i zimowymi. Jadam go również jako przekąskę z chipsami, serami czy daniami z grilla.

Chutney z szafranem

Chutney to bezglutenowy, pikantny lub wytrawny dodatek pochodzący z Indii. W Stanach Zjednoczonych chutney to coś pomiędzy dżemem, sosem i galaretką. Chutney wytwarza się z owoców, warzyw i ziół z dodatkiem octu, cukru i przypraw. Służy do nadania równowagi potrawom lub podkreślenia ich specyficznego profilu smakowego. Ogólnie rzecz biorąc, słowo chutney odnosi się obecnie do wszystkiego, co jest konserwowane w cukrze i occie, niezależnie od jego konsystencji, składników czy konsystencji. Chutney jest nieodłącznym elementem kuchni indyjskiej. Podawany jest z ryżem, chlebami naan, a także z daniami curry. W innych częściach świata można znaleźć różnorodne sosy chutney w połączeniu z potrawami, takimi jak chutney cebulowy z pieczonym mięsem lub owocowy chutney jabłkowy z maślanym, kremowym serem, takim jak brie lub ser kozi. Istnieją setki możliwych kombinacji, aby stworzyć ten pyszny dodatek. Najpopularniejsze przyprawy do sosu chutney to imbir, cynamon, goździki, gałka muszkatołowa, ziele angielskie, kardamon, rodzynki, mango, owoce cytrusowe, morela, brzoskwinia, kolendra, mięta, cebula i czosnek. Ale to nie jedyne opcje. Istnieje wiele innowacyjnych wariacji na temat chutneyu, które wykorzystują ananasa, kokos, owoce dzikiej róży, dynię, pigwę, śliwki lub marchewkę. Nasz chutney to kombinacja owocowo-warzywna z jabłek, gruszek, pomarańczy i pomidorów doprawiona szafranem, imbirem, gałką muszkatołową, cynamonem i pieprzem cayenne. Koniecznie spróbujcie wykorzystując własne lub lokalne owoce i warzywa.

Konferencja w słoiku

Gruszki można konserwować zalewając je lekkim syropem, który pomaga zachować ich konsystencję i smak. Konserwowanie gruszek to idealny sposób na ich zachowanie w najlepszym wydaniu i delektowanie się nimi przez cały rok. Zwłaszcza kiedy jest ich pod dostatkiem. Zalety gruszek w syropie to przede wszystkim długotrwała dostępność smacznego, aromatycznego owocu przez cały rok, co jest szczególnie cenne zimą. Są one dobrym źródłem błonnika, który reguluje pracę jelit i zapobiega zaparciom. Przetwory te zachowują także cenne minerały, takie jak potas, magnez, żelazo i miedź, oraz witaminy, choć zawartość niektórych witamin może być obniżona w porównaniu do świeżych owoców. Dodatkowo, gruszki w syropie to uniwersalny dodatek do deserów, takich jak ciasta, lody czy naleśniki. Pierwszą rzeczą, o której należy pamiętać podczas konserwowania gruszek, jest użycie twardych gruszek, a nie miękkich lub przejrzałych. Do przygotowania gruszek w syropie potrzebujemy trochę sprzętu: garnek do przygotowania syropu i pasteryzacji, chwytak do słoików, słoiki i pokrywki do przetworów, lejek do słoików, czysta ściereczka do wycierania brzegów słoików. Pamiętajmy używajmy zawsze odpowiednich słoików i pokrywek. Nigdy nie używajcie ponownie pokrywek, skazuje to nasze przetwory na popsucie w trakcie przechowywania.

Twaróg domowy

Czy wiecie, że od 2020 roku w dniu 2 czerwca obchodzony jest Narodowy Dzień Twarogu? Twaróg od wieków był nieodłącznym elementem polskiej kuchni, wykorzystywanym zarówno w śniadaniach, obiadach, jak i deserach. Wzrost popularności zdrowego odżywiania i promowanie naturalnych produktów sprawiły, że miłośnicy kulinariów ustanowili dedykowane święto, dla podkreślenia jego wartości kulturowej. Domowy twaróg jest produktem otrzymywanym przez zakwaszenie mleka, a następnie stopniowe jego podgrzewanie bez osiągnięcia temperatury wrzenia, ostudzenie i odcedzenie. W prosty sposób możemy przygotować twaróg samodzielnie w domu. Chcielibyśmy Was namówić do samodzielnego przygotowania twarogu z mleka, używając kultur bakterii z naszego sklepu oraz chust i foremek do serów. Kultury bakterii to doskonale dobrana mieszanka liofilizowanych bakterii fermentacji mlekowej, dzięki której przygotujecie pyszny, domowy twaróg lub zsiadłe mleko. Dodatek bakterii przyśpiesza i stabilizuje proces tworzenia zsiadłego mleka. W składzie znajdziemy: Streptococcus thermophilus, Lactobacillus delbrueckii subsp. bulgaricus, Lactobacillus helveticus, Lactococcus lactis subsp. lactis, Lactobacillus lactis subsp. cremoris, laktoza. Po przygotowaniu twaróg można wymieszać z mlekiem, śmietaną, jogurtem czy maślanką. Świeży twaróg wykorzystamy do nadzienia w naleśnikach lub pierogach, przygotowania leniwych klusek, śniadaniowego twarożku z rzodkiewką i szczypiorkiem albo na słodko z cynamonem i syropem klonowym. Aby przedłużyć jego przydatność do spożycia można zamarynować twaróg w solance. Innym sposobem na przedłużenie żywotność twarogu jest jego smażenie. Do przygotowania sera smażonego potrzebujemy startego na tarce twarogu, który następnie odstawiamy na kilka dni w chłodne i ciemne miejsce, aby zaszedł proces fermentacji. Dodajemy sól oraz masło, a także żółtka jaj i smażymy na wolnym ogniu. Przyprawiamy kminkiem lub koprem.

Piernikowe powidła

Kolejne przetwory ze śliwek przed nami. Późne lato i wczesna jesień to totalne szaleństwo w kuchni w kategorii przetwory domowe. Jeśli chodzi o śliwki, to możemy poszaleć. Możemy je włożyć w słoiki w postaci dżemów, konfitur, powideł, śliwek w occie, chutneyów czy kompotów. Znamy zwolenników soku śliwkowego z sokownika. Ten sok jest naprawdę przepyszny. Dla amatorów mocniejszych wrażeń polecamy nalewki ze śliwek lub nastawy, które po fermentacji poddamy procesowi destylacji i otrzymamy przepyszną śliwowicę. W przypadku dużej ilości śliwek możemy przyrządzić pyszne wino śliwkowe. Jeszcze inny sposób to ususzenie śliwek w piekarniku, suszarce do grzybów lub w wędzarni przy użyciu drewna liściastego. My dodatkowo jeszcze mrozimy wydrylowane śliwki. W naszej spiżarni w tym roku na półkach zagościły piernikowe powidła. To pomysł podkręcony korzennymi przyprawami, bożonarodzeniowy przysmak idealny do przełożenia ciasta piernikowego albo naleśników. Do powideł śliwkowych pasują cynamon, goździki, kardamon, wanilia a także alkohol, rum, amaretto, czekolada, kakao, miód lub masło, które nadaje powidłom delikatności. Natomiast dodatek octu sprawi, że owoce się nie przypalą i zachowają kolor. W zależności od regionu, dodaje się też orzechy, migdały, rodzynki czy skórkę cytrynową. Zachęcamy Was zatem do wypróbowania w tym sezonie czegoś nowego ze śliwek.

Domowy gin botaniczny 

Proces produkcji ginu, zaczyna się on od jagód jałowca i wody, które są fermentowane, a następnie destylowane. Jednak każdy producent ginu używa różnorodnych składników do nasycania alkoholu i tworzenia unikalnych i złożonych profili smakowych. Łącznie składniki te określa się mianem składników botanicznych. Gin bez jagód jałowca to nie gin. Nie ma jednak żadnych ograniczeń co do tego, jak mocny musi być ich smak. Oznacza to, że w niektórych ginach nuty jałowca są mocne i wyraziste, podczas gdy w innych jałowiec po prostu pozostaje w tle, pozwalając innym roślinom wybić się na pierwszy plan. Jagody jałowca pochodzą z krzewu jałowca, rośliny iglastej występującej naturalnie w Europie, Azji i Ameryce Północnej. Nadają ginowi charakterystyczny, rześki i orzeźwiający smak. W odróżnieniu od tradycyjnych ginów, gin botaniczny ma złożoną kompozycję tych naturalnych dodatków, które często są destylowane indywidualnie, a następnie łączone w celu stworzenia unikalnego profilu smakowego. Gin botaniczny powstaje poprzez ponowną destylację neutralnego spirytusu zbożowego z dodatkiem owoców jałowca i innych roślinnych składników, takich jak zioła, przyprawy, nasiona i skórki cytrusów. Składniki botaniczne mogą być bardzo zróżnicowane. Najczęściej spotykane to przyprawy (kolendra, kardamon, anyż, pieprz kubebowy, cynamon), kwiaty (róża, lawenda) oraz skórka cytrusowa (cytryna, grejpfrut). To one nadają „botanikom” nadają ginowi jego charakter. Polecamy nasz pomysł na „gin botaniczny” domowej produkcji.

Ogórki, ostatnie z ogródka w tym sezonie…

Warzywa konserwowe to produkty, które przeszły proces konserwacji, aby przedłużyć ich przydatność do spożycia. Konserwować można na wiele sposobów: pasteryzując, kisić, marynować w occie czy zamrażać. Dlatego też papryka czy ogórki konserwowe mogą być dostępne przez cały rok. Dziś zajmiemy się marynowaniem. Marynowanie, czyli konserwowanie octem, to jeden z najstarszych sposobów przechowywania żywności. Polega na utrwalaniu warzyw i owoców za pomocą temperatury i specjalnej zalewy. Utrudnia ona rozwój drobnoustrojów powodujących psucie się żywności. Warzywa w zalewie octowej, takie jak ogórki zachowują większość witamin i składników mineralnych, a kwas octowy, będący naturalnym konserwantem, może przynieść dodatkowe korzyści zdrowotne, takie jak obniżenie poziomu cukru we krwi. W Polsce tradycja marynowania warzyw sięga ponoć XVII wieku, kiedy podawano przed obiadem różne marynaty, m.in. marynowanego kalafiora czy cebulę. Zalewy zazwyczaj składają się z wody zakwaszonej octem, cukru, soli, przypraw i ziół: czosnku, ziela angielskiego, gorczycy, liści laurowych i kopru. Marynaty na bazie octu sporządza się przede wszystkim z twardych warzyw: ogórków, papryki, brokułów, kalafiora, patisony czy buraki. Do marynowania nadają się także owoce, zwłaszcza wiśnie, śliwki czy gruszki. Przed marynowaniem warto je zblanszować, a potem zalać syropem zrobionym z cukru, odrobiny octu i wody.

Przecier pomidorowy smaczny i zdrowy

Pomidory to warzywa, które doskonale smakują zarówno na surowo, jak i po przetworzeniu. Pomidory są pożywne i wszechstronne, stanowią bazę do sosów, zup, sałatek, sals i innych dań. Istnieje wiele sposobów na obróbkę pomidorów i każdy z nich daje inny efekt. Przeciery pomidorowe czyli passata to popularne przetwory z pomidorów, mające szerokie zastosowanie w kuchni. Przecier jest gęstym, aksamitnym produktem. Aby go przygotować wystarczy gotować pomidory, a następnie przepuścić przez sitko lub zblendować na gładką masę. Jeśli lubicie bardziej skondensowany przecier możecie przygotować koncentrat pomidorowy. Otrzymacie go poprzez gotowanie przecieru przez kilka godzin aby odparować większość wody. Powstanie gęsty, intensywnie pomidorowy sos. Koncentrat jest bardziej intensywny i słodszy w smaku niż przecier pomidorowy, dlatego jest często wykorzystywany jako bazowy składnik w sosach, do pizzy i dań mięsnych. Jeśli zdecydujecie się na przygotowanie domowego przecieru pomidorowego wykorzystacie go z pewnością do zup pomidorowych, leczo, gołąbków, fasolki po bretońsku czy jako składnik wytrawnych koktajli alkoholowych przez cały sezon zimowy. 

Bez liścia laurowego ani rusz

Liść laurowy inaczej nazywany jest wawrzynem szlachetnym lub liściem bobkowym. W starożytności przyozdabiał nie tylko głowy poetów i władców, ale także służył w lecznictwie i był powszechnie podawany na przeziębienia i reumatyzm. W Polsce roślina ta nie występuje w formie dzikiej, ale nadaje się do uprawy jako roślina doniczkowa. Naturalnie liść laurowy rośnie w krajach takich jak: Indie, Pakistan i inne kraje południowej Azji, okolice wybrzeża morza Śródziemnomorskiego, Meksyk, Wyspy Kanaryjskie. Liść laurowy ma smak od ostrego do gorzkiego, suszony wydziela ciepłą, ziołową, korzenną woń. Stosowane w kuchni liście laurowe wzmacniają smak wytrawnych potraw i nadają im bogaty, charakterystyczny aromat. Liście laurowe wykorzystuje się w mięsnych potrawach, zupach, daniach jednogarnkowych, pieczeniach, rybach, kiełbasach. Przyprawy oraz olejki eteryczne na bazie liścia laurowego ze względu na swoje właściwości przeciwbakteryjne i antyoksydacyjne mogą przedłużyć trwałość produktów.  Bez liścia laurowego nie wyobrażamy sobie bulionów, bigosów czy marynat. Zwłaszcza marynat. Papryki, ogórki, dynie, cukinie, grzybki w occie tylko w towarzystwie liścia laurowego. Propozycja dla Was sałatka zimowa z ogórków. Róbcie zapasy na zimę, bo sezon wegetacyjny przeszedł do drugiej połowy.