Kieszonki z mielonego kurczaka

Do kotletów z mielonego mięsa kurczaka z mozzarellą, cukinią i papryką bardzo dobrze pasują: oregano, tymianek, wędzona papryka, czosnek, bazylia, odrobina chili, czy pieprz cytrynowy. Jeśli wolimy bardziej włoską wersję kieszonek z mięsa mielonego polecamy dodać bazylię, suszone pomidory, czosnek i jako dodatek kremowy sos, najlepiej pomidorowy. Taki sos najlepiej zrobić z przecieru pomidorowego własnej roboty z dodatkiem oregano, bazylii i parmezanu. Drobiowe kieszonki dobrze podać z pieczonymi ziemniaki z rozmarynem, szerokimi makaronami, włoską focaccią czy sałatką z rukoli z pomidorkami i octem balsamicznym. Nieziemsko będą smakowały też ze świeżym pesto, które możemy przyrządzić sami ze świeżej bazylii, oliwy z oliwek extra virgin, orzeszków piniowych, sera (parmezan lub pecorino), czosnku oraz soli. Jeśli macie ochotę na swojskie pesto, o tej porze roku przygotujecie je z roślin zielnych z ogródka i łąki: młodej pokrzywy, mniszka lekarskiego, podagrycznika, bluszczyku kurdybanka czy krwawnika. Zamiast drogich orzeszków pinii, często wykorzystuje się orzechy włoskie, słonecznik lub pestki dyni.

Kebab w papierze

Jak wiecie należymy do osób, które uwielbiają tradycyjne jedzenie, ale również lubimy poeksperymentować w kuchni. Stąd pomysł na dzisiejsze danie. Kebab w papierze do pieczenia to ciekawy trend, który w ostatnich latach zrobił furorę, głównie w mediach społecznościowych. Choć brzmi nowocześnie, inspiracja jest dość klasyczna. Wywodzi się z kuchni Bliskiego Wschodu i Turcji, szczególnie z technik pieczenia mięsa w zamknięciu np. w cieście lub papierze, które pozwalają zatrzymać sok i aromaty. Dlaczego jest tak popularny?, bo jest łatwy do zrobienia w domu, zdrowszy, zawiera mniej tłuszczu niż ten z rożna a przy tym bardzo aromatyczny. Z mięs najchętniej używanych do tego kebabu zaliczymy wołowinę, mięso z kurczaka oraz baraninę. Wśród przypraw znajdziemy najpopularniejsze z dostępnych: paprykę słodką i wędzoną, kmin rzymski, kolendrę mieloną, kurkumę, chili lub harissę, sól, pieprz oraz oregano. W naszej ofercie znajduje się również gotowa przyprawa do gyrosu i kebabu, która zawiera wszystkie powyższe przyprawy. W poszukiwaniu ciekawostek o kebabie dowiedzieliśmy się, że w Berlin i Londynie jest kebab na słodko, zamiast mięsa dodaje się do niego czekoladę, czy krem czekoladowy oraz banany, truskawki i serwuje w picie lub tortilli jak klasyczny kebab. Natomiast w Japonii popularny w regionach nadmorskich jest kebab z rybą, zamiast mięsa grillowana ryba i owoce morza. No cóż my jednak pozostaniemy przy pysznym klasycznym kebabie z wołowiną.

W majeranku i piwie

U nas na Wielkanoc zawsze jest biała kiełbasa, własnoręcznie wykonana. Znajduje swoje miejsce w koszyczku na święconkę oraz na świątecznym stole, tradycyjnie już pieczona w majeranku, cebuli i piwie. Biała kiełbasa to tradycyjna, surowa lub parzona kiełbasa wieprzowa (czasem z dodatkiem wołowiny) w naturalnym jelicie, wyróżniająca się jasną, szarawobiałą barwą. Jej charakterystyczny kolor wynika z braku peklowania, używa się tylko soli kuchennej, oraz procesu parzenia zamiast wędzenia. W jej składzie znajdziemy: wieprzowinę (łopatka, boczek, podgardle) z przyprawami takimi jak majeranek, czosnek i pieprz. Białą kiełbasę można gotować, piec, smażyć lub grillować. Tradycyjnie podawana jest na Wielkanoc, często z chrzanem lub ćwikłą. Jest to kluczowym elementem żurku. Białą kiełbasę najlepiej serwować na gorąco (parzoną lub pieczoną) z dodatkami o wyrazistym smaku: chrzanem, ćwikłą, ostrą musztardą oraz świeżym pieczywem (chleb, precle). Klasyczne dodatki to również duszona lub kiszona kapusta, ziemniaki z wody, cebula oraz zasmażane buraczki. Doskonale smakuje też w sosie cebulowym lub chrzanowym. Białą kiełbasę pieczemy w temperaturze 180-190°C (tryb góra-dół) przez około 35-50 minut. Wcześniejsze nakłucie kiełbasy zapobiega jej pękaniu. Najlepsze rezultaty uzyskuje się, piekąc ją w naczyniu żaroodpornym.

Żywiecka z piekarnika

Kiełbasa żywiecka pochodzi z Beskidu Żywieckiego w południowej Polsce. Nazwa nie jest przypadkowa, w polskiej tradycji wiele kiełbas nazywano od miejscowości lub regionów, gdzie powstawały lokalne receptury. Powstała jako trwała wędlina górska, dobrze znosiła transport, długo zachowywała świeżość oraz była sycąca dla pasterzy i robotników. Charakterystyczne dla tej kiełbasy są grubo rozdrobnione kawałki mięsa widoczne na przekroju, lekko podsuszona struktura i intensywny aromat. Podstawą do produkcji kiełbasy żywieckiej jest oczywiście wieprzowina. Wśród podstawowych przypraw nie może zabraknąć soli, pieprzu, czosnku, gałki muszkatołowej, kminku, kolendry i ewentualnie papryki. Proces produkcji żywieckiej składa się z kilku etapów: wyrób farszu, nadziewanie osłonek naturalnych lub kolagenowych, peklowanie, wieloetapowe wędzenie przy stosunkowo niskiej temperaturze, a następnie suszenie w odpowiednich warunkach wilgotności i temperatury. To właśnie długość i intensywność suszenia różni kiełbasę żywiecką od innych typów kiełbas. W praktyce oznacza to, że kiełbasa żywiecka w porównaniu do wędlin o wyższej zawartości wody cechuje się intensywniejszym smakiem, zwartą konsystencją oraz ograniczoną podatnością na rozwój drobnoustrojów.

Kolorowa pieczeń rzymska

Pieczeń rzymska to pieczony w piekarniku klops z mięsa mielonego, najczęściej formowany w podłużny bochenek. Charakterystyczną cechą wersji świątecznej jest ugotowane na twardo jajko ukryte w środku. W Polsce traktuje się ją jako danie obiadowe, zimną wędlinę na kanapki albo element świątecznego stołu. Na ciepło serwowana z ziemniakami, buraczkami, sosem pieczeniowym. Na zimno najczęściej pokrojona w plastry, podawana z chrzanem lub ćwikłą na kanapkach. Choć nazwa brzmi bardzo „śródziemnomorsko”, w rzeczywistości jej historia i tradycja są trochę bardziej złożone. Mimo nazwy nie pochodzi bezpośrednio z Rzymu. Najprawdopodobniej wywodzi się z europejskiej tradycji pieczonych klopsów np. niemieckich. Nazwa „rzymska” była w XIX–XX w. modnym określeniem nadającym potrawie „elegancji” lub zagranicznego charakteru. W polskich książkach kucharskich zaczęła pojawiać się na przełomie XIX i XX wieku, a ogromną popularność zdobyła po II wojnie światowej, jako danie tanie, wydajne i możliwe do przygotowania z dostępnych składników. Klasyczne dodatki to: sól, pieprz czarny, majeranek, czosnek, natka pietruszki. Niekiedy dodaje się do pieczeni gałkę muszkatołową, paprykę słodką, kminek i musztardę. Wierzch pieczeni możemy udekorować plastrami boczku lub koncentratem pomidorowym lub musztardą.

Tarta z kurczakiem i pieczarkami

Wytrawne tarty to niezwykle uniwersalne, estetyczne i smaczne dania, idealne na ciepło lub zimno jako obiad, lunch czy przekąska. Ich główną zaletą jest elastyczność w doborze składników, łatwość przygotowania oraz możliwość wcześniejszego upieczenia, co czyni je doskonałym wyborem dla gości. Tarta to idealne połączenie chrupiącego kruchego ciasta lub ciasta francuskiego z kremowym wnętrzem (jajeczno-śmietanowym) daje wyrafinowany efekt. W wersjach wytrawnych tarty stawiamy na sery (feta, kozi), boczek, orzechy, wędzonego łososia, pieczarki, kurczaka, szynkę parmeńską czy karmelizowaną cebulę. Latem najlepsze są tarty z sezonowymi warzywami: szparagami, cukinią, pomidorami lub szpinakiem. Tarty wytrawne można podawać na ciepło lub na zimno. Idealne dodatki do tart do wszelkiego rodzaju sery, oliwki, kapary i zioła. Sekretem tarty jest idealnie kruche ciasto. Po przygotowaniu najlepiej serwować tartę z sałatką z lekkim sosem vinegret. Dodatek mogą stanowić sosy: czosnkowy, ziołowy, pesto a także ketchup lub sos jogurtowy.

Szarpana w picie

Szarpana wieprzowina wywodzi się z kuchni amerykańskiej, a dokładniej z tradycji południowych stanów USA jak Karolina Północna, Karolina Południowa, Tennessee, Teksas. Jest klasycznym daniem stylu American BBQ. Mięso, najczęściej łopatka wieprzowa, piecze się lub wędzi bardzo długo w niskiej temperaturze nawet 8–12 godzin, aż stanie się niezwykle miękkie i będzie można je łatwo „poszarpać” widelcami. Tradycja ta sięga czasów kolonialnych, gdy wolne pieczenie całych świń było popularną metodą przygotowywania mięsa podczas dużych spotkań i świąt. Podstawą jest tzw. sucha marynata. Klasyczna mieszanka zawiera: sól, czarny pieprz, papryka słodka, papryka wędzona, czosnek granulowany, cebula suszona. Dodatkowo często dodaje się do suchej marynaty cukier brązowy (dla karmelizacji), chili lub cayenne, kumin. W zależności od regionu dodaje się: ocet jabłkowy, sos BBQ, sos na bazie musztardy. Mięso marynuje się kilka godzin, a najlepiej całą noc. Najpopularniejsze sposoby podania szarpanej wieprzowiny: w bułce z surówką z kapusty i sosem BBQ. W tortilli z salsą i limonką oraz kolendrą. Jako danie obiadowe z frytkami lub pieczonymi ziemniakami, kukurydzą i piklami albo tylko z zieloną sałatą.

Kurczak z piekarnika

Nasza propozycja na dziś, to w skrócie 3xs. Soczysty, smaczny, szybko. Kurczak  z piekarnika jak z grilla. Oto kilka propozycji przypraw z naszego sklepu Deptana, które doskonale sprawdzą się przy pieczeniu całego kurczaka: przyprawy do kurczaka, gotowe mieszanki przypraw (diabelska, złoty kurczak, po węgiersku, american chicken, po chińsku), które zawierają takie składniki jak czosnek, cebula, papryka, zioła idealne do marynowania kurczaka. Suszony rozmaryn idealny do drobiu, doskonale podkreśli smak pieczonego kurczaka. Słodka papryka, która nadaje kurczakowi piękny kolor i delikatny smak. Czosnek granulowany, prosty sposób na dodanie czosnkowego aromatu bez konieczności obierania i siekania świeżego czosnku. Tymianek doskonały do drobiu, dodaje charakterystycznego, lekko pikantnego smaku. Oregano natomiast świetnie komponuje się z innymi ziołami, jest idealny do marynat. W każdym z tych produktów znajdziecie smaki, które idealnie podkreślą mięso i sprawią, że kurczak będzie aromatyczny i soczysty. Skorzystaj z tych przypraw, aby przygotować smakowitego pieczonego kurczaka, który z pewnością zachwyci Waszych bliskich. Całego kurczaka najlepiej podawać z pieczonymi warzywami, można dodać również ziemniaki lub sałatkę. Idealnie komponuje się z lekkim białym winem lub różowym do chrupiącego mięsa.

Golonka pieczona w piwie z warzywami

Fenomen golonki opiera się na kontraście między chrupiącą skórką a niezwykle soczystym, miękkim mięsem, co czyni ją ikoną polskiej kuchni. Często pieczona w piwie lub duszona z ziołami, idealna na zimowe dni. Do idealnej golonki wieprzowej niezbędne są przyprawy podkreślające jej intensywny smak i ułatwiające trawienie. Podstawą jest czosnek (w dużej ilości), liście laurowe, ziele angielskie, pieprz w ziarnach oraz majeranek. Warto dodać jałowiec, kminek, suszone warzywa (marchew, cebula, seler) oraz sól peklową. I tak ze względu na rodzaj obróbki mamy m.in. peklowanie (na mokro, na sucho) i wtedy użyjemy sól peklową (lub mieszanka soli z saletrą), liści laurowych, ziela angielskiego, pieprzu w ziarnach, jałowca oraz czosnku. Golonka lubi być gotowana natomiast w cebuli, czosnku, liściach laurowych, ziele angielskie, pieprzu w ziarnach, kminku, majeranku, marchwi, oraz korzeniem pietruszki. Do pieczenia najlepszy jest czosnek, majeranek, kminek, słodka lub wędzona papryka i tymianek. Natomiast do glazurowania golonki idealna będzie musztarda, miód, piwo (ciemne lub jasne). Nie należy zapominać, że oprócz niezaprzeczalnych walorów smakowych golonka jest też cennym źródłem kolagenu i elastyny - składników, które pozytywnie oddziałują na kondycję skóry, włosów i paznokci. Dostarcza także żelaza, zmniejszając ryzyko niedokrwistości, oraz witamin z grupy B, odpowiadających za prawidłowy metabolizm. Najlepiej podawać ze świeżym pieczywem, kapustą kiszoną, chrzanem, musztardą i oczywiście piwem.

Zupa z letnich przetworów

Dziś sięgamy do naszej spiżarni po przecier ogórkowy, robiony latem z ogórków z przydomowego ogródka. Na przecier „szły” ogórki nienormatywne rozmiarowo, trochę za duże do słoików, trochę za krzywe, trochę za mocno wyrośnięte. W przypadku robienia przecierów nie musimy przerabiać od razu dużej ilości ogórków, wystarczy 1-2 kg co kilka dni w sezonie, trochę soli, pieprzu i koperku żeby zapełnić słoiki na zimę i w tym okresie nie brakowało smaku do zupy. Do zupy ogórkowej najczęściej dodaje się ziemniaki, marchew, pietruszkę i seler, które równoważą kwaśny smak ogórka. Z przypraw polecane są: tymianek, koperek oraz cząber, a także lubczyk i liście pietruszki. Jednak z tymi należy uważać jeśli mamy aromatyczny bulion. Naszą zupę ogórkową robimy z kostki rosołowej, którą sami robimy jesienią i pasteryzujemy na zimę w słoiczkach. Nie brakuje w niej: warzyw oraz liścia laurowego, ziela angielskiego, kurkumy, czosnku granulowanego, czy tymianku i lubczyku.  

Smalec z mięsem i jabłkiem

Dziś propozycja w sam raz na zimowe dni, na syte śniadanie, wieczorne biesiadowanie i zabawy na śniegu: narty, sanki czy kulig. Smalec jest produkowany głównie w Chinach, a następnie w Niemczech, Brazylii i Stanach Zjednoczonych. W Polsce jest jednym z najważniejszych tłuszczów do obróbki cieplnej mięsa. Smalec pochodzi z wytapiania tkanki tłuszczowej zwierząt najczęściej wieprzowiny (słonina, podgardle, boczek), ale także gęsi, kaczek, czy dzika, będąc tradycyjnym tłuszczem zwierzęcym powszechnie używanym w kuchni do smarowania chleba, smażenia i pieczenia. Proces polega na powolnym podgrzewaniu tłuszczu, aż się wytopi, a następnie schłodzeniu go do uzyskania stałej konsystencji, często z dodatkiem skwarków, cebuli czy przypraw. Tradycyjne przyprawy do smalcu to przede wszystkim majeranek, sól, świeżo mielony pieprz, czosnek świeży lub granulowany oraz cebula. Aby wzbogacić smak, stosuje się również liść laurowy, ziele angielskie, jabłko dla nadania słodko-kwaśnej nuty, a w wersjach pikantnych paprykę wędzoną, chili lub tymianek. Najbardziej popularny to smalec pozyskiwany z tłuszczu wieprzowego. Taki właśnie proponujemy, wieprzowy z dodatkiem mięsa wieprzowego mielonego, jabłkiem oraz naszą przyprawą do smalcu. W jej składzie znajdziecie: koperek, pietruszkę, majeranek, lubczyk, cząber, kozieradkę, cebulę, papryka w płatkach, marchewkę i cebulę smażoną. Po przygotowaniu smalcu proponujemy spożywać go ze świeżym wiejskim chlebem oraz kiszonymi ogórkami, małosolnymi lub zasmażonymi jabłkami. Dobrze pasuje też do smalcu kapusta kiszona, rzodkiewka, ogórek konserwowy oraz surowa cebula.

Kiełbasa wiejska

Kiełbasa wiejska wywodzi się z polskiej kuchni ludowej. Robiono ją głównie na wsi, zwłaszcza przy okazji świniobicia, żeby zakonserwować mięso na dłużej. Receptury różniły się w zależności od regionu i domu, ale zasada była prosta, porządne mięso, sól, czosnek i dym z wędzarni. Najczęściej podstawą kiełbasy wiejskiej jest wieprzowina, czasem z niewielkim dodatkiem wołowiny. Typowy skład kiełbasy to szynka lub łopatka – chude mięso, karkówka, która dodaje soczystości dla soczystości oraz boczek lub podgardle, tłuszcz  niezwykle ważny dla smaku i struktury. Klasyczna proporcja to ok. 70–80% mięsa chudego i 20–30% tłuszczu. Tradycyjna kiełbasa wiejska ma prosty, wyrazisty smak, co zapewniają podstawowe przyprawy, sól, sól peklująca, czosnek, pieprz czarny oraz spotykane ale w mniejszych ilościach: majeranek, ziele angielskie, liść laurowy a czasem kminek i cukier. Jeśli chcemy zrobić ją w domu, a oczywiście chcemy, przydadzą się z pewnością niezbędne akcesoria: maszynka do mielenia mięsa z sitkami o różnych wielkościach oczek, nadziewarka do kiełbas lub nakładka do maszynki do mięsa, lejek do nadziewania, jelita wieprzowe o średnicy 28–32 mm, duża miska do wyrabiania farszu, waga kuchenna. Niezbędna do obróbki cieplnej będzie również wędzarnia, termometr, haki i kij do zawieszenia kiełbasy. Na dokładkę zaopatrzmy się w moździerz, rękawiczki jednorazowe i sznurek wędliniarski. Tak zaopatrzeni możemy zacząć produkcję kiełbasy wiejskiej.

Sajgonki z piekarnika

Sajgonki pochodzą z kuchni wietnamskiej. Ich oryginalna nazwa to nem rán. Nazwa „sajgonki” przyjęła się w Europie od dawnej nazwy miasta Sajgon. W Chinach istnieją podobne dania (spring rolls), ale wietnamskie sajgonki są osobną tradycją. Tradycyjne sajgonki zawijane są w papier ryżowy a najpopularniejsze składniki farszu to: mięso mielone (wieprzowe lub mieszane), krewetki, makaron ryżowy, grzyby mun lub shiitake, marchew, kapusta lub kiełki fasoli mung, można je dowolnie modyfikować. Popularne wersje sajgonek? Oczywiście wegetariańskie, mięsne i z owocami morza. Klasyczne sajgonki są smażone na głębokim oleju, pieczenie w piekarniku to europejska adaptacja, zdrowsza, lżejsza wersja. Kuchnia azjatycka, w tym wietnamska jest aromatyczna, ale nie ciężka. Typowe przyprawy do sajgonek to: czosnek, imbir, pieprz biały, sos rybny, sos sojowy, kolendra (świeża lub mielona) i czasem chili. Sajgonki nadają się i na street food, i na elegancki stół Sajgonki podajemy jako przystawki, na imprezach, rodzinnych spotkaniach, jako element większego posiłku. Sajgonki świetnie komponują się z klasycznymi dodatkami jakimi są: sos słodko-kwaśny, sos rybny z limonką i chili, sałata plus świeże zioła (mięta, kolendra), ryż lub makaron ryżowy. W Wietnamie często zawija się sajgonkę w liść sałaty z ziołami i macza w sosie.

Barszcz czerwony na żurku

Tradycyjne potrawy polskie to przede wszystkim pierogi, bigos, żurek, barszcz czerwony i schabowy, często podawane z dodatkiem ziemniaków, kaszy lub kiszonych warzyw, które podkreślają bogactwo smaków i regionalność kuchni. Inne popularne dania to gołąbki, placki ziemniaczane, śledzie w różnych postaciach, zupy np. pomidorowa, ogórkowa, krupnik oraz ciasta: sernik, makowiec, piernik, pączki. Kuchnia polska charakteryzuje się obfitością potraw mięsnych i mącznych, a także wykorzystaniem sezonowych produktów, jak grzyby leśne, kapusta i buraki. Dodatkowo każdy region ma swoje mniej lub bardziej znane potrawy. Jednym z takich dań jest barszcz czerwony na żurku. Barszcz czerwony zabielany żurkiem to wariacja na temat tradycyjnego barszczu, który zamienia się w kremową zupę o głębszym, lekko kwaśnym smaku. Podawany z ziemniakami, z dodatkiem koperku lub majeranku, dla zagęszczenia używa się śmietany. Na tę treściwą zupę traficie między innymi w powiecie piotrkowskim i w województwie świętokrzyskim, chociaż obecnie jest najczęściej wspomnieniem dzieciństwa.

Mielone z nadzieniem

Karminadle, sznycle, pulpety, klopsiki, frykadelki, rumsztyk, kotlet pożarski. Na pewno znacie część tych nazw. A przynajmniej jedliście nie raz te potrawy. Tak, to regionalne wariacje na temat kotletów z mięsa mielonego. Klasyczny mielony robiony jest ze zmielonego mięsa wieprzowego, najczęściej łopatki, karczku lub szynki. Oprócz mięsa, do kotletów mielonych należy dodać cebulę, czosnek, jajka i bułkę oraz podstawowe przyprawy: sól, pieprz, paprykę czerwoną, majeranek. W naszym asortymencie znajdziecie świetną przyprawę do mięsa mielonego, która w swoim składzie łączy: sól, kukurydzę, marchew, paprykę słodką, czosnek, pietruszkę, por, gorczycę, cukier, paprykę ostrą, majeranek oraz  lubczyk. Dziś kotlety robimy ze wszystkich gatunków mięs: wieprzowiny, wołowiny, drobiu, indyków. Dziś do kotletów mielonych dodajemy pieczarki, grzyby, kukurydzę, ser żółty, ananasa, paprykę, pomidory, cukinię. Tymi sposobami chcemy trochę „odchudzić” nasze kotlety i nadać im nowych niepowtarzalnych smaków. Wybór pozostawiamy oczywiście Wam, a w zanadrzu mamy przepis na kotlety mielone z piekarnika z pomidorami i papryką oraz serkiem śmietankowym i serem żółtym.

Kiełbasa żywiecka

Kiełbasa żywiecka to klasyczna polska wędlina, wykonana z najwyższej jakości mięsa wieprzowego, głównie z szynki, peklowana z naturalnymi przyprawami, a następnie wędzona dymem dębowo-olchowym i pieczona w piecu opalanym drewnem. Dzięki temu uzyskuje intensywny smak, zwartą konsystencję i charakterystyczny aromat. Kiełbasa żywiecka swoją nazwę zawdzięcza regionowi Żywiecczyzny, gdzie od pokoleń wyrabiano wędliny o głębokim, tradycyjnym smaku. Niektórzy mylą kiełbasę żywiecką z krakowską. Kiełbasa krakowska różni się od żywieckiej przede wszystkim smakiem i składem, a także metodą produkcji. Krakowska ma zazwyczaj intensywniejszy, korzenny smak i jest wytwarzana z wieprzowiny (klasy I i II), przypraw (pieprz, kminek, gałka muszkatołowa, czosnek) oraz soli, podczas gdy żywiecka ma zazwyczaj delikatniejszy, bardziej stonowany smak, a jej skład może być uboższy w mięso, choć są też odmiany żywieckiej produkowane tradycyjnie z wysokiej jakości mięsa i przypraw. U nas w Deptanej dostaniecie, wszystko do wyrobu kiełbas i wędlin: maszynki do mięs, przyprawy: sól peklującą, czosnek granulowany, pieprz czarny mielony, gorczycę, jałowiec, kolendrę, gałkę muszkatołową, cukier oraz mieszanki przypraw dedykowane odpowiednim wędliną. Przyda nam się również następujący sprzęt: waga do precyzyjnego odmierzenia składników, termometr do kontroli temperatur podczas obróbki, nadziewarka, wędzarnia, osłonki białkowe, haki wędzarnicze oraz przędza wędliniarska. Dziś w naszej ofercie kiełbasa żywiecka z mieszanką specjalnie do niej stworzoną, która w swoim składzie zawiera jałowiec, liść laurowy mielony, czosnek, kolendra, pieprz, ziele angielskie, cukier oraz sól.

Gulasz z dziczyzny

Gulasz jako potrawa wywodzi się z Węgier, gdzie był tradycyjnym daniem pasterzy (gulyás). W swojej klasycznej formie jest bardziej gęstą zupą niż sosem, co zbliża ją do tego, co dziś nazywamy zupą gulaszową. Wersja z dziczyzny rozwinęła się w regionach, gdzie polowania były częścią lokalnej kultury, zwłaszcza na Węgrzech (szczególnie w regionie Győr i Baranya), Austrii, Słowacji oraz Czechach, Polsce, gdzie dziczyznę podaje się często w kuchni myśliwskiej. Kluczowe są przyprawy korzenne i zioła, które dobrze komponują się z intensywnym smakiem dziczyzny to: papryka słodka i ostra – wpływy węgierskie, jałowiec, klasyczna przyprawa do dziczyzny. Ponadto, liść laurowy i ziele angielskie, czosnek i cebula, kminek (szczególnie w wersjach czeskich i słowackich, pieprz czarny i papryczka chili oraz majeranek najczęściej dodawany w Polsce. Dodatkowe składniki podbijające smak zupy gulaszowej to: czerwone wino lub piwo (zwłaszcza czeskie), wędzona papryka, dodaje lekko dymnego aromatu i rzadkie, ale stosowane w kuchni myśliwskiej, owoce dzikiej róży. Jeśli nie macie lub nie lubicie dziczyzny, możecie zrobić zupę gulaszową z wołowiną.

Składniki:

Szaszłyki nie tylko z grilla

Jesień to nie pora roku na grillowanie, ale nie musimy całkowicie rezygnować z dań kojarzonych z grilla. Nasza propozycja dotyczy szaszłyków z kurczaka i boczku z przyprawą american chicken. To szybka i nieskomplikowana propozycja na niedzielny obiad lub ciepłą kolację z przyjaciółmi lub w rodzinnym gronie. Wersja piekarnikowa szaszłyków z kurczaka i boczku ma w sobie coś z domowego komfortu: ta sama grillowa atmosfera, tylko bez kapryśnej pogody i rozpalania ognia. A przy tym wyjdą równie soczyste i aromatyczne jak z rusztu. Piekarnik daje nam to, czego czasem brakuje na grillu: pełną kontrolę. Podczas pieczenia w piekarniku boczek powoli się wytapia i działa jak naturalna osłona. Kurczak nie ma szans, by się przesuszyć. Do takich szaszłyków najlepiej sprawdzają się przyprawy, które podbijają smak boczku i jednocześnie dodają charakteru delikatnej piersi z kurczaka. I tak klasycznie polecamy: paprykę słodką, daje kolor, słodycz i delikatny aromat. Paprykę wędzoną, genialnie współgra z boczkiem i dodaje „grillowego” posmaku nawet w piekarniku. Jeśli chcemy żeby szaszłyki się karmelizowały proponujemy użycie mieszanki z papryk ostrych i wędzonych z syropem klonowym. Dobrym rozwiązaniem jest użycie gotowych przypraw: do kurczaka, american chicken, do grilla lub mieszanki BBQ. Tak przyprawione szaszłyki są świetne, zwłaszcza jeśli podasz do nich coś chłodzącego, jogurtowy sos, tzatziki lub czosnkowy dip.

Tyrolska do kanapek

Wędlina tyrolska łączy w sobie wspomnienie wakacji, biwaków, wycieczek. Nazwa "mielonka tyrolska" pochodzi od regionu Tyrolu w Alpach, skąd wywodzi się receptura, a popularność zyskała dzięki turystyce. Turyści, zachwyceni smakami tego regionu, rozpowszechnili go po całym świecie. Skład przyprawy do mielonki tyrolskiej zazwyczaj obejmuje: kminek, kolendrę, czosnek, gałkę muszkatołową, majeranek, sól, pieprz, a także inne dodatki jak papryka, ziele angielskie. W domowych warunkach można ją przygotować w szynkowarze, słoiku czy jako baton w osłonce. My tym razem postawiliśmy na osłonki poliamidowe. Osłonki poliamidowe są używane jako opakowania do wędlin parzonych i gotowanych. Doskonale zastępują naturalne osłonki jelita kiełbas. Zaletą osłonek poliamidowych jest niska przepuszczalność pary wodnej oraz dobra wytrzymałość mechaniczna i odporność cieplna. Osłonki nie przepuszczają promieni UV. Cechy te pozwalają zachować smak i aromat żywności przechowywanej w tego typu osłonkach. Używane jako opakowania do wędlin parzonych i gotowanych. Z powodzeniem znajdują zastosowanie przy produkcji szynek, salcesonów, pasztetów lub kaszanek. 

Zimne nóżki z szybkowaru

Zimne nóżki to nazwa potrawy, czyli do wieprzowych raciczek, nóg i golonki. Zimne nóżki to danie o długiej tradycji kulinarnej w Polsce. Pierwsze informacje o podawaniu galaret mięsnych pochodzą z przełomu XV - XVI wieku, a konkretnie na ucztę weselną Zygmunta I Starego i Bony Sforzy w 1518 roku. Potrawa ma korzenie w kuchni europejskiej i bliskowschodniej. Galarety mięsne istniały w kuchniach arabskich, a w średniowieczu kucharze odkryli sposoby na zagęszczanie bulionu. Wersje zimnych nóżek są popularne w wielu kuchniach słowiańskich i europejskich, a w Polsce przyjęły się pod różnymi nazwami regionalnymi. Na galaretkę z nóżek wieprzowych najczęściej mówiło się zimne nóżki, W różnych regionach Polski potrawa na lokalne nazwy: galart, studzienina czy zylc. Dzięki wynalezieniu i upowszechnieniu żelatyny spożywczej, galarety – przynajmniej teoretycznie - stały się łatwiejsze w przygotowaniu. Zimne nóżki podaje się schłodzone, pokrojone z dodatkami, skropione octem lub sokiem z cytryny, a także podane z pieczywem, chrzanem, kiszonymi ogórkami oraz świeżymi ziołami, takimi jak natka pietruszki czy kolendra. Są podawane jako zakąska do wódki.