Po prostu gołąbki…

Do Polski przybyły ze wschodu, choć niektóre jednak źródła podają, że z zachodu. Historia tej potrawy zaczęła się w XIX wieku na Ukrainie, gdzie była ona nazywana hołubci. Jednak wiele źródeł podaje, że powstała ona jako uboższa wersja dania serwowanego na dworach francuskich, tj. faszerowanych gołębi zawiniętych w liście kapusty. Tradycyjne gołąbki to kapusta biała lub włoska  z mięsem mielonym i ryżem lub kaszą. Farsz można również doprawić tymiankiem, majerankiem, ziołami prowansalskimi, czosnkiem, mielonym zielem angielskim lub słodką papryką. W zależności od regionu proporcje te się zmieniają, np. w okolicach Warszawy najczęściej można spotkać gołąbki wypełnione mięsem, w północnych regionach mięso jest zmieszane z kaszą, a w Małopolsce zawiera sporą ilość ryżu oraz jarzyny. Jest jednak dużo pomysłów na „wnętrze” gołąbka. Zamiast mięsa mielonego, możemy użyć soczewicy lub mieszaniny pieczonych warzyw. To propozycja dla wegan. Do farszu dodamy również ugotowany dziki ryż i posiekane grzyby, takie jak pieczarki lub borowiki. A dla nie bojących się nowych smaków proponujemy gołąbki na słodko, gdzie farsz stanowią suszone owoce: rodzynki czy morele posypane cynamonem.

Bekon Bourbon dżem

Brzmi intrygująco? Zapewne dla miłośników bekonu ten dżem będzie spełnieniem marzeń o smaku idealnym. Zachęcamy do przygotowania tej potrawy rodem z kuchni amerykańskiej. Historia Stanów Zjednoczonych to historia wielu narodowości. Zatem potrawy amerykański to wypadkowa kuchni całego świata, gdzie smaki przeplatają się w nieoczywisty sposób. Najpopularniejsze dania tej kuchni to: hamburgery, hot dogi, naleśniki (pancake) z syropem klonowym, onion rings, chrupiące buffalo wings, słodka szarlotka, steki, czekoladowe brownie. Dżem z bekony to danie o wyrafinowanym smaku, idealnie sprawdzi się jako dodatek do burgera lub hot doga, sałatek, deski pikantnych serów, pieczonego kurczaka, wołowiny i wieprzowiny, na męski wieczór do krakersów, kanapek lub grillowanego sera. Odrobina bourbona to ciekawy akcent w tym daniu, alkohol się ugotuje i odparuje, więc nie martwmy się o spożycie alkoholu.

Babka ziemniaczana

Pochodzi z Białorusi, w Polsce powszechna na Podlasiu i Suwalszczyźnie, Mazowszu oraz Śląsku. Babka ziemniaczana ma wiele imion: kartoflak, kartoflarz, tarciuch, blaszak, bugaj, pyrczok, rejbak, parepac, kajzer, kugiel, bulbynek. To jedno z najbardziej rozpoznawalnych dań kresowych, mające kilkadziesiąt wersji. Województwo łódzkie ma również swoją babkę ziemniaczaną występującą pod nazwą kugiel przedborski i znajduje się na Liście produktów tradycyjnych ewidencjonowanych przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Przedborski kugiel wywodzi się z kuchni żydowskiej. To właśnie w Przedborzu,  małym miasteczku w powiecie radomszczańskim, gdzie do II wojny światowej zdecydowaną większość mieszkańców stanowili Żydzi był bardzo popularną potrawą. Tradycyjnie robiło się go w sobotę z tartych kartofli, kawałków tłustego mięsa wieprzowego (Żydzi kładą kawałki gęsiny), jaj, utartej bułki, przypieczonej cebuli, pieprzu i soli. Wymieszaną masę wkładało się do garnka, nakrywało i umieszczało w piecu chlebowym lub piecyku kuchennym. W niedzielę rano lekko odgrzany był znakomity. Polacy zmodyfikowali potrawę zgodnie ze swoimi gustami. Bazą stały się ziemniaki oraz wieprzowina. Kugiel po polsku to zapiekanka przygotowywana w dużych garnkach typu gęsiarka lub kociołkach. Jego podstawowe składniki to żeberka i golonka w kawałkach, nieco większych jak na gulasz i ziemniaki. Babka ziemniaczana to bardzo syta potrawa, która idealnie nadaje się na zimowe dni. Dodatkowo jej smak podkręca sos czosnkowy i surówka z kiszonej kapusty.

Pasta z piersi kurczaka

Światowy Dzień Kanapki obchodziliśmy na początku miesiąca, 3 listopada, ale na celebrowanie przyjemnych świąt, zawsze jest dobry czas. Nasza dzisiejsza propozycja to pasta na bazie piersi kurczaka i masła orzechowego. Z bardzo małą ilością składników. Jest bardzo sycąca, wysokobiałkowa. Idealna na start dnia i po treningu. Z piersi z kurczaka możemy zrobić kotlety w przeróżnych panierkach, przyrządzać w sosach: śmietanowym, pomidorowym, pesto, marynować do grillowania, zapiekać z warzywami czy faszerować orzechami lub szpinakiem. To bardzo uniwersalne mięso, o delikatnym smaku, które można przyprawić na ostro, słodko-pikantnie, ziołowo, kwaśno. Możliwości na danie z piersią kurczaka jest bardzo wiele.

Indyk w sosie żurawinowo-pomarańczowym

W wigilię Święta Dziękczynienia proponujemy indyka. Może nie całego, faszerowanego ale idealnego na odświętny obiad. Święto Dziękczynienia celebrowane w USA przypada zawsze na 4 czwartek listopada jako pamiątka pierwszych dożynek w kolonii Plymouth. Święto sięga swoimi korzeniami do XVI wieku. Dzień to okazja do dziękowania za plony, a także wyjątkowy czas, który spędza się w gronie rodziny. W Święto Dziękczynienia nie może zabraknąć tradycyjnych potraw, takich jak pieczony indyk, farsz chlebowy, żurawina, słodkie ziemniaki czy ciasto dyniowe. W świadomości Amerykanów najpopularniejszy do spożywania jest pieczony indyka faszerowany nadzieniem chlebowym lub owocami i podawany z aromatycznym sosem. Przeciętny indyk to święto waży ok. 7,5 kg. Natomiast klasyczny farsz chlebowy, którym jest nadziewany składa się z grzanek z białego chleba tostowego, selera naciowego, przypraw: szałwia, tymianek i rozmaryn czy przyprawa do kurczaka i suszona żurawina. Nasza propozycja to pierś z indyka w sosie żurawinowo pomarańczowym idealna na co dzień i od święta.

Kalafior nadziewany mięsem

Kalafior pochodzi z szanowanej rodziny: kapustowate. Jego częścią jadalną jest rozrośnięta w tzw. różę, łodyga. Kalafior przez całe lata podawany był „z wody”. Najczęściej gotowany bez przykrycia, w lekko osolonej i osłodzonej wodzie, po którym to gotowaniu, w całej kuchni pozostawał charakterystyczny zapach. Dziś kalafior przechodzi smakowy renesans. W necie znajdziemy przeróżne przepisy na przyrządzenie kalafiora, zarówno na surowo jak i poddanego obróbce cieplnej, np. kotleciki w panierce z płatów migdałowych, spód do pizzy, przeróżne zupy kremy, pieczonego z innymi warzywami jako przystawka do mięsa, w sałatce z jajkiem i kukurydzą czy jako marynata, zamkniętego w zalewie octowej. Postanowiliśmy upiec kalafior, uprzednio faszerując go mięsem. W ten sposób mieliśmy bardzo smaczne danie obiadowe.

Luncheon meat czyli mielonka do kanapek

Sezon wakacyjny rozkręca się, a jeśli wakacje to podróże, a jeśli podróże to musimy mieć odpowiedni prowiant czyli kanapki. Kanapki natomiast oczywiście z kultową mielonką zwaną również szynką mieloną, turystyczną, tyrolską  lub luncheon meatem. Sięgamy zatem po szynkowar i zabieramy się do przygotowania pysznej wędlinki do kanapek na mały głód w podroży. Będziemy potrzebowali też maszynkę do mięsa z sitkiem o średnich oczkach, termometr, mięso wieprzowe, boczek wieprzowy surowy, peklosól, żelatynę i przyprawy. Wskazane też będzie zaopatrzenie się w woreczki do szynkowaru. A tak na marginesie w Pradze we wrześniu odbywa się Lunchmeat Festival to coroczny międzynarodowy festiwal poświęcony niestety nie mielonce, ale zaawansowanej muzyce elektronicznej i sztuce nowych mediów. Może więc z kanapkami z luncheon meatem do Czech na festiwal i pyszne piwo?

Lumaconi włoski smak na obiad

Każdy z nas zna charakterystyczne potrawy kuchni włoskiej. Tradycyjne potrawy przygotowywane są z dużej ilości warzyw, parmezanu wonnych ziół (oregano, bazylia, tymianek, kolendra i rozmaryn). Kuchnia włoska słynie z oliwy z oliwek, pomidorów, gnocchi, pizzy, makaronu, ryb i owoców morza. Przyjrzyjmy się zatem makaronom. Różne źródła podają, że Włosi mają od 70 do 300 odmian makaronów, ale tak naprawdę ich ilość zależy od inwencji twórczych włoskich gospodyń. Przybierają najrozmaitsze formy i kształty, kolory oraz smaki ze względu na użyte zioła i przyprawy. Makarony, które są popularne również u nas to z pewnością: spaghetti (nitki), cannelloni (duże grube rurki), fusilli (świderki), lasagne (płaskie prostokątne płaty), conchiglioni (makaron muszle), tortelini (małe krążki nadziewane mięsem), penne (grube rurki ze skośnymi końcami), tagliatelle (długie wstążki), ravioli (małe kwadratowe kluseczki nadziewane) oraz proponowane przez nas lumaconi czyli duże kolanka. Istotne jest również zastosowanie odpowiednich sosów do makaronów, ogólnie przyjętą zasadą jest stosowanie bardziej płynnych sosów do makaronów o porowatej lub prążkowanej powierzchni np. podczas gdy makarony o gładkiej strukturze są idealne do sosów, które bez trudu kleją się do makaronu, np. spaghetti carbonara.

Szaszłyk (shashlik) gruziński

Przepis przywieziony z wakacji w Gruzji sprzed lat. Banalny w swoim wykonaniu jednak niesamowity w smaku. Grillowanie polega na obróbce termicznej produktu bez udziału tłuszczu. Szukając genezy grillowania znaleźliśmy  w intrenecie informację, że prapoczątki grillowania są związane z polowaniem na mamuty. Kiedy jednemu z myśliwych kawałek zwierzęcego mięsa wpadł do ognia – odkrył, że jest ono smaczniejsze od surowego. Rusztem stały się rozgrzane ogniem kamienie, albo kły mamuta, które były wbite po obu stronach paleniska. We Francji mięso było opiekane między dwoma rozżarzonymi kamieniami. To właśnie nasz sposób na grillowanie, gdzie kły mamuta zastąpiliśmy szpilkami do grillowania a francuskie kamienie krawężnikami. Do dań kuchni gruzińskiej jeszcze wrócimy, bo jest wyśmienita, smakowita i bliska naszym upodobaniom smakowym. Na zdjęciu jest jeszcze kurczak w przyprawie do drobiu złoty kurczak.

Grecka moussaka

Musaka to sztandarowe danie kuchni greckiej. Ta sycąca zapiekanka składa się z bakłażanów, mięsa mielonego, sosu pomidorowego i żółtego sera. Popularna w krajach arabskich skąd została sprowadzona do Grecji podczas podbojów przez Turków. Na początku XX w. Grecy dodali do musaki sos beszamelowy, żeby przybliżyć swoje danie do kuchni francuskiej i dostosować je dla podniebień Europejczyków. Podobnie jak polski bigos, musaka w każdym greckim domu robiona jest odrobinę inaczej. Przepis na musakę był wielokrotnie modyfikowany, dlatego też dziś można spotkać wiele popularnych wariacji na jej temat, np. zawierającą ziemniaki lub cukinię zamiast bakłażana. Potrawa jest dość prosta w przygotowaniu, jednakże z całą pewnością jest również dość pracochłonna i należy na jej przygotowanie poświęcić trochę czasu. Po upieczeniu najlepiej pozostawić ją do następnego dnia, wtedy wszystkie smaki i aromaty się wymieszają.

Marokańska zupa z soczewicy

Ta marokańska zupa z soczewicy to prosty, zdrowy i obfity posiłek, który doskonale wpływa na trawienie i wątrobę, dzięki przyprawom użytym do jej przygotowania. Nasza zupa bardziej po przygotowaniu przypomina gulasz, jest bardzo gęsta i treściwa. W rodzimym Maroku serwowana z chlebem i zielonymi oliwkami. Łatwa do wykonania, pełna białka i aromatu. Soczewica jest źródłem dobrze przyswajalnego białka, a także obniżającego ciśnienie krwi potasu i niezbędnego dla kobiet w ciąży kwasu foliowego. Użyty do zupy imbir zawiera mieszaninę związków biologicznie czynnych dzięki którym mózg pracuje wydajniej, wątroba sprawniej odtruwa organizm, a układ pokarmowy produkuje jeszcze większe ilości enzymów trawiennych. Z kolei kminek pobudza trawienie, likwiduje wzdęcia, działa pobudzająco na serce i nerwy. Kurkuma dodana do zupy doda koloru a ponadto zadziała przeciwzapalnie, przeciwutleniająco, przeciwnowotworowo, antybakteryjnie, przeciwwirusowo oraz przeciwgrzybiczo. Do zupy należy dodać ostre przyprawy np. czarny pieprz lub chili, które wspomagają wchłanianie się kurkumy - wiele badań pokazało, że przyswajanie kurkumy zwiększa się w takim pikantnym otoczeniu.

Słonecznik – sałatka z chipsami

Nie ma jasności, gdzie powstała pierwsza sałatka. Według niektórych źródeł sałatka pochodzi z rejonów francuskich, kiedy to w XVIII w. na paryskie stoły trafiła „macédoine”, która składała się z pokrojonych w równą kostkę warzyw i owoców. Według innych źródeł niejaki Hermitage w drugiej połowie XIX wieku szef moskiewskiej restauracji, wymyślił niezwykle wystawną sałatkę, w której znalazły się m.in. - prócz ziemniaków - jarząbek, ozór cielęcy, kawior, sałaty, raki, kapary i wędzona kaczka. Z Rosji za sprawą emigracji sałatka zagościła w Europie w końcu XIX w. Jednak ze względu na zbyt drogie składniki, przeszła ewolucję. W PRL-u sałatka jarzynowa była sztandarowym daniem każdych imienin, świąt i spotkań towarzyskich. Dziś znajdziemy tysiące przepisów na sałatki z warzyw, jajek i innych dodatków. Nasz przepis to hit wizualny i smakowy, dla dorosłych i młodzieży, która chętnie zje sałatkę z dobrze doprawionym kurczakiem, serem i chipsami.

Żeberka w syropie klonowym

Połączenie tradycyjnej kuchni polskiej, żeberek z dzika, z nutą Kanady, czyli syropem klonowym. Syrop klonowy powstaje z soku z klonu, po zredukowaniu go o 70%. Pomimo olbrzymiej różnorodności gatunkowej, mamy ok. 150 gatunków klonu (w Polsce występują 3 rodzime klony: klon pospolity, klon polny, klon jawor), syrop klonowy otrzymuje się z klonu cukrowego, czarnego i czerwonego. Minerały w nim zawarte to cynk, wapń, magnez, potas, fosfor, mangan oraz witaminy: niacyna, biotyna, kwas foliowy. Zawiera także związki fenolowe o właściwościach antyoksydacyjnych. I ten fantastyczny lekko podpalony, karmelowy smak, łączymy z pikantną papryką jalapenio, słonością sosu sojowego i ostrością czosnku. Aby proces gotowania żeberek przyśpieszyć zróbmy je w szybkowarze.

Co zrobić z białą kiełbasą po świętach?

Niejednokrotnie po świętach mamy problem co zrobić z jedzeniem, które przygotowaliśmy na święta. Rzadko mamy ochotę kolejny raz jeść to samo. To samo dotyczy wielkanocnych potraw, między innymi takich jak biała kiełbasa. Przez cały okres postu, może kiedyś bardziej niż dziś unikało się jedzenia potraw mięsnych i tłustych. Po 40 dniach postu można było najeść się do syta potraw mięsnych. A dlaczego biała kiełbasa była tak popularna? Zapewne dlatego, że można ją zrobić w domu, nie wymaga wędzenia a jej skład to proste składniki, które zakupimy bez problemu w każdym sklepie spożywczym. Mięso wieprzowe, z dodatkiem wołowego, sól, pieprz, czosnek i majeranek, oto sekret soczystej, lekko tłustej białej kiełbasy. Dziś przepis na zapiekankę ale jeszcze wrócimy do tematu wyrobu białej kiełbasy np. na sezon grillowy.

Pak choi z kurczakiem

Przed nami kolejna wariacja w temacie kuchni tajskiej. Zupa warzywna, lekka, do której przygotowujemy „wkładkę” mięsną. Pierś z kurczaka wcześniej obtoczona w przyprawie tajskiej i uparowana w sicie na parze.  Kuchnia tajska jest kolorowa, aromatyczna i różnorodna. Ogromna ilość przypraw wzbogaca i leczy ciało oraz duszę. Tajowie nie używają soli, a ich potrawy mają niską zawartość węglowodanów, dlatego też kuchnia tajska uważana jest za jedną ze zdrowszych. Jednocześnie jest bardzo ostra, choć jej cechą charakterystyczną jest łączenie pięciu podstawowych smaków, czyli: gorzkiego, słodkiego, słonego, ostrego i kwaśnego. W kuchni tajskiej często do gotowania wykorzystuje się wok, najlepszy do potraw jednogarnkowych: zup czy potrawek. Robi się je z kurczaka, wieprzowiny lub owoców morza. Podstawowym dodatkiem do dań jest ryż, głównie jaśminowy, ale podaje się również makarony. Głównym składnikiem w tajskiej kuchni jest kokos. Stosuje się wodę kokosową, mleko kokosowe, cukier kokosowy, olej kokosowy, świeży kokos, wiórki kokosowe. Równie często w potrawach tajskich spotkamy trawę cytrynową, kolendrę, sos sojowy, rybny albo ostrygowy, liście limonki, bazylię, tofu, imbir, curry, czosnek. I oczywiście chili, tajska kuchnia należy do jednej z najbardziej pikantnych kuchni świata.  

Mielone na 3 sposoby

Jeśli mamy w domu kilka osób i każda ma inne spojrzenie na temat co warto zjeść na obiad, mamy pomysł w jaki sposób zaspokoić gust każdego. Bazą naszego obiadu będzie mięso z szynki wieprzowej, które podzielimy na 3 części. Szynka surowa wieprzowa jest źródłem potasu, który jest ważnym mikroskładnikiem, bierze udział w skurczach mięśni, chroni pracę serca i mózgu. Niedobór potasu może powodować uczucie zmęczenia, drażliwość i zwiększone ciśnienie krwi. Tyle o wpływie na nasz organizm, ale dla nas najważniejsze są doznania smakowe. Oprócz kotletów mielonych, z mięsa szynki możemy zrobić szaszłyki, gulasz, albo upiec ją w całości. Ale do rzeczy.

Cukinia z kurczakiem

Dobre połączenie na obiad, delikatne paski cukinii, pierś z kurczaka, pomidory z puszki i mozzarella. Zapieczone z ziołami prowansalskimi i czerwoną czubrycą. Generalnie danie w klimacie śródziemnomorskim. Cukinia zwana też kabaczkiem pochodzi z Ameryki i należy do warzyw dyniowatych. Jest lekkostrawna, łagodna, wręcz neutralna w smaku. Zawiera potas, żelazo, magnez oraz witaminę A, C, K, PP i B1 oraz beta karoten. Pomidory bez skórki z puszki są o tej porze alternatywą dla świeżych pomidorów, ładnych ale bez smaku. Pomidory są źródłem likopenu zaliczanego do najsilniejszych antyoksydantów, neutralizującego działanie wolnych rodników. Poza tym odznaczają się dużą zawartością potasu niezbędnego do prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego jest również odpowiedzialny za napięcie mięśni. Ponadto wpływa na metabolizm węglowodanów i białek.

Meal prep

Taka ciekawostka podpatrzona w necie. Z Ameryki. Gotowe danie. W słoiku lub pudełku. Meal prep to skrót od meal preparation, które w dosłownym tłumaczeniu oznacza przygotowywanie posiłku. W praktyce chodzi o poświęcanie jak najmniej czasu na spędzaniu w kuchni i gotowaniu, wystarczą nam średnio dwa dni. Meal prep pozwala w świadomy sposób zarządzać swoim jadłospisem. Wymaga zaplanowania posiłków na kilka dni, sporządzenia listy zakupów i wygospodarowania kilku godzin na przygotowanie dań, baz posiłków i pojedynczych składników. Można wtedy zrobić zarówno gotowe, kompletne dania, jak i przygotować bazy posiłków, które później znacząco skrócą czas ich dokończenia, a także poszczególne półprodukty. Można przygotować posiłek wcześniej. Dodatkowo w jednym garnku możemy ugotować różne warianty naszego dania. Potrawa wygląda malowniczo i dzięki przyprawom jest wyjątkowo aromatyczna. Samo przygotowanie słoików nie zajmuje dużo czasu, jednak gotowanie słoików jest dość czasochłonne trwa ok. 3 godziny. Do potrawy nie dodajemy wody, podczas gotowania wytwarza się sos warzywno-mięsny. Sprawdza się do zabrania do pracy na lunch lub na krótki wyjazd.

Bigos - poezja smaku

Co dom to bigos, tak pokrótce można podsumować tę potrawę. Każdy ma swój unikalny sposób na jego ugotowanie. Nawet przepisy przekazywane pokoleniowo, są modyfikowane przez następne pokolenia. Składa się z kapusty, mięsa, wędlin, grzybów, wonnych przypraw, a czasami też owoców i wina. Jak podają źródła internetowe nazwa tego dania najprawdopodobniej pochodzi z języka niemieckiego lub włoskiego. Jak podaje Wikipedia „Pierwotnie tego słowa używano do określania sposobu siekania (zsiekać na bigos, 1534(…), nieco później nazywano tak potrawę z siekanego mięsa (1588)(…).W XVII w. słowo „bigos” zaczyna oznaczać także posiłek przyrządzony z resztek pozostałych z poprzednich potraw (…). Od XVII wieku słowo było używane również w szerszym znaczeniu jako siekanina, a w znaczeniu przenośnym mówiono: „bigosować” w bójce, czyli: siekać na drobne kawałki (np. szablą)”. W PRL-u bigos był najtańszą pozycją w menu i poza bardzo kwaśną, często niedogotowaną kapustą, składał się z resztek byle jakiego mięsa, tłuszczu. Obecnie bigos wraca na stoły najczęściej w okresie świąt i w czasie chłodów. I obecnie stanowi małe dzieło sztuki kulinarnej.

Kabanosy

Kabanosy najczęściej kojarzą nam się jako przystawka z zimnego bufetu na niezobowiązującym party lub jako smakowita, krucha, cienka dobrze uwędzona kiełbaska z wiejskiego stołu na weselach, festynach czy dożynkach. Obecnie na półkach sklepowych możemy spotkać rozmaite „kabanosy” z drobiu, wołowiny i uwaga wegańskie kabanosy. Jednak te prawdziwe są wyłącznie z wieprzowiny. Kabanosy przyrządza się z peklowanego mięsa wieprzowego, następnie starannie suszy i wędzi. Ma ona suchą i równomiernie pomarszczoną powierzchnię. Z wierzchu są ciemnoczerwone z odcieniem wiśniowym. Są suche, o charakterystycznym smaku pieczonego, peklowanego mięsa z wyczuwalnym posmakiem przypraw. Nazwa pochodzi od tureckiego słowa kaban, czyli wieprz. 20 października 2011 r. kabanosy zostały wpisane do unijnego rejestru, jako polska Gwarantowana Tradycyjna Specjalność, a od dnia 8 listopada 2017 r. noszą nazwę – kabanosy staropolskie.