Schab nadziewany

Klasyczną potrawą ze schabu są oczywiście kotlety schabowe w panierce z bułki tartej. To bezapelacyjny król obiadów. Ponadto kotlety można przygotować na wiele sposobów: saute, z kością lub bez kości, smażony lub pieczony, marynowany lub w sosie. Można jednak nieraz odejść od tradycji zwłaszcza, że przed nami okres świąteczny i zrobić schab z bakaliami. Ponieważ nie mogliśmy się zdecydować czy bardziej smakuje nam schab ze śliwkami czy schab z morelami, zrobiliśmy 2 w jednym. Morele pomogą nam przywrócić równowagę kwasowo-zasadową. Są źródłem energii, wspomagają koncentrację i zapobiegają rozwojowi anemii. Używamy je do owsianek, koktajli mlecznych, surówek, ciasteczek, keksów, batoników. U śliwek suszonych duża zawartość błonnika przeciwdziała gromadzeniu się cholesterolu i tłuszczu w komórkach. Dlatego zaleca się jedzenie kilku, kilkunastu suszonych śliwek dziennie, aby wyeliminować problemy z zaparcia. Śliwka suszona jest składnikiem  świątecznego kompotu czy dietetycznego dania (jogurtu), znajdziemy ją również w sosie do mięs, sałatce lub jako element farszu do pierogów.

Indyk w sosie żurawinowo-pomarańczowym

W wigilię Święta Dziękczynienia proponujemy indyka. Może nie całego, faszerowanego ale idealnego na odświętny obiad. Święto Dziękczynienia celebrowane w USA przypada zawsze na 4 czwartek listopada jako pamiątka pierwszych dożynek w kolonii Plymouth. Święto sięga swoimi korzeniami do XVI wieku. Dzień to okazja do dziękowania za plony, a także wyjątkowy czas, który spędza się w gronie rodziny. W Święto Dziękczynienia nie może zabraknąć tradycyjnych potraw, takich jak pieczony indyk, farsz chlebowy, żurawina, słodkie ziemniaki czy ciasto dyniowe. W świadomości Amerykanów najpopularniejszy do spożywania jest pieczony indyka faszerowany nadzieniem chlebowym lub owocami i podawany z aromatycznym sosem. Przeciętny indyk to święto waży ok. 7,5 kg. Natomiast klasyczny farsz chlebowy, którym jest nadziewany składa się z grzanek z białego chleba tostowego, selera naciowego, przypraw: szałwia, tymianek i rozmaryn czy przyprawa do kurczaka i suszona żurawina. Nasza propozycja to pierś z indyka w sosie żurawinowo pomarańczowym idealna na co dzień i od święta.

Azjatyckie curry

Dla kuchni azjatyckiej charakterystyczne są: obfitość warzyw, niskokaloryczność i aromatyczność. Sposób odżywiania mieszkańców Azji różni się w zależności od regionu. Wśród najbardziej znanych kuchni azjatyckich wymienia się kuchnię chińską, japońską, tajską i indyjską. I tak np. w kuchni Japonii stawia się na ryby i owoce morza, oraz warzywa, ryż i sos sojowy. Indie natomiast, w których sos sojowy jest praktycznie niestosowany, znane są z wykorzystania aromatycznych przypraw, tj. kolendra, curry, chili, szafran, goździki, cynamon, pieprz i kardamon. Hindusi bazują na warzywach strączkowych: ciecierzycy, grochu, fasoli, soczewicy. Na ich bazie powstają zupy, curry, sałatki, tworząc potrawy bardzo sycące i rozgrzewające.

Gulasz wieprzowy z grzybami

Mięso wieprzowe ze względu na duża zawartość tłuszczu posiada w sobie dużą ilość ciepła i dlatego nie należy go przechowywać go zbyt długo. Dlatego też najczęściej przerabiana jest na kiełbasy i wędzona. Z tuszki mięsa możemy pozyskać: schab, boczek, szynkę, karkówkę, żeberka, słoninę, golonkę, polędwiczkę, łopatkę czy mostek. Łopatka czy szynka będą idealne do zrobienia gulaszu. Żeberka i karczek możemy ugrillować lub dodać do bigosu. Natomiast boczek lub słoninę uwędzić i zjadać z chlebem. Co zaś się tyczy przyprawiania wieprzowiny najlepiej sprawdzą się: majeranek, cząber, mielona słodka lub ostra papryka, czosnek, liść laurowy, ziele angielskie, rozmaryn, tymianek i kminek. Do przygotowania gulaszu dobrze jest użyć szybkowaru, który przyśpieszy proces gotowania.

Krem cukiniowo-brokułowy

Delikatny w smaku, uroczo zielony, lekkostrawny, krem z zielonych warzyw na bazie cukinii. Cukinia to warzywo, które możemy wykorzystać przez cały sezon. Obecnie nie ma problemu z jej zakupem przez okrągły rok. Świetnie nadaje się do wypieku ciast, warzywnych kotlecików, zrobienia makaronu warzywnego, roladek grillowanych, pasztetu czy gulaszu. Dobrym pomysłem jest również podsmażenie wydrążonych krążków cukinii, wbicie w środek jajek, położeniu na nich plasterka wędzonego boczku i sera. Tak przygotowane danie smażymy na wolnym ogniu aż do ścięcia się jajek. Tak przygotowana cukinia to idealna propozycja na jesienne lub zimowe śniadanie. Do przyprawienia cukinii najlepiej sprawdzi się: majeranek, estragon, papryka ostra (jeśli mamy paprykę słodką, także możemy jej dodać), pieprz ziołowy, pieprz, sól. Możemy także przyprawić naszą cukinię oregano lub bazylią, jak to zrobiliśmy przyrządzając tę zupę.

Nadziewana pierś kurczaka

Aromatyczne soczyste danie z wytrawnym farszem. To dobry opis dania, które chcemy Wam przybliżyć. Piersi z kurczaka mają białe, delikatne mięso, są chętnie spożywane przez osoby na dietach lekkostrawnych lub odchudzających. Do drobiu dobrze sprawdzą się tymianek, rozmaryn, cząber, oregano, estragon, majeranek osobno lub w mieszance doskonale znanej jako zioła prowansalskie. Z drobiem świetnie komponuje się również czosnek, imbir, słodka i ostra papryka, natka pietruszki, koperek i co u nas traktowane jest bardziej jako zioło lecznicze a nie przyprawowe – szałwia. Jeśli chcemy poeksperymentować z szałwią w kuchni musimy trzymać się maksymy lepiej mniej niż więcej, w przeciwnym razie nasz posiłek może wyjść zbyt gorzki. Poza pojedynczymi składnikami ziół mamy również do zaoferowania miksy, które wprowadzą nas w światowy zestaw dań z kurczaka. Zachęcamy do ich spróbowania i stosowania: kurczak fajitas, kurczak po staropolsku, pieczony kurczak soczysty, kurczak po chińsku, kurczak po diabelsku, złoty kurczak, kurczak po węgiersku czy american chicken.

Kofta kebab, czyli smaki orientu

Tak naprawdę kofta to danie równie popularne w kuchni bałkańskiej jak i bliskowschodniej, północnoafrykańskiej, południowo-kaukaskiej, południowoazjatyckiej oraz środkowoazjatyckiej. Czyli tak naprawdę pół świata je koftę. Kofta kebab lub shish kofta to danie tureckie, jak podaje wikipedia „składa się z mielonej jagnięciny, baraniny, cielęciny lub wołowiny lub mieszanki tych mięs zmieszanych z ziołami, często zawierającymi pietruszkę i miętę, umieszczanych na şiş (szpikulcu) i grillowanych. Zwykle podaje się go z pilawem (ryżem po turecku lub pszenicą bulgur) i sałatką.” Turcja ze względu na historię jak i położenie jest intrygującą mieszanką różnych wpływów. Z jednej strony graniczy z kilkoma krajami Bliskiego Wschodu, stąd w repertuarze znalazły się tradycyjne dania arabskie. Z drugiej strony widoczny jest w kuchni tureckiej wpływ krajów śródziemnomorskich co powoduje, że ta kuchnia jest pikantna ale nie paląca. Do najczęściej stosowanych przypraw w Turcji zalicza się m.in.: oregano, czerwoną paprykę, pul biber znana również jako pieprz z Aleppo, miętę, cynamon, kmin, sumak, czarny pieprz, rozmaryn i goździki. Z mięs najbardziej popularna jest jagnięcina ale równie chętnie przyrządza się w Turcji również wołowinę.  

Jesienna zupa kremowa

Nieuchronnie zbliża się jesień choć pogoda za oknem na to nie wskazuje. Natura jednak rządzi się swoimi prawami i na naszych grządkach pojawiła się dynia. Owoc jesieni. Skupimy się zatem na dyni hokkaido, która ma ponoć aż 760 krewnych. Ta dynia pojawia się w miejscach, gdzie sezon wegetacyjny nie jest krótszy niż 100 dni. Jej dojrzewanie przypada średnio na 90 dni po kwitnieniu. Charakteryzuje się intensywnym, pomarańczowym kolorem miąższu oraz cienką skórką. Używana jest najczęściej do zup, gulaszy, zapiekanek, ciast. Łatwo poddaje się obróbce cieplnej. Można ją gotować, piec, smażyć i parować. Przepisy z niej są wyjątkowo proste do wykonania, bo przez rodzaj skórki łatwo poddaje się obróbce mechanicznej. Nadmienić należy, że dynia, ze względu na witaminy w niej zawarte,  uczestniczy w procesach przyswajania węglowodanów w organizmie. Pozytywnie wpływa na funkcjonowanie układu nerwowego, pomaga łagodzić napięcia mięśniowe, pozytywnie wpływa na nastrój i sprawność intelektualną.

Tradycyjnie kiszone

Wrzesień to tak naprawdę koniec sezonu na przetwarzanie ogórków. Przepisów na ogórki ciąg dalszy. Dziś tradycyjne, kiszone. Popularne w Polsce i u naszych zachodnich sąsiadów. Dzięki migracji ludzi trafiły również do Anglii i Stanów Zjednoczonych. Ponoć ich geneza sięga starożytnej Mezopotamii niemal dwa tysiące lat przed naszą erą. Jeśli planujemy ukisić duża ilość ogórków proponujemy beczki do kiszonek. Aby zapewnić sterylne warunki kiszenia, co jest bardzo ważne ponieważ proces fermentacji powinien przebiegać bez zakłóceń, przydadzą się nam również worki do kiszonek. Użycie worka chroni kiszonkę przed szkodliwym działaniem warunków atmosferycznych, zwiększa szczelność beczki i chroni ją przed zabrudzeniem, przedłużając tym samym jej żywotność. Prosto po ukiszeniu ogórki można przenieść do słoików, musimy je wtedy ułożyć w nich ciasno, zalać wodą z kiszenia i pasteryzować kilka minut. Idealnym narzędziem do wyciągania ogórków z beczek będą drewniane szczypce. Drewniany widelec to bardzo poręczne narzędzie do wyjmowania kiszonych ogórków, kiszonej kapusty z pojemnika. Można go używać również do przekładania mięsa na grillu, pamiętając aby nie odłożyć ich zbyt blisko paleniska, również do przewracania mięsa podczas smażenia, nie porysujemy nimi patelni. Gotowe ogórki idealnie sprawdzą się jako dodatek do kanapek, obiadów, sałatek. Sokiem z kiszonych ogórków możemy natomiast zakwasić zupy - barszcz biały, czerwony, żurek. Sprawdzi się jako marynata do mięs lub jako zamiennik cytryny do sałatek.

Pomidory na zimę w słoiku

Koniec sierpnia i wrzesień to wzmożona praca nad przetworami, które w okresie zimowym zapewnią nam niezapomniane smaki lata. Pomidory to wdzięczny temat do przetwórstwa. Zrobimy z nich przeciery, ketchupy, soki, sałatki lub leczo do słoików, możemy je również spróbować ususzyć. Oczywiście to nie zamknięta lista możliwości. Nasza propozycja może o tym świadczyć. To pomidory pieczone w słoikach. Baza, którą wykorzystamy do przyrządzenia zup, sosów do makaronów, pizzy. Zioła z mieszanki prowansalskiej, których użyliśmy to tymianek i rozmaryn, jednak proponujemy używać ziół według własnych upodobań, a do przyprawienia pomidorów świetnie sprawdzą się też bazylia, oregano czy cząber. Ta popularna mieszanka, kojarzona z Francją i krajami śródziemnomorskimi, idealnie sprawdzi się do zup, sałatek, potraw rybnych czy mięsnych. Pomidory w słoiku przed użyciem należy zmiksować.

Ogórki chili

Kontynuujemy cykl przepisów na przetwory z ogórków, do wykorzystania już wkrótce, kiedy nadejdą jesienne zbiory. Propozycja na pikantne ogórki w marynacie octowej. Marynowanie, czyli utrwalanie przetworów z warzyw, owoców i grzybów w zalewie octowej z dodatkiem aromatycznych przypraw, soli i cukru to jedna z najstarszych metod konserwacji żywności. Owoce i warzywa przygotowane do zamarynowania powinny być dojrzałe, jędrne i twarde, bez plam oraz uszkodzeń. Ważnymi dodatkami do marynat są zwyczajowo stosowane popularne przyprawy: liście laurowe, ziele angielskie, pieprz, gorczyca, cynamon, goździki, suche gałązki kopru, ostra papryka, czosnek, cebula i chrzan. Wszystkie marynaty nabierają właściwego smaku dopiero po 2-3 tygodniach przechowywania.   

Szynka w migdałach

Szynka wieprzowa jest „wdzięcznym” mięsem do obróbki. Możemy ją uwędzić, przemielić na kotlety, zrobić na słodko na sposób chiński lub po węgiersku w kawałkach jako gulasz. Idealnie sprawdza się jako mięso do pieczenia z jabłkami, orzechami. Można doprawić ją tylko podstawowymi przyprawami jak sól i pieprz a następnie podkręcić jej smak sosami, np. chrzanowo-czosnkowym, śliwkowym czy jogurtowo ziołowym. Poniżej przepis ze skorupką migdałową, szynka nadaje się jako główne danie obiadowe lub jako wędlina na kanapki.

Stek, wyższy stopień wtajemniczenia

Zachęcamy do poszerzania swoich horyzontów kulinarnych. Przygotowanie steku wymaga od nas wiedzy i doświadczenia. Wbrew temu co możemy sądzić patrząc na ten apetyczny kawałek mięsa, praktycznie bez przypraw, przyrządzenie go nie jest prostą sprawą. Podstawa to dobry jakościowo kawałek wołowiny (antrykot, polędwica lub rostbef) mający zdrowy, czerwony kolor, odznaczający się marmurkowatością czyli właściwa ilość tłuszczu śródmięśniowego. Ważnym czynnikiem dobrego steku jest sezonowanie czyli dojrzewanie wołowiny. Dobrze przyrządzony stek ma chrupiącą skorupkę, w środku może być wysmażony na kilka sposobów – w zależności od naszych osobistych upodobań. Stopień wysmażenia najlepiej kontrolować za pomocą specjalnego termometru do mięsa. Temperaturę mierzymy, wbijając szpikulec w środek steku. Rozróżniamy następujące stopnie wysmażenia steków: blue – stek z delikatną skórką, praktycznie surowy w środku, o temperaturze w granicach 45-47°C, rare (krwisty) – w jego przekroju widać charakterystyczną jaśniejszą obwódkę i surowe wnętrze, w środku powinien mieć temperaturę nie większą niż 50°C, medium rare (średnio krwisty) – upieczony z zewnątrz, z widocznym krwistoczerwonym środkiem, o temperaturze 50-52°C, medium (średnio wypieczony) – jędrne, soczyste mięso z wyraźnym różowym wnętrzem i brunatnym sokiem wypływającym po naciśnięciu, powinno mieć ok. 60°C w środku, medium well (dobrze wysmażony) – mięso brunatne, ale w dalszym ciągu soczyste, o temperaturze od 64 do 74°C, well done (bardzo dobrze wysmażony) – porządnie wypieczony stek o brunatnym mięsie i temperaturze 70-85°C. Ze świeżo upieczonego steku podczas krojenia zwykle uciekają soki, dlatego po zdjęciu z patelni warto odłożyć go na kilka minut – dać mu odpocząć. 

Ziołowy chlebek odrywany

Chlebek pachnący ziołami. Idealny do potraw z grilla, na garden party czy jako dodatek do sosów z żeberek lub gulaszu. Świetnym dodatkiem do niego jest również sos czosnkowy, sos tzatziki czy oliwa. Przepyszny, wciągający, nie sposób się mu oprzeć. Jego zaletą jest również to, że nie musimy czekać aż wyrośnie, wyrabiamy, rozwałkowujemy, smarujemy, wkładamy do formy i pieczemy. I już. Najczęściej jemy jeszcze cieplutki. Chlebek najlepiej zrobić ze świeżą bazylią, natką pietruszki, rozmarynem i tymiankiem. Jednak suszone zioła i suszony czosnek również będą idealne do wypieku chlebka. Chleb możemy również upiec w formie rzymskiej. Różne wielkości garnka rzymskiego są dostępne w naszym sklepie stacjonarnym na ul. Ozorkowskiej 12 w Łodzi.

Smaki Gruzji

Gruzja, wspaniały kraj z zapierającymi dech widokami i przepyszną kuchnią. Mieszkańcy wykorzystują do sporządzania jedzenia wszystko co uda im się wyhodować. Tamtejsze menu obfituje przede wszystkim w warzywa: bakłażany, paprykę, pomidory, rośliny strączkowe (fasola, groch, soczewica). W kuchni popularne są owoce cytrusowe, winogrona, orzechy oraz migdały. Z mięs w Gruzji spotkamy przede wszystkim baraninę, wołowinę, dziczyznę i ryby. Z przypraw zaś najpopularniejsze są: kolendra, słodka i ostra papryka, koper, tymianek, bazylia, czosnek, rozmaryn, a także cząber.  Jedzenie w Gruzji sporządza się z dość małej liczby składników, a poszczególne receptury nie są zbyt skomplikowane pod względem przygotowania. Na wszystkich stołach w gruzińskich domach króluje chaczapuri, czyli okrągły placek: z serem (chaczapuri imeruli), z fasolą (lobiani), z mięsem (kubdari), czy też z dodatkowym serem na wierzchu (chaczapuri megrelskie). Znane jest także chaczapuri guruli w kształcie półksiężyca i chaczapuri adżaruli przypominające łódkę z zapieczonym serem, żółtkiem i masłem. Natomiast dania typowe dla Gruzji to: chinkali czyli pierożki, czurczchela - słodka przekąska w kształcie fasoli z orzechów włoskich nawleczonych na nitkę i oblanych a następnie wysuszonych mąką z sokiem winogronowym, adżabsandali - potrawę tę przyrządza się z bakłażanów, ziemniaków, cukinii, cebuli, papryki i pomidorów i bardzo aromatycznie doprawia, różnego rodzaju gulasze mięsne – charczo, chakapuli, szkmeruli. Wszystko powyższe (a nawet więcej czego nie wymieniliśmy) popijamy przepysznym winem lub czaczą czyli samogonem, domowym destylatem z moszczu winogron. My zaczynamy delikatnie, można by powiedzieć rozgrzewką, czyli przystawką z bakłażana i owocu granatu.

Pikantna pasta rabarbarowa

Rabarbar kojarzy się nam z początkiem słonecznych dni, ze smakiem placka drożdżowego i kompotem. Jest to bylina warzywna należąca do rodziny rdestowatych, do której należy również szczaw oraz gryka.  Pochodzi z obszarów Azji Środkowej, Bułgarii i prawdopodobnie również południowej Syberii. Cierpki, kwaskowaty smak rabarbar zawdzięcza głównie obecności kwasu cytrynowego, jabłkowego oraz olejków eterycznych. Rosnący w zaciemnieniu, traci nieco swoją kwasowość. Zawiera on potas, magnez, wapń, żelazo, a nawet niewielką ilość jodu, manganu i cynku. Znany jest również z tego, że zawiera dużą ilość błonnika pokarmowego rozpuszczalnego w wodzie, korzystnie działającego na funkcjonowanie przewodu pokarmowego. Rabarbar można spożywać na wiele sposobów. Stanowi składnik sorbetów, galaretek czy przetworów – dżemów, syropów, soków, chatneyów. Do tych ostatnich zalicza się nasza pikantna pasta rabarbarowa, łącząca w sobie kwaśność rabarbaru i octu, słodycz cukru trzcinowego, pikantność pieprzu cayenne i ostrość gorczycy, cebuli i czosnku oraz łagodność kokosa. Sami przyznacie, że z połączenia tylu smaków musi wyjść coś niesamowicie pysznego i pobudzającego zmysły kulinarne.

Mielone na 3 sposoby

Jeśli mamy w domu kilka osób i każda ma inne spojrzenie na temat co warto zjeść na obiad, mamy pomysł w jaki sposób zaspokoić gust każdego. Bazą naszego obiadu będzie mięso z szynki wieprzowej, które podzielimy na 3 części. Szynka surowa wieprzowa jest źródłem potasu, który jest ważnym mikroskładnikiem, bierze udział w skurczach mięśni, chroni pracę serca i mózgu. Niedobór potasu może powodować uczucie zmęczenia, drażliwość i zwiększone ciśnienie krwi. Tyle o wpływie na nasz organizm, ale dla nas najważniejsze są doznania smakowe. Oprócz kotletów mielonych, z mięsa szynki możemy zrobić szaszłyki, gulasz, albo upiec ją w całości. Ale do rzeczy.

Pomarańczowo i pikantnie

Orientalne sosy orzechowe, do grillowanego oraz pieczonego drobiu, szaszłyków, makaronu sojowego, warzyw. Lub jako sos do zielonych sałat. Sos satay jest popularnym dodatkiem do potraw w Indonezji, Malezji, Tajlandii czy Wietnamie, wykorzystywany jest także w kuchni chińskiej i holenderskiej. Co prawda ten oryginalny jest na bazie pasty orzechowej i mleczka kokosowego, nasz natomiast składa się z 3 składników i w niczym nie ustępuje temu z Azji. Natomiast sos pomarańczowo-orzechowy, choć korzenie ma w Azji, obecnie bardziej związany jest z kuchnią amerykańską. Jak wiadomo wiele dań uważanych powszechnie za typowo amerykańskie ma swoje źródła w kuchni innych narodów. Jednak przez lata receptury były modyfikowane przez amerykańskich kucharzy do tego stopnia, że niektóre potrawy te uważane są za typowo amerykańskie.

Pasty do kanapek

Kontynuujemy temat śniadaniowy. W związku z tym mamy do zaproponowania 2 pasty: czerwoną i zieloną. Obie stanowią doskonałą bazę do kanapek dla roślino- i mięsożerców. Skomponowane tak aby mogły „istnieć” bez dodatków, ale przeróżne dodatki dodadzą tylko głębi smakowej produktom i przyprawą użytym do ich stworzenia. Podstawą obu past są wysokobiałkowe rośliny strączkowe. Fasola czerwona pochodzi z Ameryki Południowej, polecana jest wegetarianom jako źródło białka, ma więcej białka niż mięso (choć jest to białko uboższe w aminokwasy od zwierzęcego). Poza tym fasola bogata jest w witaminy z grupy B, potas, wapń i fosfor. Zawiera żelazo, kwas foliowy, selen oraz cynk. Jest bogata w izoflawony, które mają pozytywny wpływ na zdrowie kobiet w okresie menopauzy a u mężczyzn zmniejszające ryzyko raka prostaty. Dodatkową zaletą fasoli jest niski indeks glikemiczny, tak ważny dla chorych na cukrzycę.  Natomiast cieciorka, ciecierzyca, zwana również groszkiem włoskim wywodzi się z terenów Bliskiego Wschodu a stamtąd dotarła do krajów basenu Morza Śródziemnego. Podobnie jak fasola ma niski indeks glikemiczny, równie bogata w witaminy z grupy B oraz związki mineralne. Składniki zawarte w cieciorce mają też korzystny wpływ na ciśnienie krwi. A poza tym od wieków używana jest w kuchniach jako pastę do dipów lub smarowania pieczywa jako hummus oraz falafel czyli kotleciki z ciecierzycy.

Zupa grzybowa a’la ramen

Trochę na fali zakończonego festiwalu ramenu a trochę ze względu na nadchodzące chłody, proponujemy przepis na pożywną zupę idealną na tą porę roku. Może porównanie jej do ramenu jest trochę na wyrost, ale z pewnością ten przepis stanowi interesującą alternatywę dla znanego od wieków ramenu. Ramen rozpowszechniony jest w kuchni japońskiej ale jak wiele potraw ma swoje korzenie w Chinach. I to ponoć stamtąd, wcale nie tak dawno ale w XIX wieku trafił do Japonii i w niedługim czasie stał się popularnym i powszechnie dostępnym daniem. Nazwa potrawy pochodzi od pszennego makaronu. Bazę stanowi bulion z kurczaka, wieprzowiny, wołowiny lub najczęściej bulion robiony z miksu tych mięs. Ta zupa to niekończąca się opowieść dopisująca co rusz nowe smaki. Najpopularniejsze dodatki to wodorosty, kiełki fasoli, grzyby, jajka, pasta rybna, sezam czy pędy bambusa, ale ten katalog jest nadal otwarty.