Na Święto Trzech Króli - szczodraki

Jeszcze na początku XX wieku obchodzenie świąt Bożego Narodzenia, nie tylko w kościele ale również w życiu domowym, trwało do Trzech Króli. Ten czas spędzano na śpiewaniu kolęd, opowiadaniu starych baśni, wzajemnych odwiedzinach oraz na obserwowaniu przyrody, wszak te 12 dni było odzwierciedleniem nadchodzących miesięcy nowego roku. Od 6 stycznia rozpoczynał się karnawał. Polskie tradycje związane z dniem Trzech Króli są nieco zapomniane, ale jednym ze zwyczajów było częstowanie kolędników, gości, dzieci szczodrakami. Szczodraki, nazywane też szczodrokami, to tradycyjne wypieki obrzędowe rozdawane w okresie Szczodrych Godów, czyli dawnego słowiańskiego święta przesilenia zimowego, które miały zapewnić dostatek, urodzaj, zdrowie i pomyślność w nadchodzącym roku. Szczodraki to wypiekami z ciasta drożdżowego lub kruchego, uformowane w kształt bułeczek, trójkątów, rogalików bądź pierożków z farszem z kapusty, jabłek i jajek, z grzybami i kapustą, z mięsem i ze słodkim serem, z suszonymi grzybami i orzechami laskowymi a nawet z nadzieniem z mielonej cielęciny i solonych filetów śledziowych. Składniki użyte do nadzienia miały swoją symbolikę: jabłka oznaczały zdrowie i ciągłość życia, miód szczęście i zgodę a suszone owoce dostatek mimo zimy. Zwyczajem francuskim do jednego szczodraka zawsze wkładany był migdał, komu się trafi taki szczodrak zostawał królową lub królem dnia. Pieczywo symboliczne na Trzech Króli to nie tylko polska tradycja, Francuzi pieką na ten dzień migdałowe ciasto galette des rois z ciasta francuskiego przełożonego migdałowym kremem, Hiszpanie drożdżowe ciasto w kształcie pierścienia roscón de reyes z kandyzowanymi owocami i płatkami migdałowymi. My postanowiliśmy wypróbować klasykę, szczodraki z nadzieniem z kapusty słodkiej, kwaśnych jabłek i majeranku.

Strucla bożonarodzeniowa

W średniowieczu struclę uważano za produkt niemal apteczny, migdały i cukier miały wzmacniać organizm. Na święta pozwalali sobie na niego tylko nieliczni. Strucla bożonarodzeniowa, to tradycja sięgająca XIV wieku, wywodzi się z Niemiec. Wypiekali oni bochenki strucli w Boże Narodzenie, aby uhonorować książąt i dostojników kościelnych, a także sprzedawać je na jarmarkach i festynach z okazji świąt. W swojej pierwotnej formie stollen był zwykłym chlebem wypiekanym bez mleka, masła i owoców, ponieważ Kościół katolicki zabraniał ich spożywania w okresie Adwentu. Początkowo strucla była raczej mdłym chlebem, przygotowywanym z mąki, drożdży, oleju i wody. Dopiero w połowie XVII wieku papież Innocenty VIII zezwolił na dodawanie do chleba mleka, masła i owoców. Jednak ci, którzy chcieli używać tych składników, musieli płacić coroczną daninę w złocie, aby wesprzeć budowę katedry. Wracając do współczesnej strucli, jest to ciasto o konsystencji pośredniej między ciastem a chlebem. Wynika to z dodatku drożdży, wody, cukru, masła, mleka, suszonych owoców, orzechów, rodzynek i różnych przypraw. Niektóre przepisy zawierają również rum dla wzmocnienia smaku, a niektóre zawierają marcepan (z mielonych migdałów o słodkim smaku) w środku. Jedna z legend głosi, że garb na strucli symbolizuje garby wielbłądów, które niosły dary Dzieciątku Jezus w pierwsze Boże Narodzenie. Natomiast kandyzowane owoce i rodzynki symbolizują drogocenne klejnoty i dary w jukach wielbłąda. Strucla z marcepanem od lat gości na stołach Europy Środkowej: w Austrii, Niemczech, Czechach, ale i u nas coraz częściej wraca do łask. Dziś zachęcamy Was do jej upieczenia, będzie ozdobą na naszych świątecznych stołach.

Bezglutenowe gwiazdki

Wśród słodkich tradycyjnych wypieków świątecznych jak: piernik staropolski, keks, makowiec, sernik, czy miodownik, nie może zabraknąć również ciasteczek: pierniczków, kruchych z marmoladą, maślanych ciasteczek z lukrem, orzechowych czy czekoladowych z dodatkiem orzechów lub kandyzowanych  skórek. Niestety nie wszyscy tolerują wypieki, dlatego w tym roku pokusiliśmy się o przygotowanie ciastek bez mąki. Zimtsterne to popularne, tradycyjne, świąteczne ciasteczka w kształcie gwiazdeczek. Cynamonowe gwiazdki, bo takie jest dosłowne tłumaczenie należą do najbardziej kultowych niemieckich ciasteczek bożonarodzeniowych. Całkowicie bezglutenowe, nie zawierają ani grama mąki, mocno migdałowe (lub opcjonalnie orzechowe), z dużą zawartością aromatycznego cynamonu i skórki z cytryny. Lekko wilgotne i ciągnące w środku, z chrupką bezą na wierzchu. Kształt gwiazdy symbolizował Gwiazdę Betlejemską, a śnieżnobiała polewa bezowa przywoływała na myśl zimowy krajobraz tradycyjnej sceny bożonarodzeniowej. Do przygotowania ciasteczek będziemy potrzebować wagi kuchennej, średniej wielkości miski, miksera stojącego z końcówką do ubijania, trzepaczki, szpatułki, papieru pergaminowego lub mat silikonowych, wałka do ciasta, blach do pieczenia, foremki do ciastek w kształcie gwiazdy lub innej w ulubionym świątecznym kształcie.

Ciasteczka z żurawiną i orzechami

Przed nami najprzyjemniejszy czas, Adwent. Czas obfitujący intensywnymi przygotowaniami do świąt, zwłaszcza w kuchni. Tradycyjne polskie potrawy adwentowe i wigilijne są postne, bezmięsne. Te wigilijne dzielą się na dania z kapusty, grzybów i ryb, takie jak barszcz z uszkami, pierogi z kapustą i grzybami, karp oraz kapusta z grzybami. Na stole wigilijnym nie może zabraknąć kompotu z suszu, a po wieczerzy podaje się słodkie wypieki, np. makowiec, piernik czy sernik. Wigilia i święta to również czas obdarowywania się. Oprócz „wypasionych” prezentów ze sklepu dużym powodzeniem i zainteresowaniem cieszą się te robione własnoręcznie, zwłaszcza kulinarne. Bardzo często są to prażone orzechy lub migdały z cynamonem lub w miodzie oraz przeróżne ciasteczka. Najchętniej przygotowywane z dużą ilości bakalii (orzechów, migdałów, rodzynków, żurawiny, moreli czy sezamu). Takie prezenty znajdą uznanie wśród dużych i małych. Delikatnie wchodzimy w tematy potraw bożonarodzeniowych. Postaramy się dać Wam kilka propozycji z kuchni świata, a może skusicie się na któryś z przepisów. Nasza propozycja, to ciasteczka mające swoje korzenie w kuchni amerykańskiej. Ciasteczka lekko chrupiące na zewnątrz, miękkie i ciągnące w środku. Są grube, słodkie z nutą chrupkości dzięki orzechom włoskim.

Drożdżowe pierogi pieczone

Propozycja dla miłośników pierogów, wszelakich: gotowanych, smażonych, pieczonych. Nasz wybór padł dziś na pierogi drożdżowe pieczone z mięsem i sosem koperkowym z przyprawą do tzatzyków. Pierogi drożdżowe z mięsem pieczone w piekarniku to kulinarna podróż do tradycji wschodniej Polski i Kresów. To potrawa o bogatej historii, przygotowywana od pokoleń, łącząca prostotę z niezwykłym smakiem. Są złociste, pachnące, mięciutkie, a jednocześnie sycące, są kwintesencją kuchni domowej i dawnych tradycji. Dziś piecze się je coraz rzadziej, dlatego warto przywrócić je do łask. Choć pierogi kojarzymy przede wszystkim z Polską, to ich odmiana drożdżowa ma korzenie znacznie szersze. Rodziła się na styku kultur Europy Wschodniej: w Polsce, na Ukrainie, Białorusi oraz w Rosji. Najbliższą rodziną pieczonych pierogów drożdżowych są pirożki, znane w kuchni rosyjskiej i ukraińskiej. To właśnie tam najczęściej przygotowywano nadziewane bułeczki drożdżowe wypełnione mięsem, kapustą lub jajkami i wypiekane na złoto. Pieczone pierogi drożdżowe z mięsem są niezwykle uniwersalne, dlatego można je serwować na wiele sposobów — zarówno jako danie główne, jak i przekąskę. Najbardziej tradycyjnym dodatkiem jest aromatyczny barszcz czerwony, którego lekko kwaskowy smak doskonale podkreśla miękkość ciasta i wyrazistość farszu. Świetnie sprawdzą się również domowe sosy: czosnkowy, jogurtowo-ziołowy czy delikatnie chrzanowy idealne, jeśli podajemy pierogi na imprezę lub jako przekąskę do dzielenia się. W wersji bardziej klasycznej warto postawić na masło czosnkowe lub podsmażoną cebulkę, które dodają daniu aromatu i domowego charakteru. Jeśli pierogi mają pełnić rolę obiadu, znakomicie uzupełni je surówka z czerwonej kapusty, kiszone ogórki lub sałatka z kiszonej kapusty, przełamujące treściwość farszu. Co ciekawe, na wschodzie Polski podaje się je także z gorącym bulionem, który wydobywa ich delikatną słodycz. A następnego dnia świetnie smakują na zimno z pikantnym ketchupem, musztardą albo lekkim majonezem.

Staropolski

Jak śpiewa Mariah Carey „It’s time!”. Tak, tak, święta coraz bliżej i ostatni moment na przygotowanie staropolskiego piernika. Piernik staropolski to nie tylko ciasto – to prawdziwy symbol świątecznej tradycji, pełen aromatycznych przypraw, bogatej historii i magii, która unosi się w powietrzu podczas jego pieczenia. Jego wyjątkowość polega na procesie dojrzewania i uwalnianiu pomału wszystkich smaków. Pierniki, zwłaszcza te dojrzewające, były wypiekiem luksusowym, przeznaczonym na specjalne okazje. W dawnych czasach przygotowanie ciasta było sztuką – mistrzowie piernikarscy strzegli swoich receptur, a samo ciasto często dojrzewało miesiącami w piwnicach, aby nabrać odpowiedniej głębi smaku. Piernik zawdzięcza swój wyjątkowy smak mieszance przypraw korzennych, takich jak cynamon, imbir, goździki, gałka muszkatołowa, kardamon czy anyż. Piernik po upieczeniu należy przełożyć jakąś masą samą lub z dodatkiem rumu lub likieru wiśniowego: powidłami śliwkowymi, dżemem porzeczkowym albo morelowy, masą czekoladową lub orzechową, polać czekoladą lub lukrem i posypać skórką kandyzowaną, siekanymi migdałami, orzechami włoskimi lub laskowymi.

Tarta gruszka z serem pleśniowym

Tarta wytrawna to rodzaj kruchego ciasta wypełnionego nadzieniem, które zamiast słodkich składników zawiera warzywa, sery, mięsa, ryby, zioła i sosy. Najczęściej przyrządza się ją na kruchym cieście, rzadziej na cieście francuskim. Tarty wytrawne wywodzą się z Francji, to tam powstała słynna quiche Lorraine, będąca pierwowzorem wielu innych wersji. Z czasem przepis rozprzestrzenił się po całej Europie, a dziś tarty mają niezliczoną liczbę wariantów w zależności od regionu i sezonu.  Francuskie tarty często jada się na ciepło lub w temperaturze pokojowej, są popularnym elementem pikników i lunchy. Idealne na przyjęcia, można je przygotować w wersji mini. Nadzienie zawsze zawiera mieszankę śmietany i jajek, które po upieczeniu tworzy delikatną, kremową strukturę. Do tart wytrawnych można dobrać przyprawy w zależności od składników nadzienia: tymianek, idealny do tarty z serem, warzywami lub mięsem. Nadaje subtelny, ziołowy aromat. Rozmaryn, świetnie komponuje się z pieczonymi ziemniakami, grzybami, a także z mięsem (np. z kurczakiem czy jagnięciną). Czosnek w świeżej lub suszonej postaci doda intensywności i charakterystycznego smaku. Gałka muszkatołowa doskonale pasuje do nadzienia na bazie jajek i śmietany, np. do tarty z brokułami, serem i szynką. Oregano to klasyka, zwłaszcza do tarty z pomidorami, bazylią, mozzarellą czy oliwkami. I jeszcze papryka (słodka lub wędzona),  dodaje ciepła i nieco dymnego posmaku, szczególnie do tarty z papryką, pomidorami, bakłażanem. Nasza propozycja to tarta półwytrawna, łączy w sobie słodkie i słone nuty. Tarta z gruszką, gorgonzolą i orzechami, taki ciekawy pomysł na półmetek jesieni.

Krakersy ziołowe, nie tylko na Halloween

Krakersy to popularna słona, chrupiąca przekąska. Mają długą historię, sięgającą starożytności. Oryginalne krakersy były pożywieniem na przetrwanie. Ich początki można odnaleźć w starożytnym Egipcie, gdzie były one popularnym pożywieniem dla podróżujących i żeglarzy. Krakersy były również popularne w starożytnym Rzymie, gdzie były spożywane przez żołnierzy i podróżników. Współczesne krakersy, zostały wynalezione w XIX wieku przez amerykańskiego piekarza o nazwisku Sylvester Graham. Graham był zwolennikiem zdrowego stylu życia i wierzył, że dieta powinna być wolna od mięsa, alkoholu i przypraw. Jego krakersy były wypiekane z pełnoziarnistej mąki i miały prosty skład, bez dodatku cukru czy tłuszczu. Były one popularne wśród zwolenników ruchu reformy żywieniowej i szybko zdobyły popularność w Stanach Zjednoczonych. Dziś w sklepach spotkamy krakersy o smaku od klasycznych, słonych i delikatnych, po pikantne, a także z dodatkami, takimi jak ser, cebula, zioła, sezam czy suszone pomidory. Można je jeść same lub dodatkami: serami, wędlinami lub jako składnik innych potraw, zup kremów lub dipów. Nasza propozycja: ziołowe krakersy na Halloween lub każdy inny dzień tygodnia.

Ciasto dyniowe

Nie ma jesieni bez potraw wykorzystujących w swoim składzie dyni. Przetwory z dyni obejmują marynowaną dynię, dżemy, kompoty, musy, a także pikantne chutneye i sosy, które można przygotować wykorzystując ocet, cukier i przyprawy. Dynia poddawana jest także pieczeniu, gotowaniu lub blendowaniu. Wachlarz możliwości wykorzystania puree z dyni jest praktycznie nieograniczony. Ten mus wykorzystamy do: dyniowej zupy-krem, owsianki lub jaglanki, serników, ciast, muffin dyniowych, wytrawnych placków, racuchów na słodko, ziemniaczanego puree lub dyniowych kopytek, risotto, nadzienia do pierogów i pasztecików, hummusów. Do przygotowania puree z dyni najlepiej wykorzystać dynię Hokkaido, piżmową, masłową lub prowansalską. Aby zapewnić sobie puree przez cały sezon można zamrozić go w woreczku w zamrażalniku lub pasteryzować w słoiku i przechowywać w spiżarce. 

Rogaliki na jogurcie

Ciasto drożdżowe jest spulchniane przez działalność drożdży, które powodują proces fermentacji. Dwutlenek węgla, który powstaje z działania drożdży na skrobię znajdującą się w mące, powoduje powiększenie objętości ciasta przed pieczeniem i w trakcie pieczenia. Gluten występujący w mące dzięki swojej elastyczności rozciąga się i zamyka dwutlenek węgla, który nie może uchodzić przedwcześnie z ciasta. Podstawowymi surowcami do wyrobu ciasta drożdżowego jest: mąka, drożdże, mleko lub woda, cukier, jaja i tłuszcz. Pożywkę dla drożdży stanowią cukry, białko i sole mineralne, dlatego najlepiej udaje się ciasto drożdżowe na mleku z dodatkiem cukru i niewielkiej ilości soli. Ciasta chlebowe oraz ciasto drożdżowe na pizzę przygotowuje się z dodatkiem wody bez jaj. Wszystkie składniki na ciasta drożdżowe muszą mieć temperaturę pokojową. Rogaliki na śniadaniowe a dodatkiem jogurtu dla dużych i małych. Są puszyste, lekko wilgotne i maślane w smaku. Posypka z sezamu nadaje im lekko orzechowy smak. Te wytrawne rogaliki idealnie pasują do słodkich dodatków: dżemów, konfitur, słodkich twarożków czy kremów czekoladowych. Możemy je jeść również z wędlinami, szynką, pastami rybnymi lub jajecznymi, pasztetem czy żółtym serem.

Jogurtowe z wiśniami i kruszonką

Jednymi z popularniejszych ciast w okresie lata, oprócz tart owocowych i serników na zimno są ciasta jogurtowe. Te proste do wykonania słodycze mają puchatą, wilgotną konsystencję i doskonale komponują się z wieloma sezonowymi owocami: brzoskwiniami, morelami, borówkami, truskawkami czy jak w naszym przypadku z wiśniami. To już ostatni dzwonek aby zrobić coś z wiśni np. wino, nalewkę czy dżem. My dżemy już mamy, a nalewki też już dojrzewają. Zatem czas na ciasto. Ciasto jogurtowe wywodzi się z Francji. Jest tak proste, że często jest to pierwsza rzecz, której uczą się francuskie dzieci, a tradycyjnie składniki odmierzano w małych, indywidualnych kubeczkach do jogurtu. Kwaskowatość jogurtu wzmacnia smak, dodając subtelności a naturalna kwasowość pomaga zmiękczyć gluten zawarty w mące, co przekłada się na bardziej miękką konsystencję. To jogurt pomaga aktywować sodę oczyszczoną, dzięki czemu wypieki rosną lepiej – zapewniając lekką i puszystą konsystencję. Dodatkowo, wysoka zawartość tłuszczu w jogurcie pomaga zachować wilgotność ciasta na dłużej.

Chałka z małym co nieco 
Do wypiekania chałek potrzebne są drożdże, bez nich ani rusz. Drożdże to grzyby, które do celów kulinarnych zostały uzyskane ze skórki winogron. Najwygodniejszą formą drożdży, niewymagająca wcześniejszego nawodnienia, są drożdże instant. To bardziej skoncentrowana forma drożdży suchych, przez co szybciej rozpuszczają się i aktywują bezpośrednio w mieszaninie przygotowanej do wypieku. To drożdże szybko działające, gotowe do użycia od razu po otwarciu opakowania i nie wymagają przygotowywania rozczynu. Nie każde drożdże suszone to drożdże instant. Drożdże suszone należy rozpuścić w niewielkiej ilości ciepłej wody lub mleka i poczekać aż zaczną „pracować”. Dopiero wtedy można je dodać do reszty składników, w innym razie ciasto nie „ruszy”. W naszej ofercie oprócz drożdży piekarskich znajdziecie drożdże do wyroby napojów alkoholowych: wódki, piwa czy wina. My tym razem wykorzystaliśmy drożdże piekarskie. Do wypieku chałki z kruszonką. Chałka na świeżo to poezja smaków. To świetny pomysł na szybkie śniadanie, deser lub przekąskę. Najlepsza oczywiście jeszcze cieplutka z masłem, dżemem lub miodem. Idealna również z twarożkiem i owocami. Zaskakująca z kaszanką, karmelizowaną cebulą, ketchupem i piklami. My stawiamy na miód i tu również lekki tuning, lekko obeschnięta chałkę możemy podać jako tosty miodowo-maślane. Kromki chałki podsmażamy na maśle z miodem, z zewnątrz są chrupiące od środka mięciutkie. Taka chałka najlepiej smakuje z lodami, sosem karmelowym lub syropem klonowym. W dodatku to świetny sposób na wykorzystanie czerstwego pieczywa.

Ciastka na zdrowie

Priorytetem dla nas jest zapewnianie Wam towaru jak najlepszej jakości, z którego zrobicie dobre gatunkowo alkohole (wina, piwa, nalewki, drinki), aromatyczne wędzonki (zrębki wędzarnicze, wędzarnie, haki wędzarnicze) przepyszne kiełbasy (pekle, przyprawy, jelita, osłonki białkowe) czy chociażby zdrowe wypieki na słono i słodko(drożdże piekarnicze, bakalie, erytrytol). Wasze zadowolenie i zdrowie są dla nas najważniejsze. Dlatego poszukujemy produktów dla naszych klientów, oczekiwanych i wysokiej jakości. Dziś w ramach zdrowych przekąsek polecamy ciastka bezglutenowe, bez masła, bez cukru, bez jajek. Są idealne na śniadanie, do szkoły czy pracy, po treningu czy na biwak. Podstawą są płatki owsiane. Uniwersalność płatków owsianych sprawia, że można je wykorzystywać na słodko np. w owsiankach czy ciasteczkach lub na wytrawnie w placuszkach z cukinii czy w mięsnych farszach. Spoiwem ciasteczek jest banan, słodyczy nadają im żurawina, pistacje a wyrazu starta skórka pomarańczowa. Jak zwykle większość produktów w uczciwych cenach dostaniecie w sklepie stacjonarnym i internetowym.

Wschodnia alternatywa dla pizzy

Chaczaputi to nasza propozycja dodatku do potraw z grilla. To tradycyjna gruzińska potrawa, która w swojej podstawowej formie jest rodzajem chleba lub placka z serem. To jedno z najsłynniejszych dań kuchni gruzińskiej, porównywane czasem do pizzy, ale z unikalnym lokalnym charakterem. Podstawą jest ciasto drożdżowe i ser. W Gruzji istnieje dużo odmian chaczapuri, ich różnorodność między innymi od dodatków jakie są używane: adżaruli z serem i jajkiem, chaczapuri imeretyńskie w formie okrągłego placka z zapieczonym w cieście nadzieniem serowym, lobiani z fasolą, kubdari z mięsem, czy megrelskie z dodatkowym serem na wierzchu. Chaczapuri jest znakomity do mięs oraz kiełbasek z grilla, do lekkich warzywnych zup, do zjedzenia z kefirem lub jogurtem, z zieloną sałatą. Mamy oczywiście dla was przepis na to danie, a jeśli chcecie użyć do chaczapuri serów własnej roboty, to po wszystkie akcesoria oraz kultury bakterii zapraszamy do naszego sklepu.

Zapach świeżego chleba

Często na święta chcemy zrobić coś wyjątkowego. Dla większości z nas to domowy, pachnący chleb. Dodatkowo wielu z nas wkłada własnoręcznie upieczony chleb do koszyka wielkanocnego, gdzie symbolizuje on Ciało Chrystusa, będącego symbolem życia dla chrześcijan. Chleb w święconce jest wkładany aby zapewnić sobie dobrobyt i pomyślność. Źródła podają, że nie zawsze był podstawowym i codziennym pożywieniem. W biedniejszych częściach Polski, jeszcze w I połowie XX w. pojawiał w większe święta. Dziś nie sposób zliczyć rodzajów chleba, które możemy upiec: na zakwasie lub drożdżach, jasny lub ciemny, pszenny czy żytni? Chleb to składnik kanapek, świetnie komponuje się zarówno z wędlinami, serami, jak i warzywami. Idealny do tostów i grzanek, dzięki mieszance mąk dobrze się piecze i nie wysycha zbyt szybko. Jest również bazą do zapiekanek, jego delikatnie kwaśny smak dobrze kontrastuje z serem i pomidorami. Jako dodatek do zup, zwłaszcza w formie grzanek do kremów np. z dyni czy pomidorów. Oraz oczywiście  jako chleb ze smalcem i ogórkiem kiszonym czy dodatek do żurku.  Podstawową różnicą między chlebem wypiekanym na zakwasie a tym na drożdżach jest rodzaj fermentacji i składniki, które są używane do wywołania procesu wyrastania ciasta. Chleb pszenno-żytni to jeden z najczęściej spożywanych rodzajów pieczywa w Europie, szczególnie w Polsce i krajach Europy Środkowo-Wschodniej. Chleb pszenno–żytni jest bardzo puszysty i delikatny. I taki Wam dziś proponujemy. W środku miękki, z chrupiącą skórką na zewnątrz. I bosko pachnie w całym domu!

Płatki nie tylko do ciasteczek

Płatki migdałowe powstają z migdałów, które są obrane, blanszowane, a następnie pokrojone na cienkie plasterki. Chociaż my pokusiliśmy się wykorzystać płatki w najbardziej typowy sposób, czyli dodając je do posypania kruchych ciasteczek, istnieje wiele innych sposobów ich użycia. Płatki migdałowe to bardzo wszechstronny składnik w kuchni, nie tylko pięknie wyglądają, ale i dodają delikatnego smaku oraz chrupkości. W cukiernictwie płatki dodają elegancji i delikatnego orzechowego akcentu. Wykorzystamy je do dekoracji wypieków, tortów, ciast, muffinek, serników czy mazurków. Można je wmieszać do masy w keksach, ciastach ucieranych czy francuskich wypiekach. Idealne do ryżu z jabłkami i cynamonem, zapiekanych gruszek czy jabłek. W wytrwanej kuchni sprawdzą się jako  panierka do mięsa lub ryb. Do sałatek, lekko podprażone płatki świetnie pasują do sałatek z rukolą, kozim serem, burakami, pomarańczą. Płatki polecane są również do dań orientalnych w curry, ryżach, daniach z jagnięciną, gdzie często używa się ich jako dodatku lub posypki. Dodają smaku potrawą z fasolki szparagowej, brokułów, szpinaku czy makaronów z pesto. My podrzucamy przepis na typowe wypieki z okolic świąt wielkanocnych.

Dobroczynne siemię lniane

Jak dowiadujemy się z wielu popularno-naukowych źródeł, siemię lniane jest doskonałe na włosy, odmładza, wzmacnia pracę serca, poprawia kondycję skóry i paznokci, leczy choroby żołądka. Jako pożywienie służy ludziom od co najmniej 6000 lat, ale jego wykorzystanie do produkcji włókien czy oleju sięga prawdopodobnie aż do okresu paleolitu. Siemię lniane jadano już 5000 lat temu w starożytnym Babilonie. W okresie kwitnienia roślinę lnu zdobią piękne, intensywnie niebieskie kwiaty, które spotkamy najczęściej w chłodniejszym klimacie. Nasiona siemienia lnianego występują w dwóch podstawowych odmianach: brązowej lub złotej. Obie cechuje lekko orzechowy, łagodny smak, dlatego dziś stanowią częsty dodatek do diety, świetnie komponujący się z większością potraw. Siemię lniane można stosować zarówno w formie całych nasion, jak i zmielonego proszku, co umożliwia jego różnorodne zastosowanie w kuchni. Siemię lniane zyskało uznanie wśród wegan, dla których stanowi alternatywę dla jajek. Popularne jest jako dodatek do jogurtu, koktajli i owsianki. Wystarczy lekko podgrzać ziarenka na suchej patelni tak, jak ziarenka słonecznika czy dyni a następnie dodać do ulubionej sałatki owocowej, warzywnej lub zup. Aby lepiej przyswajać składniki odżywcze zawarte w siemieniu lnianym, zaleca się mielenie nasion przed użyciem, ponieważ w formie całych nasion trudniej je strawić. Siemię lniane, szczególnie w zmielonej formie, powinno być przechowywane w szczelnie zamkniętym pojemniku w lodówce, aby zapobiec utracie wartości odżywczych i utrzymaniu świeżości. Jak zwykle mamy dla Was interesujący przepis na wykorzystanie siemienia lnianego. Twarogowy chleb z siemieniem lnianym, do którego część składników (płatki owsiane, siemię lniane, nasiona chia, pieprz i sól) kupicie w naszym sklepie stacjonarnym oraz internetowym.

Mieszanka ziół prosto z Prowansji

To magiczna mieszanka suszonych ziół, które rodzimie rosną na francuskiej Prowansji. Podczas gdy poszczególne elementy nie są nowością w kuchni śródziemnomorskiej oraz francuskiej, ich łączne zastosowanie jest stosunkowo niedawnym wynalazkiem. Zioła prowansalskie zyskały dużą popularność dopiero latach w latach 60. XX wieku, za sprawą książki kucharskiej amerykanki Julii Chil, która w swojej książce “Mastering the Art of French Cooking” zamieściła przepis na kurczaka z patelni przyprawionego tymiankiem, cząbrem, bazylią i koprem włoskim. W latach 70. XX wieku francuska firma Durcos opracowała specjalną mieszankę z suszonych ziół, którą wprowadziła do sprzedaży krajowej i na rynki zagraniczne pod nazwą “zioła prowansalskie”. I tak właśnie rozpoczęła się kariera ziół prowansalskich, która obecnie należy o jednym z najczęściej wybieranych mieszanek przypraw. Zioła prowansalskie znajdują zastosowanie w daniach kuchni francuskiej. To niezbędne składniki do przygotowania prowansalskich specjałów, takich jak ratatouille, zupa jarzynowa pistou czy prowansalskie pomidory. Są dodatkiem do zup, serów, sosów i mięs. Mogą być również stosowane do dań z innych zakątków świata. Zioła prowansalskie idealnie podkreślą smak pieczonych mięs. Można je dodać do marynaty lub natrzeć nimi mięso. Świetnie podkręcają smak jagnięciny, wołowiny i cielęciny. Dodane do ciężkich potraw, przyspieszają trawienie i zapobiegają wzdęciom oraz uczuciu pełności. Mieszanka sprawdzi się również do sałatek zwłaszcza tych z kuchni śródziemnomorskiej. Podkreśla smak pieczonych i duszonych warzyw. Zioła prowansalskie pasują idealnie z pomidorami, dzięki temu podkreślą smak zupy pomidorowej, sosu czy sosu do pizzy. Zioła prowansalskie mają bardzo intensywny smak, dzięki temu świetnie zastępują sól, która powinna być stosowana z umiarem. Samodzielne przygotowanie mieszanki ziół jest bardzo proste. Zioła w równych ilościach (suszony tymianek, bazylia, rozmaryn, estragon, cząber, majeranek, oregano) mieszamy i zamykamy w szczelnym pojemniku. Proponujemy przed zmieszaniem ziół utrzeć rozmaryn w moździerzu. Jak zawsze mamy dla Was ciekawy przepis na wykorzystanie ziół prowansalskich. Pieczony bakłażan, który może być samodzielnym daniem albo dodatkiem do różnego rodzaju mięs.

Pączki tradycyjne – miękkie i puszyste

Tłusty Czwartek to jedno z najstarszych i najbardziej uwielbianych świąt w polskim kalendarzu. Pączki, choć dziś dostępne przez cały rok, kojarzą się przede wszystkim z Tłustym Czwartkiem. W Polsce najczęściej mają one formę okrągłych, smażonych bułek wypełnionych słodkim nadzieniem – najczęściej konfiturą różaną lub marmoladą owocową. W tradycyjnych przepisach używa się również nadzienia z czekolady, budyniu, twarogu czy owoców lub likieru. Dziś równie popularne są te z nadzieniem pistacjowym. Pączki są obficie polane lukrem i przybrane skórką pomarańczową lub posypane cukrem pudrem. Warto jednak zauważyć, że to, co sprawia, że pączki są tak wyjątkowe, to ich delikatna, puszysta konsystencja i bogaty, pełny smak. W wielu polskich domach Tłusty Czwartek to moment, w którym nie tylko piecze się pączki, ale również dzieli się nimi z rodziną, przyjaciółmi, a nawet sąsiadami. Tradycja podawania pączków zyskała nowy wymiar w XXI wieku, kiedy to lokale gastronomiczne i cukiernie zaczęły oferować różnorodne wariacje tego przysmaku – od wegańskich po pączki bezglutenowe, z nowoczesnymi nadzieniami (limona-kokos, czekolada z chili, karmel solony z masłem orzechowym) i wykończeniami, np. płatkami róży, siekanymi orzechami pistacjowymi, liofilizowanymi malinami czy płatkami złota.

Fasolowy pasztet

Pasztet z białej fasoli to jedno z tych dań, które zdobyły popularność w ostatnich latach, zwłaszcza wśród osób szukających roślinnych alternatyw dla tradycyjnych pasztetów mięsnych. Jest to danie łatwe do przygotowania, zdrowe i pełne smaku, dla osób, które po prostu chcą wprowadzić więcej roślinnych składników do swojej diety. Pasztet z białej fasoli nie ma jasno określonego „wynalazcy”, ale jest częścią trendu na roślinne alternatywy dla tradycyjnych mięsnych potraw. Pasztet w różnych formach znany jest od wieków w wielu kuchniach świata. W Polsce pasztet był często przygotowywany z mięsa, ale z biegiem czasu, w miarę wzrostu popularności diet roślinnych, fasola stała się doskonałym składnikiem do tworzenia wersji roślinnych. Biała fasola, szczególnie popularna w kuchni polskiej, jest źródłem białka roślinnego i ma delikatny, lekko słodkawy smak, który idealnie nadaje się do stworzenia kremowej, ale jednocześnie pożywnej masy. Pasztet z białej fasoli jest bardzo uniwersalny, jeśli chodzi o przyprawy, więc możesz go dostosować do swoich upodobań smakowych. Wśród przypraw znajdziemy: czosnek, świeży czosnek lub czosnek granulowany nadaje pasztetowi głębszy, wyrazisty smak. Cebula, wprowadza słodycz i aromat. Zioła: tymianek, rozmaryn, oregano i bazylia to świetne opcje, które nadają pasztetowi bardziej wytrawny charakter. Papryka: słodka lub ostra papryka w proszku nada pasztetowi nieco pikanterii, a także głębi smaku. Możemy również eksperymentować z dodatkiem orzechów (np. włoskich), suszonych pomidorów, a nawet wędzonej papryki, jeśli chcesz nadać pasztetowi bardziej intensywny smak. Pasztet z białej fasoli to wszechstronny dodatek do wielu dań, zarówno na ciepło, jak i na zimno. Serwowany z najczęściej chlebem i bułkami, będący dodatkiem do sałatek sezonowych warzyw, np. z rukolą, pomidorami i ogórkiem. Pasztet dobrze smakuje w połączeniu z pieczonymi warzywami, takimi jak bataty, marchewki czy buraki. Można podać go z porcją warzyw na parze. Kiszone ogórki, kapusta lub kiszone buraki to świetne dopełnienie, które nadają pasztetowi wyrazistości i kwaskowatości. Pasztet może być również serwowany w formie przystawki na imprezach lub spotkaniach, podany z różnymi dipami, oliwkami czy świeżymi ziołami. Pasztet z białej fasoli to smaczna, zdrowa alternatywa dla mięsnych pasztetów, pełna białka i błonnika. Można go doprawiać na wiele sposobów, dostosowując smak do swoich preferencji. Doskonale komponuje się z różnorodnymi dodatkami, zarówno na ciepło, jak i na zimno. Bez względu na to, czy szukasz pomysłu na wegetariańską przekąskę, czy po prostu chcesz wzbogacić swoją dietę o więcej roślinnych produktów, pasztet z białej fasoli to doskonały wybór.