Karczek, klasyka z grilla

Karkówka, lub inaczej karczek, to mięso pochodzące z odcinka szyjnego zwierząt rzeźnych. W zależności od regionu i gatunku może to być wieprzowina, wołowina, cielęcina czy baranina. W kuchni polskiej i środkowoeuropejskiej najpopularniejsza jest karkówka wieprzowa, pozyskiwana z przedniej części tuszy. Cechuje ją naturalne poprzerastanie tkanką tłuszczową, co sprawia, że po obróbce termicznej, pieczeniu, grillowaniu czy duszeniu, jest niezwykle krucha i soczysta. Marynowanie karkówki pozwala rozluźnić strukturę mięsa wieprzowego i podkreślić smaki, warto wybierać takie dodatki, które pasują do naszych indywidualnych gustów. Mięso warto zamarynować samemu, aby mieć pewność, że pochodzi ze sprawdzonego źródła, jest świeże. Karkówkę na grilla najlepiej doprawić mieszanką bazującą na oleju roślinnym, czosnku, musztardzie i papryce (słodkiej, ostrej i wędzonej). Aby mięso skruszało, warto dodać składnik kwasowy, np. sok z cytryny, ocet jabłkowy lub piwo, a całość zbalansować odrobiną miodu, który zapewni apetyczną karmelizację. Podstawowe przyprawy to sól, pieprz czarny, papryka słodka i ostra, czosnek oraz zioła takie jak majeranek, tymianek czy rozmaryn. Ale jak już wspominaliśmy wszystko zależy od naszych upodobań smakowych. Jeśli chodzi o ilość karkówki na osobę, trzeba liczyć 150 g do 200 g, jeśli grill jest urozmaicony i planujemy inne specjały: kiełbaski, sałatki, pieczywo, to powinno wystarczyć. Jeśli karkówka ma być głównym daniem liczymy 250–300 g na osobę.

Wołowina dojrzewająca

Wędlina dojrzewająca na sucho to jedna z najstarszych metod konserwacji mięsa. Można ją zrobić nawet w lodówce. I my spróbowaliśmy przygotować taką wędlinę z myślą o zbliżających się świętach Wielkanocnych. Najlepiej sprawdzają się duże, zwarte mięśnie z umiarkowaną ilością tłuszczu jak ligawa, rostbef, zrazowa dolna, polędwica czy udziec wołowy. Wołowina jest bardziej wymagająca od wieprzowiny, ale też dobrze reaguje na peklowanie, sól poprawia jej smak, kolor i aromat. Proces dojrzewania na sucho składa się z kilku etapów: solenia, suszenia i dojrzewania. Podczas dojrzewania mięso traci zwykle 20–35% masy, co koncentruje smak. Jeśli chodzi o akcesoria, na pewno przydadzą się nam: waga kuchenna, miarki, pojemnik lub worek strunowy, gaza lub siatka wędliniarska i oczywiście lodówka. Jeśli chodzi o dobór przypraw to niewątpliwie najlepiej komponują się z wędlinami przygotowywanymi na sucho: sól niejodowana, cukier, który łagodzi smak, pieprz, czosnek granulowany, majeranek, papryka słodka lub wędzona, jałowiec, kolendra, oregano, liść laurowy. Przypominamy! Z doświadczeń domowych wędliniarzy wynika, że zbyt krótki czas peklowania to częsty błąd, grube kawałki potrzebują nawet miesiąca aby dojrzały w lodówce. Jeśli zaś czujemy gnijący zapach, pamiętajmy, wyrzucamy całość od razu, bez odkrajania i „odświeżania”.

Tarta z kurczakiem i pieczarkami

Wytrawne tarty to niezwykle uniwersalne, estetyczne i smaczne dania, idealne na ciepło lub zimno jako obiad, lunch czy przekąska. Ich główną zaletą jest elastyczność w doborze składników, łatwość przygotowania oraz możliwość wcześniejszego upieczenia, co czyni je doskonałym wyborem dla gości. Tarta to idealne połączenie chrupiącego kruchego ciasta lub ciasta francuskiego z kremowym wnętrzem (jajeczno-śmietanowym) daje wyrafinowany efekt. W wersjach wytrawnych tarty stawiamy na sery (feta, kozi), boczek, orzechy, wędzonego łososia, pieczarki, kurczaka, szynkę parmeńską czy karmelizowaną cebulę. Latem najlepsze są tarty z sezonowymi warzywami: szparagami, cukinią, pomidorami lub szpinakiem. Tarty wytrawne można podawać na ciepło lub na zimno. Idealne dodatki do tart do wszelkiego rodzaju sery, oliwki, kapary i zioła. Sekretem tarty jest idealnie kruche ciasto. Po przygotowaniu najlepiej serwować tartę z sałatką z lekkim sosem vinegret. Dodatek mogą stanowić sosy: czosnkowy, ziołowy, pesto a także ketchup lub sos jogurtowy.

Ryba z warzywami czyli ryba po grecku

Wiele popularnych w Polsce potraw ma nazwy sugerujące egzotyczne pochodzenie, podczas gdy w rzeczywistości są to dania rodzime lub wywodzące się z innych kultur niż sugeruje nazwa. Najpopularniejsze przykłady to fasolka po bretońsku, która pojawiła się wraz z ekspansją puszek fasolki w Wielkiej Brytanii. Sałatka szwedzka, klasyczny dodatek do obiadu, którego nie znają w Szwecji. A właściwie nie tyle nie znają, co jest tam importowana z Polski. Sernik wiedeński, którego korzenie sięgają aż starożytności. Pomysł Greków podpatrzyli Rzymianie i rozsiali po całej Europie. Innym przykładem jest placek po węgiersku. Ziemniaczany placek z gulaszem to nasza polska wariacja na temat ich kuchni. W zamian tego znajdziemy tam langosza, który z naszymi plackami ma wspólny jedynie kształt. Następnie pieczeń rzymska: mięso mielone zapiekane w całości, które nie pochodzi z Rzymu, a nazwa ma jedynie sugerować szlachetność potrawy. I proponowana przez nas dziś ryba po grecku, to absolutna klasyka polskiej kuchni, zwłaszcza świątecznej, z Grecją ma niewiele wspólnego. To danie z smażonej ryby (najczęściej filetów) podanej z warzywnym sosem na bazie marchwi, pietruszki, selera i cebuli w pomidorach. Najlepsza jest na zimno, po kilku godzinach „przegryzienia się” smaków. Smakuje lepiej następnego dnia, to jedno z tych dań, które czas tylko poprawia. Możemy ją serwować z pieczywem, solo jako przystawkę oraz  coraz częściej jako danie obiadowe z ziemniakami albo kaszą.

Krakersy ziołowe, nie tylko na Halloween

Krakersy to popularna słona, chrupiąca przekąska. Mają długą historię, sięgającą starożytności. Oryginalne krakersy były pożywieniem na przetrwanie. Ich początki można odnaleźć w starożytnym Egipcie, gdzie były one popularnym pożywieniem dla podróżujących i żeglarzy. Krakersy były również popularne w starożytnym Rzymie, gdzie były spożywane przez żołnierzy i podróżników. Współczesne krakersy, zostały wynalezione w XIX wieku przez amerykańskiego piekarza o nazwisku Sylvester Graham. Graham był zwolennikiem zdrowego stylu życia i wierzył, że dieta powinna być wolna od mięsa, alkoholu i przypraw. Jego krakersy były wypiekane z pełnoziarnistej mąki i miały prosty skład, bez dodatku cukru czy tłuszczu. Były one popularne wśród zwolenników ruchu reformy żywieniowej i szybko zdobyły popularność w Stanach Zjednoczonych. Dziś w sklepach spotkamy krakersy o smaku od klasycznych, słonych i delikatnych, po pikantne, a także z dodatkami, takimi jak ser, cebula, zioła, sezam czy suszone pomidory. Można je jeść same lub dodatkami: serami, wędlinami lub jako składnik innych potraw, zup kremów lub dipów. Nasza propozycja: ziołowe krakersy na Halloween lub każdy inny dzień tygodnia.

Warzywa z fetą

Kuchnia grecka charakteryzuje się oliwą z oliwek, obfitością sałatek, grillowanych mięs (baraniny, jagnięciny), ryb, aromatycznych ziół, różnego rodzaju warzywami, przesłodką baklavą oraz anyżową wódką ouzo. Kuchnia grecka to regionalne specjały z wpływami kultury śródziemnomorskiej, gdzie mieszają się tradycję kulinarne: arabskie przyprawy, włoskie makarony, bałkańskie sery i charakterystyczne lokalne wina. Uznawana za jedną z najsmaczniejszych kuchni świata. Dominują w niej zdrowe produkty, proste przepisy oraz nietypowe przyprawy. Klasyczne greckie dania główne to kotlety jagnięce, moussaka z mielonym mięsem i bakłażanami, souvlaki (co po grecku oznacza „mały szpikulec”) z kurczaka z tzatzikami, sałatka z grillowanych kalmarów i faszerowany bakłażan. Wśród typowych greckich ziół i przypraw znajdziemy: oregano, tymianek, rozmaryn, cynamon, gałkę muszkatołową, koperek, pietruszkę, miętę, czosnek i liść laurowy. Jeśli chodzi o lokalne alkohole to w Grecji króluje wino, ouzo, raki oraz lekkie piwo. Ouzo jest jednym z najpopularniejszych greckich trunków. Alkohol został stworzony w XIX wieku i może być produkowany tylko w Grecji i na Cyprze. Ouzo jest wytwarzane z winogron lub zboża, a następnie destylowane z anyżem, koprem włoskim i innymi ziołami. Na deser polecamy baklawę, pełną orzeszków i miodu. Nasz pomysł na greckie danie to kolorowa zapiekanka z warzyw i sera typu feta.

Sezam biały czy czarny?

Sezam jest jednym z najstarszych znanych uprawnych ziaren, które były używane już w starożytnym Egipcie i Mezopotamii. Wierzenia starożytnych ludów mówiły, że sezam ma właściwości magiczne i przynosi bogactwo. Sezam to małe nasiona rośliny sezamowej, które mają wyjątkowe właściwości odżywcze i smakowe. Występuje w dwóch głównych odmianach: białym i czarnym, a każdy z nich ma swoje unikalne cechy i zastosowanie. Biały sezam jest najczęściej spotykany i szeroko używany w kuchni, zarówno w potrawach słodkich, jak i słonych. Sezam biały ma delikatniejszy, bardziej neutralny smak. Świetnie nadaje się do pieczenia, szczególnie jako posypka na chlebie, bułkach czy rogalikach. Jest także składnikiem tahini, które jest podstawą hummusu. Używany jest także w sałatkach, deserach (np. chałwa sezamowa) oraz w kuchni indyjskiej do przygotowywania tradycyjnych dań. Czarny sezam ma intensywniejszy smak i zapach niż biały, z nutą orzechową, dzięki czemu doskonale komponuje się z azjatyckimi potrawami, takimi jak sushi, maki, czy sałatki. Często wykorzystywany w kuchniach Azji, szczególnie w Chinach, Japonii i Korei, w którym to kontekście często spotyka się go w postaci pasty sezamowej tzw. "tahini" w wersji czarnej. W Azji czarny sezam uważany jest za symbol długowieczności i zdrowia, a niektóre przepisy w tradycyjnej medycynie chińskiej wykorzystują go do poprawy kondycji skóry i włosów. My wykorzystaliśmy sezam do posypania rolady z ciasta drożdżowego. Rolada drożdżowa z nadzieniem z mięsa mielonego to pyszne danie, które łączy w sobie puszyste ciasto drożdżowe i aromatyczne, soczyste nadzienie mięsne. Jest to świetna propozycja na ciepły posiłek, zarówno na obiad, jak i na kolację. Ciasto drożdżowe jest lekkie i miękkie, a nadzienie z mięsa mielonego – pełne smaku i dobrze przyprawione. Roladę posypuje się sezamem, który dodaje jej nie tylko charakterystycznego smaku, ale także chrupkości.

Sos warzywny z cukinii

Trudno dokładnie określić, kiedy ketchup pojawił się w Polsce, ale prawdopodobnie stało się to po II wojnie światowej, kiedy produkty zachodnie stały się bardziej dostępne. Dziś propozycja sosu warzywnego zwanego również keczupem z cukinii. Chcąc wykorzystać jeszcze plony z ogródka, postanowiliśmy przygotować sos z cukinii, wzbogacony jabłkami i przecierem pomidorowym. Jest to sos do stosowania na zimno, do pieczonych mięs, deski serów, do  chipsów albo frytek. Cukinia jest warzywem niskokalorycznym, bogatym w błonnik i witaminy A, C i K oraz w minerały takie jak potas i magnez. Dzięki temu, ketchup z cukinii jest lekkostrawny i może być spożywany nawet przez osoby na diecie niskokalorycznej. Ma też mniej cukru i soli niż sklepowe ketchupy. Zachęcamy do wykorzystania tego co przechowujemy w piwnicach i spiżarkach aby w pełni wykorzystać dary natury.

Kurczak po toskańsku

Piękne widoki toskańskie, to faliste wzgórza pokryte winnicami, gajami oliwnymi i alejami cyprysowymi. Obraz sielanki dopełniają toskańskie smaki, którymi można się delektować na miejscu. To chleb z lokalną, świeżą oliwą, ciasteczka ricciarelli na bazie migdałów i miodu lub cavallucci, kanapka z serem pecorino lub caciotta i lokalnymi salumi, czyli wędlinami np. finocchiona – salami z koprem włoskim. Pecorino to słony twardy ser z mleka owczego, używa się go do ścierania do makaronów. Caciotta z kolei to rodzaj sera produkowanego z mleka krów, owiec, kóz lub bawołów wodnych. Natomiast składniki salami finocchiona to siekane mięso wieprzowe (zwykle policzek, łopatka lub brzuch), nasiona kopru włoskiego, czerwone wino, sól i pieprz. Salami jest najpierw fermentowane, a następnie suszone przez nie mniej niż pięć miesięcy. W kuchni toskańskiej znajdziemy wiele pieczonych mięs, szczególnie dziczyznę, pieczone, duszone w winie króliki lub kaczki, kurczaki. Wśród przypraw toskańskich znajdziemy: bazylię, oregano, tymianek, szałwia, czosnek, cebula, pieprz czarny oraz pietruszkę. Poniższa propozycja to danie na ciepło, wyjątkowo smaczne, pachnące włoskim latem.

Pieczarki faszerowane mięsem

Pieczarki są jednym z najpopularniejszych grzybów konsumowanych na całym świecie. Obecnie są bardzo popularne i łatwo dostępne, jeszcze w XVI wieku biała odmiana uchodziła za rarytas i trafiała tylko na stoły najzamożniejszych. Najbardziej znane są: pieczarka biała o niewielkich rozmiarach i bardzo jasnych kapeluszach oraz brązowa pieczarka portobello, która osiąga większe rozmiary, ma dużo ciemniejszy kolor, intensywny smak i jest bardziej mięsista od tradycyjnej odmiany. Pieczarki są niskokaloryczne, a jednocześnie bogate w białko i błonnik. Są dobrym źródłem wielu witamin i minerałów, takich jak witaminy z grupy B, witamina D, selen, miedź i potas. Pieczarki można spożywać na wiele sposobów - surowe, smażone, duszone, marynowane, solone,  grillowane lub pieczone. Są one popularnym dodatkiem do sałatek, zup, sosów, potraw mięsnych, a także pizzy. A co nam podkreśli smak pieczarek? Do pieczarek doskonale pasują podstawowe dodatki takie jak: sól, pieprz, czosnek i cebula. Smak pieczarek świetnie uwydatnią także: rozmaryn, majeranek, jałowiec, curry, cynamon, gałka muszkatołowa, lubczyk, papryka, pieprz, natka pietruszki, tymianek, koper, anyż i zioła prowansalskie.

Pomidory w oliwie

W szybkim tempie wkraczają do domowych kuchni pomidory. Można je przerobić je na przecier, koncentraty lub soki, zrobić sos lub aromatyczny chutney i zapasteryzować. Dla amatorów łączenia smaków polecamy pomidory połączyć w sosy ze śliwkami, morelami lub papryką. Coraz częstszą popularnością cieszą się również tak nieoczywiste przetwory jak dżemy lub konfitury z pomidorów. Oprócz przetworów gotowanych możemy z pomidorów przygotować marynaty, np. sałatki z cebulą  oraz pomidory kiszone. Kiszone pomidory są niezwykle popularne na Białorusi czy Ukrainie. Kiszenie warzyw to wschodni zwyczaj, u nas nieco zapomniany. To sposób na zachowanie składników odżywczych w warzywach. Dodatkowym sposobem jest upieczenie pomidorów i zamknięcie ich w słoikach. Są one alternatywą dla suszonych pomidorów w oliwie lub oleju. W ubiegłym roku proponowaliśmy Wam przepis na pomidory pieczone, dziś chcemy przedstawić pomidory pieczone z oliwą, pełne aromatów ziół: bazylii i oregano. Pieczone pomidory mogą być dodatkiem do letnich sałatek, świetnie pasują do serów. Idealne są również pełnych zapachów sos albo zupę. Wystarczy zmiksować je z dodatkiem bulionu i innych ulubionych składników np. czosnku, papryczki chili, świeżych listków bazylii czy tymianku.

Słona przekąska

W sezonie wakacyjnym, polecamy fajny pomysł na przekąskę na podróż, do pracy lub spotkanie towarzyskie przy piwie. To prosta, ale zdrową i pożywną  przekąska, takie bardzo chrupiące krakersy. Jednym ze składników jest chia. Chia to nasiona szałwii hiszpańskiej, jednej z najstarszych roślin uprawnych. Cenili ją Inkowie i Aztekowie, Indianie nazywali „pokarmem biegaczy” lub „cudownym ziarnem”. Nasiona odznaczają się wysoką zawartością błonnika oraz wysoką zawartością kwasów tłuszczowych omega‑3, tłuszczów wielonienasyconych i tłuszczów nienasyconych. Tłuszcze nienasycone pomaga w utrzymaniu prawidłowego poziomu cholesterolu we krwi. Dodatkowo chia jest  naturalnym źródłem wartościowego białka, polecana jest wegetarianom, osobom aktywnym fizycznie, kulturystom. Mają naturalnie niską zawartość cukru i naturalnie nie zawierają soli, ale odznaczają się wysoką zawartością składników mineralnych: wapnia, potasu, magnezu, żelaza i fosforu.

Cajun przyprawa amerykańska

Cajun zwana przyprawą kajeńską jest jedną z najczęściej i najchętniej używanych przyprawa świata. Cajun to charakterystyczna przyprawa kuchni Luizjany w USA. Podstawą smaku jest pieprz cayenne oraz słodka papryka. Nie mniej ważne są też pozostałe przyprawy takie jak sól, pieprz czarny, czosnek, cebula, oregano, tymianek, tworzące wyjątkową kompozycję niebanalnego smaku oraz aromatu. Przyprawa Cajun jest wszechstronna i może być wykorzystywana do wielu rodzajów potraw. Od klasycznych dań, takich jak krewetki, kurczak czy kiełbasa, po ziemniaki, ryż i warzywa. Wszystkie potrawy nabierają wyrazistego charakteru po dodaniu tej mieszanki przypraw. Przyprawę Cajun stosuje się bezpośrednio na mięso, rybę lub kurczaka przed smażeniem lub pieczeniem. Można obsypać tą przyprawą krojone pomidory i włożyć do piekarnika. Dobrym pomysłem jest prażenie obtoczonych lub posypanych przyprawą Cajun orzechów i nasion; uzyskamy w ten sposób pikantną przekąskę. Połączenie przyprawy Cajun z pomidorem cebulą i oliwą daje nam pikantną salsę. A samo połączenie przyprawy z oliwą  będzie idealną pikantną marynatą. Warto wspomnieć, że cajun, to nie tylko styl gotowania, to prawdziwa filozofia kulinarna, która wywodzi się z Luizjany. Krainy gdzie mieszają się wpływy kultury francuskiej, afrykańskiej i hiszpańskiej, tworząc niepowtarzalną mozaikę smaków. Charakterystyczne dla kuchni cajun są intensywne przyprawy, bogactwo aromatów i połączenie różnorodnych składników, tworzące wyborne potrawy, które kuszą podniebienia każdego smakosza. Nieraz nie potrzeba wiele aby za pomocą podstawowych przypraw przyrządzić pyszne danie czy przekąskę.

Schab peklowany

Kolejna odsłona wędliny do kanapek z szynkowaru. Schab peklowany w marynacie ziołowej. Szynkowar to urządzenie dla miłośników wędlin, którzy chcą być pewni tego, co jedzą, ale nie gustują w sklepowych wyrobach. Można w nim przygotować wszystkie produkty mięsne: szynki, bloki mięsne, mielonki, pasztety, mortadele, golonki, boczki i salcesony. W odróżnieniu od mięs pieczonych w rękawie wyroby z szynkowaru są bardziej zbite, a dzięki temu łatwiejsze do krojenia. Dla produktów, które składają się z dużych kawałków mięsa, pierwszym krokiem jest zamarynowanie mięsa. Przepisy na marynaty mogą być bardzo różne, najczęściej wykorzystujemy sól peklującą i odpowiednie do wyrobu przyprawy i zioła. Czas jaki potrzebujemy do peklowania w marynacie jest różny dla różnych gatunków mięsa i przyjętego sposobu peklowania. Szynkowar składa się z walcowatego korpusu wraz ze spiralną nakładką. W zależności od wielkości ma pojemność ok. 1-3 kg. Pozwala na jednorazowe przygotowanie wyrobu mięsnego o tej wadze. Po ułożeniu mięsa w szynkowarze, najlepiej w woreczku do tego przystosowanym, używamy spiralnej nakładki, która skompresuje mięso. Tak przygotowany wkład mięsny przechowuje się w lodówce ok. 24 godz., aby miał zbitą strukturę, a ostatecznie formę mięsnego bloku. Należy również wspomnieć o możliwości użycia termometru (na środku wieczka od nakładki znajduje się otwór na termometr), który należy wbić bezpośrednio w mięs i dzięki temu możemy kontrolować temperaturę przygotowywania wędliny, co jest bardzo ważne przy produkcji domowych przetworów. Szynkowar należy włożyć do garnka z gorącą wodą i zgodnie z przepisem parzyć we właściwej temperaturze (ok. 70-90°C) przez określony czas, przeważnie ok. 2-3 godz. Gdy skończy się parzenie, należy pozostawić szynkę do ostudzenia, a następnie leżakowania w lodówce (najczęściej ok. 24 godz.).

Krem cukiniowo-brokułowy

Delikatny w smaku, uroczo zielony, lekkostrawny, krem z zielonych warzyw na bazie cukinii. Cukinia to warzywo, które możemy wykorzystać przez cały sezon. Obecnie nie ma problemu z jej zakupem przez okrągły rok. Świetnie nadaje się do wypieku ciast, warzywnych kotlecików, zrobienia makaronu warzywnego, roladek grillowanych, pasztetu czy gulaszu. Dobrym pomysłem jest również podsmażenie wydrążonych krążków cukinii, wbicie w środek jajek, położeniu na nich plasterka wędzonego boczku i sera. Tak przygotowane danie smażymy na wolnym ogniu aż do ścięcia się jajek. Tak przygotowana cukinia to idealna propozycja na jesienne lub zimowe śniadanie. Do przyprawienia cukinii najlepiej sprawdzi się: majeranek, estragon, papryka ostra (jeśli mamy paprykę słodką, także możemy jej dodać), pieprz ziołowy, pieprz, sól. Możemy także przyprawić naszą cukinię oregano lub bazylią, jak to zrobiliśmy przyrządzając tę zupę.

Lumaconi włoski smak na obiad

Każdy z nas zna charakterystyczne potrawy kuchni włoskiej. Tradycyjne potrawy przygotowywane są z dużej ilości warzyw, parmezanu wonnych ziół (oregano, bazylia, tymianek, kolendra i rozmaryn). Kuchnia włoska słynie z oliwy z oliwek, pomidorów, gnocchi, pizzy, makaronu, ryb i owoców morza. Przyjrzyjmy się zatem makaronom. Różne źródła podają, że Włosi mają od 70 do 300 odmian makaronów, ale tak naprawdę ich ilość zależy od inwencji twórczych włoskich gospodyń. Przybierają najrozmaitsze formy i kształty, kolory oraz smaki ze względu na użyte zioła i przyprawy. Makarony, które są popularne również u nas to z pewnością: spaghetti (nitki), cannelloni (duże grube rurki), fusilli (świderki), lasagne (płaskie prostokątne płaty), conchiglioni (makaron muszle), tortelini (małe krążki nadziewane mięsem), penne (grube rurki ze skośnymi końcami), tagliatelle (długie wstążki), ravioli (małe kwadratowe kluseczki nadziewane) oraz proponowane przez nas lumaconi czyli duże kolanka. Istotne jest również zastosowanie odpowiednich sosów do makaronów, ogólnie przyjętą zasadą jest stosowanie bardziej płynnych sosów do makaronów o porowatej lub prążkowanej powierzchni np. podczas gdy makarony o gładkiej strukturze są idealne do sosów, które bez trudu kleją się do makaronu, np. spaghetti carbonara.

Kurczak Kentucky

Obiad w typie american fast food. Zdania są podzielone jeśli chodzi o wpływ fast foodów na nasze zdrowie, z pewnością trudno je nazwać fit, ale każdy z nas ma od czasu do czasu na potrawę wyrazistą w smaku, niekoniecznie z kategorii „samo zdrowie”. Dodatkowo nie da się ukryć, że restauracje serwujące fast foody są wszędzie. Wszechobecne hot dogi, hamburgery, kebaby czy bary z kurczakiem wpisane są w naszą teraźniejszość jak kiedyś bary mleczne. Poniższa propozycja łączy w sobie aromat wielu ziół i aby odciążyć nasze organizmy od tłuszczu przygotowana jest w piekarniku a nie w głębokim oleju. Przez to może nie wpisuje się w kanon szybkiego jedzenia, a przygotowanie, wraz z czasem oczekiwania wyniesie ok. 1,5 godz. Jak sami się jednak przekonacie, nasz kurczak Kentucky nic przez to nie traci na swoich walorach aromatycznego fast foodu. Plusem jest również możliwość przechowywania niewykorzystanej panierki w szczelnym opakowaniu w lodówce. 

Pizza na drożdżach piwnych

Dziś tak naprawdę, pomimo świątecznego przejedzenia, nikt chyba nie odmówiłby kawałka pizzy. Istnieje wiele odmian pizzy z licznymi dodatkami: pieczarkami, cebulą, pomidorami, oliwkami, ananasem, wędliną, owocami morza, owocami i sosami. W necie możemy znaleźć takie jak pizzy jak: pizza neapolitana – z pomidorów San Marzano rosnących na polach wulkanicznych, oraz mozzarelli di bufala sampana z mleka bawolic wypasanych na bagnach Campanii i Lazio, z bazylią i oliwą; pizza sycylijska – kwadratowa, na grubym cieście, z czarnymi oliwkami; pizza bianca – z białym sosem na bazie mleka; pizza nowojorska – z chrupiącymi brzegami i miękkim ciastem w środku; pizza french bread – robiona na chlebie zamiast na cieście, najczęściej z sosem pomidorowym, serem i szynką; ziti pizza – z makaronem i serami (ricottą, mozzarellą, parmezanem); bagel pizza – przygotowywana na bajglu przekrojonym wzdłuż; pizza calzone – w kształcie dużego pieroga z nadzieniem z typowych dodatków do pizzy. Nasza chyba najbardziej przypomina neapolitańską, taką o cienkim cieście. Do przygotowania przyda się nam trochę akcesoriów do profesjonalnego wykonania naszej pizzy: łopatka do pizzy, kamień do pieczenia, praska do czosnku.

Kiełbasa w słoiku

W okresie wakacyjnym, my mięsożercy, stajemy przed dylematem,  w jaki sposób uchronić mięso przed temperaturami. Chcąc zabrać je na wakacje próbujemy poddawać je różnym obróbkom  pieczeniu, gotowaniu czy zamarynowaniu i pakowaniu w worki moletowane. Mamy przepis na kiełbasę w słoikach. Słoiki poddane tyndalizacji pozwolą zachować świeżość produktu, bez obawy o zepsucie się mięsa. Nadadzą się w podróż, na camping czy po prostu jako prezent. Ze względu na łatwe przygotowanie i smaczną zawartość słoików jesteśmy pewni, że nie jednokrotnie wrócicie do tego przepisu. Polecamy również przepis na słoikówkę, który znajdziecie na opakowaniu przypraw.

Cukinia to wdzięczne do przygotowywania potraw, warzywo z rodziny dyniowatych. O dość neutralnym smaku sprawdzi się jako dodatek do mięs, sałatek, marynat oraz w przy przygotowywani ciast. Zaletą jest niska kaloryczność ok. 15 kcal w 100 g produktu, co niewątpliwe zadowala osoby na różnego rodzajach dietach. Pasztet z cukinii to ciekawe rozwiązanie na przystawkę w czasie lata, lekkostrawny i aromatyczny z pewnością wpisze się w jadłospis niejednego menu.