Żywiecka z piekarnika

Kiełbasa żywiecka pochodzi z Beskidu Żywieckiego w południowej Polsce. Nazwa nie jest przypadkowa, w polskiej tradycji wiele kiełbas nazywano od miejscowości lub regionów, gdzie powstawały lokalne receptury. Powstała jako trwała wędlina górska, dobrze znosiła transport, długo zachowywała świeżość oraz była sycąca dla pasterzy i robotników. Charakterystyczne dla tej kiełbasy są grubo rozdrobnione kawałki mięsa widoczne na przekroju, lekko podsuszona struktura i intensywny aromat. Podstawą do produkcji kiełbasy żywieckiej jest oczywiście wieprzowina. Wśród podstawowych przypraw nie może zabraknąć soli, pieprzu, czosnku, gałki muszkatołowej, kminku, kolendry i ewentualnie papryki. Proces produkcji żywieckiej składa się z kilku etapów: wyrób farszu, nadziewanie osłonek naturalnych lub kolagenowych, peklowanie, wieloetapowe wędzenie przy stosunkowo niskiej temperaturze, a następnie suszenie w odpowiednich warunkach wilgotności i temperatury. To właśnie długość i intensywność suszenia różni kiełbasę żywiecką od innych typów kiełbas. W praktyce oznacza to, że kiełbasa żywiecka w porównaniu do wędlin o wyższej zawartości wody cechuje się intensywniejszym smakiem, zwartą konsystencją oraz ograniczoną podatnością na rozwój drobnoustrojów.

Na Święto Trzech Króli - szczodraki

Jeszcze na początku XX wieku obchodzenie świąt Bożego Narodzenia, nie tylko w kościele ale również w życiu domowym, trwało do Trzech Króli. Ten czas spędzano na śpiewaniu kolęd, opowiadaniu starych baśni, wzajemnych odwiedzinach oraz na obserwowaniu przyrody, wszak te 12 dni było odzwierciedleniem nadchodzących miesięcy nowego roku. Od 6 stycznia rozpoczynał się karnawał. Polskie tradycje związane z dniem Trzech Króli są nieco zapomniane, ale jednym ze zwyczajów było częstowanie kolędników, gości, dzieci szczodrakami. Szczodraki, nazywane też szczodrokami, to tradycyjne wypieki obrzędowe rozdawane w okresie Szczodrych Godów, czyli dawnego słowiańskiego święta przesilenia zimowego, które miały zapewnić dostatek, urodzaj, zdrowie i pomyślność w nadchodzącym roku. Szczodraki to wypiekami z ciasta drożdżowego lub kruchego, uformowane w kształt bułeczek, trójkątów, rogalików bądź pierożków z farszem z kapusty, jabłek i jajek, z grzybami i kapustą, z mięsem i ze słodkim serem, z suszonymi grzybami i orzechami laskowymi a nawet z nadzieniem z mielonej cielęciny i solonych filetów śledziowych. Składniki użyte do nadzienia miały swoją symbolikę: jabłka oznaczały zdrowie i ciągłość życia, miód szczęście i zgodę a suszone owoce dostatek mimo zimy. Zwyczajem francuskim do jednego szczodraka zawsze wkładany był migdał, komu się trafi taki szczodrak zostawał królową lub królem dnia. Pieczywo symboliczne na Trzech Króli to nie tylko polska tradycja, Francuzi pieką na ten dzień migdałowe ciasto galette des rois z ciasta francuskiego przełożonego migdałowym kremem, Hiszpanie drożdżowe ciasto w kształcie pierścienia roscón de reyes z kandyzowanymi owocami i płatkami migdałowymi. My postanowiliśmy wypróbować klasykę, szczodraki z nadzieniem z kapusty słodkiej, kwaśnych jabłek i majeranku.

Barszcz czerwony na żurku

Tradycyjne potrawy polskie to przede wszystkim pierogi, bigos, żurek, barszcz czerwony i schabowy, często podawane z dodatkiem ziemniaków, kaszy lub kiszonych warzyw, które podkreślają bogactwo smaków i regionalność kuchni. Inne popularne dania to gołąbki, placki ziemniaczane, śledzie w różnych postaciach, zupy np. pomidorowa, ogórkowa, krupnik oraz ciasta: sernik, makowiec, piernik, pączki. Kuchnia polska charakteryzuje się obfitością potraw mięsnych i mącznych, a także wykorzystaniem sezonowych produktów, jak grzyby leśne, kapusta i buraki. Dodatkowo każdy region ma swoje mniej lub bardziej znane potrawy. Jednym z takich dań jest barszcz czerwony na żurku. Barszcz czerwony zabielany żurkiem to wariacja na temat tradycyjnego barszczu, który zamienia się w kremową zupę o głębszym, lekko kwaśnym smaku. Podawany z ziemniakami, z dodatkiem koperku lub majeranku, dla zagęszczenia używa się śmietany. Na tę treściwą zupę traficie między innymi w powiecie piotrkowskim i w województwie świętokrzyskim, chociaż obecnie jest najczęściej wspomnieniem dzieciństwa.

Flaczki

Można je kochać lub nienawidzić, tak w skrócie można podsumować to danie. Flaczki to tradycyjne polskie danie, w Polsce są niemal potrawą narodową, wywodzą się z Wielkopolski. W naszym kraju ta potrawa znana była już w XIV wieku, kiedy to raczył się nią sam król Władysław Jagiełło. Przywędrowały do nas z Węgier. Polsce nie ma jednej, ogólnie przyjętej receptury na wytwarzanie flaków wołowych lub wieprzowych. Flaki wołowe, są przygotowywane z oczyszczonych i pokrojonych w paski lub w harmonijkowe zawijasy fragmentów żołądka wołowego. Tradycyjnie przygotowuje się z nich flaczki po polsku, gęstą, esencjonalną zupę z dodatkiem wołowiny, warzyw, majeranku, ostrej papryki i gałki muszkatołowej. Aby nadać nowoczesnego smaku flaczkom, możemy gotować je w wersji z pomidorami, białym winem lub w stylu francuskim z dużą ilością czosnku i tymianku. Flaki zazwyczaj serwuje się gorące, z pieczywem. Można je również podawać z posiekaną natką pietruszki. Niektórzy lubią dodatkowo doprawić je majerankiem i papryką. 

Fasolowy pasztet

Pasztet z białej fasoli to jedno z tych dań, które zdobyły popularność w ostatnich latach, zwłaszcza wśród osób szukających roślinnych alternatyw dla tradycyjnych pasztetów mięsnych. Jest to danie łatwe do przygotowania, zdrowe i pełne smaku, dla osób, które po prostu chcą wprowadzić więcej roślinnych składników do swojej diety. Pasztet z białej fasoli nie ma jasno określonego „wynalazcy”, ale jest częścią trendu na roślinne alternatywy dla tradycyjnych mięsnych potraw. Pasztet w różnych formach znany jest od wieków w wielu kuchniach świata. W Polsce pasztet był często przygotowywany z mięsa, ale z biegiem czasu, w miarę wzrostu popularności diet roślinnych, fasola stała się doskonałym składnikiem do tworzenia wersji roślinnych. Biała fasola, szczególnie popularna w kuchni polskiej, jest źródłem białka roślinnego i ma delikatny, lekko słodkawy smak, który idealnie nadaje się do stworzenia kremowej, ale jednocześnie pożywnej masy. Pasztet z białej fasoli jest bardzo uniwersalny, jeśli chodzi o przyprawy, więc możesz go dostosować do swoich upodobań smakowych. Wśród przypraw znajdziemy: czosnek, świeży czosnek lub czosnek granulowany nadaje pasztetowi głębszy, wyrazisty smak. Cebula, wprowadza słodycz i aromat. Zioła: tymianek, rozmaryn, oregano i bazylia to świetne opcje, które nadają pasztetowi bardziej wytrawny charakter. Papryka: słodka lub ostra papryka w proszku nada pasztetowi nieco pikanterii, a także głębi smaku. Możemy również eksperymentować z dodatkiem orzechów (np. włoskich), suszonych pomidorów, a nawet wędzonej papryki, jeśli chcesz nadać pasztetowi bardziej intensywny smak. Pasztet z białej fasoli to wszechstronny dodatek do wielu dań, zarówno na ciepło, jak i na zimno. Serwowany z najczęściej chlebem i bułkami, będący dodatkiem do sałatek sezonowych warzyw, np. z rukolą, pomidorami i ogórkiem. Pasztet dobrze smakuje w połączeniu z pieczonymi warzywami, takimi jak bataty, marchewki czy buraki. Można podać go z porcją warzyw na parze. Kiszone ogórki, kapusta lub kiszone buraki to świetne dopełnienie, które nadają pasztetowi wyrazistości i kwaskowatości. Pasztet może być również serwowany w formie przystawki na imprezach lub spotkaniach, podany z różnymi dipami, oliwkami czy świeżymi ziołami. Pasztet z białej fasoli to smaczna, zdrowa alternatywa dla mięsnych pasztetów, pełna białka i błonnika. Można go doprawiać na wiele sposobów, dostosowując smak do swoich preferencji. Doskonale komponuje się z różnorodnymi dodatkami, zarówno na ciepło, jak i na zimno. Bez względu na to, czy szukasz pomysłu na wegetariańską przekąskę, czy po prostu chcesz wzbogacić swoją dietę o więcej roślinnych produktów, pasztet z białej fasoli to doskonały wybór.

Fasolka po bretońsku

Fasolka po bretońsku to typowo polskie danie, a nazwa pochodzi od określenia a la bretonne czyli "po bretońsku'", które w kuchni francuskiej oznacza danie z użyciem fasoli coco de Paimpol, która wyglądem łudząco przypomina naszego polskiego Jasia. Fasolka po bretońsku to połączenie fasoli z mięsem, najczęściej kiełbasą, oraz aromatycznymi przyprawami, które tworzą smaczną, sycącą potrawę. W tradycyjnej wersji do fasolki dodaje się także pomidory, cebulę, czosnek, a także zioła, takie jak majeranek, które nadają jej wyjątkowego charakteru. Potrawa jest zazwyczaj gotowana długo, co sprawia, że składniki się doskonale przegryzają, a smak staje się głęboki i intensywny. Fasolka po bretońsku może być podawana na różne sposoby: z chlebem, ziemniakami lub po prostu jako danie główne, często w towarzystwie kiszonego ogórka lub surówki. Z uwagi na swoją treściwość, jest to danie idealne na zimowe dni. Warto też dodać, że w zależności od regionu, przepis może się nieco różnić, a dodatek wędzonki, np. boczku lub kiełbasy, dodaje charakterystycznego smaku wędzonki. Mimo że fasolka po bretońsku jest potrawą kaloryczną, dostarcza również wielu wartościowych składników odżywczych. Białko z fasoli i mięsa, błonnik, witaminy i minerały z warzyw sprawiają, że może być wartościowym elementem zbilansowanej diety, oczywiście pod warunkiem umiarkowanego spożycia. Ciekawą potrawą, podobną do naszej fasolki po bretońsku jest serwowana w Wielkiej Brytanii i Irlandii potrawa: pieczona fasola w sosie pomidorowym, je się ją na śniadanie, lunch lub kolację. Rocznie w tych krajach na osobę przypada odpowiednio 4,8 kg i 5,6 kg fasoli pieczonej.

Kiełbasa dojrzewająca, niewędzona

Kiełbasy według archeologów i historyków powstały najprawdopodobniej w Mezopotamii ponad 5000 lat temu, co najmniej 3100 p.n.e., a najwcześniejsze dowody odkryto w Sumerze. Od tego czasu wynaleziono wiele różnych rodzajów kiełbas jako sposób konserwowania mięsa poprzez mieszanie go z solą i różnymi ziołami i przyprawami. Jak podają źródła internetowe „W latach 1000–700 p.n.e. istnieją dowody na wytwarzanie kiełbas na Bliskim Wschodzie. Dalsze pisemne dowody z tego okresu znaleziono w starożytnym greckim tekście Odyseja Homera, odnoszącym się do kiełbas kozich. W kolejnych stuleciach kiełbasy zaczęły stawać się powszechną praktyką w krajach od Chin już w 580 r. p.n.e. do całego Imperium Rzymskiego do 400 r. n.e. W VII wieku wytwarzanie kiełbas dotarło aż do Brytanii, a Tudorowie, stara brytyjsko-walijska rodzina królewska, opracowali kiełbasę Cumberland.” W wieku XIV i XV kiełbasy znano już w Afryce a w Niemczech stworzono pierwowzór kiełbaski do hot doga czyli frankfurterkę. Po niej w wieku XVI Hiszpanie mieli już swoje chorizo. W XIX wieku w Polsce nastąpił rozkwit produkcji kiełbas, a we Francji początek XX wieku to wprowadzenie do jadłospisu kiełbasy zwanej chipolata. Nasz przepis to pomysł na kiełbasę dojrzewającą, która ma swoją genezę na kresach. Surowcem do jej przygotowania jest głównie łopatka, szynka, boczek oraz podgardle. Dodatkowo dodawane są przyprawy takie jak: pieprz czarny, pieprz zielony w ziarnach, wcześniej namoczony w alkoholu, papryka słodka i ostra, czosnek oraz cukier. Kiełbasa wyrabiana jest ręcznie, a okres jej dojrzewania to około jednego miesiąca. Dawniej kiełbasa kresowa dojrzewająca wyrabiana była tylko na specjalne okazje ze względu na kosztowne surowce i przyprawy. Przypominamy również, że w naszym sklepie internetowym Deptana.pl i w sklepie stacjonarnym, nabędziecie wszystko co jest potrzebne do wyrobu kiełbas: maszynki do mięs z wyposażeniem w różne ostrza i sitka, lejki do nadziewania kiełbas, tasaki, peklosole, przyprawy i mieszanki przypraw do kiełbas, jelita, nadziewarki, wióry do wędzenia, haki wędzarnicze.

Żurek

Według Taste Atlas, będącego przewodnikiem turystycznym online po tradycyjnej żywności, na który nie raz już zaglądaliśmy, żurek został doceniony na świecie – polska zupa zajęła drugie miejsce w plebiscycie. Żur przegrał jedynie z tonkotsu ramen z Japonii. W pierwszej setce rankingu znalazły się również: rosół, zupa borowikowa oraz barszcz czerwony czysty. Jeśli chodzi o ranking polskich zup, żurek jest tam na pierwszym miejscu. Taste Atlas pisze, że "Żurek to tradycyjna polska zupa charakteryzująca się wyrazistym kwaśnym smakiem, który pochodzi z kwaśnego zakwasu, czyli fermentacji chleba i mąki żytniej. Zupa zawiera również mięsa, takie jak kiełbasy, bekon lub szynkę, oraz warzywa, takie jak ziemniaki i grzyby". Żur należy do najstarszych potraw przygotowywanych na Śląsku. Jego nazwa wywodzi się od niemieckiego słowa „sauer” oznaczającego kwaśny, ukiszony, zakwaszony. Słowem żur określano wtedy potrawy z zakwaszonej mąki. Żurek znany jest również w kuchni białoruskiej, czeskiej oraz słowackiej. Aby przygotować żurek, możemy wykorzystać ukisić sami żur, mieszając 100 g mąki żytniej razowej lub owsianej w 500 ml ciepłej wody i odstawiając zaczyn w szklanym słoiku lub glinianym dzbanku w ciepłe miejsce. Cały proces kiszenia trwa ok. 4 do 6 dni. Polecam przygotowanie zakwasu samemu.

Tyrolska w słoiku

Pogoda sprzyja wycieczkom i sezonowi na działce. Wiosna to wzmożony okres pracy w ogródkach przy wysiewie nasion, warzyw, ziół i kwiatów. To również prace porządkowe, usuwanie uschniętych gałęzi i sadzenie drzewek oraz krzewów owocowych. Tak więc aby całkowicie zaangażować się w porządki warto zabrać ze sobą na działkę gotowe jedzenie w słoikach, aby nie tracić czasu na zakupy ani dodatkowe czynności kuchenne. Klasyczna mielonka tyrolska, którą proponujemy jest dla wielu wspomnieniem dzieciństwa. Zabierana na pikniki, jako wkład do kanapek na wycieczki szkolne, obozy czy jako prowiant na dłuższe podróże. Rewelacyjnie smakuje ze świeżym pieczywem i ogórkiem kiszonym.

Pieczona golonka peklowana

Golonka to regionalne danie polskie, zaczerpnięte z kuchni niemieckiej. Popularna jest również u naszych południowych sąsiadów w Czechach, gdzie golonkę podaje się z chlebem, chrzanem, musztardą, ogórkiem lub knedlami ziemniaczanym. U nas spotkamy amatorów golonki wieprzowej gotowanej, peklowanej, pieczonej czy grillowanej. Czy jednak golonka jest zdrowa? Dietetycy uważają ją za kontrowersyjny smakołyk, którego nie powinniśmy jeść częściej niż jeden, dwa razy w miesiącu. Jako najlepszy sposób „odchudzenia” produktu, proponują przygotowanie go na grillu elektrycznym, co pozwala na odcieknięcie części tłuszczu. Golonka duszona pod przykryciem wypuści część tłuszczu do sosu i będzie mniej kaloryczna pod warunkiem, że zjemy samo mięso bez sosu. Jednak prawdziwi koneserzy uważają, że najlepiej smakuje pieczona peklowana golonka w towarzystwie schłodzonego piwa. Golonka świetnie komponuje się z kapustą, buraczkami, papryką konserwową, chrzanem, musztardą, ćwikłą. Znaleźliśmy również przepis gdzie zaproponowano jako dodatek nasączone żubrówką owoce dzikiej róży, borówki, suszone śliwki czy kaparami. Do marynaty dobrze jest dodać czosnek granulowany, pieprz czarny, kmin rzymski, ziele angielskie, paprykę słodką wędzoną, paprykę ostrą chili, majeranek. Podczas przygotowania golonek skorzystaliśmy z worków foliowych do pakowania próżniowego, które po zgrzaniu stanowiły idealny pojemnik do marynowania.

Babka ziemniaczana

Pochodzi z Białorusi, w Polsce powszechna na Podlasiu i Suwalszczyźnie, Mazowszu oraz Śląsku. Babka ziemniaczana ma wiele imion: kartoflak, kartoflarz, tarciuch, blaszak, bugaj, pyrczok, rejbak, parepac, kajzer, kugiel, bulbynek. To jedno z najbardziej rozpoznawalnych dań kresowych, mające kilkadziesiąt wersji. Województwo łódzkie ma również swoją babkę ziemniaczaną występującą pod nazwą kugiel przedborski i znajduje się na Liście produktów tradycyjnych ewidencjonowanych przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Przedborski kugiel wywodzi się z kuchni żydowskiej. To właśnie w Przedborzu,  małym miasteczku w powiecie radomszczańskim, gdzie do II wojny światowej zdecydowaną większość mieszkańców stanowili Żydzi był bardzo popularną potrawą. Tradycyjnie robiło się go w sobotę z tartych kartofli, kawałków tłustego mięsa wieprzowego (Żydzi kładą kawałki gęsiny), jaj, utartej bułki, przypieczonej cebuli, pieprzu i soli. Wymieszaną masę wkładało się do garnka, nakrywało i umieszczało w piecu chlebowym lub piecyku kuchennym. W niedzielę rano lekko odgrzany był znakomity. Polacy zmodyfikowali potrawę zgodnie ze swoimi gustami. Bazą stały się ziemniaki oraz wieprzowina. Kugiel po polsku to zapiekanka przygotowywana w dużych garnkach typu gęsiarka lub kociołkach. Jego podstawowe składniki to żeberka i golonka w kawałkach, nieco większych jak na gulasz i ziemniaki. Babka ziemniaczana to bardzo syta potrawa, która idealnie nadaje się na zimowe dni. Dodatkowo jej smak podkręca sos czosnkowy i surówka z kiszonej kapusty.

Schab nadziewany

Klasyczną potrawą ze schabu są oczywiście kotlety schabowe w panierce z bułki tartej. To bezapelacyjny król obiadów. Ponadto kotlety można przygotować na wiele sposobów: saute, z kością lub bez kości, smażony lub pieczony, marynowany lub w sosie. Można jednak nieraz odejść od tradycji zwłaszcza, że przed nami okres świąteczny i zrobić schab z bakaliami. Ponieważ nie mogliśmy się zdecydować czy bardziej smakuje nam schab ze śliwkami czy schab z morelami, zrobiliśmy 2 w jednym. Morele pomogą nam przywrócić równowagę kwasowo-zasadową. Są źródłem energii, wspomagają koncentrację i zapobiegają rozwojowi anemii. Używamy je do owsianek, koktajli mlecznych, surówek, ciasteczek, keksów, batoników. U śliwek suszonych duża zawartość błonnika przeciwdziała gromadzeniu się cholesterolu i tłuszczu w komórkach. Dlatego zaleca się jedzenie kilku, kilkunastu suszonych śliwek dziennie, aby wyeliminować problemy z zaparcia. Śliwka suszona jest składnikiem  świątecznego kompotu czy dietetycznego dania (jogurtu), znajdziemy ją również w sosie do mięs, sałatce lub jako element farszu do pierogów.

Gulasz wieprzowy z grzybami

Mięso wieprzowe ze względu na duża zawartość tłuszczu posiada w sobie dużą ilość ciepła i dlatego nie należy go przechowywać go zbyt długo. Dlatego też najczęściej przerabiana jest na kiełbasy i wędzona. Z tuszki mięsa możemy pozyskać: schab, boczek, szynkę, karkówkę, żeberka, słoninę, golonkę, polędwiczkę, łopatkę czy mostek. Łopatka czy szynka będą idealne do zrobienia gulaszu. Żeberka i karczek możemy ugrillować lub dodać do bigosu. Natomiast boczek lub słoninę uwędzić i zjadać z chlebem. Co zaś się tyczy przyprawiania wieprzowiny najlepiej sprawdzą się: majeranek, cząber, mielona słodka lub ostra papryka, czosnek, liść laurowy, ziele angielskie, rozmaryn, tymianek i kminek. Do przygotowania gulaszu dobrze jest użyć szybkowaru, który przyśpieszy proces gotowania.

Szynka w migdałach

Szynka wieprzowa jest „wdzięcznym” mięsem do obróbki. Możemy ją uwędzić, przemielić na kotlety, zrobić na słodko na sposób chiński lub po węgiersku w kawałkach jako gulasz. Idealnie sprawdza się jako mięso do pieczenia z jabłkami, orzechami. Można doprawić ją tylko podstawowymi przyprawami jak sól i pieprz a następnie podkręcić jej smak sosami, np. chrzanowo-czosnkowym, śliwkowym czy jogurtowo ziołowym. Poniżej przepis ze skorupką migdałową, szynka nadaje się jako główne danie obiadowe lub jako wędlina na kanapki.

Boczniaki dla każdego

Kontynuujemy serię przepisów, które możemy wykorzystać będąc na diecie Dąbrowskiej lub wegańskiej. Przepis jest również fajną propozycją dla mięsożerców, którzy z pewnością pozytywnie zaskoczą się smakiem tej potrawy. Boczniak od stuleci uprawiany jest w Azji. Chińscy naukowcy odkryli, że boczniak wywodzi się z mroźnych himalajskich wyżyn i jako gatunek liczy sobie aż 39 milionów lat. Przez ten czas zyskał ogromną popularność w kuchni chińskiej, japońskiej i koreańskiej. Z kolei Europejczycy docenili te grzyby stosunkowo późno – ich istnienie zostało zauważone dopiero w wieku XVIII. W czasie I wojny światowej były uprawiane na szeroką skalę w Niemczech i traktowane jako ważne źródło pożywienia. Flaczki z boczniaków dla większości brzmią jak profanacja, zwłaszcza dla tradycjonalistów, którzy gotują i spożywają je z oczyszczonych i pokrojonych w cienkie poprzeczne paski fragmentów żołądka wołowego. Jednakże historia kulinariów zna podobne formy, np. smalec z fasoli, oliwki z niedojrzałych śliwek, czy kapary z owoców nasturcji. Podobnie jak w przypadku oliwek ze śliwek nie ma co się oburzać i z poważną miną porównywać do oryginału – warto po prostu ugotować i zjeść ze smakiem.

Pasty do kanapek

Kontynuujemy temat śniadaniowy. W związku z tym mamy do zaproponowania 2 pasty: czerwoną i zieloną. Obie stanowią doskonałą bazę do kanapek dla roślino- i mięsożerców. Skomponowane tak aby mogły „istnieć” bez dodatków, ale przeróżne dodatki dodadzą tylko głębi smakowej produktom i przyprawą użytym do ich stworzenia. Podstawą obu past są wysokobiałkowe rośliny strączkowe. Fasola czerwona pochodzi z Ameryki Południowej, polecana jest wegetarianom jako źródło białka, ma więcej białka niż mięso (choć jest to białko uboższe w aminokwasy od zwierzęcego). Poza tym fasola bogata jest w witaminy z grupy B, potas, wapń i fosfor. Zawiera żelazo, kwas foliowy, selen oraz cynk. Jest bogata w izoflawony, które mają pozytywny wpływ na zdrowie kobiet w okresie menopauzy a u mężczyzn zmniejszające ryzyko raka prostaty. Dodatkową zaletą fasoli jest niski indeks glikemiczny, tak ważny dla chorych na cukrzycę.  Natomiast cieciorka, ciecierzyca, zwana również groszkiem włoskim wywodzi się z terenów Bliskiego Wschodu a stamtąd dotarła do krajów basenu Morza Śródziemnego. Podobnie jak fasola ma niski indeks glikemiczny, równie bogata w witaminy z grupy B oraz związki mineralne. Składniki zawarte w cieciorce mają też korzystny wpływ na ciśnienie krwi. A poza tym od wieków używana jest w kuchniach jako pastę do dipów lub smarowania pieczywa jako hummus oraz falafel czyli kotleciki z ciecierzycy.

Kabanosy

Kabanosy najczęściej kojarzą nam się jako przystawka z zimnego bufetu na niezobowiązującym party lub jako smakowita, krucha, cienka dobrze uwędzona kiełbaska z wiejskiego stołu na weselach, festynach czy dożynkach. Obecnie na półkach sklepowych możemy spotkać rozmaite „kabanosy” z drobiu, wołowiny i uwaga wegańskie kabanosy. Jednak te prawdziwe są wyłącznie z wieprzowiny. Kabanosy przyrządza się z peklowanego mięsa wieprzowego, następnie starannie suszy i wędzi. Ma ona suchą i równomiernie pomarszczoną powierzchnię. Z wierzchu są ciemnoczerwone z odcieniem wiśniowym. Są suche, o charakterystycznym smaku pieczonego, peklowanego mięsa z wyczuwalnym posmakiem przypraw. Nazwa pochodzi od tureckiego słowa kaban, czyli wieprz. 20 października 2011 r. kabanosy zostały wpisane do unijnego rejestru, jako polska Gwarantowana Tradycyjna Specjalność, a od dnia 8 listopada 2017 r. noszą nazwę – kabanosy staropolskie.

Karkówka z szynkowaru

Działamy na rynku z miłości do jedzenia i picia. Ideą powstania Deptanej była chęć świadomego żywienia się. Przygotowywania posiłków z produktów smacznych, zdrowych, wiadomego pochodzenia i nie „naszpikowanych” ulepszaczami oraz konserwantami. Przetwórstwo spożywcze to nieskończona możliwość tworzenia, wydobywania smaków a przede wszystkim radość dzielenia się wiedzą z innymi. Dlatego przedstawiamy szynkowar. Jest to bowiem urządzenie umożliwiające przygotowywanie domowych wędlin pod kontrolą, z produktów podstawowych. Szynkowar jest urządzeniem, które powinni posiadać wszyscy miłośnicy domowych wędlin zaczynający długą i ciekawą podróż przetwórstwa mięsnego. Już tak sugestywna nazwa wskazuje, że szynkowar służy do przygotowywania szynek, mielonek i innych mięs. Zbudowany jest najczęściej ze stali szlachetnej, rzadziej z aluminium lub plastiku, najczęściej ma pokrój walca. Dodatkowo jeśli chcemy aby mięso nie miało kontaktu z metalem i gotowe łatwiej wyjmowało się z szynkowaru możemy użyć specjalnych woreczków. Aby sporządzić szynkę potrzebujemy trochę aby w końcu ją zjeść, wszystko zależy od przepisu, proces ten trwa od 1,5 dnia do 4 dni. Jednak smak i świadomość, że wykonaliśmy ją sami wynagrodzi nam trud oczekiwania.

Boczek pieczony rolowany

Wieprzowina jest chętnie spożywanym mięsem między innymi na łatwość obróbki tego mięsa. Kotlety schabowe w panierce, karczek z grilla, szynka pieczona czy gulasz z łopatki to klasyczne dania z każdej polskiej kuchni. Co prawda wieprzowina uchodzi za mięso dość kaloryczne i z dużą zawartością cholesterolu, w zasadzie nie jest polecana dla osób z podwyższonym cholesterolem, ale spożywana w rozsądnych ilościach z pewnością nikomu nie zaszkodzi. Dodatkowo karkówka, boczek czy żeberka to ulubione mięso wykorzystywane przy tworzeniu dań na diecie ketogenicznej. Wieprzowina jest bogata w witaminy z grupy B takie jak witamina B1, witamina B6, witamina B12, a także witamina A oraz witamina E. Wieprzowina to także cenne dla organizmu sole mineralne takie jak sód, potas, żelazo oraz cynk. Pieczony boczek świetnie sprawdzi się jako dodatek do kanapek z musztardą i chrzanem lub jako sztuka mięsa do obiadu w chłodniejsze dni. Przyrządzony w suchej marynacie i upieczony w naczyniu żaroodpornym lub garnku rzymskim nie traci na soczystości. Dodatkowo przed zakończeniem pieczenia po odkryciu naczynia uzyskamy na nim chrupiącą skórkę.

Królik pieczony w majeranku

Mięso królicze dorównuje swoją wartością odżywczą wołowinie, wieprzowinie i cielęcinie, jest białe, delikatne i ma smak zbliżony do mięsa drobiowego. Królik jest lekkostrawny, a mięso ma mało tłuszczu i cholesterolu, zatem polecany jest dla osób pragnących schudnąć i dbających o stan swoich żył. Mięso królika nie powoduje alergii. To ważne, zwłaszcza dziś, kiedy wzrasta liczba zachorowań na alergie pokarmowe. Mięso królicze ze względu na delikatny smak, chętnie jest zjadane przez najmłodszych. Poniżej przepis na królika w majeranku na niedzielny obiad.