Złote mleko, samo zdrowie

Złote mleko to tradycyjny napój wywodzący się z Ajurweda, starożytnego systemu medycyny z Indii, gdzie stosowano je jako naturalny środek wspierający zdrowie. Sporządzany jest na bazie mleka krowiego lub roślinnego z dodatkiem kurkumy, czarnego pieprzu i innych przypraw np. imbiru, cynamonu, kardamonu, goździków czy gałki muszkatołowej. Główny składnik mleka kurkuma zawiera aktywny związek kurkuminę. Aby poprawić wchłanianie kurkuminy, warto wzbogacić napój odrobiną tłuszczu. Doskonale sprawdzi się olej kokosowy, olej migdałowy czy sezamowy. Niezwykle ważny jest dodatek czarnego pieprzu, ponieważ znajdująca się w nim piperyna znacznie zwiększa przyswajalność kurkuminy. Złote mleko to prawdziwa skarbnica zdrowia, zapewniająca szereg korzyści: ma silne właściwości antyoksydacyjne, ma silne działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe, skutecznie zwalcza bakterie i wirusy, działając antyseptycznie, poprawia pamięć i koncentrację, ma pozytywny wpływ na układ krążenia, wspiera regulację poziomu cholesterolu, pomaga obniżyć poziom cukru we krwi, wspierając profilaktykę cukrzycy i insulinooporności, wspomaga proces odchudzania, przyspieszając metabolizm i spalanie tkanki tłuszczowej, łagodzi objawy depresji, poprawia ogólną kondycję skóry. Gdy napój ostygnie, proponujemy dodać mu małe co nieco słodkiego: miód, syrop klonowy, syrop daktylowy, syrop z agawy, erytrytol lub stewię. W upalne dni przygotuj możemy serwować zimne złote mleko, używając zimnego mleka i kostek lodu.

Kluski fasolowe

Kluski z fasoli z sosem tahini najbardziej kojarzą się z kuchniami Bliskiego Wschodu. Nie jest to jedno konkretne, klasyczne danie o ustalonej nazwie jak np. falafel, ale raczej wariacja na temat potraw z roślin strączkowych i sosu tahini, bardzo typowych dla regionu. Kluski z fasoli to często współczesna, wegetariańska reinterpretacja tych smaków. To danie może mieć kilka stopni sytości, w zależności od sposobu podania. W stylu bliskowschodnim podane z chleb pita lub lawasz, sałatką z pomidorów, ogórka i pietruszki, marynowaną czerwoną cebulą lub oliwa z oliwek i sok z cytryny na wierzch będzie miało charakter obiadu. Wersja lżejsza tego dania, to serwowanie kluseczek z sałatką z rukoli i granatu lub pieczonymi warzywami. I wersja najbardziej kaloryczna na obfite kolacje: kluski fasolowe podawane z kaszą bulgur lub kuskus, ryżem z kminem i kolendrą lub duszoną ciecierzycą w pomidorach. To jaki zestaw wybierzecie należy tylko do Was, a ostrzegamy już same w sosie tahini i z jogurtem i prażonym sezamem, są mocno sycące i pożywne.

Korzenne kakao

Takie korzenne kakao jest w sam raz na tę porę roku. Wabi aromatem i smakiem oraz przyjemnie rozgrzewa. Dodaje nam porannego zastrzyku oraz odpręża po ciężkim dniu. Ten rozgrzewający napój łączy w sobie bogate kakao z leczniczymi przyprawami, takimi jak kurkuma, imbir, cynamon i czarny pieprz, tworząc głęboko kojący napój, który wspiera organizm, jednocześnie zaspokajając ochotę na czekoladę. Dodatek czarnego pieprzu aktywuje właściwości lecznicze kurkumy. Tahini natomiast, wnosi do jadłospisu mnóstwo dobroczynnych składników, w tym zdrowe tłuszcze i witaminy, które wspierają ogólne samopoczucie. W połączeniu z gorzkim kakao, zyskujemy pyszny sposób na delektowanie się antyoksydantami, które mogą korzystnie wpływać na zdrowie serca. To mądry wybór dla osób dbających o dietę, szukających przekąski, która nie niesie ze sobą kompromisów w kwestii wartości odżywczych. Syrop klonowy, to naturalny słodzik, który równoważy goryczkę i dodaje głębi naszemu napojowi. 

Sajgonki z piekarnika

Sajgonki pochodzą z kuchni wietnamskiej. Ich oryginalna nazwa to nem rán. Nazwa „sajgonki” przyjęła się w Europie od dawnej nazwy miasta Sajgon. W Chinach istnieją podobne dania (spring rolls), ale wietnamskie sajgonki są osobną tradycją. Tradycyjne sajgonki zawijane są w papier ryżowy a najpopularniejsze składniki farszu to: mięso mielone (wieprzowe lub mieszane), krewetki, makaron ryżowy, grzyby mun lub shiitake, marchew, kapusta lub kiełki fasoli mung, można je dowolnie modyfikować. Popularne wersje sajgonek? Oczywiście wegetariańskie, mięsne i z owocami morza. Klasyczne sajgonki są smażone na głębokim oleju, pieczenie w piekarniku to europejska adaptacja, zdrowsza, lżejsza wersja. Kuchnia azjatycka, w tym wietnamska jest aromatyczna, ale nie ciężka. Typowe przyprawy do sajgonek to: czosnek, imbir, pieprz biały, sos rybny, sos sojowy, kolendra (świeża lub mielona) i czasem chili. Sajgonki nadają się i na street food, i na elegancki stół Sajgonki podajemy jako przystawki, na imprezach, rodzinnych spotkaniach, jako element większego posiłku. Sajgonki świetnie komponują się z klasycznymi dodatkami jakimi są: sos słodko-kwaśny, sos rybny z limonką i chili, sałata plus świeże zioła (mięta, kolendra), ryż lub makaron ryżowy. W Wietnamie często zawija się sajgonkę w liść sałaty z ziołami i macza w sosie.

Surówka z marchewki

Surówka z marchewki w formie wstążki jest efektowna wizualnie, a ponadto bardzo zdrowa i pachnąca świeżością. Lekką słodycz marchewki idealnie równoważy słona feta, prażone ziarna słonecznika oraz cytrusowy sos z nutą czosnkowo imbirową. Dodatkową zaletą jest to, że można ją modyfikować w dowolny sposób, zastępując słonecznik pistacjami lub sezamem, dressing doprawić chili a ser feta zastąpić parmezanem. My postanowiliśmy wykorzystać prażone ziarna słonecznika do naszej sałatki. Prażone ziarna słonecznika to wszechstronny dodatek, który wzbogaca smak i teksturę dań. Możemy je wykorzystać do posypywania sałatek i zup kremów, dodawać do jogurtów, musli, owsianek, tworzyć pasty kanapkowe i desery (ciastka, batony), a także doprawiać podczas prażenia solą, papryką czy chili. Wtedy będą idealną przekąską do piwa. Dodajemy ziarna do sałat z rukolą, pomidorami, kurczakiem, czy makaronem, aby uzyskać chrupkość. Posypujemy nimi również dania z makaronem, kasze, warzywa na ciepło. Słonecznik świetnie łączy się smakowo z czosnkiem, imbirem, chili, papryką, solą. Można też do ziaren słonecznika dodać cynamon. Próbujcie, smakujcie, nieraz najbardziej „dziwne” połączenia okazują się hitem.

Staropolski

Jak śpiewa Mariah Carey „It’s time!”. Tak, tak, święta coraz bliżej i ostatni moment na przygotowanie staropolskiego piernika. Piernik staropolski to nie tylko ciasto – to prawdziwy symbol świątecznej tradycji, pełen aromatycznych przypraw, bogatej historii i magii, która unosi się w powietrzu podczas jego pieczenia. Jego wyjątkowość polega na procesie dojrzewania i uwalnianiu pomału wszystkich smaków. Pierniki, zwłaszcza te dojrzewające, były wypiekiem luksusowym, przeznaczonym na specjalne okazje. W dawnych czasach przygotowanie ciasta było sztuką – mistrzowie piernikarscy strzegli swoich receptur, a samo ciasto często dojrzewało miesiącami w piwnicach, aby nabrać odpowiedniej głębi smaku. Piernik zawdzięcza swój wyjątkowy smak mieszance przypraw korzennych, takich jak cynamon, imbir, goździki, gałka muszkatołowa, kardamon czy anyż. Piernik po upieczeniu należy przełożyć jakąś masą samą lub z dodatkiem rumu lub likieru wiśniowego: powidłami śliwkowymi, dżemem porzeczkowym albo morelowy, masą czekoladową lub orzechową, polać czekoladą lub lukrem i posypać skórką kandyzowaną, siekanymi migdałami, orzechami włoskimi lub laskowymi.

Chutney z szafranem

Chutney to bezglutenowy, pikantny lub wytrawny dodatek pochodzący z Indii. W Stanach Zjednoczonych chutney to coś pomiędzy dżemem, sosem i galaretką. Chutney wytwarza się z owoców, warzyw i ziół z dodatkiem octu, cukru i przypraw. Służy do nadania równowagi potrawom lub podkreślenia ich specyficznego profilu smakowego. Ogólnie rzecz biorąc, słowo chutney odnosi się obecnie do wszystkiego, co jest konserwowane w cukrze i occie, niezależnie od jego konsystencji, składników czy konsystencji. Chutney jest nieodłącznym elementem kuchni indyjskiej. Podawany jest z ryżem, chlebami naan, a także z daniami curry. W innych częściach świata można znaleźć różnorodne sosy chutney w połączeniu z potrawami, takimi jak chutney cebulowy z pieczonym mięsem lub owocowy chutney jabłkowy z maślanym, kremowym serem, takim jak brie lub ser kozi. Istnieją setki możliwych kombinacji, aby stworzyć ten pyszny dodatek. Najpopularniejsze przyprawy do sosu chutney to imbir, cynamon, goździki, gałka muszkatołowa, ziele angielskie, kardamon, rodzynki, mango, owoce cytrusowe, morela, brzoskwinia, kolendra, mięta, cebula i czosnek. Ale to nie jedyne opcje. Istnieje wiele innowacyjnych wariacji na temat chutneyu, które wykorzystują ananasa, kokos, owoce dzikiej róży, dynię, pigwę, śliwki lub marchewkę. Nasz chutney to kombinacja owocowo-warzywna z jabłek, gruszek, pomarańczy i pomidorów doprawiona szafranem, imbirem, gałką muszkatołową, cynamonem i pieprzem cayenne. Koniecznie spróbujcie wykorzystując własne lub lokalne owoce i warzywa.

Ciasto dyniowe

Nie ma jesieni bez potraw wykorzystujących w swoim składzie dyni. Przetwory z dyni obejmują marynowaną dynię, dżemy, kompoty, musy, a także pikantne chutneye i sosy, które można przygotować wykorzystując ocet, cukier i przyprawy. Dynia poddawana jest także pieczeniu, gotowaniu lub blendowaniu. Wachlarz możliwości wykorzystania puree z dyni jest praktycznie nieograniczony. Ten mus wykorzystamy do: dyniowej zupy-krem, owsianki lub jaglanki, serników, ciast, muffin dyniowych, wytrawnych placków, racuchów na słodko, ziemniaczanego puree lub dyniowych kopytek, risotto, nadzienia do pierogów i pasztecików, hummusów. Do przygotowania puree z dyni najlepiej wykorzystać dynię Hokkaido, piżmową, masłową lub prowansalską. Aby zapewnić sobie puree przez cały sezon można zamrozić go w woreczku w zamrażalniku lub pasteryzować w słoiku i przechowywać w spiżarce. 

Piernikowe powidła

Kolejne przetwory ze śliwek przed nami. Późne lato i wczesna jesień to totalne szaleństwo w kuchni w kategorii przetwory domowe. Jeśli chodzi o śliwki, to możemy poszaleć. Możemy je włożyć w słoiki w postaci dżemów, konfitur, powideł, śliwek w occie, chutneyów czy kompotów. Znamy zwolenników soku śliwkowego z sokownika. Ten sok jest naprawdę przepyszny. Dla amatorów mocniejszych wrażeń polecamy nalewki ze śliwek lub nastawy, które po fermentacji poddamy procesowi destylacji i otrzymamy przepyszną śliwowicę. W przypadku dużej ilości śliwek możemy przyrządzić pyszne wino śliwkowe. Jeszcze inny sposób to ususzenie śliwek w piekarniku, suszarce do grzybów lub w wędzarni przy użyciu drewna liściastego. My dodatkowo jeszcze mrozimy wydrylowane śliwki. W naszej spiżarni w tym roku na półkach zagościły piernikowe powidła. To pomysł podkręcony korzennymi przyprawami, bożonarodzeniowy przysmak idealny do przełożenia ciasta piernikowego albo naleśników. Do powideł śliwkowych pasują cynamon, goździki, kardamon, wanilia a także alkohol, rum, amaretto, czekolada, kakao, miód lub masło, które nadaje powidłom delikatności. Natomiast dodatek octu sprawi, że owoce się nie przypalą i zachowają kolor. W zależności od regionu, dodaje się też orzechy, migdały, rodzynki czy skórkę cytrynową. Zachęcamy Was zatem do wypróbowania w tym sezonie czegoś nowego ze śliwek.

Owsiane na miodzie z żurawiną

Przed nami ostatni tydzień wakacji. Za chwilę początek roku szkolnego i odwieczny problem, co fajnego przygotować na szybko do plecaków i na poranny rozruch w pracy. Nasza propozycja ciasteczka owsiane na miodzie. Domowe ciasteczka owsiane, przygotowane ze dodatkiem zdrowych składników: suszonych owoców, orzechów, płatków owsianych mogą być wartościowym źródłem błonnika, witamin i minerałów, wspierającym trawienie i obniżającym poziom cholesterolu. Do ciasteczek dodaliśmy suszoną żurawinę, jednak mogą być to orzechy: nerkowca, włoskie lub laskowe, suszone mango, miechunka, rodzynki, bądź ziarna: słonecznik, siemię lniane. Wszystko według upodobań smakowych. Suszoną żurawinę można również dodawać do porannej owsianki, czy jako dodatek do deserów. Jednym z polecanych połączeń jest dodanie do mięsa suszonej żurawiny, ponieważ rewelacyjnie sprawdza się do wydobycia głębokiego smaku w wytrawnych potrawach.

Czarny, większy brat zielonego

Czarny kardamon, naukowo znany jako Amomum subulatum lub Amomum costatum, jest przyprawą pochodzącą z Himalajów Wschodnich i części Azji Południowo-Wschodniej. Należy do rodziny imbirowatych i jest blisko spokrewniony z zielonym kardamonem. Czarny kardamon ma wędzony, ziemisty smak, większe strąki i jest często używany w daniach wytrawnych. Czarny kardamon jest czasami nazywany „dużym kardamonem” ze względu na stosunkowo większe strąki w porównaniu do zielonego kardamonu. Zielony kardamon ma bardziej kwiatowy i cytrusowy smak, mniejsze strąki i jest używany zarówno w daniach słodkich, jak i wytrawnych. Oprócz podstawowej odmiany Amomum subulatum, znajdziemy spokrewnione z nim odmiany: kardamon górski, kardamon nepalski, kardamon bengalski, kardamon sikkim czy kardamon bhutański. Chociaż dla nas największą egzotyką będzie po prostu kardamon czarny. Czarny kardamon ma wędzony, ziemisty smak z nutą żywicy i świeżością przypominającą mentol. Kardamon czarny i zielony kardamon to dwie różne odmiany kardamonu. Jest powszechnie stosowany w pikantnych potrawach, szczególnie w kuchni indyjskiej, chińskiej i południowo-wschodniej Azji. Czarny kardamon dodaje wyrazistego i wędzonego smaku curry, gulaszom i daniom z ryżem. Często jest niezbędnym składnikiem mieszanek przypraw, takich jak garam masala. Czarny kardamon jest często łączony z innymi przyprawami, takimi jak cynamon, goździki i zielony kardamon w różnych mieszankach przypraw. Uzupełnia bogate i treściwe dania, dodając głębi i złożoności do profilu smakowego.

Flaczki

Można je kochać lub nienawidzić, tak w skrócie można podsumować to danie. Flaczki to tradycyjne polskie danie, w Polsce są niemal potrawą narodową, wywodzą się z Wielkopolski. W naszym kraju ta potrawa znana była już w XIV wieku, kiedy to raczył się nią sam król Władysław Jagiełło. Przywędrowały do nas z Węgier. Polsce nie ma jednej, ogólnie przyjętej receptury na wytwarzanie flaków wołowych lub wieprzowych. Flaki wołowe, są przygotowywane z oczyszczonych i pokrojonych w paski lub w harmonijkowe zawijasy fragmentów żołądka wołowego. Tradycyjnie przygotowuje się z nich flaczki po polsku, gęstą, esencjonalną zupę z dodatkiem wołowiny, warzyw, majeranku, ostrej papryki i gałki muszkatołowej. Aby nadać nowoczesnego smaku flaczkom, możemy gotować je w wersji z pomidorami, białym winem lub w stylu francuskim z dużą ilością czosnku i tymianku. Flaki zazwyczaj serwuje się gorące, z pieczywem. Można je również podawać z posiekaną natką pietruszki. Niektórzy lubią dodatkowo doprawić je majerankiem i papryką. 

Marynowanie mięs w folii

Chcielibyśmy przybliżyć Wam naszą ofertę dotyczącą pakowania próżniowego w woreczki i folie moletowane. Worki, folie i rękawy moletowane to artykuły zaprojektowane z myślą o efektywnym, bezpiecznym pakowaniu próżniowym żywności. Wykonane są z wysokiej jakości folii PA/PE. Charakteryzują się dużą wytrzymałością, doskonałą szczelnością i odpornością na uszkodzenia. Moletowana powierzchnia przyspiesza proces próżniowego usuwania powietrza, zapewniając doskonałą ochronę zawartości. Wybór folii moletowanej w postaci rękawa umożliwia dopasowanie opakowania do produktów o zróżnicowanych rozmiarach jak ryby czy wyroby własne. W opakowaniach moletowanych można przechowywać produkty świeże jak mięso, wędliny, ser, przyprawy, bakalie czy grzyby suszone. Również produkty  wcześniej poddane obróbce np. marynowane, pieczone, gotowane, smażone, suszone, wędzone. Nasza propozycja to mięso drobiowe marynowane na mokro: bazyliowe i imbirowo-czosnkowe. Marynata „na mokro” powstaje najczęściej na bazie oleju, idealnym nośniku smaku. Płynną podstawą może być również maślanka czy mleczko kokosowe. Pozostałe składniki najczęściej wybierane do stworzenia idealnej kompozycji smaków to: sól, zioła, miód, sok z cytryny, ocet balsamiczny, sos sojowy, musztarda, ketchup, warzywa. Główne zalety używania folii moletowanej do marynowania to, szybsze marynowanie, brak wysychania, ochrona mięsa przed utratą smaku i aromatu oraz wygodne przechowywanie.

Keczup śliwkowy

Zapiekanki, hamburgery, kanapki, frytki, kiełbaski, pizza – łączy je jeden sos. Keczup. Większość z nas identyfikuje ten pomidorowy sos ze Stanami Zjednoczonymi. Jednak okazuje się, że jak wiele produktów, bez których nie wyobrażamy sobie życia wywodzi się z Chin. Ten popularny sos powstał około 2 000 lat temu. Chińczycy używali tego sosu do przyrządzania ryb. Oryginalna nazwa to kôe-chiap, w chińskim dialekcie Xiamen znaczy dokładnie zaprawa do ryb. W jego skład wchodziły m.in. orzeszki ziemne, anchois i nasiona fasoli. W Polsce prawdopodobnie pojawił się po II wojnie światowej, kiedy produkty zachodnie stały się bardziej dostępne. Są różne rodzaje ketchupów: łagodny, pikantny, meksykański, sycylijski, kaszubski, do szaszłyków, bezglutenowy, bio, dla dzieci, bez octu, bez cukru i bez konserwantów oraz o obniżonej zawartości kalorii. Istnieje również wiele zaskakujących w smaku ketchupów, w tym ketchup z oliwek, ketchup jabłkowy, ketchup sriracha, ketchup curry, keczup z bekonu, ketchup jalapeno, ketchup truflowy i ketchup wiejski. W naszej kuchni popularny jest również ketchup z cukinii oraz ze śliwek. Do, którego dziś Was zachęcamy.

Naleśniki z ciecierzycy

Mąka z ciecierzycy należy do grona produktów bezglutenowych. Jest alternatywą dla mąki zbożowej pszenicznej czy żytniej. Produkuje się ją poprzez zmielenie suchych, prażonych ziaren ciecierzycy (grochu włoskiego), a następnie ich dokładnego przetarcia. Jest cennym źródłem białka oraz błonnika. Podczas gdy w naszym kraju mąka z ciecierzycy nie jest jeszcze zbyt popularna, na południu Europy (Francja i Włochy) czy w krajach arabskich i azjatyckich oraz Indiach, od wieków jest jednym z istotnych składników kuchni. Jedną z najbardziej popularnych przekąsek hinduskich jest pakora, którą przygotowuje się poprzez zanurzenie kawałków warzyw w cieście, a następnie smażenie ich w głębokim oleju. Mąka z ciecierzycy zwana w kuchni indyjskiej besan, w tej potrawie stanowi główny składnik panierki. Bardzo popularne są również słodkie kuleczki besan ladoo z kardamonem. Powszechnie znaną i lubianą potrawą z mąką z cieciorki w roli głównej jest też socca, zwana chlebem nicejskim. Podawana jest jako przystawka, a także z dodatkiem warzywnym lub mięsnym. Besan użyty samodzielnie nie nadaje się do przyrządzenia tradycyjnego ciasta, ale doskonale może sprawdzić się jako składnik naleśników, gofrów czy pizzy. Mąka z ciecierzycy jest też składnikiem falafeli czy popularnej w kuchni arabskiej pasty – hummusu. W dietach wegańskich dobrze sprawdzi się jako zamiennik jajka, pozwalając na lepsze zlepianie się składników np. warzywnych klopsików. Mąka z ciecierzycy to nieodłączny element słodyczy, placków, przekąsek kuchni indyjskiej ale nie tylko.

Soczewica a’la falafel

Falafle to popularny na Bliskim Wschodzie „fast food”, smażone w głębokim tłuszczu kulki. Najczęściej wytwarza się je z ciecierzycy, fasoli fava lub kombinacji tych dwóch. Większość przepisów zawiera szeroką gamę ziół, przypraw i innych składników, takich jak cebula, pietruszka, kolendra, przecier czosnkowy, kminek, czarny pieprz, mąka i olej roślinny. Danie najprawdopodobniej wywodzi się z Egiptu. Spekuluje się, że jego historia może sięgać historii faraonów. Jednak najwcześniejsze pisemne wzmianki o falaflach ze źródeł egipskich pochodzą z XIX wieku. Można domniemywać, że olej był prawdopodobnie zbyt drogi, aby można go było używać do głębokiego smażenia w starożytnym Egipcie. My jak zwykle idziemy trochę pod prąd i postanowiliśmy jako produkt główny wykorzystać soczewicę zieloną wzbogaconą rodzimymi warzywami, tj. marchew, pietruszka czy cebula. Już na starcie dobra wiadomość dla dbających o linię, soczewica zielona ma ok. 116 kcal w 100 g a cieciorka 164 kcal w 100 g. Dla nadania im orientalnego smaku wykorzystaliśmy te same przyprawy jak w tradycyjnych falaflach oraz te bardziej charakterystyczne dla kuchni hinduskiej jak imbir czy kurkuma. Druga modyfikacja dotyczyła obróbki termicznej. Nie smażyliśmy naszych kotlecików w głębokim oleju, tylko upiekliśmy ich 2 blachy w piekarniku. Naszym mottem od zawsze jest radość z gotowania i wykorzystanie dobrodziejstw innych kuchni do eksperymentowania.  

Starter samo zdrowie

Połączenie płatków owsianych z bananem w koktajlu brzmi jak zdrowe, pożywne rozpoczęcie dnia. Banany choć może to brzmi dziwnie, botanicznie są owocem, typu jagoda i rosną na bylinach, które osiągają nawet do 10 m wysokości. Na świecie jest ich kilkadziesiąt gatunków. Banany dodają energii, mogą obniżyć ciśnienie krwi, poprawić samopoczucie, a nawet pozbyć się niestrawności. Płatki owsiane to również kwintesencja zdrowia: dzięki cennym składnikom odżywczym opóźnią efekty starzenia, wspomagają pracę jelit, obniżą poziom cholesterolu i poprawią glikemię u osób, które mają zaburzenia tolerancji glukozy. Przejdźmy do jogurtu. Jogurty naturalne jako produkty fermentowane mają działanie probiotyczne. W ich składzie znajdują się żywe kultury bakterii, które dbają o przewód pokarmowy. Tym razem postanowiliśmy sami zrobić jogurt roślinny. Wykorzystaliśmy do tego napój owsiany i kultury bakterii. Spędził on 10 godzin w jogurtownicy. Zrobiony jogurt miał konsystencję jogurtu pitnego i lekko orzechowy smak. Idealnie nadał się do naszego koktajlu. Dla nadania naszemu napojowi charakteru dodaliśmy do niego również kurkumę zwaną ostryżem, szafranem indyjski, żółcieniem lub żółtym imbirem. Kurkuma ma podobny do imbiru zapach oraz silny, korzenny, gorzkawy smak. Przyprawa ta pochodzi z Indii, otrzymuje się ją z korzenia podobnego do imbiru. To właśnie kurkuma nadaje charakterystyczny, żółtopomarańczowy kolor potrawom curry. Kurkuma to bardzo silny przeciwutleniacz o udowodnionym działaniu przeciwzapalnym, przeciwwirusowym, przeciwbakteryjnym, a także antynowotworowym i odtruwającym. Źródła podają, że tylko niewielki odsetek spożytej kurkuminy dostaje się do organizmu, gdzie działa na komórki. Dlatego zawsze zalecano jej spożywanie z pieprzem, który zawiera inną molekułę, czyli piperynę, która zwiększa wchłanianie kurkuminy nawet o 20 000%. Po tej całej litanii właściwości zdrowotnych i zbawiennego wpływu powyższych składników na nasz organizm, koniecznie musicie spróbować poniższy przepis.

Pierniczki świąteczne

Tradycja, to między innymi przekazywanie z pokolenia na pokolenie norm, obyczajów, przepisów. Pieczenie pierniczków to bez wątpienia w wielu domach przed Bożym Narodzeniem wręcz żelazna tradycja. U niektórych preferowane są miękkie, u innych twarde korzenne ciasteczka, z nadzieniem, polewą czekoladową lub lukrem. Źródła podają, że nazwa „piernik” pochodzi od słowa „pierny”, czyli pieprzny. Tak ludzie określali smaki korzenne, które dla nich były dość ostre, pikantne. Przepisów są tysiące. Niewątpliwie podstawa pierników to miód i mieszanka przyprawy złożona z cynamonu, anyżu, goździków, imbiru, kardamonu, ziela angielskiego, gałki muszkatołowej i kolendry. Dziś najczęściej kupujemy mieszanki przypraw do pierników, ale możemy pokusić się o utarcie powyższych przypraw w moździerzu i  stworzenie własnej mieszanki piernikowej. Dziś pierniki z lukrem.

Dyniowa owsianka

Nic tak nie poprawi nam nastroju i nie doda ciepła na cały dzień, jak dyniowa owsianka z rozgrzewającymi przyprawami korzennymi. Temat owsianki ponownie powraca, ale prawda jest taka, że nie ma nic bardziej pożywnego na początek dnia jak płatki owsiane w różnych odsłonach. W internecie możemy znaleźć informacje, że zawarta w płatkach owsianych rozpuszczalna frakcja błonnika normalizuje stężenia glukozy we krwi, a także redukuje poziomu cholesterolu LDL i całkowitego. To natomiast powoduje, że przeciwdziała cukrzycy oraz miażdżycy i chorobom naczyniowo-sercowym. Do owsianki dodaliśmy wanilię, pnącza z rodziny storczykowatych, którą pozyskuje się przez zbieranie niedojrzałych owoców i poddawaniu ich fermentacji. Ponoć wąchanie laski wanilii likwiduje uczucie głodu i pozwala zasnąć. Natomiast z pewnością wanilia leczy stany gorączkowe i działa rozkurczowo, przeciwzapalnie oraz wspomaga pracę żołądka. 

Dyniowa tarta

Jesień w kuchni to sezon na stosowanie aromatycznych, rozgrzewających przypraw i tego co jeszcze zbierzemy w ogrodach warzywnych. Dynia to znakomity przykład uniwersalnego warzywa. Na dodatek można ją przechowywać i nie traci swojego smaku i właściwości przez średnio 3 do 6 miesięcy. Dynię użyjemy do przygotowania zup, tart na słodko i wytrawnie, pierogów, dżemów, gulaszy i różnego rodzaju deserów, marynat. Najpopularniejsze przyprawy do dyni to, na słodko: cynamon, imbir, gałkę muszkatołową, kardamon, kakao, miód i syrop klonowy. Natomiast żeby przyrządzić dynię na wytrawnie polecamy ostre i wyraziste przyprawy takie jak curry, garam masala, chili, czubryca, papryka wędzona, kurkuma, kumin rzymski czy pieprz kolorowy.