BBQ

Sos barbecue i tradycyjne barbecue (BBQ) łączy przede wszystkim przeznaczenie kulinarne oraz charakterystyczny profil smakowy, sos został stworzony jako idealny dodatek, marynata lub glazura do mięs przygotowywanych metodą powolnego pieczenia i wędzenia na wolnym powietrzu. Historia grillowania jest integralną częścią historii Afroamerykanów. Jej korzenie sięgają jednak rdzennych mieszkańców Karaibów. Amerykańskie barbecue było dziełem czarnoskórych niewolników z południa USA. Do czasów wojny secesyjnej mieszkańcy Południa przyrządzali barbecue już od ponad dwóch stuleci, a wielu z tych kucharzy było afroamerykańskimi niewolnikami, którzy doglądali grilli na grillach organizowanych dla białej społeczności, a także na imprezach dla swoich rodzin i przyjaciół. Prawdziwy sos BBQ opiera się na połączeniu bazy pomidorowej, wyrazistej kwasowości, głębokiej słodyczy oraz charakterystycznego dymnego aromatu. Główne składniki sosu BBQ to przecier pomidorowy, świeże pomidory lub dobrej jakości ketchup, brązowy cukier, melasa lub miód, które karmelizują się podczas pieczenia. Sos musi mieć kwasowość, którą uzyskamy dodając ocet jabłkowy lub winny, który przełamuje słodycz. Dla podkręcenia smaku niezawodna jest musztarda Dijon oraz sos Worcestershire. A całość smaku i dymny aromat zapewnią przyprawy: wędzona papryka, czosnek, cebula, sól, pieprz oraz ostra papryka chili. W domowych lub profesjonalnych warunkach dymny posmak pochodzi też często ze specjalnego dymu wędzarniczego.

Ziarenka na słodko

Pomysł na ciastka i batony z ziarenek np. sezamu, słonecznika, pestek dyni, połączonych miodem ma korzenie w starożytnej Grecji. Najstarszy znany przysmak tego typu, powstawał z prażonych nasion sezamu i miodu. Był uważany za "starożytny baton energetyczny" i stanowił źródło siły dla greckich wojowników oraz uczestników igrzysk olimpijskich. W średniowieczu i renesansie włoskie oraz francuskie wariacje na temat bakalii i ziaren zatopionych w miodzie, znane jako Florentynki, to popularne, chrupkie ciasteczka, których receptury przypisuje się cukiernikom z epoki renesansu. W Polsce podobną miodowo-ziarnistą, lub orzechową, masą od wieków przekładano i dekorowano tradycyjne świąteczne ciasta, takie jak słynny staropolski miodownik. Współczesne wersje tego przysmaku, popularne greckie, bliskowschodnie czy polskie desery, często łączą miód nie tylko z sezamem, ale także z orzechami, migdałami, płatkami owsianymi i suszonymi owocami. O tej porze roku miodu nam nie zabraknie do ciasteczek, lipiec i początek sierpnia w Polsce to główne letnie miodobranie. Z uli pozyskuje się teraz przede wszystkim niezwykle popularny i ceniony miód lipowy oraz wielokwiatowy. To także czas zbiorów wyrazistego miodu gryczanego i rzadziej występującego miodu spadziowego z drzew iglastych lub liściastych.

Agrestooo

Agrest to obecnie owoc niszowy. Mimo że w czasach PRL-u był bardzo popularny w przydomowych ogródkach, dziś w Polsce przegrywa rynkową rywalizację z modniejszymi borówkami. Niemniej jednak, agrest zalicza się do tzw. owoców miękkich i cieszy się trwałym, powolnym wzrostem zainteresowania konsumentów. Agrest doskonale nadaje się na przetwory oraz jako kwaśny dodatek do deserów. Sprawdza się również w kuchni wytrawnej, tworząc świetne słodko-kwaśne sosy do dań z grilla i mięs. Dzięki naturalnej pektynie agrest idealnie nadaje się na domowe przetwory. Możemy przygotować z niego: dżemy i konfitury, które też świetnie smakują samodzielnie lub w połączeniu z innymi owocami, np. truskawkami, nalewki aromatyczny trunek, który zyskuje na smaku po kilku miesiącach leżakowania, albo zamknąć pasteryzowane owoce w lekkim syropie cukrowym w słoiki, które zimą można wykorzystać do ciast lub jako deser. Słodko-kwaśny smak agrestu przełamuje słodycz ciast i nadaje im pożądaną wilgotność. Warto z niego upiec ciasta kruche i ucierane, agrest sprawdzi się jako dodatek do klasycznego ciasta jogurtowego czy maślanego. Zaskakującym, ale bardzo smacznym zastosowaniem agrestu są potrawy słone jak chutney podsmażony sos rodem z Indii z cebulą, octem i przyprawami (np. chili, cynamon, goździki, kardamon i wanilia, imbir). To idealny dodatek do pieczonych mięs czy serów. Taki właśnie przepis proponujemy Wam dziś.

Ogórki w marynacie na szybko

Wchodzimy w sezon ogórkowy. Dosłownie, jeśli mamy na myśli warzywa z grządki i ten, który mówi nam o wakacjach i czasie na złapanie oddechu. Ogórki to niezwykle uniwersalne warzywo, które można przyrządzać na wiele sposobów: od orzeźwiających dań na surowo, przez tradycyjne kiszonki i pikle, aż po gotowane zupy. Na surowo i jako przekąski polecana jest mizeria: klasyczna polska sałatka ze startych lub pokrojonych ogórków, najczęściej wymieszana ze śmietaną, jogurtem, koperkiem i odrobiną octu lub cytryny. Z innych sałatek polecane są te z dodatkiem szczypiorku lub rzodkiewki, a także orzeźwiające chłodniki ogórkowe. Wśród słoikowych przetworów z ogórków znajdziemy, takich również na zimę: ogórki kiszone i małosolne, układane w słoikach z dodatkiem kopru, czosnku, chrzanu i zalane solanką. Ogórki konserwowe (pikle) w słodko-kwaśnej zalewie octowej. Ogórki w zalewie musztardowej, słodko-kwaśne ogórki o charakterystycznym, wyrazistym smaku. Sałatka szwedzka czyli ogórki krojone w cienkie plasterki, pasteryzowane z marchewką i cebulą w zalewie octowej lub ogórki z chili i miodem lub curry. Łatwość wchodzenia w różne konfiguracje przyprawowe sprawia, że ogórki są jednymi z ulubionych warzyw w kuchni. Nasza propozycja to ekspresowe ogórki z koperkiem i musztardą francuską to chrupiąca i aromatyczna sałatka, idealna do dań z grilla lub obiadu. Ogórki wystarczy pokroić, zalać sosem z musztardy, miodu, octu i olej roślinny, a następnie schłodzić w lodówce przez około 1-2 godziny.

Carpaccio z buraka

Carpaccio to klasyczna włoska przystawka podawana na zimno, składająca się z surowego mięsa lub ryby, krojonego w ekstremalnie cienkie plastry. Danie powstało w 1950 roku w legendarnym lokalu Harry's Bar w Wenecji. Wymyślił je właściciel, Giuseppe Cipriani, z myślą o weneckiej hrabinie Amalie Nani Mocenigo. Kobieta cierpiała na anemię, a lekarz zalecił jej spożywanie surowego mięsa. Nazwa przystawki nawiązuje do renesansowego malarza Vittore Carpaccio, którego obrazy słynęły z charakterystycznych, intensywnych odcieni czerwieni i bieli, przypominających Ciprianiemu wygląd serwowanego dania. Współcześnie carpaccio przygotowuje się z wielu składników (np. tuńczyka, łososia, buraków), jednak tradycyjnym i najbardziej cenionym wariantem jest to z polędwicy wołowej. Carpaccio z buraka to wariacja na temat klasycznej włoskiej przystawki. Współczesna, wegetariańska wersja z pieczonych lub gotowanych buraków, sera feta i rukoli to nowoczesna adaptacja tego pomysłu, która spopularyzowała się na całym świecie, w tym w polskiej kuchni, jako zdrowa i lekka przekąska. Carpaccio z buraka z dodatkiem fety i rukoli oraz orzechów najlepiej komponuje się z wyrazistym, słodko-kwaśnym dressingiem na bazie oliwy z oliwek, octu balsamicznego i miodu. Taki sos doskonale przełamuje ziemisty smak buraków i słoność sera.

Surica

Surica, nazywana też surją, syrycą lub surycą to orzeźwiający, tradycyjny napój słowiański tworzony z wody, ziół, kwiatów i owoców, które poddawane są naturalnej fermentacji. To bogata w witaminy i probiotyki bomba witaminowa, która gasi pragnienie i wspiera odporność. Składnikami są dziko rosnące rośliny np. mięta, pokrzywa, melisa, rumianek, kwiaty czarny bez, dzika róża, chabry oraz leśne i polne owoce. Rośliny umieszcza się w słoju, zalewa wodą z dodatkiem miodu i wystawia na działanie promieni słonecznych na 2-3 dni. Pod wpływem słońca i ciepła zachodzi fermentacja, w wyniku której napój staje się lekko musujący, zyskuje słodko-kwasowy smak i delikatny charakter. Surica to naturalny probiotyk, który świetnie wpływa na florę jelitową. Działa orzeźwiająco w upalne dni. Stanowi naturalną alternatywę dla sklepowych napojów i lemoniad.

Ziemniaczana

Dla naszych dobrej kuchni mamy propozycję na prostą sałatkę ziemniaczaną. Jest banalna w wykonaniu a na dodatek może być bazą dla innych sałatek np. ze śledziami, serem typu feta lub kozim albo dla miłośników czegoś konkretnego z uprażonymi plastrami boczku lub kiełbasą. Jej pierwowzorem jest oczywiście niemiecka sałatka ziemniaczana tzw. Kartoffelsalat. Wywodzi się z kuchni niemieckiej oraz austriackiej, gdzie jej korzenie sięgają początku XVII wieku. Choć ziemniaki przywieziono z Ameryki Południowej, to właśnie w Niemczech i Austrii opracowano pierwsze receptury, łączące ugotowane ziemniaki z octem, bulionem lub majonezem, co z czasem spopularyzowało się w całej Europie. Receptura na sałatkę ziemniaczaną datowana jest już na 1621 rok i pochodzi z kronik austriackiego klasztoru. Czesi uważają sałatkę ziemniaczaną za swoje tradycyjne danie świąteczne (bożonarodzeniowe), a każda rodzina ma własny przepis, często z kukurydzą i różnymi rodzajami majonezu. W Polsce znana była już w XIX wieku, o czym pisała już słynna Lucyna Ćwierciakiewiczowa. Sałatka ziemniaczana, często z ogórkiem kiszonym i cebulą, była niezwykle popularna na polskich imprezach w latach 80., a dziś przeżywa swój renesans. U nas propozycja na prostą sałatkę z gotowanych ziemniaków w „mundurkach”, swoich ogórków kiszonych, czerwonej cebuli oraz koperku. Dopełnieniem smaku jest sos na bazie musztardy francuskiej z gorczycą, oliwy oraz miodu.

Złote mleko, samo zdrowie

Złote mleko to tradycyjny napój wywodzący się z Ajurweda, starożytnego systemu medycyny z Indii, gdzie stosowano je jako naturalny środek wspierający zdrowie. Sporządzany jest na bazie mleka krowiego lub roślinnego z dodatkiem kurkumy, czarnego pieprzu i innych przypraw np. imbiru, cynamonu, kardamonu, goździków czy gałki muszkatołowej. Główny składnik mleka kurkuma zawiera aktywny związek kurkuminę. Aby poprawić wchłanianie kurkuminy, warto wzbogacić napój odrobiną tłuszczu. Doskonale sprawdzi się olej kokosowy, olej migdałowy czy sezamowy. Niezwykle ważny jest dodatek czarnego pieprzu, ponieważ znajdująca się w nim piperyna znacznie zwiększa przyswajalność kurkuminy. Złote mleko to prawdziwa skarbnica zdrowia, zapewniająca szereg korzyści: ma silne właściwości antyoksydacyjne, ma silne działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe, skutecznie zwalcza bakterie i wirusy, działając antyseptycznie, poprawia pamięć i koncentrację, ma pozytywny wpływ na układ krążenia, wspiera regulację poziomu cholesterolu, pomaga obniżyć poziom cukru we krwi, wspierając profilaktykę cukrzycy i insulinooporności, wspomaga proces odchudzania, przyspieszając metabolizm i spalanie tkanki tłuszczowej, łagodzi objawy depresji, poprawia ogólną kondycję skóry. Gdy napój ostygnie, proponujemy dodać mu małe co nieco słodkiego: miód, syrop klonowy, syrop daktylowy, syrop z agawy, erytrytol lub stewię. W upalne dni przygotuj możemy serwować zimne złote mleko, używając zimnego mleka i kostek lodu.

Chleb z żurawiną i orzechami

Chleb w Polsce to nie tylko jedzenie, ale część kultury i codzienności. Polska należy do krajów o jednej z najmocniejszych tradycji piekarskich w Europie, a ogromną rolę odgrywają chleby żytnie i na zakwasie. W wielu polskich domach „prawdziwy chleb” nadal oznacza właśnie żytni na zakwasie. W Polsce fermentacja na zakwasie jest tak powszechna, że w wielu piekarniach chleb „na zakwasie” to standard, a nie produkt rzemieślniczy premium, co często zaskakuje obcokrajowców. Chleb żytni na zakwasie to absolutna podstawa polskiego pieczywa. Chleb żytni ma lekko kwaśny smak dzięki fermentacji,  jest cięższy i bardziej sycący niż pszenny, długo zachowuje świeżość. Chleb pszenno-żytni to z kolei najbardziej uniwersalny współczesny chleb. Jest lżejszy niż czysto żytni, bardziej puszysty ale nadal ma lekko kwaśny aromat. To typowy chleb codzienny. Chleb pszenny to najczęściej miękkie pieczywo o delikatnej skórce i miękkim, często wybierany do kanapek. Bardzo popularny obecnie jest chleb razowy pełnoziarnisty, ciężki o orzechowym smaku z dużą ilością błonnika. Nasza propozycja na dziś to chleb pszenny z żurawiną, orzechami i miodem, ceniony jako dodatek do serów i wędlin. Słodka żurawina i miód idealnie kontrastują z orzechami włoskimi. Ma wilgotny środek i chrupiącą skórkę. I jest banalnie łatwy do przygotowania.

„Ratafia” bożonarodzeniowa

Ratafia to tradycyjna nalewka z wielu różnych owoców, dojrzewająca etapami przez całe lato i jesień. Każdy kolejny owoc, który akurat dojrzewa np. wiśnie, maliny, porzeczki, śliwki, gruszki, dodaje się do tego samego alkoholu, zasypując go odrobiną cukru. Dzięki temu powstaje bardzo aromatyczna nalewka, o złożonym, głębokim smaku. Dla wszystkich amatorów wieloowocowych nalewek i nie tylko, mamy propozycję na nalewkę w stylu ratafii, nalewkę bożonarodzeniową. Potrawy świąteczne najczęściej wymagają cierpliwości i czasu, aby produkty do nich użyte dały z  siebie to co najlepsze. Nalewki bożonarodzeniowe to tradycyjne, aromatyczne trunki przygotowywane na zimę i święta. Ich charakter wynika z wykorzystania przypraw korzennych, owoców zimowych oraz miodu. Nalewki jako tradycja mają długą historię w Europie Wschodniej, szczególnie w Polsce, na Litwie i Ukrainie. Najstarsze przepisy na zimowe nalewki cytrusowe w Polsce pochodzą z przełomu XVIII i XIX wieku, kiedy cytrusy stały się bardziej dostępne. Nalewki miodowe były związane ze świętami, miód był symbolem dobrobytu i słodkiego nowego roku. Najpopularniejsze składniki to pomarańcze i cytryny, które nadają świeżości, często łączone z przyprawami korzennymi. Żurawina nadaje piękny kolor i lekką kwasowość. Śliwki suszone głęboki, świąteczny smak. Z korzennych przypraw polecamy do nalewek: cynamon, goździki, anyż, wanilię, kardamon oraz imbir. Jeśli zaś chcemy dodać słodkości polecamy miód, cukier trzcinowy, lub syrop cukrowy. Co do alkoholu to jedyny słuszny wybór to spirytus 70–95% rozcieńczony do mocy 45–60% oraz mocny rum i wódka. Nalewki owocowo-korzenne, takie jak nasza najlepiej zacząć w listopadzie lub na początku grudnia, potrzebują 2–4 tygodni. Jeśli zabierzecie się za nie między połową listopada a początkiem grudnia, idealnie zdążycie na święta. Dziś często robi się je jako prezenty, ładnie butelkowana nalewka to klasyczny, elegancki upominek świąteczny.

Staropolski

Jak śpiewa Mariah Carey „It’s time!”. Tak, tak, święta coraz bliżej i ostatni moment na przygotowanie staropolskiego piernika. Piernik staropolski to nie tylko ciasto – to prawdziwy symbol świątecznej tradycji, pełen aromatycznych przypraw, bogatej historii i magii, która unosi się w powietrzu podczas jego pieczenia. Jego wyjątkowość polega na procesie dojrzewania i uwalnianiu pomału wszystkich smaków. Pierniki, zwłaszcza te dojrzewające, były wypiekiem luksusowym, przeznaczonym na specjalne okazje. W dawnych czasach przygotowanie ciasta było sztuką – mistrzowie piernikarscy strzegli swoich receptur, a samo ciasto często dojrzewało miesiącami w piwnicach, aby nabrać odpowiedniej głębi smaku. Piernik zawdzięcza swój wyjątkowy smak mieszance przypraw korzennych, takich jak cynamon, imbir, goździki, gałka muszkatołowa, kardamon czy anyż. Piernik po upieczeniu należy przełożyć jakąś masą samą lub z dodatkiem rumu lub likieru wiśniowego: powidłami śliwkowymi, dżemem porzeczkowym albo morelowy, masą czekoladową lub orzechową, polać czekoladą lub lukrem i posypać skórką kandyzowaną, siekanymi migdałami, orzechami włoskimi lub laskowymi.

Zioła na nalewkę

W naszej ofercie znajdziecie dużo ziołowych mieszanek na nalewki. Mamy mieszanki suszu z pieczonymi jabłkami, owoce leśne, wakacyjną pinacoladę, egzotyczną (mającą w swoim składzie  kwiat bzu, mango, eukaliptus, miętę, trawę cytrynową, skórkę cytrynową, skórkę pomarańczy, owoc goja, nagietek, hibiskus, cynamon oraz goździki), rokitnikową, exotic caffee  (z  kawą, wanilią, kokosem kandyzowanym, cynamonem, skórka cytryny, skórką pomarańczy, tarniną, głogiem, aronią) czy koktajl brazyliana (mająca w swoim składzie kokos kandyzowany, cynamon, skórkę cytryny, skórkę pomarańczy, tarninę, aronię, jarzębinę, ananas, trawę cytrynową, głóg oraz płatki róży). Wśród nich znajdują się gotowe nalewki firmy Dar Natury, dedykowane różnym schorzeniom. Najbardziej popularne to: nalewka nasercowa, pępkówka, nalewka leśniczego, dzięgielówka, anyżówka, złoty korzeń, nalewka dla spokojności, korzenna ziołowa, nalewka miłosna afrodyzjak, nalewka podnosząca odporność oraz nalewka wino grzane. Nalewki to przyjemne w smaku, aromatyczne i rozgrzewające trunki, które mają właściwości lecznicze, przez co pomagają przy wielu chorobach. Łagodzą objawy sezonowych infekcji, pomagają w problemach żołądkowych, poprawiają krążenie, usprawniają pracę serca, a poza tym po prostu rozgrzewają i poprawiają samopoczucie. Za względu na porę roku proponujemy Wam mieszankę ziół na nalewkę rozgrzewającą przeciwgrypową. W jej składzie znajdują się: podbiał, kwiat bzu, lipa, owoc maliny, róży, głogu, kwiat słonecznika, szałwia, pączki sosny. Po dodaniu miodu uzyskamy zdrowotny eliksir o właściwościach rozgrzewających, wykrztuśnych i łagodzących kaszel oraz antybakteryjnych i przeciwzapalnych.

Miechunka peruwiańska

Dziś opowiemy Wam trochę o miechunce peruwiańskiej. Roślinie, którą niektórzy kojarzą jako pomarańczowe lampioniki w suchych, bukietowych kompozycjach. Naturalnie rośnie w Peru, gdzie jest rozłożystym krzewem osiągającym nawet metr wysokości. W naszych warunkach dojrzały krzew nie przekracza 50-60 cm. Miechunka jadalna określana również physalis, rodzynkiem brazylijskim, jagodą peruwiańską i złotą jagodą inków. Miechunka w swojej rodzinie botanicznej ma takie znane rośliny jak: pomidor, papryka, ziemniak czy tytoń. Suszona ma słodko-kwaśny smak.  Owoc miechunki można jeść na surowo lub w postaci dżemów, konfitur, a nawet nalewek. Miechunka suszona idealnie nada się jako składnik musli, koktajli, jogurtów, deserów lub samodzielna przekąska. Miechunka suszona stanowi urozmaicenie tradycyjnych bakalii: rodzynek, żurawiny, śliwek czy dodatkowo jest świetną alternatywą dla słodkich i słonych przekąsek. W naszym sklepie miechunkę dostaniecie w opakowaniach 100 i 500 g.

Ogórki, ostatnie z ogródka w tym sezonie…

Warzywa konserwowe to produkty, które przeszły proces konserwacji, aby przedłużyć ich przydatność do spożycia. Konserwować można na wiele sposobów: pasteryzując, kisić, marynować w occie czy zamrażać. Dlatego też papryka czy ogórki konserwowe mogą być dostępne przez cały rok. Dziś zajmiemy się marynowaniem. Marynowanie, czyli konserwowanie octem, to jeden z najstarszych sposobów przechowywania żywności. Polega na utrwalaniu warzyw i owoców za pomocą temperatury i specjalnej zalewy. Utrudnia ona rozwój drobnoustrojów powodujących psucie się żywności. Warzywa w zalewie octowej, takie jak ogórki zachowują większość witamin i składników mineralnych, a kwas octowy, będący naturalnym konserwantem, może przynieść dodatkowe korzyści zdrowotne, takie jak obniżenie poziomu cukru we krwi. W Polsce tradycja marynowania warzyw sięga ponoć XVII wieku, kiedy podawano przed obiadem różne marynaty, m.in. marynowanego kalafiora czy cebulę. Zalewy zazwyczaj składają się z wody zakwaszonej octem, cukru, soli, przypraw i ziół: czosnku, ziela angielskiego, gorczycy, liści laurowych i kopru. Marynaty na bazie octu sporządza się przede wszystkim z twardych warzyw: ogórków, papryki, brokułów, kalafiora, patisony czy buraki. Do marynowania nadają się także owoce, zwłaszcza wiśnie, śliwki czy gruszki. Przed marynowaniem warto je zblanszować, a potem zalać syropem zrobionym z cukru, odrobiny octu i wody.

Owsiane na miodzie z żurawiną

Przed nami ostatni tydzień wakacji. Za chwilę początek roku szkolnego i odwieczny problem, co fajnego przygotować na szybko do plecaków i na poranny rozruch w pracy. Nasza propozycja ciasteczka owsiane na miodzie. Domowe ciasteczka owsiane, przygotowane ze dodatkiem zdrowych składników: suszonych owoców, orzechów, płatków owsianych mogą być wartościowym źródłem błonnika, witamin i minerałów, wspierającym trawienie i obniżającym poziom cholesterolu. Do ciasteczek dodaliśmy suszoną żurawinę, jednak mogą być to orzechy: nerkowca, włoskie lub laskowe, suszone mango, miechunka, rodzynki, bądź ziarna: słonecznik, siemię lniane. Wszystko według upodobań smakowych. Suszoną żurawinę można również dodawać do porannej owsianki, czy jako dodatek do deserów. Jednym z polecanych połączeń jest dodanie do mięsa suszonej żurawiny, ponieważ rewelacyjnie sprawdza się do wydobycia głębokiego smaku w wytrawnych potrawach.

Chałka z małym co nieco 
Do wypiekania chałek potrzebne są drożdże, bez nich ani rusz. Drożdże to grzyby, które do celów kulinarnych zostały uzyskane ze skórki winogron. Najwygodniejszą formą drożdży, niewymagająca wcześniejszego nawodnienia, są drożdże instant. To bardziej skoncentrowana forma drożdży suchych, przez co szybciej rozpuszczają się i aktywują bezpośrednio w mieszaninie przygotowanej do wypieku. To drożdże szybko działające, gotowe do użycia od razu po otwarciu opakowania i nie wymagają przygotowywania rozczynu. Nie każde drożdże suszone to drożdże instant. Drożdże suszone należy rozpuścić w niewielkiej ilości ciepłej wody lub mleka i poczekać aż zaczną „pracować”. Dopiero wtedy można je dodać do reszty składników, w innym razie ciasto nie „ruszy”. W naszej ofercie oprócz drożdży piekarskich znajdziecie drożdże do wyroby napojów alkoholowych: wódki, piwa czy wina. My tym razem wykorzystaliśmy drożdże piekarskie. Do wypieku chałki z kruszonką. Chałka na świeżo to poezja smaków. To świetny pomysł na szybkie śniadanie, deser lub przekąskę. Najlepsza oczywiście jeszcze cieplutka z masłem, dżemem lub miodem. Idealna również z twarożkiem i owocami. Zaskakująca z kaszanką, karmelizowaną cebulą, ketchupem i piklami. My stawiamy na miód i tu również lekki tuning, lekko obeschnięta chałkę możemy podać jako tosty miodowo-maślane. Kromki chałki podsmażamy na maśle z miodem, z zewnątrz są chrupiące od środka mięciutkie. Taka chałka najlepiej smakuje z lodami, sosem karmelowym lub syropem klonowym. W dodatku to świetny sposób na wykorzystanie czerstwego pieczywa.

Lubczyk nie tylko do maggi

Maj i pierwsza połowa czerwca, to intensywny czas na zbieranie i przetwarzanie ziół. Zasada jest prosta, zioła zawsze zbieramy przed ich kwitnieniem. Dziś opowiemy Wam trochę o lubczyku, bylinie o intensywnym, korzennym aromacie, przypominającym nieco seler, ale z bardziej pikantną, głęboką nutą. W kuchni stosujemy głównie liście i łodygi, natomiast korzeń znajduje swoje zastosowanie, szczególnie w nalewkach czy syropach. Lubczyk od razu kojarzy nam się z maggi. W ubiegłym sezonie podawaliśmy na blogu przepis na domową maggi, zachęcamy do powrotu do niego. Najlepiej zbierać lubczyk w suchy dzień, rano, po obeschnięciu rosy. Suszymy go w przewiewnym, zacienionym miejscu, unikamy słońca, lubczyk wtedy traci większość olejków eterycznych. Lubczyk możecie ususzyć w suszarce do grzybów, temperatura nie powinna przekraczać 40°C. Taki suszony lubczyk, możecie utrzeć w moździerzy i stosować do zup, szczególnie do rosołu, zupy jarzynowej czy krupniku. Suszony lubczyk użyjemy też do gulaszu z wołowiny lub wieprzowiny, dań jednogarnkowych: bigosu bądź leczo, mięs pieczonych, pasztetów domowych i sałatek ziemniaczanych. Świeże liście i korzeń natomiast używany jest do nalewek wspierających odporność organizmu, a także poprawiający trawienie. Nalewka działa też moczopędnie i poprawia samopoczucie. Świetnie rozgrzewa, szczególnie w zimne, zimowe dni. W naszych sklepach znajdziecie suszony lubczyk, moździerze, drożdże do wytworzenia alkoholu, butelki, słoiki, suszarkę do grzybów oraz dodatki do nalewek, np.: cynamon, goździki, płatki róży czy suszoną skórkę pomarańczową. Poniżej przepis na nalewkę

Co dodajecie do świątecznych sałatek?

Wraz z nastaniem wiosny oraz zbliżającymi się Świętami Wielkanocnymi, nadchodzi dla nas czas wzmożonej pracy w kuchni. Zaczynamy przygotowywać solanki do mięs, wędzonki, kiełbasy, nastawiamy do ukiszenia żur lub barszcz biały, przeglądamy stan piwniczek i ich zasobność w mocniejsze alkohole, wina i nalewki. Tuż przed wielkim tygodniem zaopatrujemy się w niezbędne do wypieków drożdże, różnego rodzaju bakalie (najczęściej rodzynki, skórki cytrusowe, morele, migdały i orzechy), przecież święta bez baby lub sernika albo kajmakowego mazurka tracą na autentyczności. Kropką nad „i” na naszych stołach oprócz jaj, pieczystych, rolad boczkowych czy ciast są sałatki. U niektórych lekkie wiosenne u innych treściwsze, zależy co kto lubi. My w tym roku stawiamy na sałatkę makaronową, z dobrze doprawionym kurczakiem (u nas w przyprawie kebab gyros, ale może mieć bardziej ostry charakter- po diabelsku, lub bardziej warzywny: po węgiersku lub po prostu po staropolsku), kremowym serem camembert i żurawiną oraz ziarenkami słonecznika. Zamiast żurawiny polecamy użycie moreli, a zamiast słonecznika orzechów pistacjowych. Kombinacji tej sałatki może być wiele w zależności od waszych preferencji smakowych, a większość przypraw i składników znajdziecie w naszym sklepie.

Marynowana gorczyca

Marynowane nasiona gorczycy to aromatyczny dodatek, który potrafi nadać potrawom głębi i wyjątkowego smaku. Podniosą poziom doznań smakowych naszych kanapek, dressingów, dipów lub deski wędlin. Są również doskonałym dodatkiem do sałatek, sera, jajek faszerowanych lub krakersów. Marynowane nasiona gorczycy są nazywane „kawiorem musztardowym”, ponieważ stają się pulchne po ugotowaniu, dając wrażenie pękania podobne do jedzenia kawioru. W kuchni europejskiej gorczyca była używana od wieków – najpierw jako przyprawa, a później także jako składnik marynat, które pozwalały przedłużyć trwałość produktów spożywczych. W XIX wieku stała się popularnym dodatkiem do wędlin i sałatek, a dziś nie wychodzi z mody w wielu kuchniach, szczególnie w Niemczech, Holandii czy Anglii. Możemy spotkać gorczycę białą (najczęściej używaną w marynatach), czarną oraz brązową. Każda z nich ma nieco inny smak: gorczyca czarna jest bardziej ostra, biała – łagodniejsza, a brązowa ma lekko pieprzny posmak. Marynowanie gorczycy białej jest najpopularniejsze, jednak inne rodzaje również mogą dodać ciekawego charakteru potrawom. Marynata do gorczycy najczęściej zawiera ocet, cukier, sól oraz przyprawy, takie jak ziele angielskie, pieprz, liście laurowe, a czasem także kurkumę, która nadaje gorczycy intensywnie żółty kolor. Można także dodać czosnek, chili czy świeże zioła, by stworzyć różne warianty smakowe. W naszym przepisie znajdziecie czosnek, rozmaryn i cukier trzcinowy. Marynowana gorczyca to doskonały dodatek do mięs (szczególnie do wieprzowiny, drobiu i dziczyzny), ale świetnie komponuje się także z serem, wędlinami czy jako element sałatek. Można ją dodać do klasycznego hamburgera, a także używać jako składnik musztard czy sosów. Wspaniale współpracuje z duszonymi warzywami, kiszonkami i w połączeniu z gorącymi potrawami, podkreślając ich smak. Warto pamiętać, że gorczyca, choć używana w niewielkich ilościach, może dodać potrawie wyraźnej ostrości, szczególnie gdy jest marynowana z dodatkiem ostrej papryki lub chili. Jeśli jednak preferujecie łagodniejsze smaki, warto ograniczyć ilość ostrej przyprawy w marynacie.

Placuszki owsiano-jabłkowe

Pieczone placuszki owsiane z jabłkami to zdrowy i szybki sposób na pyszne śniadanie. Chcemy Was zachęcić do upieczenia jednego z naszych ulubionych śniadań, zdrowych placuszków, które nie tylko smakują wyśmienicie, ale także dodają energii na cały dzień. To przepis na pieczone placuszki owsiane z jabłkami, miodem i jajka - idealne na leniwe, zimowe poranki. Choć danie to wydaje się być nowoczesnym wynalazkiem zdrowych kulinarnych trendów, jego korzenie sięgają tradycji kuchni rustykalnej, w której wykorzystywano proste składniki takie jak płatki owsiane, miód i owoce. W XIX wieku owsianka była podstawą diety wielu rodzin, a jej różnorodne wariacje, takie jak pieczone placuszki, stawały się świetnym sposobem na wykorzystanie nadmiaru owoców sezonowych, takich jak jabłka, gruszki czy śliwki. Jabłka były od zawsze symbolem obfitości i zdrowia – to owoc, który znajduje się w kuchniach na całym świecie. Słodkie odmiany jabłek nadają się najlepiej do owsianek, musów dla dzieci, dżemów i innych przetworów, do których nie musimy dodawać dużo cukru. Kwaśne odmiany, jak szara reneta, papierówka i antonówka warto wykorzystać do ciast, jak szarlotka, tarta lub jabłecznik. Przygotowanie placuszków jest banalnie proste. Wystarczy kilka składników, które znajdziesz w swojej spiżarni, i moment, by stworzyć zdrowe i sycące danie.