Carpaccio z buraka

Dodano: 16-06-2026 w kategorii: przepisy wegetariańskie, przepisy kulinarne autor: sklep

Carpaccio to klasyczna włoska przystawka podawana na zimno, składająca się z surowego mięsa lub ryby, krojonego w ekstremalnie cienkie plastry. Danie powstało w 1950 roku w legendarnym lokalu Harry's Bar w Wenecji. Wymyślił je właściciel, Giuseppe Cipriani, z myślą o weneckiej hrabinie Amalie Nani Mocenigo. Kobieta cierpiała na anemię, a lekarz zalecił jej spożywanie surowego mięsa. Nazwa przystawki nawiązuje do renesansowego malarza Vittore Carpaccio, którego obrazy słynęły z charakterystycznych, intensywnych odcieni czerwieni i bieli, przypominających Ciprianiemu wygląd serwowanego dania. Współcześnie carpaccio przygotowuje się z wielu składników (np. tuńczyka, łososia, buraków), jednak tradycyjnym i najbardziej cenionym wariantem jest to z polędwicy wołowej. Carpaccio z buraka to wariacja na temat klasycznej włoskiej przystawki. Współczesna, wegetariańska wersja z pieczonych lub gotowanych buraków, sera feta i rukoli to nowoczesna adaptacja tego pomysłu, która spopularyzowała się na całym świecie, w tym w polskiej kuchni, jako zdrowa i lekka przekąska. Carpaccio z buraka z dodatkiem fety i rukoli oraz orzechów najlepiej komponuje się z wyrazistym, słodko-kwaśnym dressingiem na bazie oliwy z oliwek, octu balsamicznego i miodu. Taki sos doskonale przełamuje ziemisty smak buraków i słoność sera.

Składniki

2-3 upieczone lub ugotowane buraki
3 garści rukoli
150 g sera feta
garść ulubionych orzechów lub uprażonych pestek słonecznika
3 łyżki oliwy z oliwek
1 łyżka octu balsamicznego (lub soku z cytryny)
1/2 łyżeczki miodu
1/2 łyżeczki musztardy (najlepiej takiej z ziarnkami gorczycy)
szczypta soli i świeżo mielonego pieprz

Przygotowanie

W małym słoiczku lub miseczce energicznie mieszamy wszystkie składniki sosu (oliwę, miód, musztardę, ocet, sól, pieprz), aż powstanie gładka emulsja. Upieczone lub ugotowane i obrane buraki kroimy w bardzo cienkie plasterki (najlepiej użyć precyzyjnej szatkownicy do warzyw, mandoliny). Na dużym, płaskim talerzu układamy plasterki buraka, lekko zachodzące na siebie. Na burakach rozkładamy umytą rukolę, posypujemy całość pokruszonym serem feta oraz orzechami lub pestkami, według uznania. Tuż przed podaniem polewamy wszystko przygotowanym wcześniej sosem.

Komentarze do wpisu (0)

Blog kategorie

Blog archiwum

nie	pon	wto	śro	czw	pią	sob
	1	2	3	4	5	6
7	8	9	10	11	12	13
14	15	16	17	18	19	20
21	22	23	24	25	26	27
28	29	30

Swojskie przepisy

Po prostu, cukinia faszerowana

10-08-2026 , sklep

Po prostu, cukinia faszerowana

Faszerowana cukinia pochodzi z kuchni Bliskiego Wschodu (szczególnie z regionu Lewantu, obejmującego dzisiejszy Liban, Syrię, Jordanię i Palestynę), gdzie od wieków jest elementem tradycji faszerowania warzyw. Najwięcej tego konkretnego dania, jak i samej cukinii, spożywa się w krajach Bliskiego Wschodu, Turcji oraz w basenie Morza Śródziemnego w Grecji czy Włoszech. Cukinię najlepiej podawać na ciepło, podsmażoną na oliwie z czosnkiem i ziołami, faszerowaną mięsem lub kaszą, a także w formie chrupiących placuszki. Młode sztuki świetnie smakują również na surowo w cienkich plastrach z fetą i cytryną. Nietypowe i zaskakujące dania z cukinii to między innymi surowy makaron z pesto (pokrojone w cienkie paski warzywo podane na zimno z domowym pesto z natki pietruszki lub bazylii), chrupiące kwiaty nadziewane serem, delikatne kwiaty nadziewane kremowym serem ricotta, obtoczone w cieście naleśnikowym i usmażone na chrupko. Wytrawne gofry, chrupiące ciasto z dodatkiem startej cukinii, mąki, jajek i tartego parmezanu, idealne z jogurtowym sosem oraz carpaccio czyli cieniutkie plasterki surowego warzywa skropione sokiem z cytryny, oliwą z oliwek, posypane prażonymi pestkami i parmezanem. Te oryginalne przepisy pozwalają odkryć warzywo na nowo i odejść od tradycyjnego leczo czy zwykłych placków. Jednak my stawiamy na tradycję, czyli cukinię faszerowaną mięsem mielonym, posypaną startym serem i zapieczoną.

czytaj całość »

Ogórki z curry

07-08-2026 , sklep

Ogórki z curry

Ogórek pochodzi z północno-zachodnich Indii, wyrósł sobie u podnóża Himalajów. Jako roślina uprawna znany był już 4 tysiące lat temu w Grecji i w Rzymie. Do Polski ogórek dotarł we wczesnym średniowieczu, przez Bizancjum i tereny wschodnie. Dopiero potem z krajów słowiańskich przedostał się do krajów zachodnich. Ogórki przetwarza się na zimę, ponieważ w szczycie sezonu letniego są najbardziej jędrne, mają mniejsze nasiona i odpowiednią strukturę. Pozwalają zagospodarować nadurodzajny plon z ogrodu lub działki w pełni sezonu. Tradycyjne kiszenie lub marynowanie pozwala zachować ich chrupkość, a proces fermentacji wzbogaca je w cenne dla zdrowia probiotyki i witaminy. Wybór marynat do ogórków jest duży. Możemy zrobić tradycyjne ogórki konserwowe, słodko-kwaśne pikle, ostre z chili, aromatyczne z curry, miodowe lub azjatyckie z octem ryżowym i sosem sojowym. Tym razem postawiliśmy na ogórki z curry. Ogórki z curry to popularne przetwory o wyjątkowym, słodko-kwaśnym i lekko pikantnym smaku. Dodatek przyprawy curry nadaje im piękny, żółty kolor, a korzenny aromat doskonale przełamuje klasyczny smak octowej zalewy, stanowiąc idealny i chrupiący dodatek do kanapek, obiadów czy zimowych przekąsek.

czytaj całość »

Paluchy na styl włoski

05-08-2026 , sklep

Paluchy na styl włoski

Paluchy drożdżowe z oliwkami i suszonymi pomidorami wywodzą się z Włoch. Są wariantem tradycyjnych włoskich paluszków chlebowych znanych jako grissini, które pochodzą z Turynu i są wypiekane od XVII wieku, a dodatki takie jak oliwki i suszone pomidory czerpią z ogólnej tradycji kulinarnej śródziemnomorskiej kuchni włoskiej. Dodatek oliwek i suszonych pomidorów to nowoczesna, śródziemnomorska wariacja nawiązująca do smaków południa Europy. Klasyczne oraz wzbogacane ziołami lub warzywami paluchy podaje się jako przekąskę lub dodatek do dań. Paluchy chlebowe z oliwkami i suszonymi pomidorami znakomicie pasują do wędlin i serów. Można podawać je także z dipami, oliwą, serami lub owinąć szynką parmeńską. Świetnie smakują podane z sosem czosnkowym, z twarożkiem wymieszanym ze szczypiorkiem. Zastępują tradycyjne grzanki i dodają tekstury zupą kremowym: pomidorowej, dyniowej, cukiniowej czy włoskiej minestrone. To również chrupiący dodatek węglowodanowy zamiast bagietki do zielonych sałatek. Uzupełniają też cięższe potrawy z grilla i dania z sosami typu gulasz. Do paluchów drożdżowych z oliwkami i suszonymi pomidorami idealnie pasują alkohole o śródziemnomorskim rodowodzie. Lekkie wytrawne wina białe i różowe, piwa typu pilsner czy witbier oraz drinki Aperol Spritz czy gin z tonikiem.

czytaj całość »

Zupa na upały

03-08-2026 , sklep

Zupa na upały

Korzystając z sezonu wiśniowego, postanowiliśmy wrócić do lat dzieciństwa, kiedy to zupa z wiśni stanowiła podstawę wakacyjnego obiadu. Wakacyjne obiady w czasach PRL opierały się na świeżych, sezonowych i łatwo dostępnych warzywach z targowisk, młodych ziemniakach, botwinie czy fasolce szparagowej. Królowały w nich proste dania bezmięsne, zupy owocowe oraz potrawy mączne. Hity letniego stołu to przede wszystkim: młode ziemniaki z koperkiem i maślanką, często podawane z sadzonym jajkiem. Chłodnik litewski i zupy owocowe: zupa jagodowa, wiśniowa lub truskawkowa z makaronem albo kluskami. Makaron polewany rozgniecionymi truskawkami, jagodami lub poziomkami jako danie główne. Mizeria i fasolka szparagowa: z masłem i bułką tartą jako dodatek lub główne danie. Placki ziemniaczane i leniwe kluski, szybkie i tanie posiłki na bazie mąki, twarogu oraz warzyw. W czasach PRL-u popularne zupy owocowe to przede wszystkim zupa wiśniowa, truskawkowa i jabłkowa. Często serwowano je w stołówkach szkolnych, przedszkolach oraz na obozach letnich jako tanie i łatwe w przygotowaniu dania sezonowe lub bazujące na przetworach. W niektórych regionach zupę jabłkową lub wiśniową serwowano z ugotowanymi ziemniakami. Po takim objedzie dzieciaki bardzo często wypijały jeszcze oranżadę w butelce z korkiem ceramicznym lub bardziej egzotycznie z woreczka ze słomką.

czytaj całość »

Rwany z ziołami

31-07-2026 , sklep

Rwany z ziołami

Chlebek rwany, znany w innych krajach jako pull-apart bread lub monkey bread, wywodzi się z Węgier. Jego korzenie tkwią w tradycyjnym węgierskim cieście drożdżowym o nazwie aranygaluska co oznacza „złote kluski”, które polega na układaniu kawałków ciasta przekładanych masłem lub bakaliami. Węgierscy imigranci przywieźli przepis do Stanów Zjednoczonych pod koniec XIX wieku. W Ameryce słodka wersja z cynamonem i masłem zyskała popularność w połowie XX wieku pod nazwą monkey bread. W Polsce oraz w Europie w ostatnich latach wielką popularnością cieszą się wersje wytrawne: czosnkowe i ziołowe, przygotowywane jako składana harmonijka w formie. Do rwanego chlebka najlepiej pasują świeże lub suszone zioła, takie jak natka pietruszki, bazylia, rozmaryn oraz tymianek, oregano, czosnek niedźwiedzi. Tworzą one idealny duet z masłem i czosnkiem, nadając wypiekowi wspaniały zapach. Najlepsze zioła do chlebka: natka pietruszki, bazylia, rozmaryn, tymianek i oregano, czosnek niedźwiedzi. Rwany chlebek najlepiej serwować do dań z grilla oraz ogniska: kiełbasek, szaszłyków, steków oraz karkówki, świeżych sałatek z winegretem oraz gęstych zup krem pomidorowej lub cebulowej oraz do aromatycznych gulaszy. Świetnie pasuje też jako samodzielna przekąska z dodatkiem zimnych sosów.