Z suszonymi pomidorami i nerkowcami

Włoskie pieczywo cechuje się chrupiącą skórką, puszystym wnętrzem i często wykorzystuje oliwę z oliwek oraz zioła. Najpopularniejsze rodzaje włoskiego pieczywa to: focaccia, płaski, drożdżowy chleb z Ligurii, często z oliwą, solą, rozmarynem, pomidorami lub oliwkami. Ciabatta z kolei to biały, podłużny chleb o bardzo porowatym wnętrzu, idealny do kanapek. Grissini natomiast to cienkie, chrupiące paluszki chlebowe, popularne jako przystawka. Do kupienia w naszych sklepach jest pinsa, pieczywo o owalnym kształcie, oparte na mieszance mąk pszennej, ryżowej oraz sojowej, lekkostrawne i chrupiące. To oczywiście tylko niektóre rodzaje pieczywa popularne we Włoszech. Włoskie pieczywo najlepiej smakuje z oliwą z oliwek, czosnkiem, świeżymi pomidorami, bazylią i solą. Popularne dodatki to również tapenada z oliwek, szynka parmeńska, sery pleśniowe, ricotta, pesto, bakłażan oraz pieczone warzywa. Nasza propozycja nawiązuje do włoskich klimatów, chociaż to nie tradycyjny przepis warto go wypróbować.

Drożdżowa na oleju

Na wielkanocnym stole królują tradycyjne wypieki: mazurki (kajmakowy, czekoladowy), puszyste babki (cytrynowa, piaskowa) oraz serniki (tradycyjny, wiedeński, z brzoskwiniami). Popularne są również makowce, pascha z bakaliami oraz szybkie ciasta bez pieczenia. Warto postawić na aromatyczne wypieki z bakaliami, kokosem lub lukrem cytrynowym. Na Wielkanoc najczęściej pieczemy babki, które są wilgotne, aromatyczne i efektowne, takie jak klasyczna babka piaskowa, cytrynowa, pomarańczowa, z ajerkoniakiem, marmurkowa lub intensywnie kokosowa. Popularnością cieszą się również babki drożdżowe, majonezowe (zapewniające wilgoć) oraz nowoczesne wersje pistacjowe czy z dodatkiem bakalii. Nasza propozycja to babka drożdżowa z olejem. Babki drożdżowe na oleju to klasyczne ciasto domowe, bardzo puszyste, długo świeże i prostsze niż wersja na maśle. Olej roślinny zapewnia wyjątkową wilgotność ciasta, które pozostaje miękkie i puszyste nawet kilka dni po upieczeniu. W przeciwieństwie do masła, które szybko twardnieje i powoduje, że babka traci świeżość, olej utrzymuje aromat i soczystość na dłużej. Z najchętniej wykorzystywanych do babek dodatków polecamy: rodzynki, skórkę pomarańczową lub cytrynową, kandyzowane owoce oraz orzechy włoskie.

Chleb z żurawiną i orzechami

Chleb w Polsce to nie tylko jedzenie, ale część kultury i codzienności. Polska należy do krajów o jednej z najmocniejszych tradycji piekarskich w Europie, a ogromną rolę odgrywają chleby żytnie i na zakwasie. W wielu polskich domach „prawdziwy chleb” nadal oznacza właśnie żytni na zakwasie. W Polsce fermentacja na zakwasie jest tak powszechna, że w wielu piekarniach chleb „na zakwasie” to standard, a nie produkt rzemieślniczy premium, co często zaskakuje obcokrajowców. Chleb żytni na zakwasie to absolutna podstawa polskiego pieczywa. Chleb żytni ma lekko kwaśny smak dzięki fermentacji,  jest cięższy i bardziej sycący niż pszenny, długo zachowuje świeżość. Chleb pszenno-żytni to z kolei najbardziej uniwersalny współczesny chleb. Jest lżejszy niż czysto żytni, bardziej puszysty ale nadal ma lekko kwaśny aromat. To typowy chleb codzienny. Chleb pszenny to najczęściej miękkie pieczywo o delikatnej skórce i miękkim, często wybierany do kanapek. Bardzo popularny obecnie jest chleb razowy pełnoziarnisty, ciężki o orzechowym smaku z dużą ilością błonnika. Nasza propozycja na dziś to chleb pszenny z żurawiną, orzechami i miodem, ceniony jako dodatek do serów i wędlin. Słodka żurawina i miód idealnie kontrastują z orzechami włoskimi. Ma wilgotny środek i chrupiącą skórkę. I jest banalnie łatwy do przygotowania.

Piwne bagietki

Bagietki na piwie to ciekawa wariacja klasycznego pieczywa, która łączy tradycję piekarską z aromatem fermentowanego napoju. Nie mają jednej konkretnej „ojczyzny”, jak klasyczna bagietka z Francji, ale wypieki na bazie piwa od dawna pojawiały się w różnych częściach Europy, zwłaszcza tam, gdzie warzono dużo piwa, np. w Belgii i Niemczech. Tam piekarze wykorzystywali piwo zamiast części wody, bo dodawało smaku, koloru i pomagało w fermentacji. Bagietka piwna to więc nowoczesna adaptacja tradycyjnych chlebów piwnych. Piwo dodane zamiast wody daje delikatną goryczkę, lekko karmelowy aromat (zwłaszcza przy ciemnym piwie), bardziej chrupiącą skórkę oraz głębszy kolor wnętrza bagietki. Bagietki na piwie świetnie pasują do dodatków o wyrazistym smaku: serów dojrzewających (cheddar, gouda), wędlin, pasztetów, pasty warzywnych lub hummus oraz do zup kremowych o wyrazistym smaku: cebulowej czy dyniowej. Na słodko też są pyszne z twarożkiem, miodem lub konfiturami.

Ostatkowe pączki na smalcu

Przypominamy o ostatkach i możliwości zrobienia swoich, własnoręcznych, domowych. My przeszliśmy solidne przeszkolenie w Tłusty Czwartek i na jutro jesteśmy gotowi na domową produkcję

Cynamonowe

Szwedzi i Finowie uczynili z cynamonek tradycyjny element popołudniowej przerwy na kawę. Słodko-korzenne nadzienie z masła, cukru i cynamonu jest trudne do odparcia, idealnie komponując się z kawą, chociaż jest też wielu opozycjonistów, którzy nie lubią ani smaku ani tym bardziej zapachu cynamonu.  Jednak dla większości ciepły, korzenny zapach cynamonu od razu kojarzy się z domowym ciepłem, zimą i przytulnością. Do produkcji cynamonowych wypieków używa się tradycyjnej receptury na ciasto drożdżowe. Istnieje kilka sposobów na uformowanie cynamonek, ten najbardziej pożądany przez konsumentów to ciasto zwinięte w ślimaczka. Nie tylko efektowniej się prezentują, mają też bogatszy smak, bo cynamon jest nie tylko na wierzchu, ale staje się nadzieniem. I takie jest właśnie nasze ciasto. Tylko, że zwinięte w dużego ślimaka

Na Święto Trzech Króli - szczodraki

Jeszcze na początku XX wieku obchodzenie świąt Bożego Narodzenia, nie tylko w kościele ale również w życiu domowym, trwało do Trzech Króli. Ten czas spędzano na śpiewaniu kolęd, opowiadaniu starych baśni, wzajemnych odwiedzinach oraz na obserwowaniu przyrody, wszak te 12 dni było odzwierciedleniem nadchodzących miesięcy nowego roku. Od 6 stycznia rozpoczynał się karnawał. Polskie tradycje związane z dniem Trzech Króli są nieco zapomniane, ale jednym ze zwyczajów było częstowanie kolędników, gości, dzieci szczodrakami. Szczodraki, nazywane też szczodrokami, to tradycyjne wypieki obrzędowe rozdawane w okresie Szczodrych Godów, czyli dawnego słowiańskiego święta przesilenia zimowego, które miały zapewnić dostatek, urodzaj, zdrowie i pomyślność w nadchodzącym roku. Szczodraki to wypiekami z ciasta drożdżowego lub kruchego, uformowane w kształt bułeczek, trójkątów, rogalików bądź pierożków z farszem z kapusty, jabłek i jajek, z grzybami i kapustą, z mięsem i ze słodkim serem, z suszonymi grzybami i orzechami laskowymi a nawet z nadzieniem z mielonej cielęciny i solonych filetów śledziowych. Składniki użyte do nadzienia miały swoją symbolikę: jabłka oznaczały zdrowie i ciągłość życia, miód szczęście i zgodę a suszone owoce dostatek mimo zimy. Zwyczajem francuskim do jednego szczodraka zawsze wkładany był migdał, komu się trafi taki szczodrak zostawał królową lub królem dnia. Pieczywo symboliczne na Trzech Króli to nie tylko polska tradycja, Francuzi pieką na ten dzień migdałowe ciasto galette des rois z ciasta francuskiego przełożonego migdałowym kremem, Hiszpanie drożdżowe ciasto w kształcie pierścienia roscón de reyes z kandyzowanymi owocami i płatkami migdałowymi. My postanowiliśmy wypróbować klasykę, szczodraki z nadzieniem z kapusty słodkiej, kwaśnych jabłek i majeranku.

Strucla bożonarodzeniowa

W średniowieczu struclę uważano za produkt niemal apteczny, migdały i cukier miały wzmacniać organizm. Na święta pozwalali sobie na niego tylko nieliczni. Strucla bożonarodzeniowa, to tradycja sięgająca XIV wieku, wywodzi się z Niemiec. Wypiekali oni bochenki strucli w Boże Narodzenie, aby uhonorować książąt i dostojników kościelnych, a także sprzedawać je na jarmarkach i festynach z okazji świąt. W swojej pierwotnej formie stollen był zwykłym chlebem wypiekanym bez mleka, masła i owoców, ponieważ Kościół katolicki zabraniał ich spożywania w okresie Adwentu. Początkowo strucla była raczej mdłym chlebem, przygotowywanym z mąki, drożdży, oleju i wody. Dopiero w połowie XVII wieku papież Innocenty VIII zezwolił na dodawanie do chleba mleka, masła i owoców. Jednak ci, którzy chcieli używać tych składników, musieli płacić coroczną daninę w złocie, aby wesprzeć budowę katedry. Wracając do współczesnej strucli, jest to ciasto o konsystencji pośredniej między ciastem a chlebem. Wynika to z dodatku drożdży, wody, cukru, masła, mleka, suszonych owoców, orzechów, rodzynek i różnych przypraw. Niektóre przepisy zawierają również rum dla wzmocnienia smaku, a niektóre zawierają marcepan (z mielonych migdałów o słodkim smaku) w środku. Jedna z legend głosi, że garb na strucli symbolizuje garby wielbłądów, które niosły dary Dzieciątku Jezus w pierwsze Boże Narodzenie. Natomiast kandyzowane owoce i rodzynki symbolizują drogocenne klejnoty i dary w jukach wielbłąda. Strucla z marcepanem od lat gości na stołach Europy Środkowej: w Austrii, Niemczech, Czechach, ale i u nas coraz częściej wraca do łask. Dziś zachęcamy Was do jej upieczenia, będzie ozdobą na naszych świątecznych stołach.

Drożdżowe pierogi pieczone

Propozycja dla miłośników pierogów, wszelakich: gotowanych, smażonych, pieczonych. Nasz wybór padł dziś na pierogi drożdżowe pieczone z mięsem i sosem koperkowym z przyprawą do tzatzyków. Pierogi drożdżowe z mięsem pieczone w piekarniku to kulinarna podróż do tradycji wschodniej Polski i Kresów. To potrawa o bogatej historii, przygotowywana od pokoleń, łącząca prostotę z niezwykłym smakiem. Są złociste, pachnące, mięciutkie, a jednocześnie sycące, są kwintesencją kuchni domowej i dawnych tradycji. Dziś piecze się je coraz rzadziej, dlatego warto przywrócić je do łask. Choć pierogi kojarzymy przede wszystkim z Polską, to ich odmiana drożdżowa ma korzenie znacznie szersze. Rodziła się na styku kultur Europy Wschodniej: w Polsce, na Ukrainie, Białorusi oraz w Rosji. Najbliższą rodziną pieczonych pierogów drożdżowych są pirożki, znane w kuchni rosyjskiej i ukraińskiej. To właśnie tam najczęściej przygotowywano nadziewane bułeczki drożdżowe wypełnione mięsem, kapustą lub jajkami i wypiekane na złoto. Pieczone pierogi drożdżowe z mięsem są niezwykle uniwersalne, dlatego można je serwować na wiele sposobów — zarówno jako danie główne, jak i przekąskę. Najbardziej tradycyjnym dodatkiem jest aromatyczny barszcz czerwony, którego lekko kwaskowy smak doskonale podkreśla miękkość ciasta i wyrazistość farszu. Świetnie sprawdzą się również domowe sosy: czosnkowy, jogurtowo-ziołowy czy delikatnie chrzanowy idealne, jeśli podajemy pierogi na imprezę lub jako przekąskę do dzielenia się. W wersji bardziej klasycznej warto postawić na masło czosnkowe lub podsmażoną cebulkę, które dodają daniu aromatu i domowego charakteru. Jeśli pierogi mają pełnić rolę obiadu, znakomicie uzupełni je surówka z czerwonej kapusty, kiszone ogórki lub sałatka z kiszonej kapusty, przełamujące treściwość farszu. Co ciekawe, na wschodzie Polski podaje się je także z gorącym bulionem, który wydobywa ich delikatną słodycz. A następnego dnia świetnie smakują na zimno z pikantnym ketchupem, musztardą albo lekkim majonezem.

Rogaliki na jogurcie

Ciasto drożdżowe jest spulchniane przez działalność drożdży, które powodują proces fermentacji. Dwutlenek węgla, który powstaje z działania drożdży na skrobię znajdującą się w mące, powoduje powiększenie objętości ciasta przed pieczeniem i w trakcie pieczenia. Gluten występujący w mące dzięki swojej elastyczności rozciąga się i zamyka dwutlenek węgla, który nie może uchodzić przedwcześnie z ciasta. Podstawowymi surowcami do wyrobu ciasta drożdżowego jest: mąka, drożdże, mleko lub woda, cukier, jaja i tłuszcz. Pożywkę dla drożdży stanowią cukry, białko i sole mineralne, dlatego najlepiej udaje się ciasto drożdżowe na mleku z dodatkiem cukru i niewielkiej ilości soli. Ciasta chlebowe oraz ciasto drożdżowe na pizzę przygotowuje się z dodatkiem wody bez jaj. Wszystkie składniki na ciasta drożdżowe muszą mieć temperaturę pokojową. Rogaliki na śniadaniowe a dodatkiem jogurtu dla dużych i małych. Są puszyste, lekko wilgotne i maślane w smaku. Posypka z sezamu nadaje im lekko orzechowy smak. Te wytrawne rogaliki idealnie pasują do słodkich dodatków: dżemów, konfitur, słodkich twarożków czy kremów czekoladowych. Możemy je jeść również z wędlinami, szynką, pastami rybnymi lub jajecznymi, pasztetem czy żółtym serem.

Chałka z małym co nieco 
Do wypiekania chałek potrzebne są drożdże, bez nich ani rusz. Drożdże to grzyby, które do celów kulinarnych zostały uzyskane ze skórki winogron. Najwygodniejszą formą drożdży, niewymagająca wcześniejszego nawodnienia, są drożdże instant. To bardziej skoncentrowana forma drożdży suchych, przez co szybciej rozpuszczają się i aktywują bezpośrednio w mieszaninie przygotowanej do wypieku. To drożdże szybko działające, gotowe do użycia od razu po otwarciu opakowania i nie wymagają przygotowywania rozczynu. Nie każde drożdże suszone to drożdże instant. Drożdże suszone należy rozpuścić w niewielkiej ilości ciepłej wody lub mleka i poczekać aż zaczną „pracować”. Dopiero wtedy można je dodać do reszty składników, w innym razie ciasto nie „ruszy”. W naszej ofercie oprócz drożdży piekarskich znajdziecie drożdże do wyroby napojów alkoholowych: wódki, piwa czy wina. My tym razem wykorzystaliśmy drożdże piekarskie. Do wypieku chałki z kruszonką. Chałka na świeżo to poezja smaków. To świetny pomysł na szybkie śniadanie, deser lub przekąskę. Najlepsza oczywiście jeszcze cieplutka z masłem, dżemem lub miodem. Idealna również z twarożkiem i owocami. Zaskakująca z kaszanką, karmelizowaną cebulą, ketchupem i piklami. My stawiamy na miód i tu również lekki tuning, lekko obeschnięta chałkę możemy podać jako tosty miodowo-maślane. Kromki chałki podsmażamy na maśle z miodem, z zewnątrz są chrupiące od środka mięciutkie. Taka chałka najlepiej smakuje z lodami, sosem karmelowym lub syropem klonowym. W dodatku to świetny sposób na wykorzystanie czerstwego pieczywa.

Zapiekanka rodem z PRL

Zapiekanka, kultowy przysmak z PRL-u powraca. Przepis na pyszny domowy fast food z dawnych lat, to sentymentalna podróż dla wielu z nas. Kto pamięta czasy PRL-u, ten na pewno kojarzy budki z zapiekankami, nie da się ich zapomnieć. Pyszne i chrupiące zapiekanki z pieczarkami i serem znane są w Polsce od lat 70. XX wieku. To właśnie wtedy powstało najwięcej gastronomicznych budek i przyczep kempingowych. Królowały w nich  chrupiące bułki z pieczarkami i serem lub wydłużone bułki pszenne nadziewany gęstym sosem pieczarkowym. Te ostatnie znajdziecie jeszcze np. na targowisku w Brzezinach. Ten pieczarkowy boom dyktował rynek, na którym żywność była reglamentowana na kartki, a zakup mięsa w sklepie państwowym graniczył niemal z cudem. Budek rodem z PRL-u już nie ma na polskich ulicach, ale zapiekanki dalej są najpopularniejszym fast foodem w naszym kraju, obecnie świętują wielki powrót. Dość ważną dla nas kwestią jest również możliwość wykorzystania do doprawienia zapiekanek naszych rodzimych przypraw: majeranku i soli. Tak dla przypomnienia wśród innych typowo polskich przypraw znajdziecie: gorczycę, lubczyk, jałowiec, koper, pietruszkę, kminek czy cząber ogrodowy. Pyszne domowe zapiekanki można też podać na kolację i jako przekąskę na imprezie. Aby przyrządzić pyszne chrupiące zapiekanki, wystarczy wypróbować poniższy przepis. Oczywiście jeśli nie mamy czasu albo nie za mocno czujemy się w roli piekarza, proponujemy zakupić gotowe bagietki. Zapiekanka będzie równie smaczna

Z myślą o zbliżającym się sezonie przetwórczym…

Na rynku pojawiły się pierwsze truskawki, to sygnał, że za chwilę rozpocznie się  sezon przetwórczy. To najwyższy czas aby przejrzeć spiżarnie, piwnice i szafki, i zrobić przegląd w naszych przetworach z ubiegłego roku. Wyciągnijmy pozostałości w postaci kiszonek z ogórków, kapusty, grzybów, różnego rodzaju dżemów: truskawkowych, malinowych, porzeczkowych czy morelowych. Dodatkowo znajdziemy z pewnością niejeden słoik marynowanych grzybków czy korniszonów. To dobry moment na wykorzystanie tych dobrodziejstw na przyjęcia i grille w ogrodzie. Oczywiście domowe nalewki i wino możemy otwierać z umiarem i przez najbliższych kilka lat w zależności od ilości zapasów

Wschodnia alternatywa dla pizzy

Chaczaputi to nasza propozycja dodatku do potraw z grilla. To tradycyjna gruzińska potrawa, która w swojej podstawowej formie jest rodzajem chleba lub placka z serem. To jedno z najsłynniejszych dań kuchni gruzińskiej, porównywane czasem do pizzy, ale z unikalnym lokalnym charakterem. Podstawą jest ciasto drożdżowe i ser. W Gruzji istnieje dużo odmian chaczapuri, ich różnorodność między innymi od dodatków jakie są używane: adżaruli z serem i jajkiem, chaczapuri imeretyńskie w formie okrągłego placka z zapieczonym w cieście nadzieniem serowym, lobiani z fasolą, kubdari z mięsem, czy megrelskie z dodatkowym serem na wierzchu. Chaczapuri jest znakomity do mięs oraz kiełbasek z grilla, do lekkich warzywnych zup, do zjedzenia z kefirem lub jogurtem, z zieloną sałatą. Mamy oczywiście dla was przepis na to danie, a jeśli chcecie użyć do chaczapuri serów własnej roboty, to po wszystkie akcesoria oraz kultury bakterii zapraszamy do naszego sklepu.

Zapach świeżego chleba

Często na święta chcemy zrobić coś wyjątkowego. Dla większości z nas to domowy, pachnący chleb. Dodatkowo wielu z nas wkłada własnoręcznie upieczony chleb do koszyka wielkanocnego, gdzie symbolizuje on Ciało Chrystusa, będącego symbolem życia dla chrześcijan. Chleb w święconce jest wkładany aby zapewnić sobie dobrobyt i pomyślność. Źródła podają, że nie zawsze był podstawowym i codziennym pożywieniem. W biedniejszych częściach Polski, jeszcze w I połowie XX w. pojawiał w większe święta. Dziś nie sposób zliczyć rodzajów chleba, które możemy upiec: na zakwasie lub drożdżach, jasny lub ciemny, pszenny czy żytni? Chleb to składnik kanapek, świetnie komponuje się zarówno z wędlinami, serami, jak i warzywami. Idealny do tostów i grzanek, dzięki mieszance mąk dobrze się piecze i nie wysycha zbyt szybko. Jest również bazą do zapiekanek, jego delikatnie kwaśny smak dobrze kontrastuje z serem i pomidorami. Jako dodatek do zup, zwłaszcza w formie grzanek do kremów np. z dyni czy pomidorów. Oraz oczywiście  jako chleb ze smalcem i ogórkiem kiszonym czy dodatek do żurku.  Podstawową różnicą między chlebem wypiekanym na zakwasie a tym na drożdżach jest rodzaj fermentacji i składniki, które są używane do wywołania procesu wyrastania ciasta. Chleb pszenno-żytni to jeden z najczęściej spożywanych rodzajów pieczywa w Europie, szczególnie w Polsce i krajach Europy Środkowo-Wschodniej. Chleb pszenno–żytni jest bardzo puszysty i delikatny. I taki Wam dziś proponujemy. W środku miękki, z chrupiącą skórką na zewnątrz. I bosko pachnie w całym domu!

Sezam biały czy czarny?

Sezam jest jednym z najstarszych znanych uprawnych ziaren, które były używane już w starożytnym Egipcie i Mezopotamii. Wierzenia starożytnych ludów mówiły, że sezam ma właściwości magiczne i przynosi bogactwo. Sezam to małe nasiona rośliny sezamowej, które mają wyjątkowe właściwości odżywcze i smakowe. Występuje w dwóch głównych odmianach: białym i czarnym, a każdy z nich ma swoje unikalne cechy i zastosowanie. Biały sezam jest najczęściej spotykany i szeroko używany w kuchni, zarówno w potrawach słodkich, jak i słonych. Sezam biały ma delikatniejszy, bardziej neutralny smak. Świetnie nadaje się do pieczenia, szczególnie jako posypka na chlebie, bułkach czy rogalikach. Jest także składnikiem tahini, które jest podstawą hummusu. Używany jest także w sałatkach, deserach (np. chałwa sezamowa) oraz w kuchni indyjskiej do przygotowywania tradycyjnych dań. Czarny sezam ma intensywniejszy smak i zapach niż biały, z nutą orzechową, dzięki czemu doskonale komponuje się z azjatyckimi potrawami, takimi jak sushi, maki, czy sałatki. Często wykorzystywany w kuchniach Azji, szczególnie w Chinach, Japonii i Korei, w którym to kontekście często spotyka się go w postaci pasty sezamowej tzw. "tahini" w wersji czarnej. W Azji czarny sezam uważany jest za symbol długowieczności i zdrowia, a niektóre przepisy w tradycyjnej medycynie chińskiej wykorzystują go do poprawy kondycji skóry i włosów. My wykorzystaliśmy sezam do posypania rolady z ciasta drożdżowego. Rolada drożdżowa z nadzieniem z mięsa mielonego to pyszne danie, które łączy w sobie puszyste ciasto drożdżowe i aromatyczne, soczyste nadzienie mięsne. Jest to świetna propozycja na ciepły posiłek, zarówno na obiad, jak i na kolację. Ciasto drożdżowe jest lekkie i miękkie, a nadzienie z mięsa mielonego – pełne smaku i dobrze przyprawione. Roladę posypuje się sezamem, który dodaje jej nie tylko charakterystycznego smaku, ale także chrupkości.

Pączki tradycyjne – miękkie i puszyste

Tłusty Czwartek to jedno z najstarszych i najbardziej uwielbianych świąt w polskim kalendarzu. Pączki, choć dziś dostępne przez cały rok, kojarzą się przede wszystkim z Tłustym Czwartkiem. W Polsce najczęściej mają one formę okrągłych, smażonych bułek wypełnionych słodkim nadzieniem – najczęściej konfiturą różaną lub marmoladą owocową. W tradycyjnych przepisach używa się również nadzienia z czekolady, budyniu, twarogu czy owoców lub likieru. Dziś równie popularne są te z nadzieniem pistacjowym. Pączki są obficie polane lukrem i przybrane skórką pomarańczową lub posypane cukrem pudrem. Warto jednak zauważyć, że to, co sprawia, że pączki są tak wyjątkowe, to ich delikatna, puszysta konsystencja i bogaty, pełny smak. W wielu polskich domach Tłusty Czwartek to moment, w którym nie tylko piecze się pączki, ale również dzieli się nimi z rodziną, przyjaciółmi, a nawet sąsiadami. Tradycja podawania pączków zyskała nowy wymiar w XXI wieku, kiedy to lokale gastronomiczne i cukiernie zaczęły oferować różnorodne wariacje tego przysmaku – od wegańskich po pączki bezglutenowe, z nowoczesnymi nadzieniami (limona-kokos, czekolada z chili, karmel solony z masłem orzechowym) i wykończeniami, np. płatkami róży, siekanymi orzechami pistacjowymi, liofilizowanymi malinami czy płatkami złota.

Chałka śródziemnomorska

Chałka z suszonymi pomidorami i świeżą bazylią to smakowite połączenie tradycyjnej żydowskiej chałki z włoskimi akcentami. Choć sama chałka pochodzi z żydowskiej tradycji, szczególnie popularna jest w Polsce i krajach, gdzie Żydzi mają długą historię, jak w Izraelu, USA czy w Europie Środkowo-Wschodniej. Chałka to zwykle słodkie, puszyste pieczywo, a w tym wariancie dodatek suszonych pomidorów i świeżej bazylii nadaje jej wytrawny, intensywny smak. Pomidory suszone na słońcu są pełne smaku i idealnie komponują się z aromatyczną bazylią, tworząc ciekawe połączenie z miękką, delikatną chałką. Jeśli chodzi o podawanie, chałkę z suszonymi pomidorami i bazylią możesz jeść na wiele sposobów. Z oliwą z oliwek, jako przystawkę lub dodatek do wina, np. do włoskiej chianti. Z serem, np. z mozzarellą lub parmezanem – połączenie tego pieczywa z serem jest naprawdę pyszne. Z ulubionymi wędlinami, zwłaszcza z szynką prosciutto czy salami. Albo z kremowym hummusem lub pastą z oliwek jako lekki posiłek lub przekąska. Włochy mogą być inspiracją dla takiej chałki, szczególnie z uwagi na popularność suszonych pomidorów i bazylii, ale samo połączenie tych składników z tradycyjnym pieczywem chałkowym daje ciekawy efekt łączący różne kulinarne tradycje.

Bułki poznańskie

Bułki z definicji są odmianą pieczywa, najczęściej pszennego, żytniego lub kukurydzianego. Niekiedy bułki posypuje się mąką, makiem, sezamem, dynią lub innymi ziarnami. Są również bułki słodkie „ubrane” w kruszonkę, zawierają czasami również słodkie nadzienie. Bohaterem dzisiejszego bloga jest pszenna bułka poznańska z charakterystycznym głębokim przedziałkiem. Niektórzy mówią również o nich bułka z dupką. Duża, miękka i puszysta bułka z chrupiącą skórką. Bułka poznańska to klasyk pieczywa śniadaniowego. Jej delikatny i neutralny smak doskonale współgra zarówno z dodatkami słodkimi, jak i wytrawnymi. Doskonale smakuje z masłem, nabiałem, serem, miodem, dżemem czy wędlinami. Często jest również podawana w barach do flaków, bigosu czy gulaszy. Pszenna bułka poznańska wypiekana jest w oparciu o tradycyjną, klasyczną recepturę. Do wypieku bułek używamy uniwersalnej mąki pszennej typ 500 lub 550. Mąki o tym numerze to mąki uniwersalne. Sprawdzają się w naleśnikach, ciastach czy spodach do pizzy. Bułka poznańska ma konkurencję w postaci bułki wrocławskiej. Wrocławska w smaku zbliżona jest do francuskiej bagietki, ale jest bardziej mięsista. Poniżej przepis na tradycyjne bułki poznańskie.

Bajgle

Nie wiemy czy wiecie, ale bajgle są rodem z Polski? W XVI i pierwszej połowie XVII wieku bajgiel stał się podstawą kuchni polskiej. Jego nazwa pochodzi od jidyszowego słowa beygal, wywodzącego się z niemieckiego dialektu beugel, oznaczającego „pierścień” lub „bransoletę”. Pierwsza wzmianka o bajglach pochodzi z XIII-wiecznej syryjskiej książki kucharskiej. Chleb przypominający bajgiel, znany jako obwarzanek był najpierw gotowany, a następnie pieczonym kształtem przypominający pierścień. Bajgle zostały przywiezione do Stanów Zjednoczonych przez polskich Żydów-imigrantów, a ten prężnie rozwijający się biznes rozwinął się w Nowym Jorku. Chociaż w Polsce bajgle miały wyraźnie wieloetniczne pochodzenie, w USA, dość szybko zaczęto je kojarzyć z kulturą żydowską. Podobnie jak bliny, pastrami i chleb żytni, które pochodziły ze społeczności Europy Wschodniej, w których mieszkało tak wielu Żydów, bajgle zaczęto nazywać przede wszystkim żydowskimi. A czy wiecie po co bajgle mają w środku otwór? Dziury sprawiają, że bajgle pieką się szybciej. Dziury sprawiały również, że bajgle można było układać na kołku lub drewnianym słupie, co ułatwiało ulicznym sprzedawcom ich sprzedaż. Bajgle to typowo śniadaniowe pieczywo. Polecane do twarożku, gotowanych jajek, szynki czy na słodko z dżemem lub miodem. Proponujemy Wam uproszczoną wersję bajgli, omijamy proces parzenia w gorącej wodzie przed pieczeniem, my od razu przeszliśmy do pieczenia. Niewykluczone jednak, że wkrótce powrócimy do tradycyjnego, pełnego przepisu na bajgle.