Kapuśniak od sąsiadów
Kapuśniak wywodzi się z tradycyjnej kuchni chłopskiej Europy Wschodniej i Środkowej, z Polski, Ukrainy oraz Słowacji, gdzie kapusta, świeża lub kiszona, od wieków stanowiła jeden z podstawowych i łatwo dostępnych składników pożywienia. W Polsce jego historia sięga średniowiecza oraz XVI–XVII wieku, a zupa ta była powszechnie obecna w staropolskiej kuchni jako jedno z najbardziej ulubionych dań ludowych. Kapusta kiszona była koniecznością. Na polskiej wsi, gdzie zima oznaczała miesiące bez świeżych warzyw, beczki z kiszoną kapustą stanowiły fundament przeżycia. Kiszenie polegało na ubijaniu poszatkowanej kapusty z solą w drewnianych naczyniach i odstawieniu do fermentacji mlekowej, prosta technika, która zachowywała witaminę C przez całą zimę, gdy inne warzywa były dawno niedostępne. Kapuśniak to ulubiona zupa chłodnych dni, ma kwaśny, esencjonalny i głęboko wędzony smak. Najbardziej znane warianty regionalne to kwaśnica, górska odmiana, przygotowywana głównie na wywarze z kiszonej kapusty i mięsa (często baraniny lub wieprzowiny), bez dodatku włoszczyzny. Szarpak tradycyjny wariant z Pomorza, sycąca zupa ziemniaczano-kapuściana z boczkiem. Parzybroda również z Pomorza i Wielkopolski, gotowana ze świeżej kapusty pokrojonej na duże kawałki. My sięgnęliśmy na południe do sąsiadów Słowaków, którzy mają swoją kapustnicę z dodatkiem suszonych grzybów i papryki oraz słodkiej śmietanki.
