Nuggetsy na Dzień Dziecka
Nuggetsy to jedno z najbardziej rozpoznawalnych dań typu fast food. Nuggetsy z kurczaka zostały opracowane w latach 50. XX wieku przez Robert C. Baker, profesora technologii żywności na Cornell University. Jego celem było stworzenie produktu z mięsa drobiowego, który byłby łatwy do przygotowania, zamrażania i smażenia. Dopiero później nuggetsy zostały spopularyzowane przez McDonald's i stały się światowym fenomenem. Klasyczne nuggetsy mają kilka charakterystycznych cech, są małe, wygodne kawałki do jedzenia ręką, mają soczyste wnętrze z mięsa drobiowego oraz chrupiącą panierkę, łagodny smak, który odpowiada większości osób i najważniejsza cecha, są szybkie przygotowanie. Najczęściej przygotowuje się je z fileta z kurczaka, klasycznych przypraw (sól, pieprz, papryka, czosnek), mąki, jajka, bułki tartej lub płatków kukurydzianych do panierowania. Dodatki z którymi się najczęściej pojawiają to frytki lub pieczone ziemniaki, surówka z marchewki, sałatka coleslaw, świeże warzywa pokrojone w słupki (marchew, ogórek, papryka), kukurydza, ryż lub pieczone warzywa. Oczywiście smak jest tych kotlecików zawsze podkręcany jest różnymi sosami: ketchupem, sosem czosnkowym, miodowo-musztardowym, barbecue, curry, jogurtowo-ziołowym oraz słodko-kwaśnym. Psychologowie żywienia zauważają też, że dzieci często preferują produkty o jednolitej strukturze i neutralnym smaku, a nuggetsy idealnie wpisują się w te preferencje. Mają łagodny smak, nie są ostre ani gorzkie. Posiadają chrupiącą teksturę, dzieci zwykle lubią kontrast między chrupiącą skorupką a miękkim środkiem. Łatwo je chwycić i zjeść. Nuggetsy prawie zawsze smakują podobnie, co daje dzieciom poczucie przewidywalności.

 Ciasteczka wieloziarniste

Ciasteczka z pestkami dyni, słonecznika, chia czy sezamu to przekąska, która sprawia przyjemność jedzenia słodyczy połączonej z wartościami odżywczymi. Często są robione na bazie owsa i miodu. Pestki są bogate w białko roślinne, zdrowe tłuszcze oraz witaminy, w tym witaminę E, witaminy z grupy B, A i K. Główne zalety takich ciastek to wysoka zawartość składników mineralnych, dostarczają magnezu, cynku i żelaza, które wspierają układ nerwowy i odpornościowy. Dzięki zawartości błonnika, ciastka z pestkami poprawiają perystaltykę jelit. Dodatek pestek podnosi walory smakowe, nadając ciastkom charakterystyczną, chrupiącą strukturę. Do najpopularniejszych ciastek z pestkami i nasionami należą przede wszystkim zdrowe wypieki domowe oraz chrupiące ciasteczka zbożowe. Wśród nich królują połączenia z pestkami dyni, słonecznikiem, sezamem, orzeszkami ziemnymi czy siemię lniane. Dobrze jest również przed przygotowywaniem ciasteczek z ziarnami, pestki dyni, słonecznika czy inne ziarenka wcześniej uprażyć na suchej patelni, co wydobywa z nich głębszy smak i aromat. Alternatywą dla słodkich ciastek z ziarnami są ciasteczka wytrawne z dodatkiem czarnuszki, ziół, soli czy sera.

Kluski fasolowe

Kluski z fasoli z sosem tahini najbardziej kojarzą się z kuchniami Bliskiego Wschodu. Nie jest to jedno konkretne, klasyczne danie o ustalonej nazwie jak np. falafel, ale raczej wariacja na temat potraw z roślin strączkowych i sosu tahini, bardzo typowych dla regionu. Kluski z fasoli to często współczesna, wegetariańska reinterpretacja tych smaków. To danie może mieć kilka stopni sytości, w zależności od sposobu podania. W stylu bliskowschodnim podane z chleb pita lub lawasz, sałatką z pomidorów, ogórka i pietruszki, marynowaną czerwoną cebulą lub oliwa z oliwek i sok z cytryny na wierzch będzie miało charakter obiadu. Wersja lżejsza tego dania, to serwowanie kluseczek z sałatką z rukoli i granatu lub pieczonymi warzywami. I wersja najbardziej kaloryczna na obfite kolacje: kluski fasolowe podawane z kaszą bulgur lub kuskus, ryżem z kminem i kolendrą lub duszoną ciecierzycą w pomidorach. To jaki zestaw wybierzecie należy tylko do Was, a ostrzegamy już same w sosie tahini i z jogurtem i prażonym sezamem, są mocno sycące i pożywne.

Na Święto Trzech Króli - szczodraki

Jeszcze na początku XX wieku obchodzenie świąt Bożego Narodzenia, nie tylko w kościele ale również w życiu domowym, trwało do Trzech Króli. Ten czas spędzano na śpiewaniu kolęd, opowiadaniu starych baśni, wzajemnych odwiedzinach oraz na obserwowaniu przyrody, wszak te 12 dni było odzwierciedleniem nadchodzących miesięcy nowego roku. Od 6 stycznia rozpoczynał się karnawał. Polskie tradycje związane z dniem Trzech Króli są nieco zapomniane, ale jednym ze zwyczajów było częstowanie kolędników, gości, dzieci szczodrakami. Szczodraki, nazywane też szczodrokami, to tradycyjne wypieki obrzędowe rozdawane w okresie Szczodrych Godów, czyli dawnego słowiańskiego święta przesilenia zimowego, które miały zapewnić dostatek, urodzaj, zdrowie i pomyślność w nadchodzącym roku. Szczodraki to wypiekami z ciasta drożdżowego lub kruchego, uformowane w kształt bułeczek, trójkątów, rogalików bądź pierożków z farszem z kapusty, jabłek i jajek, z grzybami i kapustą, z mięsem i ze słodkim serem, z suszonymi grzybami i orzechami laskowymi a nawet z nadzieniem z mielonej cielęciny i solonych filetów śledziowych. Składniki użyte do nadzienia miały swoją symbolikę: jabłka oznaczały zdrowie i ciągłość życia, miód szczęście i zgodę a suszone owoce dostatek mimo zimy. Zwyczajem francuskim do jednego szczodraka zawsze wkładany był migdał, komu się trafi taki szczodrak zostawał królową lub królem dnia. Pieczywo symboliczne na Trzech Króli to nie tylko polska tradycja, Francuzi pieką na ten dzień migdałowe ciasto galette des rois z ciasta francuskiego przełożonego migdałowym kremem, Hiszpanie drożdżowe ciasto w kształcie pierścienia roscón de reyes z kandyzowanymi owocami i płatkami migdałowymi. My postanowiliśmy wypróbować klasykę, szczodraki z nadzieniem z kapusty słodkiej, kwaśnych jabłek i majeranku.

Drożdżowe pierogi pieczone

Propozycja dla miłośników pierogów, wszelakich: gotowanych, smażonych, pieczonych. Nasz wybór padł dziś na pierogi drożdżowe pieczone z mięsem i sosem koperkowym z przyprawą do tzatzyków. Pierogi drożdżowe z mięsem pieczone w piekarniku to kulinarna podróż do tradycji wschodniej Polski i Kresów. To potrawa o bogatej historii, przygotowywana od pokoleń, łącząca prostotę z niezwykłym smakiem. Są złociste, pachnące, mięciutkie, a jednocześnie sycące, są kwintesencją kuchni domowej i dawnych tradycji. Dziś piecze się je coraz rzadziej, dlatego warto przywrócić je do łask. Choć pierogi kojarzymy przede wszystkim z Polską, to ich odmiana drożdżowa ma korzenie znacznie szersze. Rodziła się na styku kultur Europy Wschodniej: w Polsce, na Ukrainie, Białorusi oraz w Rosji. Najbliższą rodziną pieczonych pierogów drożdżowych są pirożki, znane w kuchni rosyjskiej i ukraińskiej. To właśnie tam najczęściej przygotowywano nadziewane bułeczki drożdżowe wypełnione mięsem, kapustą lub jajkami i wypiekane na złoto. Pieczone pierogi drożdżowe z mięsem są niezwykle uniwersalne, dlatego można je serwować na wiele sposobów — zarówno jako danie główne, jak i przekąskę. Najbardziej tradycyjnym dodatkiem jest aromatyczny barszcz czerwony, którego lekko kwaskowy smak doskonale podkreśla miękkość ciasta i wyrazistość farszu. Świetnie sprawdzą się również domowe sosy: czosnkowy, jogurtowo-ziołowy czy delikatnie chrzanowy idealne, jeśli podajemy pierogi na imprezę lub jako przekąskę do dzielenia się. W wersji bardziej klasycznej warto postawić na masło czosnkowe lub podsmażoną cebulkę, które dodają daniu aromatu i domowego charakteru. Jeśli pierogi mają pełnić rolę obiadu, znakomicie uzupełni je surówka z czerwonej kapusty, kiszone ogórki lub sałatka z kiszonej kapusty, przełamujące treściwość farszu. Co ciekawe, na wschodzie Polski podaje się je także z gorącym bulionem, który wydobywa ich delikatną słodycz. A następnego dnia świetnie smakują na zimno z pikantnym ketchupem, musztardą albo lekkim majonezem.

Rogaliki na jogurcie

Ciasto drożdżowe jest spulchniane przez działalność drożdży, które powodują proces fermentacji. Dwutlenek węgla, który powstaje z działania drożdży na skrobię znajdującą się w mące, powoduje powiększenie objętości ciasta przed pieczeniem i w trakcie pieczenia. Gluten występujący w mące dzięki swojej elastyczności rozciąga się i zamyka dwutlenek węgla, który nie może uchodzić przedwcześnie z ciasta. Podstawowymi surowcami do wyrobu ciasta drożdżowego jest: mąka, drożdże, mleko lub woda, cukier, jaja i tłuszcz. Pożywkę dla drożdży stanowią cukry, białko i sole mineralne, dlatego najlepiej udaje się ciasto drożdżowe na mleku z dodatkiem cukru i niewielkiej ilości soli. Ciasta chlebowe oraz ciasto drożdżowe na pizzę przygotowuje się z dodatkiem wody bez jaj. Wszystkie składniki na ciasta drożdżowe muszą mieć temperaturę pokojową. Rogaliki na śniadaniowe a dodatkiem jogurtu dla dużych i małych. Są puszyste, lekko wilgotne i maślane w smaku. Posypka z sezamu nadaje im lekko orzechowy smak. Te wytrawne rogaliki idealnie pasują do słodkich dodatków: dżemów, konfitur, słodkich twarożków czy kremów czekoladowych. Możemy je jeść również z wędlinami, szynką, pastami rybnymi lub jajecznymi, pasztetem czy żółtym serem.

Sezam biały czy czarny?

Sezam jest jednym z najstarszych znanych uprawnych ziaren, które były używane już w starożytnym Egipcie i Mezopotamii. Wierzenia starożytnych ludów mówiły, że sezam ma właściwości magiczne i przynosi bogactwo. Sezam to małe nasiona rośliny sezamowej, które mają wyjątkowe właściwości odżywcze i smakowe. Występuje w dwóch głównych odmianach: białym i czarnym, a każdy z nich ma swoje unikalne cechy i zastosowanie. Biały sezam jest najczęściej spotykany i szeroko używany w kuchni, zarówno w potrawach słodkich, jak i słonych. Sezam biały ma delikatniejszy, bardziej neutralny smak. Świetnie nadaje się do pieczenia, szczególnie jako posypka na chlebie, bułkach czy rogalikach. Jest także składnikiem tahini, które jest podstawą hummusu. Używany jest także w sałatkach, deserach (np. chałwa sezamowa) oraz w kuchni indyjskiej do przygotowywania tradycyjnych dań. Czarny sezam ma intensywniejszy smak i zapach niż biały, z nutą orzechową, dzięki czemu doskonale komponuje się z azjatyckimi potrawami, takimi jak sushi, maki, czy sałatki. Często wykorzystywany w kuchniach Azji, szczególnie w Chinach, Japonii i Korei, w którym to kontekście często spotyka się go w postaci pasty sezamowej tzw. "tahini" w wersji czarnej. W Azji czarny sezam uważany jest za symbol długowieczności i zdrowia, a niektóre przepisy w tradycyjnej medycynie chińskiej wykorzystują go do poprawy kondycji skóry i włosów. My wykorzystaliśmy sezam do posypania rolady z ciasta drożdżowego. Rolada drożdżowa z nadzieniem z mięsa mielonego to pyszne danie, które łączy w sobie puszyste ciasto drożdżowe i aromatyczne, soczyste nadzienie mięsne. Jest to świetna propozycja na ciepły posiłek, zarówno na obiad, jak i na kolację. Ciasto drożdżowe jest lekkie i miękkie, a nadzienie z mięsa mielonego – pełne smaku i dobrze przyprawione. Roladę posypuje się sezamem, który dodaje jej nie tylko charakterystycznego smaku, ale także chrupkości.

Chałka śródziemnomorska

Chałka z suszonymi pomidorami i świeżą bazylią to smakowite połączenie tradycyjnej żydowskiej chałki z włoskimi akcentami. Choć sama chałka pochodzi z żydowskiej tradycji, szczególnie popularna jest w Polsce i krajach, gdzie Żydzi mają długą historię, jak w Izraelu, USA czy w Europie Środkowo-Wschodniej. Chałka to zwykle słodkie, puszyste pieczywo, a w tym wariancie dodatek suszonych pomidorów i świeżej bazylii nadaje jej wytrawny, intensywny smak. Pomidory suszone na słońcu są pełne smaku i idealnie komponują się z aromatyczną bazylią, tworząc ciekawe połączenie z miękką, delikatną chałką. Jeśli chodzi o podawanie, chałkę z suszonymi pomidorami i bazylią możesz jeść na wiele sposobów. Z oliwą z oliwek, jako przystawkę lub dodatek do wina, np. do włoskiej chianti. Z serem, np. z mozzarellą lub parmezanem – połączenie tego pieczywa z serem jest naprawdę pyszne. Z ulubionymi wędlinami, zwłaszcza z szynką prosciutto czy salami. Albo z kremowym hummusem lub pastą z oliwek jako lekki posiłek lub przekąska. Włochy mogą być inspiracją dla takiej chałki, szczególnie z uwagi na popularność suszonych pomidorów i bazylii, ale samo połączenie tych składników z tradycyjnym pieczywem chałkowym daje ciekawy efekt łączący różne kulinarne tradycje.

Sałatka na Sylwestra z krewetkami

Sylwestrowe menu obfituje w różnego rodzaju przystawki: koreczki, deski serów i wędlin, tortille czy roladki z wędzonego łososia. Ponadto na nie jednym stole zagoszczą zupy krem z batatów lub marchewkowy z chili, nasze tradycyjne flaki, meksykańska rozgrzewająca, leczo, gulaszowa, chili con carne lub bigos. Uzupełnieniem są wypieki słone: bagietki, mini bułeczki, chipsy i słodkie deserki: włoskie panna cotta czy tiramisu, nasze tradycyjne galaretki czy serniczki czy muffinki. Zwieńczeniem tego menu są alkohole: egzotyczne drinki, owocowe nalewki, mrożona wódka, whisky czy tequila z limoną i solą lub z pomarańczą i cynamonem, kolorowe shoty oraz oczywiście musujące wina.  Natomiast propozycja od nas na imprezę sylwestrową to sałatka z krewetkami. Zamiast klasycznej sałatki z kurczakiem, tuńczykiem czy szynką stawiamy na coś lżejszego i bardziej reprezentacyjnego. Krewetki kiedyś były synonimem luksusu, trudno dostępnego, dziś dostaniemy je w każdym markecie. Dla podkręcenia azjatyckiego charakteru sałatki z krewetkami całość posypujemy prażonym sezamem i prażonymi wodorostami. Zamiast wodorostów możemy użyć kiełków warzyw. A świetnym dopełnieniem smaku jest sos  winegret na bazie oliwy, miodu, sosu sojowego, czosnku i octu.

Bajgle

Nie wiemy czy wiecie, ale bajgle są rodem z Polski? W XVI i pierwszej połowie XVII wieku bajgiel stał się podstawą kuchni polskiej. Jego nazwa pochodzi od jidyszowego słowa beygal, wywodzącego się z niemieckiego dialektu beugel, oznaczającego „pierścień” lub „bransoletę”. Pierwsza wzmianka o bajglach pochodzi z XIII-wiecznej syryjskiej książki kucharskiej. Chleb przypominający bajgiel, znany jako obwarzanek był najpierw gotowany, a następnie pieczonym kształtem przypominający pierścień. Bajgle zostały przywiezione do Stanów Zjednoczonych przez polskich Żydów-imigrantów, a ten prężnie rozwijający się biznes rozwinął się w Nowym Jorku. Chociaż w Polsce bajgle miały wyraźnie wieloetniczne pochodzenie, w USA, dość szybko zaczęto je kojarzyć z kulturą żydowską. Podobnie jak bliny, pastrami i chleb żytni, które pochodziły ze społeczności Europy Wschodniej, w których mieszkało tak wielu Żydów, bajgle zaczęto nazywać przede wszystkim żydowskimi. A czy wiecie po co bajgle mają w środku otwór? Dziury sprawiają, że bajgle pieką się szybciej. Dziury sprawiały również, że bajgle można było układać na kołku lub drewnianym słupie, co ułatwiało ulicznym sprzedawcom ich sprzedaż. Bajgle to typowo śniadaniowe pieczywo. Polecane do twarożku, gotowanych jajek, szynki czy na słodko z dżemem lub miodem. Proponujemy Wam uproszczoną wersję bajgli, omijamy proces parzenia w gorącej wodzie przed pieczeniem, my od razu przeszliśmy do pieczenia. Niewykluczone jednak, że wkrótce powrócimy do tradycyjnego, pełnego przepisu na bajgle.

„Żeberka” po chińsku

Nasze zdjęcie może sugerować na pyszną porcję żeberek wieprzowych w słodkiej glazurze po chińsku. Nic jednak bardziej mylnego. To wegański odpowiednik tej potrawy, czyli bakłażan. Nie możemy obiecać, że w smaku jest 1:1 z prawdziwymi żeberkami, ale gwarantujemy, że jest to przepyszny pomysł na obiad czy ciepłą kolację. Podstawą tej potrawy jest bakłażan, krewny ziemniaka i pomidora. Pochodzi z ciepłych, a nawet bardzo ciepłych rejonów świata: tropikalnej Afryki, Egiptu, Arabii i Indii. Owoc bakłażanu, znany  jest pod nazwami takimi jak oberżyna czy gruszka miłości. To warzywo długo utrzymuje świeżość a o jego kondycji świadczy błyszcząca, fioletowa skórka i jasny, miękki miąższ. Jest popularnym przysmakiem kuchni włoskiej oraz greckiej. Nie zaleca się spożywania bakłażana na surowo, gdyż zawiera on solaninę. Warzywo zostawia gorzki posmak, lecz da się go zniwelować polewając jego wnętrze sokiem z cytryny lub wcierając sól gruboziarnistą w skórkę. Świetnie nadaje się do smażenia, pieczenia, grillowania, a także na zupę. Wśród przypraw dobrze komponujących się z bakłażanem znajdziemy: tymianek, oregano, sól i bazylię oraz pieprz czarny, pieprz ziołowy, zioła prowansalskie, czosnek i papryka chili. Nasza wersja jest lekko słodka a charakter potrawie nadają sosy sojowe i sos ostrygowy.

Dip z fety i mascarpone

Ciekawe połączenie kremowego mascarpone i słonej, twardej fety. W wyniku tego miksu powstaje świetny sos, który możemy serwować ze świeżymi warzywami, zimny sos do mięs drobiowych, dodatek do chipsów i krakersów czy jako pasta kanapkowa. Jego zaletą jest to, że można go wzbogacić o ulubione dodatki: oliwki, suszone pomidory, świeże zioła, pesto, ulubione ziarna: sezam, słonecznik czy dynię. Można go podać w miseczkach plany oliwą oraz miodem i posypany papryką wędzoną, zatarem lub grysem chili. Równie dobrze dip będzie się komponował ze świeżymi figami, winogronem czy dojrzałą gruszką. Ciekawostką jest dodanie do sosu soku z cytryny, uprzednio uprażonej i skarmelizowanej na suchej patelni. Taki zabieg powoduje, że sok nabiera ciemniejszej barwy, słodszego smaku i lekko dymnego aromatu, tym samym podkręcając smak dipu.

Słona przekąska

W sezonie wakacyjnym, polecamy fajny pomysł na przekąskę na podróż, do pracy lub spotkanie towarzyskie przy piwie. To prosta, ale zdrową i pożywną  przekąska, takie bardzo chrupiące krakersy. Jednym ze składników jest chia. Chia to nasiona szałwii hiszpańskiej, jednej z najstarszych roślin uprawnych. Cenili ją Inkowie i Aztekowie, Indianie nazywali „pokarmem biegaczy” lub „cudownym ziarnem”. Nasiona odznaczają się wysoką zawartością błonnika oraz wysoką zawartością kwasów tłuszczowych omega‑3, tłuszczów wielonienasyconych i tłuszczów nienasyconych. Tłuszcze nienasycone pomaga w utrzymaniu prawidłowego poziomu cholesterolu we krwi. Dodatkowo chia jest  naturalnym źródłem wartościowego białka, polecana jest wegetarianom, osobom aktywnym fizycznie, kulturystom. Mają naturalnie niską zawartość cukru i naturalnie nie zawierają soli, ale odznaczają się wysoką zawartością składników mineralnych: wapnia, potasu, magnezu, żelaza i fosforu.

Orkiszowe bułeczki

Mąka orkiszowa jest produkowana z orkiszu, gatunku zboża o wysokiej zawartości białka i składników odżywczych. Powstaje z przemiału oczyszczonych ziaren pszenicy orkisz. Stanowi zdecydowanie zdrowszą alternatywę dla zwykłej mąki pszennej. Generalnie mąka orkiszowa dobrze nadaje się do podmiany mąki pszennej, choć trzeba sobie zdawać sprawę z tego, że mimo, że obie są pszenne to jednak różnice są widoczne w pieczeniu. Na korzyść mąki pszennej przemawia łatwość wypieków, natomiast na korzyść orkiszowej to, że jest zdecydowanie zdrowsza. Należy mieć jednak na uwadze, że wypieki, które rosną na drożdżach mogą mieć problem z wyrastaniem. Mąka orkiszowa ma wyższą wartość odżywczą niż zwykła mąka pszenna. Ziarno orkiszu cechuje się większą zawartością białka, tłuszczu, witamin z grupy B oraz składników mineralnych, takich jak żelazo, cynk, miedź, magnez, potas i selen. Pieczywo orkiszowe współuczestniczy w budowaniu odporności, zapobiega przedwczesnemu starzeniu się komórek, a także wspiera pracę układu nerwowego. Dowiedziono, że jego regularne spożywanie poprawia koncentrację, dlatego jest polecany zwłaszcza osobom uczącym się oraz pracującym umysłowo. Jego wysoka wartość odżywcza sprawia, że pozwala też szybciej odzyskać siły osobom przewlekle chorującym i niedożywionym. Mąkę orkiszową wyróżnia niska zawartość glutenu i duża ilość błonnika, który wspiera trawienie. Postanowiliśmy podnieść właściwości zdrowotne naszego wypieku zastępując ¼ mąki pszennej, mąką orkiszową pełnoziarnistą.

Szybka sałatka z ogórków po koreańsku

Niejednokrotnie stajemy przed wyzwaniem, jaką surówkę przygotować do posiłku. Najczęstszym dodatkiem do naszych obiadów czy kolacji jest ogórek kiszony, mizeria z ogórków, sałata z sosem winegret, kapusta kiszona z marchewką czy surówki na bazie białej lub czerwonej kapusty z odrobiną majonezu i świeżym koperkiem lub pietruszką. Jeśli mamy ochotę na coś innego, taki klasyczny zestaw możemy przełamać kuchnią orientalną, np. koreańską. Kuchnia koreańska jest znana przede wszystkim z ryżu, warzyw, zup i potrawek oraz popularnych kimbap (ryż owinięty w nori) czy kimchi. Kolejnym unikalnym elementem są banchan, czyli przekąski charakterystyczne dla kuchni koreańskiej, które stanowią dla wielu osób azjatycki comfort food. W kuchni azjatyckiej królują warzywa. Najczęściej serwuje się kapustę pekińską, rzodkiew, szalotkę, ogórki, a także grzyby i soję. Koreańscy kucharze chętnie wykorzystują różne części roślin: kiełki, korzenie, nasiona, owoce, liście i łodygi. Prawdziwy czar koreańskich potraw to kiszonki, które zostały wpisane na Listę Niematerialnego Dziedzictwa UNESCO. Koreańczycy i nie tylko oni,  uwielbiają wyraziste potrawy, dlatego na ich talerzach często lądują ostre, dobrze doprawione smakołyki. Takie są właśnie ogórki, na które mamy poniższy przepis.

Onigiri japońskie kanapki z ryżu

Przed zaczynającym się w ten weekend festiwalem jedzenia i sztuki japońskiej w Łodzi pn. Sakura Festiwal Japoński zachęcamy do poeksperymentowania z ryżem, który w Kraju Kwitnącej Wiśni jest tym czym u nas ziemniak. Nasza propozycja to onigiri, kanapka z gotowanego ryżu o kształcie trójkątnym lub owalnym najczęściej zawinięta w listek nori. Służy często jako prowiant na drogę. Ten ryżowy codzienny przysmak jest nadziewany m.in. marynowaną morelą japońską, ikrą, krewetkami, tuńczykiem, solony łososiem i rozdrobnionym kurczakiem. Mając to na uwadze, możesz wypełnić go czymkolwiek zechcesz. Resztki potraw sprawdzają się wyjątkowo świetnie. Używany farsz powinien być słony, aby ochronić ryż przed zepsuciem.

Soczewica a’la falafel

Falafle to popularny na Bliskim Wschodzie „fast food”, smażone w głębokim tłuszczu kulki. Najczęściej wytwarza się je z ciecierzycy, fasoli fava lub kombinacji tych dwóch. Większość przepisów zawiera szeroką gamę ziół, przypraw i innych składników, takich jak cebula, pietruszka, kolendra, przecier czosnkowy, kminek, czarny pieprz, mąka i olej roślinny. Danie najprawdopodobniej wywodzi się z Egiptu. Spekuluje się, że jego historia może sięgać historii faraonów. Jednak najwcześniejsze pisemne wzmianki o falaflach ze źródeł egipskich pochodzą z XIX wieku. Można domniemywać, że olej był prawdopodobnie zbyt drogi, aby można go było używać do głębokiego smażenia w starożytnym Egipcie. My jak zwykle idziemy trochę pod prąd i postanowiliśmy jako produkt główny wykorzystać soczewicę zieloną wzbogaconą rodzimymi warzywami, tj. marchew, pietruszka czy cebula. Już na starcie dobra wiadomość dla dbających o linię, soczewica zielona ma ok. 116 kcal w 100 g a cieciorka 164 kcal w 100 g. Dla nadania im orientalnego smaku wykorzystaliśmy te same przyprawy jak w tradycyjnych falaflach oraz te bardziej charakterystyczne dla kuchni hinduskiej jak imbir czy kurkuma. Druga modyfikacja dotyczyła obróbki termicznej. Nie smażyliśmy naszych kotlecików w głębokim oleju, tylko upiekliśmy ich 2 blachy w piekarniku. Naszym mottem od zawsze jest radość z gotowania i wykorzystanie dobrodziejstw innych kuchni do eksperymentowania.  

Ryżowe z miodem

W latach 80-tych w Polsce bardzo popularne były tzw. szyszki czyli rodzaj ciastek bez pieczenia, których głównym składnikiem był ryż dmuchany oraz rozpuszczone cukierki mleczne krówki. Uformowane były w kulki lub we wspomniane już wyżej „szyszki”. Aby trochę unowocześnić oraz „odchudzić” stary przepis sięgnęliśmy po pestki słonecznika i dyni oraz nasionka sezamu i po przepyszny miód. Z „szyszek” pozostał nam tylko ryż preparowany oraz niewielka ilość masła.

Chałka

Chałka wspomnienie śniadania z dzieciństwa, najczęściej z masełkiem, popijana kakao. Zdarzały się wersje z miodem, konfiturą czy twarożkiem a nawet nutellą. Mogłoby się wydawać, że to Polski wypiek, ale tak naprawdę wywodzi się z kuchni żydowskiej i oznacza ofiarę. Chałka wytworzona z ciasta drożdżowego zwana jest też czasem plecionką albo kukiełką. Możemy do niej dodawać rodzynki lub skórkę pomarańczową aby nadać jej charakteru ciasta. Może być posmarowana rozmąconym żółtkiem z mlekiem, posypana kruszonką lub sezamem. Chałkę możemy potraktować też jak tosty: kromki chałki opiekamy w tosterze, tak aby z zewnątrz były chrupiące a w środku miękkie. Smarujemy je masłem i dopełniamy ulubionymi dodatkami np. pastą orzechową.

Krakersy serowe

Krakersy to popularna słona, chrupiąca przekąska. Niezobowiązująca. Znajdziemy je na imprezach, przyjęciach, jako „coś na ząb” w drodze na wakacje lub podczas kinowego seansu. Pasują do piwa i wina, zimnego bufetu. Często są wykorzystywane do przygotowywania słodkich ciast typu toffi czy rafaello aby przełamać ich słodki smak, lub do warstwowych sałatek. Występują w wielu odmianach smakowych np. cebulowe, sezamowe, makowe, ziołowe, pikantne czy z oliwkami. Niestety dla dbających o figurę polecane są w małych ilościach. W naszych krakersach smak podkręca ser i przede wszystkim curry. Samo curry to bukiet aromatów powstały z mieszanki ziół: cebuli, imbiru, czosnku, kardamonu, cynamonu, goździków, kolendry, kminku, nasion kopru, kozieradki, gorczycy, czarnego i czerwonego pieprzu oraz kurkumy. Takie zestawienie powoduje, że nie można przejść obok nich obojętnie. Warto też zadbać o wizualny aspekt krakersów, wycinając je jakąś ciekawą kształtką i posypując ziarnem sezamu.