Sezonowe drożdżóweczki

Drożdżówki wywodzą się ze starożytnego Egiptu i Bliskiego Wschodu, gdzie po raz pierwszy zaczęto używać drożdży. Jedne legendy głoszą, że pierwsze drożdże, a dokładnie rozczyn postał na skutek wylania Nilu, który zalał sporą część mąki przechowywanej w magazynach. W Polsce wypiekane z ciasta drożdżowego z dodatkiem kruszonki, maku, sera lub owoców, w zależności od regionu przybierały odmienne nazwy i formy, stając się nieodłącznym elementem lokalnych piekarni. Wypieki drożdżowe stały się popularne dzięki rzemieślniczym piekarniom na przełomie XIX i XX wieku. W Łodzi i okolicach wyroby te były chętnie serwowane przy lokalnych odpustach i świętach, stając się podstawą szybkiego, słodkiego śniadania lub deseru. Rabarbar to idealny składnik wypieków, którego orzeźwiający, kwaskowaty smak doskonale przełamuje słodycz ciast. Świetnie sprawdza się w klasycznych drożdżówkach, tartach z budyniem, kruchych spodniach z bezą czy w popularnym cieście pod kruszonką. Młode łodygi (cienkie i czerwone) są najdelikatniejsze. Wystarczy je umyć, osuszyć i odciąć końce, skórki nie trzeba obierać. Grubsze łodygi warto obrać z ciągnących się włókien, aby nie były wyczuwalne podczas jedzenia. Truskawki to doskonały dodatek do wypieków, ale ze względu na dużą zawartość wody wymagają odpowiedniego traktowania, aby nie rozmiękczyły ciasta. Duet truskawek i rabarbaru to klasyk cukiernictwa. Słodkie truskawki idealnie przełamują cierpki, wyrazisty smak rabarbaru. Owoce najlepiej sprawdzają się kruchych tartach oraz drożdżówkach z kruszonką. U nas propozycja takiego mixu, smak naprawdę godny polecenia.

 Ciasteczka wieloziarniste

Ciasteczka z pestkami dyni, słonecznika, chia czy sezamu to przekąska, która sprawia przyjemność jedzenia słodyczy połączonej z wartościami odżywczymi. Często są robione na bazie owsa i miodu. Pestki są bogate w białko roślinne, zdrowe tłuszcze oraz witaminy, w tym witaminę E, witaminy z grupy B, A i K. Główne zalety takich ciastek to wysoka zawartość składników mineralnych, dostarczają magnezu, cynku i żelaza, które wspierają układ nerwowy i odpornościowy. Dzięki zawartości błonnika, ciastka z pestkami poprawiają perystaltykę jelit. Dodatek pestek podnosi walory smakowe, nadając ciastkom charakterystyczną, chrupiącą strukturę. Do najpopularniejszych ciastek z pestkami i nasionami należą przede wszystkim zdrowe wypieki domowe oraz chrupiące ciasteczka zbożowe. Wśród nich królują połączenia z pestkami dyni, słonecznikiem, sezamem, orzeszkami ziemnymi czy siemię lniane. Dobrze jest również przed przygotowywaniem ciasteczek z ziarnami, pestki dyni, słonecznika czy inne ziarenka wcześniej uprażyć na suchej patelni, co wydobywa z nich głębszy smak i aromat. Alternatywą dla słodkich ciastek z ziarnami są ciasteczka wytrawne z dodatkiem czarnuszki, ziół, soli czy sera.

Ostatkowe pączki na smalcu

Przypominamy o ostatkach i możliwości zrobienia swoich, własnoręcznych, domowych. My przeszliśmy solidne przeszkolenie w Tłusty Czwartek i na jutro jesteśmy gotowi na domową produkcję

Cynamonowe

Szwedzi i Finowie uczynili z cynamonek tradycyjny element popołudniowej przerwy na kawę. Słodko-korzenne nadzienie z masła, cukru i cynamonu jest trudne do odparcia, idealnie komponując się z kawą, chociaż jest też wielu opozycjonistów, którzy nie lubią ani smaku ani tym bardziej zapachu cynamonu.  Jednak dla większości ciepły, korzenny zapach cynamonu od razu kojarzy się z domowym ciepłem, zimą i przytulnością. Do produkcji cynamonowych wypieków używa się tradycyjnej receptury na ciasto drożdżowe. Istnieje kilka sposobów na uformowanie cynamonek, ten najbardziej pożądany przez konsumentów to ciasto zwinięte w ślimaczka. Nie tylko efektowniej się prezentują, mają też bogatszy smak, bo cynamon jest nie tylko na wierzchu, ale staje się nadzieniem. I takie jest właśnie nasze ciasto. Tylko, że zwinięte w dużego ślimaka

Strucla bożonarodzeniowa

W średniowieczu struclę uważano za produkt niemal apteczny, migdały i cukier miały wzmacniać organizm. Na święta pozwalali sobie na niego tylko nieliczni. Strucla bożonarodzeniowa, to tradycja sięgająca XIV wieku, wywodzi się z Niemiec. Wypiekali oni bochenki strucli w Boże Narodzenie, aby uhonorować książąt i dostojników kościelnych, a także sprzedawać je na jarmarkach i festynach z okazji świąt. W swojej pierwotnej formie stollen był zwykłym chlebem wypiekanym bez mleka, masła i owoców, ponieważ Kościół katolicki zabraniał ich spożywania w okresie Adwentu. Początkowo strucla była raczej mdłym chlebem, przygotowywanym z mąki, drożdży, oleju i wody. Dopiero w połowie XVII wieku papież Innocenty VIII zezwolił na dodawanie do chleba mleka, masła i owoców. Jednak ci, którzy chcieli używać tych składników, musieli płacić coroczną daninę w złocie, aby wesprzeć budowę katedry. Wracając do współczesnej strucli, jest to ciasto o konsystencji pośredniej między ciastem a chlebem. Wynika to z dodatku drożdży, wody, cukru, masła, mleka, suszonych owoców, orzechów, rodzynek i różnych przypraw. Niektóre przepisy zawierają również rum dla wzmocnienia smaku, a niektóre zawierają marcepan (z mielonych migdałów o słodkim smaku) w środku. Jedna z legend głosi, że garb na strucli symbolizuje garby wielbłądów, które niosły dary Dzieciątku Jezus w pierwsze Boże Narodzenie. Natomiast kandyzowane owoce i rodzynki symbolizują drogocenne klejnoty i dary w jukach wielbłąda. Strucla z marcepanem od lat gości na stołach Europy Środkowej: w Austrii, Niemczech, Czechach, ale i u nas coraz częściej wraca do łask. Dziś zachęcamy Was do jej upieczenia, będzie ozdobą na naszych świątecznych stołach.

Naleśniki, mocno czekoladowe

Czy istnieje coś, co potrafi poprawić humor szybciej niż zapach świeżo usmażonych naleśników? A jeśli do tego dodamy czekoladę… mamy deser, który zadowoli najbardziej wymagających łasuchów. Czekoladowe naleśniki to nie tylko uczta dla podniebienia, ale też przykład, jak uniwersalny może być ten prosty, a zarazem genialny wynalazek kuchni świata. Pierwsze przepisy na czekoladowe naleśniki pojawiły się dopiero w XX wieku, gdy kakao stało się szerzej dostępne. Historia naleśników sięga starożytności, pierwsze formy cienkich placków przygotowywano już w starożytnej Grecji i Rzymie. W średniowieczu naleśniki pojawiły się w Europie jako sposób na wykorzystanie nadmiaru mleka, jajek i mąki. We Francji doprowadzono je do perfekcji, to właśnie stamtąd pochodzi słynny crêpe, cienki, delikatny naleśnik podawany na słodko lub wytrawnie. Wersja czekoladowa jest już nowoczesną interpretacją tej klasyki, popularną zwłaszcza w kawiarniach i cukierniach francuskich oraz amerykańskich. Naleśniki to jedno z najbardziej uniwersalnych dań świata. Można je podawać na słodko z owocami, konfiturą, twarogiem, kremem czekoladowym, lodami. Na wytrawnie z mięsem, szpinakiem, łososiem, warzywami, a nawet w formie zapiekanek.

Z myślą o zbliżającym się sezonie przetwórczym…

Na rynku pojawiły się pierwsze truskawki, to sygnał, że za chwilę rozpocznie się  sezon przetwórczy. To najwyższy czas aby przejrzeć spiżarnie, piwnice i szafki, i zrobić przegląd w naszych przetworach z ubiegłego roku. Wyciągnijmy pozostałości w postaci kiszonek z ogórków, kapusty, grzybów, różnego rodzaju dżemów: truskawkowych, malinowych, porzeczkowych czy morelowych. Dodatkowo znajdziemy z pewnością niejeden słoik marynowanych grzybków czy korniszonów. To dobry moment na wykorzystanie tych dobrodziejstw na przyjęcia i grille w ogrodzie. Oczywiście domowe nalewki i wino możemy otwierać z umiarem i przez najbliższych kilka lat w zależności od ilości zapasów

Z rodzynkami czy bez?

Z myślą o zbilżających się świętach mamy dla Was przepis na sernik na biszkoptach. To tradycyjny, pyszny deser, który w Polsce cieszy się dużą popularnością, szczególnie w okresie świąt Wielkanocnych. Dlaczego do sernika dodajemy rodzynki? Rodzynki w serniku dodają słodyczy oraz przyjemnej tekstury, która kontrastuje z gładką, kremową masą serową. Zmiękczają ciasto i nadają mu dodatkowego smaku, sprawiając, że każdy kęs staje się bardziej interesujący. Rodzynki, podobnie jak inne suszone owoce, były w przeszłości symbolami dostatku, ponieważ były drogie i dostępne głównie w okresie zimowym. Ich obecność w serniku mogła mieć symboliczne znaczenie – kojarzyły się z obfitością i radością, a także miały podkreślać wyjątkowy charakter wielkanocnej uczty. Suszone owoce, jak rodzynki, są bardziej trwałe i łatwiej je przechować, co miało znaczenie w przeszłości, gdy niektóre składniki były trudniej dostępne. Chociaż rodzynki są najczęściej spotykanym dodatkiem do sernika, można je zastąpić innymi składnikami, w zależności od preferencji smakowych. Oprócz rodzynek, do sernika możemy dodać wiele innych składników, które wzbogacą jego smak i wygląd, np. świeże owoce: truskawki, maliny, jagody, borówki czy owoce cytrusowe. Świeże owoce dodają sernikowi lekkości i orzeźwiającego smaku. Suszone owoce: oprócz rodzynek można dodać suszone morele, figi, żurawinę, śliwki, daktyle. Konfitury i dżemy: dżem truskawkowy, malinowy, porzeczkowy czy wiśniowy to świetne urozmaicenie wierzchu sernika lub składnik masy serowej. Orzechy włoskie, laskowe, migdały – te dodatki mogą być posiekane i wmieszane w masę serową lub posypać nimi wierzch ciasta. Czekolada gorzka, mleczna, biała – może być dodana w kawałkach do masy serowej lub jako polewa na wierzchu sernika. Można też dodać kakao, by uzyskać sernik w wersji czekoladowej. Karmelizowane jabłka, gruszki czy brzoskwinie to doskonały sposób na urozmaicenie smaku sernika i nadanie mu nieco bardziej wyrafinowanego charakteru. Miód, cynamon, wanilia, skórka cytrynowa – te składniki dodają aromatu i przyjemnego smaku. Cynamon, wanilia i skórka cytrynowa szczególnie dobrze komponują się w sernikach na Wielkanoc. Rum, likier, wódka – odrobina alkoholu, szczególnie rumu, może nadać sernikowi głębszy, bardziej wyrazisty smak.

Mochi

Propozycja na Walentynki, dla wszystkich, którzy lubią sprawiać niespodzianki najbliższym. Mochi. To tradycyjny japoński przysmak, który cieszy się dużą popularnością na całym świecie. Mochi jest robione z ryżu kleistego, który jest gotowany, a następnie ubijany, aż stanie się gładką, elastyczną masą. Proces ubijania ryżu, zwany mochitsuki, jest wykonywany ręcznie w specjalnych kamiennych moździerzach. Mochi symbolizuje szczęście, zdrowie i długowieczność. Tradycyjnie jest spożywane na początku roku, by przynieść pomyślność. Może mieć różne smaki i formy. Czasami jest nadziewane pastą z czerwonej fasoli, lodami, owocami, a nawet matchą (zieloną herbatą). Okazuje się, że ten deser można jeść na ciepło. Mochi podawane na ciepło jest bardzo miękkie i elastyczne. Można je grillować na ogniu lub w mikrofali, co daje przyjemny, lekko chrupiący efekt z zewnątrz, ale nadal jest miękke w środku. Mochi na zimno (np. jako lody mochilowe) jest popularny deserem, szczególnie w ciepłych krajach. W Japonii jedną z tradycyjnych potraw jest mochi podawane z sosem sojowym i posypane cukrem. A z czym przygotowywać mochi: z pastą z czerwonej fasoli (anko), z lodami,  z owocami, np. truskawkami, z zieloną herbatą (matcha), z sezamem. Czarne lub białe nasiona sezamu nadają mochi nutkę orzechowego smaku i chrupkości. Mochi to naprawdę wszechstronny deser, który może przyjąć wiele smaków i form. Możecie eksperymentować z różnymi nadzieniami i sposobami podania.

Tarta jabłkowo-migdałowa

Jak wiele klasycznych wyrobów cukierniczych, tarta pochodzi z Francji. Najprawdopodobniej pierwsza tarta owocowa, która zyskała rozgłos jako deser o indywidualnej nazwie, została stworzona przez siostry Tatin dla restauracji znajdującej się w ich hotelu we wsi Lamotte-Beuvron we Francji pod koniec XIX wieku. Obecnie wyróżniamy cztery główne rodzaje tart: tarty owocowe, tarty kremowe, tarty czekoladowe i tarty wytrawne. Do tart wytrawnych zalicza się quiche. Quiche to placek z kruchego ciasta wypełniony nadzieniem warzywnym lub grzybowym w sosie przygotowanym na bazie jajek i śmietany. W zależności od gustu do nadzienia możemy dodawać mięso, ryby oraz sery. Najbardziej znany jest quiche lorraine - tradycyjne danie Lotaryngii. W ofercie mamy jednak słodką tartę owocową z rodzimych owoców sezonowych czyli jabłek. Dla nadania aksamitnego smaku proponujemy zrobić do niej polewę z migdałów, miodu i śmietany.

Coleslaw

Coleslaw to jedno z tych typowo amerykańskich dań, które oczywiście wymyślono gdzie indziej – w tym przypadku zasługi przypisują sobie: Wielka Brytania, Holandia lub Niemcy. Niektóre książki twierdzą, że danie to zostało podane po raz pierwszy w starożytnym Rzymie. Danie w dzisiejszej postaci najprawdopodobniej pierwotnie powstało w Holandii. Termin surówka coleslaw pochodzi od holenderskiego wyrażenia koosla, co oznacza „sałatka z kapusty”. Przepisy podobne do surówki coleslaw stosowano w amerykańskich domach już od 1770 roku. Jednak jednym z najważniejszych momentów w historii sałatki coleslaw było wynalezienie majonezu w XVIII wieku. Jedyną stałą cechą prawdziwej sałatki coleslaw jest kapusta. Do sosu jedni używają majonezu, inni octu, soku z cytryny, kwaśnej śmietany lub jogurtu naturalnego. Chociaż główne składniki są nadal w większości obecne, surówki w całej Ameryce wzbogaciły się o nowe smaki i odmiany. Zainspirowane składnikami z całego świata, surówki mogą dziś zawierać dziwne połączenia. Na przykład curry, olej sezamowy, pak choi, jabłka, musztardę, zieloną paprykę, pieczoną paprykę, czosnek, rzodkiewkę a nawet jalapeno oraz nasiona selera i kminku. Nie ma nawet zgody co do tego, czy coleslaw to sałatka, przysmak, przystawka czy dodatek. Ta surówka doskonale pasuje do mięs, szaszłyków, hamburgerów, pieczonej piersi z kurczaka, karczku, a nawet grillowanej kiełbaski. Innym zastosowaniem sałatki jest zaserwowanie jej do kotleta schabowego z ziemniakami.

Knedle z truskawkami

Knedle pochodzą z niemieckojęzycznych krajów. Pierwsze przepisy pochodzą z XVIII wieku, prawdopodobnie podstawą knedli było ciasto zagniatane z bardzo gęstej owsianki lub innej kaszy, a do ich środka wkładane były suszone owoce. Było to danie ubogich społeczności. W bogatszych domach knedle miały mięsną „wkładkę”. Gdy w Europie upowszechniły się ziemniaki, zaczęto z nich przyrządzać knedle. W zależności od regionu knedle przybierają nieco inną postać, ale wszędzie najczęściej podaje się je na słodko. W Austrii ziemniaczane knedle serwuje się wypełnione morelami i posypuje uprażoną bułką tartą i cukrem pudrem. Na  Słowacji i we wschodnich Czechach knedle przyrządza się z ciasta drożdżowego z jagodami, podaje się z bitą śmietaną lub z masłem i cukrem trzcinowym. W zachodnich Czechach popularne są knedle z ciasta twarogowego nadziewane truskawkami lub śliwkami, a posypuje się je pokruszonym piernikiem. Knedle w naszych kuchniach, to proste kluski z ziemniaków, mąki i jajka z nadzieniem owocowym: truskawkami lub śliwkami. Najczęściej knedle z truskawkami zwiastują początek a knedle ze śliwkami koniec lata. To smak dzieciństwa dla wielu z nas. Można podawać ze śmietaną, jogurtem, miodem, cukrem, cukrem waniliowym lub podsmażoną na maśle bułką tartą. W Łodzi knedle z truskawkami, polane rozpuszczonym masłem, podajemy z gotowaną, młodą kapustą, okraszona słoninką i panierowanym kotletem schabowym. Może większości wydaje się to dziwne połączenie ale zapewniamy Was, że jest wyjątkowo przepyszne.

Cynamonowe ślimaczki

Takie cynamonowe bułeczki to hit skandynawski. Nazywane są tam Kanelbulle i powstały w latach  20. XX w. Przepis ten został spopularyzowany po I wojnie światowej, kiedy to wszystko zaczęło wracać do normalności, a składniki spożywcze były bardziej dostępne. Brioszkowe, drożdżowe ciasto, jest mięciutkie i sprężyste. Zwijane jest w warkocze z cynamonowym nadzieniem na palonym maśle. Bułeczki często posmarowane są wytrawnym syropem z dodatkiem pieprzu, liści laurowych i goździków. W Finlandii i Szwecji wypiek jest jedzony tradycyjnie podczas picia kawy -  fiki - i w tych też krajach od 1999 roku, 4 października obchodzony jest narodowy dzień bułki cynamonowej. Bułeczki cynamonowe rozprzestrzeniły się po całym świecie, w Stanach Zjednoczonych wypiek jest jedzony jako słodko-słony deser lub przekąska. W Polsce bułeczki cynamonowe są chętnie jedzone na śniadanie do kawy lub kakao.

Gofry dla wszystkich

Gofry to rodzaj pulchnych lub chrupkich wafli. Typowe gofry przygotowuje się z ciasta naleśnikowego. Mąkę, cukier, stopione masło lub olej, żółtka jaj, mleko i sól miesza się razem, a następnie dodaje się białka jaj ubite na pianę. Aby przygotować gofry musimy zaopatrzyć się w urządzenie zwane gofrownicą. Gofrownica nadaje ciastu charakterystyczny kształt – zazwyczaj to prostokąt, kwadrat, koło czy serduszka ułożone w kwiatek z kratownicą. Gofry podaje się na ciepło z różnymi słodkimi dodatkami, na przykład bitą śmietaną, owocami, dżemem, kremem czekoladowym, masłem orzechowym, lodami, cukrem pudrem, polewą, orzechami. Na Listę polskich produktów tradycyjnych Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi trafiły „gofry pruskie” wytwarzane na Warmii. Jak czytamy na stronie Ministerstwa „Jedną z tradycji kulinarnych podtrzymywanych w domostwach w czasach powojennych był wypiek pewnego rodzaju wafli, zwanych goframi. Powszechne było posiadanie przez każdą gospodynię specjalnej żeliwnej gofrownicy, nazywanej niegdyś żelazkiem. Przy jej użyciu wypiekano dzieciom charakterystyczne dla formy kraciaste serduszka z ciasta podobnego do naleśnikowego. Gospodynie wypiekały je zgodnie z recepturą wytłoczoną na wieczku urządzenia, wykorzystując do sporządzania ciasta odpowiednie proporcje mąki, mleka, jaj, masła i drożdży. Gofrownica była żeliwnym urządzeniem, składającym się z dwóch płaskich, okrągłych form złączonych zawiasami, z wypustkami w fajerce, którą można umieścić bezpośrednio nad ogniem. Gofrownicę nagrzewano do odpowiedniej temperatury, natomiast formy zasmarowywano kawałkiem świeżej wieprzowej słoniny, skórką bądź gęsim olejem, po czym nalewano ciasto, rozprowadzając je po całej płaszczyźnie. Czas wypieku na jednej stronie był odliczany od momentu zamknięcia urządzenia, zgodnie z modlitwą Zdrowaś Mario, do słów „błogosławiony owoc żywota Twojego Jezus”. Następnie przewracano formę na drugą stronę. Z końcem modlitwy wafle były upieczone. Obecnie już w niewielu domach dawne gofrownice są używane do wypieku pruskich gofrów. Zastąpiły je bardziej nowoczesne, ale receptura została bez zmian. Zgodnie z nią, by przygotować właściwej konsystencji ciasto, należy je sporządzić z: 1 kg mąki, 21/4 l mleka, 6-8 jaj, 375 g masła, 1 łyżki drożdży. Można podawać posypane cukrem pudrem z dodatkiem konfitur, syropu, bitej śmietany.” Nasz przepis choć pieczony w gofrownicy o kształcie serc nie ma nic wspólnego z tym regionalnym, ale nie jest powiedziane, że jeszcze kiedyś wrócimy do jego wykonania.

Pomysł na Walentynki

Przed nami święto zakochanych, Walentynki. Być może są tacy, którzy wychodzą z założenia, że każdy dzień jest dla nich dniem zakochanych i nie potrzebują szczególnych rytuałów, ale są też tacy, dla których ten dzień ma magiczny wydźwięk. Niemniej jednak słodycze lubi większość, na co dzień i od święta. Naszym pomysłem na niezwykle chrupiące, kokosowe, kruche ciasteczka, które pokochacie jest ciasteczko w kształcie serca. Chociaż kształt to oczywiście kwestia indywidualna. Nie ukrywamy, że miłością naszą jest kokos, może stąd pomysł na ciastka o takim smaku na Walentynki. Nie można jednoznacznie stwierdzić jaka szerokość geograficzna jest ojczyzną palmy kokosowej, z której czerpiemy tyle radości kulinarnej. Jak podaje Wikipedia „Najbliżej spokrewnione z nią rodzaje występują w tropikach Ameryki Południowej i Środkowej. Za ojczyznę palmy kokosowej zwykle uznaje się jednak albo południowo-wschodnią Azję, albo rejon Wielkiej Rafy Koralowej. Współcześnie jest gatunkiem rozpowszechnionym w całej strefie międzyzwrotnikowej”. Z kokosa najczęściej wykorzystujemy mleko kokosowe i miąższ, najczęściej w postaci wiórków kokosowych ponadto olej kokosowy o bardzo neutralnym smaku jak i pastę kokosową. Mleczko kokosowe używamy do przyrządzenia aromatycznych dań kuchni azjatyckiej. Ten produkt ma słodki i kremowy smak, dlatego świetnie się nadaje do przyrządzenia delikatnych kremów, sosów i deserów, drinków. Mleczko kokosowe to składnik, który znajdziemy również w przepisie na zupę tajską, zupę z dyni i w wielu innych popularnych daniach. Ponadto, jest popularne w diecie keto. Wiórki kokosowe to dodatek do wypieków, tortów, ciast, sałatek owocowych, lodów czy domowych batonów. Ale może być też składnikiem dań wytrawnych, jogurtów oraz owsianek.

Faworki zwane chrustem

Tłusty czwartek to nie tylko pączki, to również oponki, róże karnawałowe z konfiturą i faworki. Faworki zwane są również chrustem, chrustkiem, chruścikiem, chruścikami i charakterystyczne są dla kuchni polskiej, niemieckiej i litewskiej (tzw. mrowisko, stos faworków polany miodem i posypany makiem oraz rodzynkami). Polskie słowo „faworki” ma swoją genezę we francuskim faveur, które oznacza wąską jedwabną wstążeczkę, tasiemkę. Książka kucharska z 1932 r., autorstwa Marji Śleżańskiej pt. Kucharz polski podaje przepis na chruścik: „Utrzeć na śmietanę 2 łyżki świeżego wymoczonego masła, wbić 15 żółtek, wsypać 20 deka cukru, z którego można trochę zostawić do posypywania chruścików, trzeć w donicy, wsypać 10 gr. amonium carbonicum lub też araku, dodać 6 łyżek gęstej kwaśnej śmietany, wsypać 60 deka mąki i doskonale w jedną stronę trzeć. Następnie ciasto wyłożyć na stolnicę, wziąć jeszcze 20 deka mąki, ciasto lekko wygniatać tą mąką, a resztę z niej zostawić do posypania stolnicy. Ciasto musi być bardzo wolne, tak, że ledwie się da wałkować, bo gdy zbyt nagniecione, to chruścik niedobry. Ciasto lekko rozwałkować, nie sypiąc wiele mąki, tylko wałek mąką ocierać, krajać kółkiem w paski na kawałki, przewijać każdy kawałek i zaraz, póki wilgotne, bez przesychania smażyć na wrzącym tłuszczu, zmieszanym na połowę z klarowanem masłem lub fryturą. Można je też smażyć na samej fryturze, lecz nigdy na samym maśle, bo się palą a nie rosną. Ogień nie musi być zbyt nagły, żeby się tłuszcz nie palił. Chruścik powinien by żółtego koloru. Skoro się z jednej strony upiecze, przewrócić widelcem na drugą, opiec, wyjmować na sito i posypać cukrem. Chruścik przechowywać parę tygodni i będzie dobry”. Przepis, z którego korzystamy jest mniej wykwintny ale sprawdzony i przepyszny. Możemy go wypróbować w ostatni weekend karnawału lub we wtorkowe ostatki.

Muffinki z borówkami

Powstanie muffinek datuje się na X, XI wiek. Ich ojczyzną jest Anglia, gdzie początkowo były pieczone w formie placuszków jako forma przekąski dla najbiedniejszych. Karierę zrobiły w Stanach, gdzie pod koniec lat 80-tych XIX w. niejaki Samuel Bath Thomas, emigrant z Anglii, otworzył w Nowym Jorku piekarnię i zaczął je wypiekać. Już wtedy były to lekkie, miękkie bułeczki w kształcie okręgu, aromatyczne i wilgotne w środku całkiem przypominające te, które pieczemy i dziś. Oczywiście jak każdy szanujący się wypiek, mają swoje międzynarodowe święto, które obchodzone jest 30 marca. W Polsce spożywane są najczęściej na słodko z owocami, dżemem, masłem orzechowym i miodem. Ale coraz częściej przygotowywane są np. z oliwkami, serami czy warzywami czy sosem pomidorowym do pizzy i takimi dodatkami. Okazuje się, że  w USA poszczególne miasta specjalizują się w przyrządzaniu konkretnego rodzaju babeczek. Nowy Jork słynie z muffinek z jabłkami, Minnesota – z jagodami, a Massachusetts słynie z muffinek kukurydzianych. W takim razie dziś mamy propozycję z Minnesoty, stanu zwanego „Krajem 10 000 jezior” i miejsca, w którym ukształtowano współczesny toster.

Łosoś wędzony na zimno

Czas na zajęcia terenowe. Proponujemy wędzenie. Tym razem łososia. W wędzarni Borniak. Do wędzenia ryb najlepiej wykorzystać zrębki drzew liściastych: buka, olchy, jesionu czy dębu. Do wędzenia nadaje się każdy rodzaj ryb. Ryby do wędzenia możemy użyć świeże, mrożone lub solone. Ryby mrożone musimy wcześniej rozmrozić, najlepiej w lodówce. Przed wędzeniem należy ryby posolić. Proces ten zależy od wielkości ryb i trwa od 3 do 12 godzin. Małe ryby solimy przez 3 godziny, ryby wielkości dużej makreli około 4 godzin a duże ryby (powyżej 2 kg) do 6 godzin. Ryby wędzimy na 2 sposoby: na ciepło i na zimno. My wybraliśmy metodę wędzenia na zimno przy użyciu wędzarni znajdującej się na zewnątrz, zimny dym łatwiej uzyskamy zimą lub na początku wiosny. Dodatkowo wspomogliśmy się przystawką do zimnego wędzenia. Dzięki jej zastosowaniu możemy przeprowadzić wędzenie na zimno również w cieplejsze dni. Po każdym wędzeniu powinniśmy wyczyścić wędzarnię używając specjalnych preparatów lub wody z płynem do naczyń. Wnętrze wędzarni powinno mieć osad po wędzeniu, nie należy go szorować ani zmywać żrącymi środkami. Zewnętrzną obudowę należy wytrzeć je delikatnie wilgotną szmatką z osadów z tłuszczu.