Szaszłyki nie tylko z grilla

Jesień to nie pora roku na grillowanie, ale nie musimy całkowicie rezygnować z dań kojarzonych z grilla. Nasza propozycja dotyczy szaszłyków z kurczaka i boczku z przyprawą american chicken. To szybka i nieskomplikowana propozycja na niedzielny obiad lub ciepłą kolację z przyjaciółmi lub w rodzinnym gronie. Wersja piekarnikowa szaszłyków z kurczaka i boczku ma w sobie coś z domowego komfortu: ta sama grillowa atmosfera, tylko bez kapryśnej pogody i rozpalania ognia. A przy tym wyjdą równie soczyste i aromatyczne jak z rusztu. Piekarnik daje nam to, czego czasem brakuje na grillu: pełną kontrolę. Podczas pieczenia w piekarniku boczek powoli się wytapia i działa jak naturalna osłona. Kurczak nie ma szans, by się przesuszyć. Do takich szaszłyków najlepiej sprawdzają się przyprawy, które podbijają smak boczku i jednocześnie dodają charakteru delikatnej piersi z kurczaka. I tak klasycznie polecamy: paprykę słodką, daje kolor, słodycz i delikatny aromat. Paprykę wędzoną, genialnie współgra z boczkiem i dodaje „grillowego” posmaku nawet w piekarniku. Jeśli chcemy żeby szaszłyki się karmelizowały proponujemy użycie mieszanki z papryk ostrych i wędzonych z syropem klonowym. Dobrym rozwiązaniem jest użycie gotowych przypraw: do kurczaka, american chicken, do grilla lub mieszanki BBQ. Tak przyprawione szaszłyki są świetne, zwłaszcza jeśli podasz do nich coś chłodzącego, jogurtowy sos, tzatziki lub czosnkowy dip.

Drożdżowe pierogi pieczone

Propozycja dla miłośników pierogów, wszelakich: gotowanych, smażonych, pieczonych. Nasz wybór padł dziś na pierogi drożdżowe pieczone z mięsem i sosem koperkowym z przyprawą do tzatzyków. Pierogi drożdżowe z mięsem pieczone w piekarniku to kulinarna podróż do tradycji wschodniej Polski i Kresów. To potrawa o bogatej historii, przygotowywana od pokoleń, łącząca prostotę z niezwykłym smakiem. Są złociste, pachnące, mięciutkie, a jednocześnie sycące, są kwintesencją kuchni domowej i dawnych tradycji. Dziś piecze się je coraz rzadziej, dlatego warto przywrócić je do łask. Choć pierogi kojarzymy przede wszystkim z Polską, to ich odmiana drożdżowa ma korzenie znacznie szersze. Rodziła się na styku kultur Europy Wschodniej: w Polsce, na Ukrainie, Białorusi oraz w Rosji. Najbliższą rodziną pieczonych pierogów drożdżowych są pirożki, znane w kuchni rosyjskiej i ukraińskiej. To właśnie tam najczęściej przygotowywano nadziewane bułeczki drożdżowe wypełnione mięsem, kapustą lub jajkami i wypiekane na złoto. Pieczone pierogi drożdżowe z mięsem są niezwykle uniwersalne, dlatego można je serwować na wiele sposobów — zarówno jako danie główne, jak i przekąskę. Najbardziej tradycyjnym dodatkiem jest aromatyczny barszcz czerwony, którego lekko kwaskowy smak doskonale podkreśla miękkość ciasta i wyrazistość farszu. Świetnie sprawdzą się również domowe sosy: czosnkowy, jogurtowo-ziołowy czy delikatnie chrzanowy idealne, jeśli podajemy pierogi na imprezę lub jako przekąskę do dzielenia się. W wersji bardziej klasycznej warto postawić na masło czosnkowe lub podsmażoną cebulkę, które dodają daniu aromatu i domowego charakteru. Jeśli pierogi mają pełnić rolę obiadu, znakomicie uzupełni je surówka z czerwonej kapusty, kiszone ogórki lub sałatka z kiszonej kapusty, przełamujące treściwość farszu. Co ciekawe, na wschodzie Polski podaje się je także z gorącym bulionem, który wydobywa ich delikatną słodycz. A następnego dnia świetnie smakują na zimno z pikantnym ketchupem, musztardą albo lekkim majonezem.

„Ratafia” bożonarodzeniowa

Ratafia to tradycyjna nalewka z wielu różnych owoców, dojrzewająca etapami przez całe lato i jesień. Każdy kolejny owoc, który akurat dojrzewa np. wiśnie, maliny, porzeczki, śliwki, gruszki, dodaje się do tego samego alkoholu, zasypując go odrobiną cukru. Dzięki temu powstaje bardzo aromatyczna nalewka, o złożonym, głębokim smaku. Dla wszystkich amatorów wieloowocowych nalewek i nie tylko, mamy propozycję na nalewkę w stylu ratafii, nalewkę bożonarodzeniową. Potrawy świąteczne najczęściej wymagają cierpliwości i czasu, aby produkty do nich użyte dały z  siebie to co najlepsze. Nalewki bożonarodzeniowe to tradycyjne, aromatyczne trunki przygotowywane na zimę i święta. Ich charakter wynika z wykorzystania przypraw korzennych, owoców zimowych oraz miodu. Nalewki jako tradycja mają długą historię w Europie Wschodniej, szczególnie w Polsce, na Litwie i Ukrainie. Najstarsze przepisy na zimowe nalewki cytrusowe w Polsce pochodzą z przełomu XVIII i XIX wieku, kiedy cytrusy stały się bardziej dostępne. Nalewki miodowe były związane ze świętami, miód był symbolem dobrobytu i słodkiego nowego roku. Najpopularniejsze składniki to pomarańcze i cytryny, które nadają świeżości, często łączone z przyprawami korzennymi. Żurawina nadaje piękny kolor i lekką kwasowość. Śliwki suszone głęboki, świąteczny smak. Z korzennych przypraw polecamy do nalewek: cynamon, goździki, anyż, wanilię, kardamon oraz imbir. Jeśli zaś chcemy dodać słodkości polecamy miód, cukier trzcinowy, lub syrop cukrowy. Co do alkoholu to jedyny słuszny wybór to spirytus 70–95% rozcieńczony do mocy 45–60% oraz mocny rum i wódka. Nalewki owocowo-korzenne, takie jak nasza najlepiej zacząć w listopadzie lub na początku grudnia, potrzebują 2–4 tygodni. Jeśli zabierzecie się za nie między połową listopada a początkiem grudnia, idealnie zdążycie na święta. Dziś często robi się je jako prezenty, ładnie butelkowana nalewka to klasyczny, elegancki upominek świąteczny.

Naleśniki, mocno czekoladowe

Czy istnieje coś, co potrafi poprawić humor szybciej niż zapach świeżo usmażonych naleśników? A jeśli do tego dodamy czekoladę… mamy deser, który zadowoli najbardziej wymagających łasuchów. Czekoladowe naleśniki to nie tylko uczta dla podniebienia, ale też przykład, jak uniwersalny może być ten prosty, a zarazem genialny wynalazek kuchni świata. Pierwsze przepisy na czekoladowe naleśniki pojawiły się dopiero w XX wieku, gdy kakao stało się szerzej dostępne. Historia naleśników sięga starożytności, pierwsze formy cienkich placków przygotowywano już w starożytnej Grecji i Rzymie. W średniowieczu naleśniki pojawiły się w Europie jako sposób na wykorzystanie nadmiaru mleka, jajek i mąki. We Francji doprowadzono je do perfekcji, to właśnie stamtąd pochodzi słynny crêpe, cienki, delikatny naleśnik podawany na słodko lub wytrawnie. Wersja czekoladowa jest już nowoczesną interpretacją tej klasyki, popularną zwłaszcza w kawiarniach i cukierniach francuskich oraz amerykańskich. Naleśniki to jedno z najbardziej uniwersalnych dań świata. Można je podawać na słodko z owocami, konfiturą, twarogiem, kremem czekoladowym, lodami. Na wytrawnie z mięsem, szpinakiem, łososiem, warzywami, a nawet w formie zapiekanek.

Romesco

Romesco, czyli romescu, to słynny hiszpański, kataloński sos. Termin romesco pochodzi od mozarabskiego słowa remescolar co oznacza „mieszać”. Sos ten został po raz pierwszy przygotowany przez rybaków w XV wieku z prostych składników, takich jak czosnek, suszona papryka, oliwa z oliwek, suchy chleb i wino. Wprowadzenie pomidorów z Meksyku w XVI wieku udoskonaliło recepturę do postaci, którą znamy dzisiaj. Obecnie wytwarzany z pomidorów, suszonych czerwonych papryczek, cebuli, czosnku, oliwy z oliwek, octu sherry (lub czerwonego wina) oraz mieszanki migdałów, orzechów laskowych, a czasem i orzechów włoskich. Zagęszcza się go chlebem tostowym lub mąką, co nadaje mu charakterystyczną konsystencję. Każda rodzina w Katalonii szczyci się własną wersją, wzbogacając bogate kulinarne bogactwo tego sosu. Jest uniwersalnym dodatkiem do grillowanych warzyw, ryb i owoców morza, a także do kanapek, mięs i jako dip. Charakteryzuje się gęstą, kremową konsystencją i wyrazistym, lekko dymnym smakiem. Jest niezwykle łatwa w przygotowaniu, zajmuje tylko kilka minut i idealnie nadaje się dla osób poszukujących zdrowej, aromatycznej przekąski. 

Staropolski

Jak śpiewa Mariah Carey „It’s time!”. Tak, tak, święta coraz bliżej i ostatni moment na przygotowanie staropolskiego piernika. Piernik staropolski to nie tylko ciasto – to prawdziwy symbol świątecznej tradycji, pełen aromatycznych przypraw, bogatej historii i magii, która unosi się w powietrzu podczas jego pieczenia. Jego wyjątkowość polega na procesie dojrzewania i uwalnianiu pomału wszystkich smaków. Pierniki, zwłaszcza te dojrzewające, były wypiekiem luksusowym, przeznaczonym na specjalne okazje. W dawnych czasach przygotowanie ciasta było sztuką – mistrzowie piernikarscy strzegli swoich receptur, a samo ciasto często dojrzewało miesiącami w piwnicach, aby nabrać odpowiedniej głębi smaku. Piernik zawdzięcza swój wyjątkowy smak mieszance przypraw korzennych, takich jak cynamon, imbir, goździki, gałka muszkatołowa, kardamon czy anyż. Piernik po upieczeniu należy przełożyć jakąś masą samą lub z dodatkiem rumu lub likieru wiśniowego: powidłami śliwkowymi, dżemem porzeczkowym albo morelowy, masą czekoladową lub orzechową, polać czekoladą lub lukrem i posypać skórką kandyzowaną, siekanymi migdałami, orzechami włoskimi lub laskowymi.

 Grzybki w occie

 To już chyba ostatnie grzybki w tym roku… Cóż, nie możemy narzekać, zapasów na zimę zrobiliśmy co niemiara. Mamy oczywiście grzyby suszone, które ususzyliśmy w suszarce do warzyw oraz mrożone. Jedne i drugie włożyliśmy do woreczków moletowanych i odessaliśmy próżniowo. Część grzybów suszonych zamknęliśmy w plastikowym słoiku dedykowanym do przechowywania grzybów. Będą w sam raz na wigilię do zupy grzybowej, pierogów, uszek, kapusty z grzybami, bigosów i kulebiaków drożdżowych. W szczycie sezonu z grzybów robiliśmy zapiekanki, risotto, pizze z grzybami. I oczywiście marynaty. Marynowanie żywności w occie jest starożytną metodą konserwowania, stosowaną już w Babilonii. W Polsce tradycja ta pojawia się w XVII wieku, najpierw jako dodatek do pieczeni. Marynowane grzyby pochodzą z Europy, a tradycja ich konserwowania jest długa i obecna w wielu kuchniach świata. Polskie wzmianki o marynowaniu grzybów pojawiają się już w XVII wieku, a popularność metody mogła przywędrować z Francji, gdzie już wcześniej marynowano pieczarki. Obecnie są one stałym elementem polskiej, ale także kuchni azjatyckiej, włoskiej, francuskiej i innych. 

Tarta gruszka z serem pleśniowym

Tarta wytrawna to rodzaj kruchego ciasta wypełnionego nadzieniem, które zamiast słodkich składników zawiera warzywa, sery, mięsa, ryby, zioła i sosy. Najczęściej przyrządza się ją na kruchym cieście, rzadziej na cieście francuskim. Tarty wytrawne wywodzą się z Francji, to tam powstała słynna quiche Lorraine, będąca pierwowzorem wielu innych wersji. Z czasem przepis rozprzestrzenił się po całej Europie, a dziś tarty mają niezliczoną liczbę wariantów w zależności od regionu i sezonu.  Francuskie tarty często jada się na ciepło lub w temperaturze pokojowej, są popularnym elementem pikników i lunchy. Idealne na przyjęcia, można je przygotować w wersji mini. Nadzienie zawsze zawiera mieszankę śmietany i jajek, które po upieczeniu tworzy delikatną, kremową strukturę. Do tart wytrawnych można dobrać przyprawy w zależności od składników nadzienia: tymianek, idealny do tarty z serem, warzywami lub mięsem. Nadaje subtelny, ziołowy aromat. Rozmaryn, świetnie komponuje się z pieczonymi ziemniakami, grzybami, a także z mięsem (np. z kurczakiem czy jagnięciną). Czosnek w świeżej lub suszonej postaci doda intensywności i charakterystycznego smaku. Gałka muszkatołowa doskonale pasuje do nadzienia na bazie jajek i śmietany, np. do tarty z brokułami, serem i szynką. Oregano to klasyka, zwłaszcza do tarty z pomidorami, bazylią, mozzarellą czy oliwkami. I jeszcze papryka (słodka lub wędzona),  dodaje ciepła i nieco dymnego posmaku, szczególnie do tarty z papryką, pomidorami, bakłażanem. Nasza propozycja to tarta półwytrawna, łączy w sobie słodkie i słone nuty. Tarta z gruszką, gorgonzolą i orzechami, taki ciekawy pomysł na półmetek jesieni.

Placuszki dyniowe z sosem czosnkowym i miodem

Dzień Dyni to jesienne święto obchodzone 31 października, najczęściej w połączeniu z Halloween. W Polsce 26 października obchodzony jest Narodowy Dzień Dyni, lecz tak naprawdę dynia jest symbolem polskiej jesieni i tak naprawdę towarzyszy nam od początku astrologicznej jesieni: w kuchni, w ogrodzie jako składnik pysznych dań czy dekoracja. Dzień Dyni to święto obchodzone głównie w Stanach Zjednoczonych jako część tradycji związanych z Halloween. W Polsce, choć Halloween zyskuje na popularności, Dzień Dyni nie jest szeroko rozpoznawalny jako osobne święto. Dla nas dynia to  przede wszystkim dynia w słoikach marynowana, taki smak dzieciństwa kojarzony z goździkami i zielem angielskim. Trochę później dotarły do nas smaki amerykańskie, wykorzystujące głównie puree z dyni: pikantne zupy, aromatyczne tarty, muffiny czy bułeczki dyniowe. Dziś wachlarz potraw z dyni jest niegraniczony: dynia zapiekana z pomidorami i fetą, pierożki z dyni, kopytka, makarony czy dania jednogarnkowe. Dynia dobrze komponuje z aromatycznymi przyprawami, takimi jak cynamon i gałka muszkatołowa oraz składnikami słodkimi: jabłkami, żurawiną i syrop klonowym. W przypadku dań pikantnych dobrze łączy się z czosnkiem, szałwią i rozmarynem. Bywa przyrządzana z wieprzowiną, kurczakiem lub mniej popularnie z kiełbasą. Ser kozi i ser pleśniowy, również dobrze się komponują z dynią podobnie jak orzechy włoskie i pekany. My oczywiście uczcimy to święto kulinarnie, przyrządzając placuszki dyniowe, łączące w sobie nutu pikantności i słodyczy. Nasz chrupiące placki z dyni piżmowej z dipem czosnkowym są proste, sycące i pełne sezonowych dobroci – to danie, które sprawia, że jesienne gotowanie jest tak satysfakcjonujące.

Krakersy ziołowe, nie tylko na Halloween

Krakersy to popularna słona, chrupiąca przekąska. Mają długą historię, sięgającą starożytności. Oryginalne krakersy były pożywieniem na przetrwanie. Ich początki można odnaleźć w starożytnym Egipcie, gdzie były one popularnym pożywieniem dla podróżujących i żeglarzy. Krakersy były również popularne w starożytnym Rzymie, gdzie były spożywane przez żołnierzy i podróżników. Współczesne krakersy, zostały wynalezione w XIX wieku przez amerykańskiego piekarza o nazwisku Sylvester Graham. Graham był zwolennikiem zdrowego stylu życia i wierzył, że dieta powinna być wolna od mięsa, alkoholu i przypraw. Jego krakersy były wypiekane z pełnoziarnistej mąki i miały prosty skład, bez dodatku cukru czy tłuszczu. Były one popularne wśród zwolenników ruchu reformy żywieniowej i szybko zdobyły popularność w Stanach Zjednoczonych. Dziś w sklepach spotkamy krakersy o smaku od klasycznych, słonych i delikatnych, po pikantne, a także z dodatkami, takimi jak ser, cebula, zioła, sezam czy suszone pomidory. Można je jeść same lub dodatkami: serami, wędlinami lub jako składnik innych potraw, zup kremów lub dipów. Nasza propozycja: ziołowe krakersy na Halloween lub każdy inny dzień tygodnia.

Tyrolska do kanapek

Wędlina tyrolska łączy w sobie wspomnienie wakacji, biwaków, wycieczek. Nazwa "mielonka tyrolska" pochodzi od regionu Tyrolu w Alpach, skąd wywodzi się receptura, a popularność zyskała dzięki turystyce. Turyści, zachwyceni smakami tego regionu, rozpowszechnili go po całym świecie. Skład przyprawy do mielonki tyrolskiej zazwyczaj obejmuje: kminek, kolendrę, czosnek, gałkę muszkatołową, majeranek, sól, pieprz, a także inne dodatki jak papryka, ziele angielskie. W domowych warunkach można ją przygotować w szynkowarze, słoiku czy jako baton w osłonce. My tym razem postawiliśmy na osłonki poliamidowe. Osłonki poliamidowe są używane jako opakowania do wędlin parzonych i gotowanych. Doskonale zastępują naturalne osłonki jelita kiełbas. Zaletą osłonek poliamidowych jest niska przepuszczalność pary wodnej oraz dobra wytrzymałość mechaniczna i odporność cieplna. Osłonki nie przepuszczają promieni UV. Cechy te pozwalają zachować smak i aromat żywności przechowywanej w tego typu osłonkach. Używane jako opakowania do wędlin parzonych i gotowanych. Z powodzeniem znajdują zastosowanie przy produkcji szynek, salcesonów, pasztetów lub kaszanek. 

Kopytka dyniowe 

Dziś trochę o kopytkach, potrawie przygotowanej z ugotowanych ziemniaków. To popularny dodatek do obiadów obok klusek śląskich, pierogów leniwych, knedli czy klusek żelaznych z surowych ziemniaków. Przepyszne same z zasmażaną bułką na maśle lub z dodatkami. Kopytka doskonale zastępują makarony i kasze w daniach z sosami mięsnymi. Idealnie komponują się z warzywami: podsmażanym szpinakiem z cebulką i czosnkiem, sosem pieczarkowym. Wyśmienicie smakują na słodko ze śmietaną, posypane cukrem i cynamonem lub polane jogurtem z owocami: malinami, borówkami, truskawkami lub czarną porzeczką. Dla niektórych z nas istnieją tylko podsmażane na masełku dnia następnego. Z ciekawostek regionalnych mamy szagówki. Szaga w gwarze poznańskiej to po prostu ukos. Nazwa szagówki pochodzi od krojenia ciasta „na szagę”, czyli pod kątem w taki sposób, aby utworzyć małe romby. Poza Wielkopolską szagówki to po prostu kopytka lub kluski ziemniaczane. Wiele łączy je z włoskimi gnocchi czy słowackimi haluszkami – składniki na te dania są takie same. My postawiliśmy na kopytka z dodatkiem puree dyniowego. Idealnie, jesienne z koloru i wykorzystanej dyni, niesłychanie delikatne. Podawać je można z samym parmezanem lub z pesto bazyliowym. Idealnie pasują do smażonych ryb: pstrąga lub łososia lub na słodko z cynamonem.

Kalafior w marynacie curry

Kiszenie i marynowanie kalafiora to tradycja kulinarna przekazywana z pokolenia na pokolenie. Sam kalafior jest łagodny, ale po zamarynowaniu lub ukiszeniu nabiera wyrazistego, pikantnego smaku, który urozmaici niemal każdą potrawę. Marynowany kalafior to niezwykła przekąska, która może urozmaicić twój stół i zaskoczyć gości wyjątkowym smakiem. Jedną z najwspanialszych rzeczy w przygotowywaniu marynowanego kalafiora jest możliwość eksperymentowania z przyprawami. Możemy dodać rozmaryn, tymianek, ziele angielskie, liście laurowe, paprykę chili, ale także kurkumę czy curry by warzywo zyskało piękny złocisty kolor. Marynowany kalafior doskonale komponuje się z sycącymi daniami jesiennymi i zimowymi. Jadam go również jako przekąskę z chipsami, serami czy daniami z grilla.

Chutney z szafranem

Chutney to bezglutenowy, pikantny lub wytrawny dodatek pochodzący z Indii. W Stanach Zjednoczonych chutney to coś pomiędzy dżemem, sosem i galaretką. Chutney wytwarza się z owoców, warzyw i ziół z dodatkiem octu, cukru i przypraw. Służy do nadania równowagi potrawom lub podkreślenia ich specyficznego profilu smakowego. Ogólnie rzecz biorąc, słowo chutney odnosi się obecnie do wszystkiego, co jest konserwowane w cukrze i occie, niezależnie od jego konsystencji, składników czy konsystencji. Chutney jest nieodłącznym elementem kuchni indyjskiej. Podawany jest z ryżem, chlebami naan, a także z daniami curry. W innych częściach świata można znaleźć różnorodne sosy chutney w połączeniu z potrawami, takimi jak chutney cebulowy z pieczonym mięsem lub owocowy chutney jabłkowy z maślanym, kremowym serem, takim jak brie lub ser kozi. Istnieją setki możliwych kombinacji, aby stworzyć ten pyszny dodatek. Najpopularniejsze przyprawy do sosu chutney to imbir, cynamon, goździki, gałka muszkatołowa, ziele angielskie, kardamon, rodzynki, mango, owoce cytrusowe, morela, brzoskwinia, kolendra, mięta, cebula i czosnek. Ale to nie jedyne opcje. Istnieje wiele innowacyjnych wariacji na temat chutneyu, które wykorzystują ananasa, kokos, owoce dzikiej róży, dynię, pigwę, śliwki lub marchewkę. Nasz chutney to kombinacja owocowo-warzywna z jabłek, gruszek, pomarańczy i pomidorów doprawiona szafranem, imbirem, gałką muszkatołową, cynamonem i pieprzem cayenne. Koniecznie spróbujcie wykorzystując własne lub lokalne owoce i warzywa.

Zioła na nalewkę

W naszej ofercie znajdziecie dużo ziołowych mieszanek na nalewki. Mamy mieszanki suszu z pieczonymi jabłkami, owoce leśne, wakacyjną pinacoladę, egzotyczną (mającą w swoim składzie  kwiat bzu, mango, eukaliptus, miętę, trawę cytrynową, skórkę cytrynową, skórkę pomarańczy, owoc goja, nagietek, hibiskus, cynamon oraz goździki), rokitnikową, exotic caffee  (z  kawą, wanilią, kokosem kandyzowanym, cynamonem, skórka cytryny, skórką pomarańczy, tarniną, głogiem, aronią) czy koktajl brazyliana (mająca w swoim składzie kokos kandyzowany, cynamon, skórkę cytryny, skórkę pomarańczy, tarninę, aronię, jarzębinę, ananas, trawę cytrynową, głóg oraz płatki róży). Wśród nich znajdują się gotowe nalewki firmy Dar Natury, dedykowane różnym schorzeniom. Najbardziej popularne to: nalewka nasercowa, pępkówka, nalewka leśniczego, dzięgielówka, anyżówka, złoty korzeń, nalewka dla spokojności, korzenna ziołowa, nalewka miłosna afrodyzjak, nalewka podnosząca odporność oraz nalewka wino grzane. Nalewki to przyjemne w smaku, aromatyczne i rozgrzewające trunki, które mają właściwości lecznicze, przez co pomagają przy wielu chorobach. Łagodzą objawy sezonowych infekcji, pomagają w problemach żołądkowych, poprawiają krążenie, usprawniają pracę serca, a poza tym po prostu rozgrzewają i poprawiają samopoczucie. Za względu na porę roku proponujemy Wam mieszankę ziół na nalewkę rozgrzewającą przeciwgrypową. W jej składzie znajdują się: podbiał, kwiat bzu, lipa, owoc maliny, róży, głogu, kwiat słonecznika, szałwia, pączki sosny. Po dodaniu miodu uzyskamy zdrowotny eliksir o właściwościach rozgrzewających, wykrztuśnych i łagodzących kaszel oraz antybakteryjnych i przeciwzapalnych.

Dyniowy humus

Hummus dyniowy jest kremowy, wytrawny i idealny na jesień! Ma piękny pomarańczowy kolor, wyjątkowy, pikantny smak, który idealnie komponuje się z chipsami, chlebkiem pita, krakersami i surowymi warzywami oraz domowym świeżym pieczywem. Jest pełen zdrowych składników, takich jak ciecierzyca, dynia, oliwa z oliwek i tahini. Wyjątkowe smaki czosnku, kminu, papryki i cynamonu sprawią, że może się on stać stałym repertuarem jesiennych potraw. Głównym składnikiem hummusu jest ciecierzyca. Jest bogata w roślinne białko, błonnik i składniki odżywcze. Puree z dyni nadaje temu humusowi pyszny, jesienny smak i niepowtarzalny, pomarańczowy odcień. Dynia jest bogata w witaminę A, dzięki czemu korzystnie wpływa na zdrowie skóry. Tahini to popularny składnik przepisów na hummus. Pomaga uzyskać kremową konsystencję i zawiera wiele składników odżywczych. Sok z cytryny nad odrobinę kwasowości i wyrazistości. Przyprawy podkręcą smak i nadadzą temu daniu orientalny wymiar. Hummus jest niezwykle wszechstronny. Można go używać jako dipu lub pasty do smarowania. Idealnie sprawdza się jako sos do pieczonych ziemniaków, pieczonych warzyw, makaronu, sałatek czy pizzy inspirowanej jesienią.

Konferencja w słoiku

Gruszki można konserwować zalewając je lekkim syropem, który pomaga zachować ich konsystencję i smak. Konserwowanie gruszek to idealny sposób na ich zachowanie w najlepszym wydaniu i delektowanie się nimi przez cały rok. Zwłaszcza kiedy jest ich pod dostatkiem. Zalety gruszek w syropie to przede wszystkim długotrwała dostępność smacznego, aromatycznego owocu przez cały rok, co jest szczególnie cenne zimą. Są one dobrym źródłem błonnika, który reguluje pracę jelit i zapobiega zaparciom. Przetwory te zachowują także cenne minerały, takie jak potas, magnez, żelazo i miedź, oraz witaminy, choć zawartość niektórych witamin może być obniżona w porównaniu do świeżych owoców. Dodatkowo, gruszki w syropie to uniwersalny dodatek do deserów, takich jak ciasta, lody czy naleśniki. Pierwszą rzeczą, o której należy pamiętać podczas konserwowania gruszek, jest użycie twardych gruszek, a nie miękkich lub przejrzałych. Do przygotowania gruszek w syropie potrzebujemy trochę sprzętu: garnek do przygotowania syropu i pasteryzacji, chwytak do słoików, słoiki i pokrywki do przetworów, lejek do słoików, czysta ściereczka do wycierania brzegów słoików. Pamiętajmy używajmy zawsze odpowiednich słoików i pokrywek. Nigdy nie używajcie ponownie pokrywek, skazuje to nasze przetwory na popsucie w trakcie przechowywania.

Ciasto dyniowe

Nie ma jesieni bez potraw wykorzystujących w swoim składzie dyni. Przetwory z dyni obejmują marynowaną dynię, dżemy, kompoty, musy, a także pikantne chutneye i sosy, które można przygotować wykorzystując ocet, cukier i przyprawy. Dynia poddawana jest także pieczeniu, gotowaniu lub blendowaniu. Wachlarz możliwości wykorzystania puree z dyni jest praktycznie nieograniczony. Ten mus wykorzystamy do: dyniowej zupy-krem, owsianki lub jaglanki, serników, ciast, muffin dyniowych, wytrawnych placków, racuchów na słodko, ziemniaczanego puree lub dyniowych kopytek, risotto, nadzienia do pierogów i pasztecików, hummusów. Do przygotowania puree z dyni najlepiej wykorzystać dynię Hokkaido, piżmową, masłową lub prowansalską. Aby zapewnić sobie puree przez cały sezon można zamrozić go w woreczku w zamrażalniku lub pasteryzować w słoiku i przechowywać w spiżarce. 

Twaróg domowy

Czy wiecie, że od 2020 roku w dniu 2 czerwca obchodzony jest Narodowy Dzień Twarogu? Twaróg od wieków był nieodłącznym elementem polskiej kuchni, wykorzystywanym zarówno w śniadaniach, obiadach, jak i deserach. Wzrost popularności zdrowego odżywiania i promowanie naturalnych produktów sprawiły, że miłośnicy kulinariów ustanowili dedykowane święto, dla podkreślenia jego wartości kulturowej. Domowy twaróg jest produktem otrzymywanym przez zakwaszenie mleka, a następnie stopniowe jego podgrzewanie bez osiągnięcia temperatury wrzenia, ostudzenie i odcedzenie. W prosty sposób możemy przygotować twaróg samodzielnie w domu. Chcielibyśmy Was namówić do samodzielnego przygotowania twarogu z mleka, używając kultur bakterii z naszego sklepu oraz chust i foremek do serów. Kultury bakterii to doskonale dobrana mieszanka liofilizowanych bakterii fermentacji mlekowej, dzięki której przygotujecie pyszny, domowy twaróg lub zsiadłe mleko. Dodatek bakterii przyśpiesza i stabilizuje proces tworzenia zsiadłego mleka. W składzie znajdziemy: Streptococcus thermophilus, Lactobacillus delbrueckii subsp. bulgaricus, Lactobacillus helveticus, Lactococcus lactis subsp. lactis, Lactobacillus lactis subsp. cremoris, laktoza. Po przygotowaniu twaróg można wymieszać z mlekiem, śmietaną, jogurtem czy maślanką. Świeży twaróg wykorzystamy do nadzienia w naleśnikach lub pierogach, przygotowania leniwych klusek, śniadaniowego twarożku z rzodkiewką i szczypiorkiem albo na słodko z cynamonem i syropem klonowym. Aby przedłużyć jego przydatność do spożycia można zamarynować twaróg w solance. Innym sposobem na przedłużenie żywotność twarogu jest jego smażenie. Do przygotowania sera smażonego potrzebujemy startego na tarce twarogu, który następnie odstawiamy na kilka dni w chłodne i ciemne miejsce, aby zaszedł proces fermentacji. Dodajemy sól oraz masło, a także żółtka jaj i smażymy na wolnym ogniu. Przyprawiamy kminkiem lub koprem.

Zimne nóżki z szybkowaru

Zimne nóżki to nazwa potrawy, czyli do wieprzowych raciczek, nóg i golonki. Zimne nóżki to danie o długiej tradycji kulinarnej w Polsce. Pierwsze informacje o podawaniu galaret mięsnych pochodzą z przełomu XV - XVI wieku, a konkretnie na ucztę weselną Zygmunta I Starego i Bony Sforzy w 1518 roku. Potrawa ma korzenie w kuchni europejskiej i bliskowschodniej. Galarety mięsne istniały w kuchniach arabskich, a w średniowieczu kucharze odkryli sposoby na zagęszczanie bulionu. Wersje zimnych nóżek są popularne w wielu kuchniach słowiańskich i europejskich, a w Polsce przyjęły się pod różnymi nazwami regionalnymi. Na galaretkę z nóżek wieprzowych najczęściej mówiło się zimne nóżki, W różnych regionach Polski potrawa na lokalne nazwy: galart, studzienina czy zylc. Dzięki wynalezieniu i upowszechnieniu żelatyny spożywczej, galarety – przynajmniej teoretycznie - stały się łatwiejsze w przygotowaniu. Zimne nóżki podaje się schłodzone, pokrojone z dodatkami, skropione octem lub sokiem z cytryny, a także podane z pieczywem, chrzanem, kiszonymi ogórkami oraz świeżymi ziołami, takimi jak natka pietruszki czy kolendra. Są podawane jako zakąska do wódki.