Rozgrzewające curry dyniowe

Nadszedł czas na odsłonę dyni w kolejnej rozgrzewającej odsłonie. Curry typu indyjskiego. Z amerykańską dynią. Istnieją dowody na curry sprzed 4000 lat znalezione w Dolinie Indusu w Indiach. Ślady gotowanego imbiru i kurkumy znaleziono w garnku do gotowania i na ziarnach ryżu w tym rejonie. Połączenie tych konkretnych przypraw z ryżem sprawia, że curry jest najdłużej nieprzerwanie przygotowywanym daniem w historii. Nazwa curry pochodzi od ludu Tamilów, który nazwał je Kari, co oznacza „sos” lub „przyprawa do ryżu”. Przyprawa curry łączy w sobie aromaty i smaki kminu, z zielem angielskim, kardamonem, chili, cynamonem, goździkami, imbirem, gorczycą, papryką, kurkumą oraz nasionami kolendry, kopru włoskiego, kozieradki. W Indiach składniki curry są prażone i mieszane ręcznie przez szefa kuchni, gdzie może zostać dodana szeroka gama dodatkowych przypraw w zależności od tego, gdzie w Indiach curry jest przygotowywane i jakie inne składniki są dodawane do dania. 

Sałatka z tortellini

Syta i aromatyczna sałatka, której nie powstydziliby się Włosi. Wszystkie je produkty są powszechnie używane w kuchni włoskiej. Tortellini to włoski makaron w kształcie pierścienia nadziewany serem lub mięsem, który tradycyjnie podaje się w bulionie, choć popularne do niego są również sosy: pomidorowy, grzybowy lub mięsny. Wyglądem przypomina nasze rodzime pierożki zwane uszkami. Tortellini pochodzi z włoskiego regionu Emilia-Romania i jest szczególnie kojarzony z Bolonią . Mięso i ser używane w makaronie mogą się różnić, a powszechnymi nadzieniami są prosciutto, parmezan lub ricotta. Wzmianki o rukoli można znaleźć w wielu tekstach religijnych w Biblii, a także w tekstach żydowskich w Talmudzie, które datowane są na okres od I do V wieku n.e. Kwiaty i liście rukoli pochodzą z regionu Morza Śródziemnego, od dawna są popularnym składnikiem potraw kuchni włoskiej, marokańskiej, portugalskiej i tureckiej. W starożytnym Rzymie i Egipcie spożywaniu liści i nasion rukoli przypisywano właściwości afrodyzjaku. Pikantny aromat i smak rukoli sprawiają, że jest ona naturalnie odporna na szkodniki. We Włoszech również zaczęto dostrzegać zalety suszenia owoców pomidora – głównie przez ich wyjątkowy smak i możliwość przechowywania przez długi czas. Włosi, jako mistrzowie w tworzeniu potraw pełnych smaku, szybko docenili aromat suszonych pomidorów i zaczęli wykorzystywać je w swoich kulinarnych dziełach. A słonecznik chociaż pochodzi z Ameryki Północnej, rozprzestrzenił się i jest niezwykle popularny, w Europie od XVI w. Zatem do dzieła, ta sałatka jest warta spróbowania.

Halloweenowy mus

Przed nami Halloween. Pierwotnie było obchodzone jako upamiętnienie zmarłych i uważa się, że powstało w Irlandii. Święto nazywano „All Hallow's Eve”, które później przekształciło się w Halloween. Obecnie obchodzone jest w USA, gdzie dzieci rozdają psikusy na ulicach w różnych zabawnych kostiumach, rodziny i przyjaciele zbierają się, grają w gry i jedzą tradycyjne potrawy halloweenowe. Potrawy te to najczęściej słodkie desery lub słone przekąski, np. trufle mumie z białą czekoladą, jabłka w czarnym karmelu, babeczki malinowe mózgi, ciasto dyniowo-czekoladowe, deska serów i wędlin ułożona w kształty mumii, kościotrupów czy pająków. My polecamy mniej upiorny deser składający się z czekoladowego musu z ziemi z ciasteczek czekoladowych i biszkoptowego nagrobka z malinowym napisem. Całość jest naprawdę niezwykle łatwa i szybka w wykonaniu a zarazem niebywale atrakcyjna.

Bułeczki z puree dyniowym

Pyszne, lekkie i puszyste bułeczki z dyni, są lekko słodkie i pięknie ubarwione, a dodatek puree z dyni sprawia, że są stają się wilgotne. Idealnie nadają się na śniadanie i jako dodatek do zup. Dynia podobnie jak cukinia, to uniwersalne warzywo do przyrządzania zarówno słodkich jak i wytrawnych potraw. Dynia na słodko lubi miód lub odrobinę syropu klonowego, cynamon i kardamon, gałkę muszkatołową. Do dyni na słono możemy dodać np. wędzoną paprykę oraz kurkumę, lub czosnek granulowany, świeży rozmaryn i kmin rzymski, sól i chili. Wracając jednak do naszych bułek, to dobra informacja jest taka, że te bułki można przygotować wcześniej i zamrozić do nawet do 2 miesięcy. Po dokładnym ostudzeniu należy owinąć szczelnie (podwójnie owinąć folią spożywczą, a następnie folią aluminiową) i zamrozić. Rozmrozić zawinięte w folii w temperaturze pokojowej. Bułki owinięte w folię aluminiową można podgrzewać w piekarniku nagrzanym do 175°C przez 10–15 minut lub do momentu, aż będą ciepłe.

Zupa krem kalafiorowa

Kontynuujemy cykl pn. zupy jesienne. Dziś proponujemy aksamitną zupę krem z kalafiora. O tej porze roku, mamy jesienny zbiór tego warzywa, którego częścią jadalną jest łodyga. Potocznie nazywamy ją „różą”. Jest pożywna, niskokaloryczna, bogata w sole mineralne. Fajna do podania z grzankami, groszkiem ptysiowym, serem parmezanem lub smażonymi cienkimi paskami boczku. Oprócz proponowanej przez nas zupy krem możemy z kalafiora przygotować tradycyjnego kalafiora obsmażanego na masełku i tartej bułce, pyszne kotlety, pożywne burgery wegańskie, risotto czy wegański spód do pizzy. Z przypraw warto dodać do kalafiora: kumin, paprykę, gałkę muszkatołową, lubczyk, curry, oregano, kurkumę, tymianek lub czarnuszkę. Zimowe przetwory kalafior są również dobrym pomysłem dla miłośników tego warzywa. Wychodzą z niego chrupkie kiszonki, aromatyczne marynaty lub mieszane sałatki obiadowe.

Ratatuj

Potrawa jednogarnkowa, jarska, danie francuskie, serwowanych głównie w porze obiadowej, którego poprawna nazwa to ratatouille. Słowo ratatouille pochodzi od oksytańskiego (prowansalskiego) terminu „ratatolha” i francuskich słów „rata” oznaczającego gęstą gulaszową potrawę i „touiller” oznaczającego rzucać jedzeniem lub mieszać . Pochodzi z XVIII wieku z regionu Nicei i jest znany jako gulasz chłopski, tworzony z ostatnich letnich warzyw. Ratatuj należy do grupy gulaszy warzywnych z basenu morza Śródziemnego. Znanymi potrawami tego typu są: peperonata, czyli włoski gulasz z papryk, caponata z Sycylii, gdzie dominuje bakłażan, a dodaje się do niego trochę cukru, octu, oliwki. Wszystkie te potrawy łączy wspólny mianownik, którym są duszone warzywa. Takich połączeń duszonych warzyw w krajach morza Śródziemnego znajdziemy dużo. Każdy kraj będzie miał swoje gulasze warzywne. Ratatuj jest również alternatywą dla węgierskiego leczo.

Pierogi jesienne, mięsno-grzybowe

Po ostatnim wysypie grzybów, mamy już pełne spiżarnie prawdziwków suszonych, które ponoć najlepiej przechowywać z liściem laurowym,  grzybków marynowanych w słoiczkach i kiszonych grzybów w kamionkowych garnkach. Oprócz tych przetworów na zimę, mamy również jadłospis na tydzień, w którym nie brakuje grzybów: zalewajki, duszonki, rizotta, bigosy, zupy grzybowe, zapiekanki, przeróżnego rodzaju sosy grzybowe oraz oczywiście pierogi. Te ostatnie my wzbogaciliśmy wołowiną z rosołu. Pierożki z tym nadzieniem są bardzo delikatne, aromatyczne i trochę przypominają myśliwskie klimaty.  Zachęcamy do korzystania w przyrządzaniu pierogów z foremek do pierogów i uszek wykrawaczek do pierogów oraz pierogownic dostępnych w naszym sklepie stacjonarnym oraz sklepie internetowym.

Zupa z fasolki szparagowej

Jesień to idealna pora na pożywne, gorące zupy. Idealne rozwiązanie na obiad. O tej porze roku preferujemy zupy bardziej treściwe, energetyczne. Niejednokrotnie dość bogate w swoim składzie, wystarczające na cały posiłek. Klasyka jesiennych i zimowych zup to bez wątpienia grochówka z wędzonką, kapuśniak, aromatyczny rosół, żurek na zakwasie, pikantny krem z dymi czy zawiesisty krupnik z koperkiem i skwarkami. My startujemy z trochę mniej gęstą, ale równie aromatyczną i energetyczną zupą, a mianowicie z zupą z fasolką szparagową. Jej niewątpliwą zalet jest, że możemy ją ugotować o każdej porze roku, wykorzystując do tego mrożona fasolkę szparagową. Energii i koloru doda nam pomarańczowa kurkuma a śmietana doda kremowego wykończenia.

Ajvar, bałkański przysmak

Ajvar to tradycyjna przyprawa, która powstaje głównie z pieczonej czerwonej papryki, bakłażanów, czosnku i różnych przypraw. Ma gładką lub lekko grudkowatą konsystencję i jest często używana jako pasta lub dip. Początków ajvaru można doszukiwać się w regionie byłej Jugosławii, gdzie tradycyjnie przygotowywano go podczas zbiorów papryki jesienią. Często kojarzy się z posiłkami wiejskimi i domowymi, a jego przygotowanie może się różnić w zależności od rodziny i regionu, a niektóre przepisy zawierają dodatkowe składniki, takie jak pomidory lub ocet. Jego korzenie sięgają czasów Imperium Osmańskiego, gdzie nazywano go hajwarem, a słowo to nieprzypadkowo może kojarzyć się z podobnie brzmiącym jedzeniem, kawiorem. Jego nazwa pochodzi od tureckiego słowa Havyar, co oznacza kawior. Robienie ajvaru stało się tradycją w wielu rodzinach. Pewnego jesiennego dnia, głównie w weekendy, członkowie rodziny spotykają się i zaczynają przygotowywać swój ulubiony przysmak. Każdy ma swoją rolę: najbardziej doświadczeni członkowie rodziny kroją i pieczą, a najmłodsi pomagają w mieszaniu. Choć wiele krajów wciąż prześciga się w tym, który ajvar jest najlepszy, za twórcę tego przysmaku uważa się Serbię. Ajvar jest zazwyczaj spożywany z chlebem, grillowanym mięsem lub jako część talerza meze, czyli zimne przekąski serwowane najczęściej do alkoholu.

Ciabatta

Ciabatta to popularne w włoskie pieczywo, o dość krótkiej historii. Po raz pierwszy został wyprodukowany w 1982 roku przez Arnaldo Cavallari. Cavallari był młynarzem i piekarzem niedaleko Wenecji. W tym czasie francuskie bagietki cieszyły się dużą popularnością, a piekarnie chciały opracować produkt, który byłby w stanie konkurować z bagietką. Ciabatta to biały bochenek chleba, wyróżniający się twardą skórką i miękkim, porowatym wnętrzem, który przypomina plasterek sera szwajcarskiego. Nazwa pochodzi od włoskiego słowa oznaczającego pantofelek i jest ukłonem w stronę ogólnego wyglądu i kształtu bochenka. Przepis na ciabattę jest super prosty i ma bardzo ograniczoną listę składników – mąka chlebowa, drożdże instant, oliwa z oliwek, woda i sól.

Pulpeciki dla studentów

Przed nami kolejny rok akademicki. Byli oraz aktualni studenci, a także ich rodziny doskonale wiedzą jak ważne są przetwory w słoikach. Z myślą o tej grupie oraz wszystkich będących w długich delegacjach i tych zorganizowanych, którzy przygotowują jedzenie na cały tydzień oraz dla tych, którzy lubią mieć zawsze coś w zapasie, mamy przepis na pulpeciki w słoikach. Pulpety zazwyczaj są duszone w sosie lub gotowane, natomiast klopsy najczęściej występują w formie pieczeni, którą przyrządza się w piekarniku. Jak podaje Wikipedia „Pulpet (z języka włoskiego polpetta od polpa, czyli miazga) – gotowana potrawa mięsna na bazie mielonego mięsa, ryb lub podrobów, z dodatkiem jaj, bułki tartej oraz przypraw. Pulpety mogą być spożywane samodzielnie (al sugo) lub jako dodatek do zup. Danie pochodzi z Włoch". Podstawowe przyprawy wykorzystywane do pulpecików to: czosnek, liść laurowy, sól oraz pieprz. Oprócz podstawowych przypraw do pulpecików pasują również aromatyczne zioła, takie jak tymianek, majeranek, oregano lub natkę pietruszki. Ponadto, dobór przypraw zależy od sosu, z jakim chcemy podać pulpety niego tak, aby tworzyły harmonijną całość, np. pomidorowy, śmietanowy z koperkiem czy ostro-pikantny musztardowy. Po przygotowaniu świetnie smakują z kaszą gryczaną, ryżem, makaronem czy ziemniakami. Poniżej przepis na 2 słoiki pulpecików w sosie pomidorowym.

Drożdżówki z serem

Drożdżówka to słodki wyrób piekarniczy z nadzieniem, często pokrytego lukrem, polewą lub kruszonką. W drożdżówkach nadzieniem może być: mak, biały ser, budyń, bakalie, jagody lub inne owoce sezonowe. Bułki z ciasta drożdżowego są charakterystycznym wypiekiem na terenie wschodniego Mazowsza. Tradycji tego wypieku można się doszukiwać w zwyczajach ludowych w połowie XX wieku, wtedy gościły często na odpustowych kramach. W Wielkopolsce drożdżówka nazywana jest „szneką”, na Podlasiu  używa się nazwy „bułka słodka”, a na Śląsku drożdżówki nazywane są "kołoczyki". W okresie PRL-u były częstym śniadaniem dla uczniów oraz pracowników biur i fabryk. Obecnie tradycja domowego wypieku bułek drożdżowych powoli zanika, już tylko nieliczne gospodynie potrafią je przygotować. Nadmienić jeszcze wypada, że ciasta drożdżowe, chociaż oczywiście zawierają cukier, są dość zdrowe. Wszystko dzięki drożdżom, które stanowią źródło witamin z grupy B, ale także cynku, żelaza, potasu i fosforu. Co istotne, ciasto z drożdży jest uważane również za najmniej tuczące ze wszystkich ciast.

Domowa maggi

Bez maggi nie wyobrażamy sobie dzieciństwa. To słona przyprawa w płynie, nieodłącznie związana z przygotowywaniem zup, bulionów, sosów, mięs. Stworzoną przez Juliusa Maggi, szwajcarskiego przedsiębiorcę, twórca pierwszych zup w proszku oraz przyprawy w płynie maggi. Jak podają źródła w Internecie „Julius Maggi, założyciel marki noszącej jego imię, w ostatnich dekadach XIX wieku marzył o stworzeniu produktów żywnościowych, które stałyby się tak wszechobecne jak sól czy pieprz. Marzył też o dobrych produktach za uczciwą cenę pod marką, której nikt nigdy nie zapomni.” Oryginalna receptura tej przyprawy oparta była na wyciągu z lubczyku. Lubczyk przez niektórych nazwany jest „krzakiem maggi” jest bylina należąca do rodziny selerowatych. Dorasta do 1,5 metra. Aromat liści lubczyku jest intensywny, natomiast jego smak to umami, czyli połączenie słodkości, słoności, kwaśności oraz gorzkości. Umami znajdziemy również w podobnych przyprawach np. w sosie sojowym czy wegecie. Oprócz wykorzystania do produkcji maggi, lubczyk możemy wykorzystać również jako dodatek do dań rybnych, warzywnych czy sałatek.

„Żeberka” po chińsku

Nasze zdjęcie może sugerować na pyszną porcję żeberek wieprzowych w słodkiej glazurze po chińsku. Nic jednak bardziej mylnego. To wegański odpowiednik tej potrawy, czyli bakłażan. Nie możemy obiecać, że w smaku jest 1:1 z prawdziwymi żeberkami, ale gwarantujemy, że jest to przepyszny pomysł na obiad czy ciepłą kolację. Podstawą tej potrawy jest bakłażan, krewny ziemniaka i pomidora. Pochodzi z ciepłych, a nawet bardzo ciepłych rejonów świata: tropikalnej Afryki, Egiptu, Arabii i Indii. Owoc bakłażanu, znany  jest pod nazwami takimi jak oberżyna czy gruszka miłości. To warzywo długo utrzymuje świeżość a o jego kondycji świadczy błyszcząca, fioletowa skórka i jasny, miękki miąższ. Jest popularnym przysmakiem kuchni włoskiej oraz greckiej. Nie zaleca się spożywania bakłażana na surowo, gdyż zawiera on solaninę. Warzywo zostawia gorzki posmak, lecz da się go zniwelować polewając jego wnętrze sokiem z cytryny lub wcierając sól gruboziarnistą w skórkę. Świetnie nadaje się do smażenia, pieczenia, grillowania, a także na zupę. Wśród przypraw dobrze komponujących się z bakłażanem znajdziemy: tymianek, oregano, sól i bazylię oraz pieprz czarny, pieprz ziołowy, zioła prowansalskie, czosnek i papryka chili. Nasza wersja jest lekko słodka a charakter potrawie nadają sosy sojowe i sos ostrygowy.

Keczup śliwkowy

Zapiekanki, hamburgery, kanapki, frytki, kiełbaski, pizza – łączy je jeden sos. Keczup. Większość z nas identyfikuje ten pomidorowy sos ze Stanami Zjednoczonymi. Jednak okazuje się, że jak wiele produktów, bez których nie wyobrażamy sobie życia wywodzi się z Chin. Ten popularny sos powstał około 2 000 lat temu. Chińczycy używali tego sosu do przyrządzania ryb. Oryginalna nazwa to kôe-chiap, w chińskim dialekcie Xiamen znaczy dokładnie zaprawa do ryb. W jego skład wchodziły m.in. orzeszki ziemne, anchois i nasiona fasoli. W Polsce prawdopodobnie pojawił się po II wojnie światowej, kiedy produkty zachodnie stały się bardziej dostępne. Są różne rodzaje ketchupów: łagodny, pikantny, meksykański, sycylijski, kaszubski, do szaszłyków, bezglutenowy, bio, dla dzieci, bez octu, bez cukru i bez konserwantów oraz o obniżonej zawartości kalorii. Istnieje również wiele zaskakujących w smaku ketchupów, w tym ketchup z oliwek, ketchup jabłkowy, ketchup sriracha, ketchup curry, keczup z bekonu, ketchup jalapeno, ketchup truflowy i ketchup wiejski. W naszej kuchni popularny jest również ketchup z cukinii oraz ze śliwek. Do, którego dziś Was zachęcamy.

Bułeczki wysokobiałkowe

Dzięki wysokiej zawartości białka, bułki dają uczucie sytości na dłużej, co może pomóc w kontrolowaniu apetytu i redukcji nadmiernej masy ciała. Idealnie sprawdzą się jako element diety niskokalorycznej, pomagając w utrzymaniu zdrowej sylwetki. Bułeczki wysokobiałkowe to pyszna i zdrowa alternatywa dla tradycyjnego chleba, bogata w białko dzięki dodatkowi składników takich jak nasiona czy proteiny roślinne. Świetnym dodatkiem do takich bułeczek będzie mozzarella, pesto, pomidor, awokado, feta, szynka parmeńska, oliwki, łosoś, świeży ogórek czy biały twarożek oraz kiełki nasion. Wtedy nasze posiłki będą nabierały charakteru oraz smaku, iście śródziemnomorskiego. W diecie śródziemnomorskiej najważniejsza jest bowiem sama struktura diety – czyli duża ilość warzyw, owoców, pełnoziarnistych produktów zbożowych i nasion roślin strączkowych, wzbogacona w regularne spożycie ryb i orzechów, a także mniejsze ilości drobiu, jajek i niskotłuszczowego nabiału. Jest to również świetna propozycja do przygotowania pachnącego pieczywa gościom, czy na niedzielne śniadanie. Wtedy możemy trochę zaszaleć i do bułeczek podać miód oraz domowe konfitury.

Kalafior i cieciorka ❤️

Wyjątkowo zdrowa, wysokobiałkowa sałatka. Dietetyczne sałatki są idealnym posiłkiem do pracy, na kolację i na zdrowy lunch. Dostarczają moc mikroelementów, witamin i błonnika oraz często porcję białka i zdrowego tłuszczu. Są sycące, smaczne, a przy tym niskokaloryczne. Najlepiej szykować je z warzyw i owoców sezonowych i doprawiać przyprawami oraz tłuszczem roślinnym. Cieciorka, którą dodaliśmy do sałatki ma dużą zawartość cynku oraz witaminy B6 w cieciorce pozytywnie wpływa na stan naszej skóry oraz włosów, a bogactwo kwasów nienasyconych pomoże nam obniżyć poziom niekorzystnego cholesterolu LDL, który przyczynia się do rozwoju poważnych chorób układu sercowego, takich jak miażdżyca. Do przyprawienia cieciorki polecamy: kumin, kolendrę, garam masala, chili i kurkumę. Kalafior natomiast dostarcza sporo witamin (B, C, A i K) i minerałów (potas, wapń, magnez, żelazo, cynk). To cenne źródło błonnika i przeciwutleniaczy. Warzywo działa przeciwbakteryjnie i przeciwzapalnie. Dzięki niskiej zawartości kalorii jest polecane osobą na diecie. Kalafiora najlepiej przyprawiać pieprzem, kurkumą, kolendrą, gałką muszkatołową, curry, kminem czy czarnuszką. Smakowo dobrze komponuje się z natką pietruszki oraz rozmarynem i tymiankiem.

Pieczarki faszerowane mięsem

Pieczarki są jednym z najpopularniejszych grzybów konsumowanych na całym świecie. Obecnie są bardzo popularne i łatwo dostępne, jeszcze w XVI wieku biała odmiana uchodziła za rarytas i trafiała tylko na stoły najzamożniejszych. Najbardziej znane są: pieczarka biała o niewielkich rozmiarach i bardzo jasnych kapeluszach oraz brązowa pieczarka portobello, która osiąga większe rozmiary, ma dużo ciemniejszy kolor, intensywny smak i jest bardziej mięsista od tradycyjnej odmiany. Pieczarki są niskokaloryczne, a jednocześnie bogate w białko i błonnik. Są dobrym źródłem wielu witamin i minerałów, takich jak witaminy z grupy B, witamina D, selen, miedź i potas. Pieczarki można spożywać na wiele sposobów - surowe, smażone, duszone, marynowane, solone,  grillowane lub pieczone. Są one popularnym dodatkiem do sałatek, zup, sosów, potraw mięsnych, a także pizzy. A co nam podkreśli smak pieczarek? Do pieczarek doskonale pasują podstawowe dodatki takie jak: sól, pieprz, czosnek i cebula. Smak pieczarek świetnie uwydatnią także: rozmaryn, majeranek, jałowiec, curry, cynamon, gałka muszkatołowa, lubczyk, papryka, pieprz, natka pietruszki, tymianek, koper, anyż i zioła prowansalskie.

Dip z fety i mascarpone

Ciekawe połączenie kremowego mascarpone i słonej, twardej fety. W wyniku tego miksu powstaje świetny sos, który możemy serwować ze świeżymi warzywami, zimny sos do mięs drobiowych, dodatek do chipsów i krakersów czy jako pasta kanapkowa. Jego zaletą jest to, że można go wzbogacić o ulubione dodatki: oliwki, suszone pomidory, świeże zioła, pesto, ulubione ziarna: sezam, słonecznik czy dynię. Można go podać w miseczkach plany oliwą oraz miodem i posypany papryką wędzoną, zatarem lub grysem chili. Równie dobrze dip będzie się komponował ze świeżymi figami, winogronem czy dojrzałą gruszką. Ciekawostką jest dodanie do sosu soku z cytryny, uprzednio uprażonej i skarmelizowanej na suchej patelni. Taki zabieg powoduje, że sok nabiera ciemniejszej barwy, słodszego smaku i lekko dymnego aromatu, tym samym podkręcając smak dipu.

Coleslaw

Coleslaw to jedno z tych typowo amerykańskich dań, które oczywiście wymyślono gdzie indziej – w tym przypadku zasługi przypisują sobie: Wielka Brytania, Holandia lub Niemcy. Niektóre książki twierdzą, że danie to zostało podane po raz pierwszy w starożytnym Rzymie. Danie w dzisiejszej postaci najprawdopodobniej pierwotnie powstało w Holandii. Termin surówka coleslaw pochodzi od holenderskiego wyrażenia koosla, co oznacza „sałatka z kapusty”. Przepisy podobne do surówki coleslaw stosowano w amerykańskich domach już od 1770 roku. Jednak jednym z najważniejszych momentów w historii sałatki coleslaw było wynalezienie majonezu w XVIII wieku. Jedyną stałą cechą prawdziwej sałatki coleslaw jest kapusta. Do sosu jedni używają majonezu, inni octu, soku z cytryny, kwaśnej śmietany lub jogurtu naturalnego. Chociaż główne składniki są nadal w większości obecne, surówki w całej Ameryce wzbogaciły się o nowe smaki i odmiany. Zainspirowane składnikami z całego świata, surówki mogą dziś zawierać dziwne połączenia. Na przykład curry, olej sezamowy, pak choi, jabłka, musztardę, zieloną paprykę, pieczoną paprykę, czosnek, rzodkiewkę a nawet jalapeno oraz nasiona selera i kminku. Nie ma nawet zgody co do tego, czy coleslaw to sałatka, przysmak, przystawka czy dodatek. Ta surówka doskonale pasuje do mięs, szaszłyków, hamburgerów, pieczonej piersi z kurczaka, karczku, a nawet grillowanej kiełbaski. Innym zastosowaniem sałatki jest zaserwowanie jej do kotleta schabowego z ziemniakami.